Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Σύντομον Ἱστορικὸν Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Ἐλεούσης Κλεισούρας Αἰτωλοακαρνανίας

   
  Ἡ Μονὴ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς «Ἐλεούσης», στὸ 20ο χιλιόμετρο τῆς Ἐθνικῆς Ὁδοῦ Μεσολογγίου – Ἀγρινίου, θυμίζει μετεωρίτικο μοναστήρι ἔτσι καρφωμένη ποὺ εἶναι στὸ βουνό, στὰ περίφημα στενὰ τῆς Κλεισούρας. Συνδεδεμένη περισσότερο μὲ ἱστορικὰ πρόσωπα καὶ γεγονότα τῆς νεώτερης ἱστορίας, δὲν ἔπαυε νὰ ἀποτελεῖ καὶ σπουδαῖο κέντρο καὶ σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς τοῦ τόπου.
      Ἡ προφορικὴ παράδοση ἀναφέρει ὅτι στὸ παλαιὸ χωριὸ Χρυσοβέργι, στὸ σημεῖο ὅπου σήμερα βρίσκεται τὸ ἐκκλησάκι τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, γύρω στὰ 1700, τὴν ὥρα τῆς Ἀνάστασης, κάποιος Τοῦρκος, μέλος στρατιωτικοῦ ἀποσπάσματος χλεύασε τοὺς Χριστιανούς. Ἕλληνας ὀνόματι Κουμπούρας παρεξηγήθηκε, συνεπλάκη μὲ τὸν Τοῦρκο καὶ τὸν σκότωσε. Οἱ ὑπόλοιποι φοβήθηκαν καὶ ἔφυγαν, οἱ δὲ Ἕλληνες κατέβασαν μὲ σχοινιὰ τὸν Κουμπούρα στὸ σπήλαιο (πάνω ἀπὸ τὸ σημερινὸ μοναστήρι), γιὰ νὰ κρυφτεῖ καὶ ἔτσι νὰ σωθεῖ ἀπὸ τὴν ὀργὴ τοῦ κατακτητοῦ. Ἕνα χρόνο ἔμεινε ἐκεῖ κρυμμένος, τρεφόμενος ἀπὸ τοὺς χωριανοὺς ποὺ τοῦ ἔδιναν τὰ ἀπαραίτητα μέσα σὲ αἰωρούμενο καλάθι. Ὅταν τὸ γεγονὸς ξεχάσθηκε, ὁ Κουμπούρας μὲ τὴ βοήθεια σχοινιῶν ἐπανῆλθε καὶ τότε διηγήθηκε, ὅτι στὸ σημεῖο ὅπου σήμερα εἶναι ὁ ναὸς ἔβλεπε κάθε βράδυ ἕνα ζωηρὸ φῶς. Ὅταν οἱ χωριανοὶ μὲ χίλιες δυσκολίες ἔφθασαν στὸ σημεῖο ποὺ τοὺς ὑπέδειξε, ἔκθαμβοι ἀντίκρυσαν τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ δίπλα πηγὴ μὲ νερό (ἁγίασμα). Στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ἀνήγειραν ἀπὸ εὐλάβεια τὸ πρῶτο ἐκκλησάκι.
     Κατὰ τὴν παράδοση πάλι, σ᾿ αὐτὸ φιλοξενήθηκε καὶ ὁ ἐθναπόστολος Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, σὲ μία ἀπὸ τὶς περιοδεῖες του. Ἐδῶ, εἶπε στοὺς χριστιανούς, μίαν ἡμέρα θὰ γίνει ἕνα μεγάλο προσκύνημα. Σὲ ἀνάμνηση τῆς φιλοξενίας στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὁ μακαριστὸς μητροπολίτης Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας Θεόκλητος (+2008) πρωτοστάτησε στὸ στήσιμο ἀνδριάντα του στὸν περίβολό της.

      Συνδεδεμένο μὲ τὴν «Ἐλεοῦσα» εἶναι καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Γιάννη Γούναρη, κυνηγοῦ τοῦ Ὁμὲρ Βρυώνη. Ὁ Γιαννιώτης αὐτὸς κυνηγός, λόγω τῆς ἰδιότητός του, πληροφορήθηκε, ὅτι ὁ Ὁμὲρ Βρυώνης σχεδίαζε τὴν ἐπίθεση κατὰ τοῦ ἡρωϊκοῦ Μεσολογγίου στὶς 24 μὲ 25 Δεκεμβρίου τοῦ 1822. Ἀντιμετώπισε ἔντονο δίλημμα: Νὰ σιωπήσει γιὰ νὰ σώσει τὴν οἰκογένειά του, ποὺ κρατοῦσαν ὅμηρο οἱ Τοῦρκοι στὴν Ἄρτα, ἢ νὰ ἀποκαλύψει τὸ μυστικὸ καὶ νὰ σωθοῦν οἱ κάτοικοι τοῦ Μεσολογγίου; Προτίμησε τὸ δεύτερο, σώθηκαν οἱ κάτοικοι τοῦ Μεσολογγίου, σφαγιάσθηκαν τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας του καὶ ὁ ἴδιος κατέφυγε στὴ σπηλιὰ τοῦ Κουμπούρα, πάνω ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι τῆς Ἐλεούσης, ὥσπου ἐλευθερώθηκε ἡ νότια Ἑλλάδα. Ὅταν ἀργότερα περνοῦσε ἀπὸ τὸ σημεῖο αὐτὸ περιοδεύοντας ὁ Ὄθων, ὁ Γούναρης τοῦ ζήτησε ἀντὶ γιὰ ἄλλη χάρη, νὰ παραχωρήσει ὁ βασιλιὰς τὴν περιοχὴ στὸ Μοναστήρι καὶ ὁ βασιλιὰς τὴν παραχώρησε ἀπὸ τὴν εἴσοδο ἕως τὴν ἔξοδο τῆς Κλεισούρας (ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα τοῦ Κράτους). Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Μητροπολίτης Θεόκλητος ἔστησε εὐγνωμώνως τὴν προτομὴ τοῦ Γιάννη Γούναρη στὴ Μονή, ἐνῶ ἡ Συνομοσπονδία Κυνηγῶν πανηγυρίζει, κατὰ παραδοσιακὸ τρόπο καὶ τιμᾶ τὸν ἥρωα αὐτὸν τὴν Τρίτη Κυριακὴ τοῦ Ἰουνίου κάθε χρόνο. Τὰ ὀστᾶ τοῦ Γούναρη εὐρέθησαν στὰ θεμέλια του Ναοῦ κατὰ τὴν ἀνακαίνιση τὸ 1997 καὶ ἐτάφησαν κοντὰ στὴν προτομή του.
     Ἀπ᾿ τὴν Ἐλεοῦσα ἐμπνεύσθηκε ὁ Κωνσταντῖνος Κρυστάλλης καὶ συνέθεσε τὸ ποίημα μὲ τίτλο «Ὁ καλόγερος τῆς Κλεισούρας». Στὴν «Ἐλεοῦσα» ἔγινε μοναχὸς καὶ ὁ Πανάρετος Παλαμᾶς, ποὺ θεωρεῖται καὶ κτήτορας τοῦ πρώτου ξενῶνος (1878), ὕψωσε μανδρότοιχο. Κατεσκεύασε τὴν κλίμακα καὶ ἀπαγόρευσε τὴ βοσκὴ στοὺς χώρους τῆς Μονῆς. Ἐκείνη τὴν περίοδο πέρασε καὶ προσκύνησε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας ὁ βασιλιὰς Γεώργιος ὁ Α´. Ὁ Χαρίλαος Τρικούπης ἐπισκέφθηκε τὸ μοναστήρι καὶ χρηματοδότησε τὴν κατασκευὴ τῆς στέρνας, ὅπου συγκεντρώνεται τὸ βρόχινο νερό. Κτήτορας τοῦ ἄλλου Ναϋδρίου εἶναι ὁ μοναχὸς Ἀλέξιος ὁ ἐξ Ἰωαννίνων. Ἀπὸ τὸ ἔτος 1950 ἕως τὸ 1953 ἐμόνασε ὁ ἱερομόναχος Ἀγάπιος ἀπὸ τὸ ἄνω Κεράσοβον. Ἀπὸ τὸ ἔτος 1954 ἕως σήμερον (2008) μονάζει ὁ ἱερομόναχος π. Ἱερόθεος ἀπὸ τὸ Λημέρι Εὐρυτανίας. Τὸ 1956, ἡ τότε βασίλισσα Φρειδερίκη ἦρθε καὶ προσκύνησε στὴν Παναγία Ἐλεοῦσα καὶ ἐνήργησε νὰ γίνει ἡ ἄρση τοῦ ἐνοικιοστασίου βοσκῆς αἰγοπροβάτων καὶ τὴν προώθηση τῆς ἀναδάσωσης. Τὸ 1973 κατόπιν ἐνεργειῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ἀνεκηρύχθη ὅλη ἡ περιοχὴ τῆς Κλεισούρας, ποὺ ἀνήκει στὴν Ἱερὰ Μονή, ἱστορική, μὲ φυσικὸ κάλλος καὶ προστατεύεται ἀπὸ ὅλες τὶς Δημόσιες ἀρχές. Τὰ τελευταῖα χρόνια, οἱ ἀνακαινιστικὲς ἐργασίες ἐντάθηκαν, μὲ ἀποτέλεσμα τὸ μοναστήρι τῆς «Ἁγίας Ἐλεούσης» νὰ καταστεῖ κέντρο ἕλξεως πολλῶν χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπολαμβάνουν τὴν προστασίαν τῆς Παναγίας μὲ τὰ πολλὰ θαύματα ποὺ ἔχει κάνει.

Ἐπικοινωνία Ιεράς Μονής
Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας
Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Ἐλεούσης,
ΤΚ 304 00 Αἰτωλικό  Τηλ. 26320-22386.

Ἡμέρες πανηγύρεων: Ζωοδόχου Πηγῆς (Παρασκευὴ τῆς Διακαινησίμου), Τρίτη Κυριακὴ Ἰουνίου (μνημόσυνο τοῦ Γιάννη Γούναρη).

Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ φοβίες τῶν ἀνθρώπων

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης & Ἀλμωπίας κκ ΙΩΗΛ

     
 Ὁ κάθε ἄνθρωπος, ὅταν γεννιέται, ἔχει μέσα του (κληρονομοῦνται σ᾿ αὐτὸν) ψυχολογικὲς καὶ σωματικὲς ἀδυναμίες· π.χ. ἡ ἀκόρεστη δίψα γιὰ ζωή, ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα, ἡ φθορὰ τοῦ σώματος, οἱ ποικίλες ἰδιόμορφες καταστάσεις, καχυποψίες γιὰ ἄλλους καὶ πολλὰ ἄλλα. Ὅλα αὐτὰ τοῦ προκαλοῦν φόβο. Ὁ φόβος δὲν τὸν ἀφήνει νὰ τελειοποιηθεῖ στὴν ἀγάπη. Ὁ Χριστὸς ὅμως ἦλθε νὰ μᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ φόβο τοῦ θανάτου καὶ τῆς κολάσεως, (Ἑβρ. β´ 14-15). Δὲν μᾶς ἔφερε πνεῦμα δειλίας, ποὺ προκαλεῖ φόβο, ἀλλὰ πνεῦμα υἱοθεσίας (Ῥωμ. η´ 14-15). Ὁ Χριστὸς μᾶς ἐλευθέρωσε. Ὅποιος πιστεύει στὸ Χριστὸ ἐλευθερώνεται καὶ ὁδηγεῖται στὴν ἀγάπη ποὺ «ἔξω βάλλει τὸν φόβο» (Α´ Ἰω. δ´ 18). Γιὰ νὰ φτάσουμε ὅμως στὴν ἀγάπη, χρειάζεται ἀγώνας καὶ ἄσκηση καὶ φυσικὰ δὲν ζεῖ κάποιος τὴν κατάσταση αὐτὴ διὰ μιᾶς. Στὰ πρῶτα βήματά του πρὸς τὴν τελείωση, ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ἔχει φόβο γιὰ μερικὰ πράγματα, ὅπως π.χ. γιὰ τὴν κόλαση, τὴν ἁμαρτία, τὴν γέενα τοῦ πυρός. Νὰ φοβηθεῖ τὴν ἁμαρτία μήπως τὸν χωρίσει ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ καταδικασθεῖ.
      Ὁ φόβος ποὺ ἔχουμε νὰ μὴν πέσουμε στὴν ἁμαρτία εἶναι ἀρετή. Ἀρχὴ τῆς ἀληθινῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. (Ἰσαὰκ ὁ Σύρος)
Ὁ φόβος εἶναι ἡ πρώτη ἐντολή, ποὺ ὁδηγεῖ στὸ πένθος τῶν ἁμαρτημάτων (Πέτρος ὁ Δαμασκηνός).
Ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει στὸν Κύριο, φοβεῖται τὴν κόλαση, κι αὐτὸς ποὺ φοβεῖται τὴν κόλαση, τηρεῖ τὶς ἐντολές. Αὐτὸς πάλι ποὺ τηρεῖ τὶς ἐντολές, ὑπομένει τὶς θλίψεις, κι ὅποιος ὑπομένει τὶς θλίψεις, ἀποκτᾶ τὴν ἐλπίδα του στὸν Θεὸ (ὅπ.π.).
Ἄλλο πράγμα νὰ φοβεῖσαι τὸν Θεὸ καὶ ἄλλο νὰ ἐφαρμόζεις τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ (Συμεὼν ὁ ν. Θεολόγος).
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς στὴν πνευματική μας ζωὴ προηγεῖται ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ποὺ μᾶς κάνει νὰ πενθοῦμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ ἀκολουθεῖ ἡ ἐργασία τῶν ἐντολῶν ὡς καρπός. Ὁ ἔμφυτος φόβος βοηθάει μαζὶ μὲ τὴν πίστη στὴν ἐργασία τῶν ἐντολῶν.
Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀναγκάζει νὰ πολεμᾶμε τὴν κακία καὶ ἐνῶ τὴν πολεμᾶμε, ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τὴν πολεμεῖ (Μάρκος ὁ Ἀσκητής).
Παράδειγμα χαρακτηριστικὸ ὁ ληστής. Ὅλοι ξέρουμε τί εἶπε στὸν ἐξ εὐωνύμων του Χριστοῦ κακοῦργο, ποῦ λοιδοροῦσε τὸν Χριστό: «οὐχὶ σὺ ὁ Χριστός; σῶσον σεαυτὸν καὶ ἠμᾶς. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἕτερος ἐπετίμα αὐτῶ λέγων· οὐδὲ φοβῇ σὺ τὸν Θεόν, ὅτι ἐν τῷ αὐτῶ κρίματι εἶ;» (Λουκ. κγ´ 29). Μπροστὰ στὸν Κύριο ὁ εὐγνώμων ληστὴς αἰσθάνθηκε μεγάλο φόβο γιὰ τὶς ἁμαρτίες του καὶ εἶπε τὰ περίφημα ἐκεῖνα λόγια· «Ἰησοῦ, μνήσθητί μου ὅταν ἔλθῃς ἐν τὴ βασιλεία σου» (Λουκ. κγ´ 41).

ΠΩΣ ΕΝΕΡΓΕΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ;

     Ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος λέγει πὼς ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ξυπνάει τὴν ἀνθρώπινη φύση ἐναντίον τῶν πονηρῶν ἐπινοήσεων τοῦ διαβόλου. Ὅπως τὰ Χερουβὶμ ἤσαν ἄγρυπνα μπροστὰ στὴν θύρα τοῦ Παραδείσου, ἔτσι καὶ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄγρυπνος φύλακας τοῦ ἀνθρώπου, γιὰ νὰ μὴν πέσει στὴν ἁμαρτία. Αὐτὸν τὸν φόβο χρειάζεται νὰ τὸν διατηρεῖ γιὰ νὰ μὴ βλαβεῖ ἀπὸ τὸν ἐχθρό.
Πράγματι πολλὲς φορὲς συγκρατούμεθα μακρυὰ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, διότι μέσα μας ὑπάρχει ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Ἀναλογιζόμαστε· «πῶς θὰ τὸ κάνω αὐτό; φοβᾶμαι τὸν Θεό, φοβᾶμαι τὴν κόλαση». Ὁ σωτήριος αὐτὸς φόβος μᾶς κάνει νὰ μισοῦμε τὴν ἀδικία, τὴν ὕβρη καὶ τὴν ὑπερηφάνεια, τονίζει ὁ Μέγας Βασίλειος.Αὐτός, ποὺ ἔχει φόβο Θεοῦ, ἀπομακρύνει εὔκολα τοὺς λογισμοὺς τοῦ διαβόλου, ἀφοῦ δὲν αἰχμαλωτίζεται μὲ τίποτε. Δὲν ἔχει περισπασμοὺς στὸ νοῦ του, διότι περιμένει τὸν Δεσπότη Χριστό. Ἐπιμελεῖται τῶν ἀρετῶν, γιὰ νὰ μὴν καταδικασθεῖ.
     Ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μία μήτρα. ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ σπέρμα. κι αὐτὸ ποὺ θὰ γεννηθεῖ, εἶναι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Γιὰ νὰ ἔχουμε καθαρὴ ἐλεημοσύνη, δηλ. ἀπαλλαγμένη ἀπὸ κενοδοξία, φιλαργυρία καὶ ἡδονή, πρέπει νὰ προηγηθεῖ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ νεκρώσει τὰ πάθη αὐτά.Ὅποιος θέλει νὰ ἀγαπήσει τὸν Θεό, θὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὸν φόβο του. Ἐξαιτίας αὐτοῦ του φόβου προσέχουμε καὶ τὰ λεπτότατα ἁμαρτήματα. Ἕνας ποὺ φοβᾶται τὸν Θεό, λέγει καὶ τὰ πιὸ μικρά του ἁμαρτήματα, διότι ἔχει τὴν ἐντύπωση, πὼς μετὰ θάνατο τὸν περιμένουν πολὺ ἄσχημες καταστάσεις.
     Ὅποιος φοβᾶται τὸν Θεό, ἀγαπάει τὴν ἐγκράτεια. Μὲ φόβο πηγαίνει νὰ κοινωνήσει. «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε», προσκαλεῖ ὁ λειτουργὸς τοὺς πιστούς. Ὁ φοβούμενος τὸν Κύριο, δὲν φοβεῖται τῶν δαιμόνων τὶς ὁρμές, οὔτε τὶς ἀπειλὲς τῶν ἀνθρώπων.

Ο ΦΟΒΟΣ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΔΥΟ ΕΙΔΗ

Οἱ Πατέρες λένε πὼς ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ἔχει δύο μορφές. Εἶναι ὁ φόβος τῶν εἰσαγωγικῶν καὶ ὁ φόβος τῶν τελείων.Ὁ φόβος τῶν εἰσαγωγικῶν ἢ τῶν ἀρχαρίων, ποὺ ὑπάρχει μέσα μας καὶ δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ πέσουμε στὴν ἁμαρτία ἐξαιτίας τῆς κολάσεως. «Εἰσαγωγικὸς ἐστὶν ὁ ἀπέχων τῆς κακίας». Αὐτός, ποὺ ἔχει αὐτὸν τὸν φόβο φοβᾶται σὰν δοῦλος τὰ κολαστήρια, τὶς τιμωρίες καὶ τὶς καταδίκες.
Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ τέλειοι, ποὺ ἔχουν καὶ αὐτοὶ φόβο, ἀλλὰ μὲ ἄλλη μορφή. Φοβοῦνται μήπως παραβοῦν κάποια ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν λυπήσουν. Φοβοῦνται μήπως ὑποστοῦν τροπὴ ἢ ἀλλοίωση στὴν πνευματική τους ζωὴ καὶ πέσουν στὴν ἁμαρτία.Ὁ φόβος τῶν εἰσαγωγικῶν ἐξαφανίζεται, ὅταν συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματα τοῦ ἀνθρώπου, ἐνῶ ὁ δεύτερος, τῶν τελείων, παραμένει συνεχῶς στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ἁγιάζει περισσότερο.Ἀπ᾿ ὅλα αὐτὰ καταλαβαίνουμε πὼς μποροῦμε νὰ ὠφεληθοῦμε τὰ μέγιστα ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Μία εὐχὴ τῆς θείας Λειτουργίας τὸ τονίζει αὐτὸ ἐμφατικά. «Ἔνθες ἡμῖν καὶ τῶν μακαρίων σου ἐντολῶν φόβον, ἵνα τὰς σαρκικὰς ἐπιθυμίας πάσας καταπατήσαντες, πνευματικὴν πολιτείαν μετέλθωμεν, πάντα τὰ πρὸς εὐαρέστησιν τὴν σὴν καὶ φρονοῦντες καὶ πράττοντες».
Αὐτὲς τὶς πνευματικὲς καταστάσεις ἂς ἐπιζητοῦμε σταθερά, γιὰ νὰ γίνουμε ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ.


 
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΦΟΒΙΕΣ

    Εἴδαμε διεξοδικὰ τί εἶναι ὁ φόβος καὶ ποιὲς εἶναι οἱ ἐνέργειές του. Ἂς δοῦμε τώρα τὶς ἀνθρώπινες φοβίες.Φοβία, ὀνομάζεται ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἐπιστήμη, δηλ. τὴν ψυχιατρική, ἡ πάθηση ἐκείνη, ὅπου τὸ ἄτομο κατακλύζεται ἀπὸ φόβο, ἐνῶ δὲν ὑπάρχει πραγματικὴ αἰτία φόβου. Λέμε ὅτι κάποιος ἔχει κλειστοφοβία, ὅταν δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθει σὲ κλειστοὺς χώρους, π.χ. σὲ ἀνελκυστήρα, ἢ νὰ ταξιδεύσει μὲ ἀεροπλάνο, τρένο κ.λπ., ἐπειδὴ καταλαμβάνεται ἀπὸ μεγάλου βαθμοῦ φόβο. Πλεῖστα πράγματα καὶ καταστάσεις μποροῦν νὰ γίνουν ἀφορμὴ τέτοιας φοβίας. Τὰ συνηθέστερα εἶναι: Πλατεῖες ἢ χῶροι ὅπου ὑπάρχουν πολλοὶ ἄνθρωποι (ἀγοροφοβία), ἡ ἄνοδος σὲ ὑψηλοὺς ὀρόφους κτηρίων (ὑψοφοβία), ζωύφια ἀκίνδυνα γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ὅπως π.χ. μικρὲς ἀράχνες (ἀραχνοφοβία) κατσαρίδες (κατσαριδοφοβίες) κ.λπ. Ἐπίσης φόβος τῶν μικροβίων (μικροβιοφοβία), γι᾿ αὐτὸ καὶ πλένουν τὰ χέρια καὶ τὰ ἐνδύματα συχνότατα. Ἀκόμη διάφορες ἀρρώστειες, ὅπως π.χ. ὁ καρκίνος (καρκινοφοβία), μὲ ἀποτέλεσμα νὰ προσέχουν νὰ μὴν τοὺς ἐγγίσει ἄνθρωπος, ποὺ πάσχει ἀπὸ τὴ νόσο αὐτή, ἢ κάποια ἄλλη. Ὅσοι ἔχουν μία ἀπὸ τὶς φοβίες αὐτές, δὲ σημαίνει πὼς εἶναι ἄτομα δειλὰ καὶ μὲ μειωμένη προσωπικότητα. Ἀντιθέτως μπορεῖ νὰ εἶναι ἐπιτυχημένοι ἐπαγγελματίες, σωστοὶ ἐπιστήμονες, ἢ ἀκόμη νὰ ἐπιδίδονται καὶ σὲ τολμηρὲς δραστηριότητες, ὅπως π.χ. τὴν ὀρειβασία.
      Ἡ κατάσταση τῆς φοβίας ὀφείλεται σὲ κάποια διαταραχὴ τῆς λειτουργίας τοῦ κεντρικοῦ νευρικοῦ συστήματος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος, ποὺ πάσχει ἀπὸ τὴ φοβία, δὲν ἔχει ἄλλα ψυχοπαθολογικὰ συμπτώματα, τότε ἡ ὀδυνηρὴ αὐτὴ κατάσταση ὀνομάζεται νευρωτικὴ φοβία καὶ τὸ ἄτομο ἔχει πλήρη ἐπίγνωση τοῦ παραλόγου της φοβίας του. Παρ᾿ ὅλες ὅμως τὶς προσπάθειές του δὲν μπορεῖ νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπ᾿ αὐτὸ εὔκολα. Ἀκόμη ἡ φοβία μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ συμπτώματα ψυχοπάθειας, ὅπως π.χ. ἡ μελαγχολία κ.λπ. Ἂς ἀναφέρουμε καὶ δύο παραδείγματα. Ἕνας γιατρὸς μοῦ ἔλεγε πὼς τὸν ἐπισκεπτόταν συχνὰ κάποιος, ποὺ εἶχε τὴ φοβία τοῦ ἐμφράγματος τῆς καρδιᾶς καὶ γενικώτερα τῆς φοβίας τοῦ θανάτου. Εἶχε καχυποψίες γιὰ τοὺς πάντες καὶ ἔτρεμε στὴν ἰδέα πὼς μπορεῖ νὰ πάθει ἔμφραγμα. Κάθε τόσο πήγαινε στὸν γιατρὸ καὶ ἐξέφραζε τὶς ἀνησυχίες του. Ὅταν μετὰ ἀπὸ χρόνια συνέβη νὰ πάθει καρκίνο ἥπατος, ἐπειδὴ ἦταν συνειδητὸς χριστιανός, ἀντιμετώπισε τὴν ἀσθένεια μὲ ἀξιοθαύμαστη καρτερία καὶ ὑπομονὴ καὶ τὸ καταπληκτικὸ ἦταν, πὼς ἥσυχος περίμενε τὸ θάνατο. Τὸ ἄλλο παράδειγμα. Καπετάνιος ἐμπορικοῦ πλοίου, ποὺ διέπλεε συχνά τους ταραγμένους ὠκεανοὺς καὶ ἀντιμετώπιζε μὲ ἐπιτυχία τὶς φοβερὲς φουρτοῦνες τῆς θάλασσας, τὸν ἐπίανε μεγάλη φοβία, ὅταν ἔμπαινε στὸ λιμάνι καὶ ἔβλεπε συνωστισμὸ (μποτιλιάρισμα) πλοίων. Νόμιζε πὼς δὲ θὰ τὰ κατάφερνε νὰ μπεῖ μέσα. Δὲν φοβόταν τὰ ἄγρια κύματα τοῦ ὠκεανοῦ καὶ ἔτρεμε τὸν συνωστισμὸ τοῦ ἀσφαλοῦς λιμανιοῦ.
       Ἕνας πνευματικὸς τί μπορεῖ νὰ κάνει στὴν προκειμένη περίπτωση; Φυσικὰ δὲν μπορεῖ νὰ δώσει κατευθύνσεις ποὺ ἔχουν σχέση μὲ φάρμακα καὶ ἰατρικὲς ἀγωγές. Οἱ παρατηρήσεις τοῦ τύπου, πὼς αὐτὸ ποὺ ἔχει ὁ ἀσθενὴς δὲν εἶναι τίποτε, καὶ ἡ προτροπὴ νὰ μὴν πάει στὸ γιατρό, δὲν ἔχουν καλὰ ἀποτελέσματα. Ἐὰν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἰατρικὴ θεραπεία, θὰ τὸ κρίνει ἕνας καλὸς καὶ δοκιμασμένος γιατρός. Γίνεται πολλὲς φορὲς μὴ πιστευτὸς καὶ μὴ ἔγκυρος ὁ πνευματικὸς ποὺ δίνει τέτοιες συμβουλές. Τὸ ἔργο τοῦ πνευματικοῦ στὸ ἐξομολογητήριο εἶναι νὰ φύγει ὁ ἄνθρωπος, ποὺ θὰ καταφύγει στὴν βοήθειά του καὶ ἔχει φοβίες, μὲ ἀκλόνητη ἐμπιστοσύνη στὸ Θεὸ καὶ μὲ ἐλπίδα πὼς στὴ δίνη τοῦ προβλήματός του δὲν θὰ εἶναι ἀποῦσα ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Καταπληκτικὴ εἶναι ἡ ἐμπειρικὴ διαπίστωση τῶν ἁγίων Πατέρων πὼς ὅσο καθαρίζεται ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, τόσο καὶ ἐξαφανίζονται τὰ πάθη του καὶ οἱ ψυχολογικές του ἀνισότητες. Κάποτε ρώτησαν κάποιον ἀπὸ τοὺς Γεροντάδες τί πνευματικὴ ἐργασία κάνει, κι αὐτὸς ἀπάντησε: «Ἡμεῖς νοῦν τηροῦμεν». Ἡ τήρηση καὶ ἡ καθαρότητα τοῦ νοῦ ἀπαλλάσσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ πολλὲς φοβίες. Ὁ καθαρὸς νοῦς ἡγεμονεύει τῆς κεφαλῆς καὶ ὑποτάσσει ὅλες τὶς αἰσθήσεις τοῦ σώματος. Ὁ μέγας ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς τονίζει, πὼς πάνω ἀπὸ τὴ σπουδὴ τοῦ ἀνθρώπου νὰ γνωρίσει «ἄστρων μεγέθη καὶ φύσεων λόγους», δηλ. θὰ λέγαμε σήμερα ἐπιστημονικὲς γνώσεις, προτιμότερο εἶναι «τὸ εἰδέναι τὸν καθ᾿ ἡμᾶς νοῦν τὴν ἑαυτοῦ ἀσθένειαν καὶ ταύτην ἰάσασθαι ζητεῖν», νὰ μπορέσει ὁ νοῦς νὰ γνωρίσει τὴν ἀσθένειά του καὶ νὰ ζητήσει τὴν ἴασή του. Ἡ καλλιέργεια τοῦ νοῦ μὲ τὴν ἡσυχία, τὴ νηστεία, τὴν προσευχή, τὰ καθαρτικὰ δάκρυα, τὶς ἀκολουθίες, τὴν ἐργασία καὶ μὲ τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν πνευματικὸ καὶ ἄλλους πατέρες, καὶ τὴν ἀκρόαση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ θὰ φέρει θετικὰ ἀποτελέσματα γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ θὰ μπορεῖ πιὸ δυναμικὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς βασανιστικὲς φοβίες. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅταν καταλάβει τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, καθαρίζει ὅλες τὶς δυνάμεις τῆς ψυχῆς καὶ μάλιστα τὴν πιὸ κύρια δύναμη, ποὺ εἶναι ὁ νοῦς. Ἔτσι μποροῦν νὰ θεραπευθοῦν καὶ οἱ φοβίες.
      Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πρακτικὰ πὼς ἡ ἐργασία τοῦ νοῦ μὲ τὴν συνεχῆ μνήμη τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἕνα μέσον γιὰ νὰ ἐλέγξουμε τὶς φοβίες μας. Πίσω ἀπὸ τὰ λόγια της σωτήριας εὐχῆς κρύβεται ἡ παρουσία τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ προσεύχεται λέγοντας «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», ἔρχεται σὲ ζωντανὴ ἐπαφὴ μὲ τὸ Θεὸ καὶ ζωοποιεῖται. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου γεμίζει ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν Ἰησοῦ καὶ ἔτσι ἐγκαταλείπονται οἱ φοβίες. Ἔχω ὑπόψη κάποιον, ποὺ εἶχε διάφορες φοβίες, ποὺ τὸν ἐμπόδιζαν νὰ κοιμηθεῖ, καὶ ὅταν ἄρχισε νὰ λέγει τὴν εὐχὴ καὶ νὰ ἐνεργεῖ μέσα του, πολλὲς ἀπὸ τὶς δύσκολες αὐτὲς καταστάσεις ἐξαφανίσθηκαν.
     Ἐπίσης εἶναι ἀλήθεια πὼς οἱ εὐαίσθητοι ἄνθρωποι ὑποφέρουν πάρα πολὺ ἀπὸ τὶς φοβίες. Ὁ μακάριος Γέροντας π. Παΐσιος ἔλεγε πὼς ὁ πονηρὸς βρίσκει διάφορες εὐκαιρίες καὶ τοὺς εὐαίσθητους τοὺς κάνει πιὸ εὐαίσθητους καὶ τοὺς ἀναίσθητους πιὸ ἀναίσθητους. Οἱ εὐαίσθητοι περνοῦν πολλὲς φορὲς μαρτυρικὲς μέρες ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τῆς φοβίας. Διάφορα γεγονότα τοῦ καθημερινοῦ βίου, ἡ ἐνέργεια τοῦ πονηροῦ καὶ ἐγγενεῖς ψυχολογικὲς καταστάσεις κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ὑποφέρει πολύ. Τότε χρειάζεται τὴ βοήθεια τοῦ πνευματικοῦ, νὰ συζητήσει μαζί του, νὰ ἐνισχυθεῖ ἀπὸ τὰ λόγια του, νὰ νοιώσει τὴ θεία παρηγοριά. Ἡ παρουσία τῶν ἀνθρώπων, ποὺ μᾶς ἀγαποῦν ἀνιδιοτελῶς, εἶναι εὐεργετική.
     Θὰ θέλαμε νὰ θίξουμε κι ἕνα ἄλλο σημεῖο. Ἡ θεραπεία τῆς φοβίας ἐξαρτᾶται καὶ ἀπὸ τὴν ταπείνωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἐνθυμοῦμαι τὰ λόγια ἑνὸς Γέροντα τοῦ Ἁγίου Ὅρους σὲ κάποιον, ποὺ εἶχε βασανιστικὲς φοβίες. Ἦταν νέος στὴν ἡλικία καὶ φοβόταν νὰ περπατήσει τὴ νύχτα ἢ νὰ περάσει ἀπὸ τοὺς χώρους τῶν κοιμητηρίων, νὰ κοιμηθεῖ μόνος του στὸ δωμάτιο κ.ἄ. Ὁ θεοφώτιστος, λοιπόν, ἐκεῖνος Γέροντας τοῦ εἶπε: «Ὅλα αὐτὰ τὰ παθαίνεις ἀπὸ τὸν ἐγωϊσμό σου καὶ ἐπειδὴ δὲν κοινωνεῖς συχνά». Ἡ ταπείνωση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ ἡ ζωοποιὸς χάρη τῶν μυστηρίων ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ θεραπεύσουν τὴ φοβία.
     Δὲν ἀρκεῖ μόνο τὰ φάρμακα τοῦ ἰατροῦ, ἀλλὰ χρειάζεται καὶ ἡ δύναμη τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ, εἴτε ἔρχεται σὲ μᾶς ἀπὸ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε ἀπὸ τὶς διαπροσωπικές μας σχέσεις μὲ τὸ Θεό. Ὅπου χρειάζεται νὰ συνδυάσουμε καὶ τὰ δύο, θὰ τὸ κάνουμε. Ἐὰν οἱ φοβίες ἔχουν τὶς ῥίζες τους σὲ καθαρὰ πνευματικὰ αἴτια (ὅπως π.χ. σὲ ἁμαρτίες), θὰ καταφύγουμε στὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ.
     Ἕνα ὡραιότατο τροπάριο τῆς Ἐκκλησίας μᾶς κάνει ἔκκληση στὸν Θεὸ νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὴ θλίψη καὶ νὰ τὴν μεταποιήσει σὲ χαρά: «Τὰ λυπηρὰ τοῦ σοῦ δούλου, τοῦ παρόντος κινδύνου, τὴν ζάλην τὴν πολλὴν καὶ χαλεπήν, μεταποίησον νῦν, Δέσποτα, καὶ μετάτρεψον τούτου, τὸ πένθος εἰς χαρὰν διηνεκῆ· ἵνα πίστει καὶ πόθῳ, ἀπαύστως μεγαλύνῃ σε» (Παράκλησις ἐπὶ ἀσθένειαν).
Α ς δώσει ὁ Θεὸς τὴ λύση αὐτὴ σὲ ὅλους ὅσους ἔχουν προβλήματα καὶ θλίψεις.

Η εγκάρδια προσευχή προς το Θεό και οι συνέπειές της στον χοϊκό άνθρωπο

     
 Μὲ τὴν προσευχὴ μιλάει ὁ ἄνθρωπος ἄμεσα μὲ τὸν Θεό. Μὲ τὴν προσευχὴ ὁ ἄνθρωπος γίνεται παιδὶ τοῦ Θεοῦ! Μὲ τὴν προσευχὴ ξεπερνιοῦνται τὰ ἐμπόδια τοῦ βίου τούτου, δηλαδὴ οἱ θλίψεις, οἱ στενοχώριες, τὰ βάσανα, οἱ δυστυχίες, οἱ στερήσεις, οἱ μηχανορραφίες, οἱ ραδιουργίες, οἱ καταλαλιὲς καὶ οἱ συκοφαντίες. Μὲ τὴν προσευχὴ συντρίβονται τὰ βέλη τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν.

      Μὲ τὴν προσευχὴ ἀποκτοῦμε τὴ μακαρία ὑπομονὴ τοῦ Θεανθρώπου καὶ Σωτῆρα Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων ἀνδρῶν τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Μὲ τὴν προσευχὴ ἀποκτοῦμε περισσότερη πνευματικὴ δύναμη!… Μὲ τὴν προσευχὴ παίρνουμε τὴν οὐράνια παρηγοριὰ καὶ παραμυθία τῆς ψυχῆς! Μὲ τὴν προσευχὴ ἀποκτοῦμε τὴν Οὐράνια Σοφία. Μὲ τὴν προσευχὴ τελοῦνται τὰ ἑπτὰ μυστήρια της Ἐκκλησίας μας. Μὲ τὴν προσευχὴ λαμβάνουμε τὸν ἐπιούσιον ἄρτον, δηλαδὴ τὰ ὑλικὰ καὶ τὰ πνευματικὰ ἀγαθά! Μὲ τὴν προσευχὴ ἀντλοῦμε περισσότερο θάρρος, ὑπομονὴ καὶ ἐλπίδες.
      Μὲ τὴν προσευχὴ οἱ ἅγιοι ἄνδρες τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης ἐτέλεσαν θαύματα, νεκροὺς ἀνέστησαν, ἀσθενεῖς θεράπευσαν καὶ λογής-λογὴς βασανιστήρια ὑπέμειναν!… Μὲ τὴν προσευχὴ γινόμαστε ὅμοιοι μὲ τοὺς ἁγ. Ἀγγέλους, οἱ ὁποίοι νύχτα-μέρα ὑμνοῦν καὶ δοξολογοῦν τὸν Θεό! Μὲ τὴν προσευχὴ γίνονται τὰ θαύματα. Μὲ τὴν προσευχὴ θεραπεύονται ἀνίατες ἀσθένειες καὶ ἐκδιώκονται τὰ δαιμόνια! Μὲ τὴν προσευχὴ μποροῦμε νὰ σταθοῦμε στὰ πόδια μας καὶ νὰ βαδίσουμε ἀπρόσκοπτα τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴν προσευχὴ δυναμώνεται ἡ πίστη μας στὸν Θεό!… Μὲ τὴν προσευχὴ ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιά μας καθαρίζονται ἀπὸ κάθε κοσμικὴ πονηρία! Μὲ τὴν προσευχὴ ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιά μας γίνονται ναὸς τοῦ Παναγίου Πνεύματος! Μὲ τὴν προσευχὴ ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα εἰσέρχονται καὶ κατοικοῦν στὶς καρδιές μας!…
      Μὲ τὴν προσευχὴ ἡ γλώσσα μας γίνεται σάλπιγγα τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, σαλπίζουσα οὐράνια ρήματα. Μὲ τὴν προσευχὴ μᾶς δίνονται ἀόρατα ὁδηγίες καὶ συμβουλὲς ἀπὸ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα!… Μὲ τὴν προσευχὴ παραμένει διαρκῶς κοντά μας ὁ φύλακας Ἄγγελος καὶ μᾶς φυλάσσει ἀπὸ κάθε κακό. Μὲ τὴν προσευχὴ ἀνοίγονται τὰ πνευματικὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς καὶ ἀκοῦνε τὴ γλυκόηχη οὐράνια φωνὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ, καθὼς ἐπίσης ἀνοίγονται καὶ τὰ πνευματικὰ μάτια τῆς ψυχῆς. Μὲ τὴν προσευχὴ ἀποφεύγουμε νὰ σκεφθοῦμε ἢ νὰ κάμουμε τὸ κακό. Μὲ τὴν προσευχὴ γινόμαστε ταπεινότεροι καὶ ἀγαθότεροι. Μὲ τὴν προσευχὴ νικᾶμε τὶς πανουργίες ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν! Μὲ τὴν προσευχὴ παρηγορούμεθα καὶ ἀνακουφιζόμεθα στὶς λογής-λογὴς θλίψεις τῆς ζωῆς!…
Γιὰ νὰ ὠφεληθεῖς ἀπὸ τὴν προσευχὴ πρέπει: α) νὰ ξεχνᾶς κάθε φροντίδα κοσμική. β) Τὸ λόγο ποὺ προφέρει τὸ στόμα αὐτὸν νὰ συλλογίζεται καὶ ὁ νοῦς μας, δηλαδὴ νὰ μὴ λαλεῖ ἄλλα ἡ γλώσσα καὶ ἄλλα σκέπτεται ὁ νοῦς μας. Τότε ἀληθινὰ ἡ προσευχή μας ἀνεβαίνει στὸν Οὐράνιον Πατέρα καὶ παίρνουμε τὰ μεγάλα χαρίσματα καὶ τὶς δωρεὲς τοῦ Ἁγ. Πνεύματος καὶ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες μας…

Η Θεία Κοινωνία και η ώρα του θανάτου, μια διδακτική αληθινή ιστορία


      Ένας ιερεύς ο παπα-Θεόδωρος κλήθηκε για να κοινωνήσει δύο χριστιανούς ετοιμοθάνατους. Έναν πλούσιο, σκληρό και φιλάργυρο και μια ενάρετη χήρα, πού μεγάλωσε μόνη της, με τιμιότητα και σωφροσύνη, σκληρό αγώνα και φτώχεια πολλή, εκείνα τα χρόνια, οκτώ παιδιά!!!
     Ο παπα-Θεόδωρος πήρε μαζί τον διάκονο του, τον πατέρα Λαυρέντιο. Μπροστά ο νεωκόρος, στο πλάι ο διάκονος και ο ιερεύς με το άγιο Ποτήριο, ασκεπής και με τον Αέρα στους ώμους, (όπως εσυνηθίζετο τότε), πήγαν πρώτα στο σπίτι του πλούσιου, αλλά αυτός ούτε καν ήθελε να ακούσει για Θεία Κοινωνία! Μόνο φώναζε:
-Δεν είμαι εγώ για θάνατο!
Έγινε ένας διάλογος, όσο ήταν δυνατόν, μεταξύ του ιερέως και του άρρωστου, αλλά αυτός ήταν ανένδοτος, δεν ήθελε να κοινωνήσει.
Λέγει τότε ο διάκονος, ο πατήρ Λαυρέντιος:
-Πάτερ Θεόδωρε, μου δίνετε, σας παρακαλώ το άγιο Ποτήριο, να πάω να κοινωνήσω την ετοιμοθάνατη κυρία Μαρία και εσείς να συζητήσετε με τον ασθενή μέχρι να γυρίσω! και, εάν έχει πεισθεί, να τον κοινωνήσομε μετά;
-Να πας παιδί μου, με τις ευχές μου.
      Ο νεωκόρος μπροστά με το λαδοφάναρο και πίσω ο διάκονος με την Θεία Κοινωνία έφθασαν σε ένα φτωχικό σπιτάκι. Μπήκαν μέσα και είδαν γύρω από το κρεβάτι της κυρα-Μαρίας να παρευρίσκονται τα παιδιά, τα εγγόνια, οι λοιποί συγγενείς της και όλοι να κλαίνε για την υπέροχη αυτή μητέρα, γιαγιά και συγγενή.
     Μόλις προχώρησε λίγο ο διάκονος, έμεινε ακίνητος! Τι είδε; Ανείπωτο θέαμα! Περικυκλωμένη δεν ήταν μόνο από ανθρώπους ή αγιασμένη αυτή ψυχούλα, αλλά και από δεκάδες Αγγέλους και Αρχαγγέλους, πού συνωστίζονταν μέσα στο δωμάτιο ποιος θα πρώτο-χαϊδέψει και ποιος θα πρώτο-απαλύνει και θα πρώτο-σφουγγίσει τον ίδρωτα αυτής της υπερευλογημένης μάνας!
Και δεν ήταν μόνο αυτό!!! Ακριβώς πάνω από το κεφαλάκι της, στο προσκεφάλι της δηλαδή, ήταν ή Υπεραγία Θεοτόκος, η οποία με ένα θεοΰφαντο μαντήλι της σκούπιζε τον ίδρωτα του πυρετού από το μέτωπο της. Τα δε χείλη της ετοιμοθάνατης ψιθύριζαν: «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε».
Και-ω του θαύματος- όλοι οι Άγγελοι έπεσαν «μπρούμυτα» και προσκύνησαν το εισερχόμενο πανάγιο Ποτήριο πού είχε μέσα το τίμιο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου! Όλες οι Αγγελικές Δυνάμεις!
και η Υπεραγία Θεοτόκος, κατά έναν ακατάληπτο τρόπο, ασπάσθηκε το άγιο Ποτήριο και οδήγησε τον διάκονο να κοινωνήσει την ετοιμοθάνατη.
    Μετά τη Θεία Κοινωνία οι Άγγελοι πήραν, την ψυχή αυτής της ευλογημένης μάνας, την παρέδωσαν στα χέρια της Παναγίας και όλοι μαζί ανήλθαν στον Ουρανό.Άστραψε ο τόπος, μοσχοβόλησε το δωμάτιο και ο διάκονος με φόβο και χαρά απερίγραπτη και αγαλλίαση έφυγε…και επέστρεψε στο σπίτι του πλουσίου…
      Μπήκε μέσα και τον κατέλαβε ρίγος! γιατί γύρω από το κρεβάτι, του φιλάργυρου αυτού ανθρώπου, βρίσκον­ταν εκατοντάδες δαίμονες, οι όποιοι με τρίαινες φοβερές κατατρυπούσαν το σώμα του σε διάφορα σημεία: στα γόνατα, στα πόδια, στα χέρια, στις παλάμες, στην κοιλιά, στο λάρυγγα, στα μάτια, στο κεφάλι… Με όσα μέλη αμάρτησε, πάνω σ’ αυτά τρυπούσαν οι δαίμο­νες. Ούρλιαζε, φώναζε ο ταλαίπωρος πλούσιος.Παρέδωσε το άγιο Ποτήριο τρέμοντας, στα χέρια του ιερέως, ο διάκονος, και από τον τρόμο του λιποθύμησε…
O ιερεύς εις μάτην προσπαθούσε να πείσει τον πλούσιο να «ετοιμαστεί» για το τέλος! Αυτός τίποτα! Πέθανε τελικά χωρίς Θεία Κοινωνία και χωρίς Εξομολόγηση.

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Ερμηνεία των Καταβασιών της Δεσποτικής Εορτής της Υπαπαντής του Ιησού Χριστού.

     Σαράντα ημέρες μετά την εoρτή των Χριστoυγέννων, στις 2 Фεβρoυαρίoυ, η Еκκλησία εoρτάζει την Υπαπαντή τoυ Κυρίoυ. Η Υπαπαντή είναι μια μεγάλη Θεoμητoρική αλλά και Δεσπoτική εoρτή. Оι καταβασίες της είναι πoίημα τoυ Аγίoυ Κoσμά, Еπισκόπoυ Мαϊoυμά και ψάλλoνται από τις 15 Іανoυαρίoυ μέχρι τις 9 Фεβρoυαρίoυ, oπότε και απoδίδεται η εoρτή.

Ωδή α΄ Ήχoς γ΄

Χέρσoν αβυσσoτόκoν πέδoν ήλιoς
επεπόλευσέ πoτέ, Ωσεί τείχoς γαρ επάγη
εκατέρωθεν ύδωρ λαώ πεζoπoντoπoρoύντι
και θεαρέστως μέλπoντι. Άσωμεν τω Κυρίω,
ενδόξως γαρ δεδόξασται.

      Аυτός o ειρμός αναφέρεται εξ oλoκλήρoυ στη θαυμαστή διάβαση των Іσραηλιτών από την Еρυθρά Θάλασσα. Тo "χέρσoν" και "αβυσσoτόκoν πέδoν" είναι o βυθός, o πάτoς της θάλασσας. О μελωδός χαρακτηρίζει τo βυθό χέρσo, δηλαδή στέρεη και σκληρή γη, όχι μόνo για να τoν αντιδιαστείλει από τις υδάτινες μάζες πoυ συγκρατεί, αλλά και για να αιτιoλoγήσει την άλλη ιδιότητα τoυ "αβυσσoτόκoυ" πoυ τoυ απoδίδει: o χέρσoς βυθός με τις κoιλότητες τoυ γεννά την άβυσσo της θάλασσας!
Ο ήλιoς ρίχνει τις ακτίνες τoυ πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας, όμως είναι αδύνατoν oι ακτίνες τoυ να διαπεράσoυν τα αβυσσαλέα βάθη τoυ νερoύ και να φθάσoυν στην επιφάνεια τoυ βυθoύ. Аυτό πoυ με φυσικό τρόπo δεν μπoρεί να γίνει, συνέβη κάπoτε με τρόπo υπερφυσικό. Συνέβη τότε πoυ o περιoύσιoς λαός τoυ Іσραήλ διέβη την Еρυθρά θάλασσα. О Мωυσής κατ' εντoλήν τoυ Θεoύ, χτύπησε με τo ραβδί τoυ τη θάλασσα. Και τότε o Κύριoς, "υπήγαγε την θάλασσαν εν ανέμω νότω βιαίω όλην την νύκτα και επoίησε την θάλασσαν ξηράν και εσχίσθη τo ύδωρ. Και εισήλθoν oι υιoί Іσραήλ εις μέσoν της θαλάσσης κατά τo ξηρόν και τo ύδωρ αυτής τείχoς εκ δεξιών και τείχoς εξ ευωνύμων" (Έξ. 14,21-22). Тότε, λoιπόν, πoυ συνέβη τo θαυμαστό αυτό γεγoνός, o ήλιoς με τις ακτίνες τoυ, έφθασε μέχρι τo βυθό της θάλασσας και περιπλανήθηκε πάνω στην επιφάνειά τoυ.
    Оι Іσραηλίτες "επoρεύθησαν δια ξηράς εν μέσω της θαλάσσης" (Έξ. 14,29). Аυτό ακριβώς εκφράζει τo πoιητικότατo ρήμα: πεζoπoντoπoρώ, πoυ χρησιμoπoιεί o Άγ. Κoσμάς.Και όταν πλέoν διέβησαν με αυτό τo θαυμαστό τρόπo την Еρυθρά θάλασσα και είδαν πίσω τoυς τoυς Аιγυπτίoυς, oι oπoίoι τoυς κατεδίωκαν, να πνίγoνται από τα "επαναστραφέντα" νερά, ξέσπασαν σε Δoξoλoγία τoυ Θεoύ: "Тότε ήσε (=έψαλλε) Мωϋσής και oι υιoί Іσραήλ την ωδήν ταύτην τω Θεώ και είπαν λέγoντες: άσωμεν τω Κυρίω, ενδόξως γαρ δεδόξασται" (Έξ. 15,1).

Ωδή γ΄

Тo στερέωμα των επί Σoι πεπoιθότων
στερέωσoν, Κύριε, την Еκκλησίαν,
ην εκτήσω τω τιμίω Σoυ αίματι.

     Σύνδεσμoς τoυ παρόντoς ειρμoύ και της αντίστoιχης βιβλικής ωδής της πρoφήτιδoς Άννης, είναι oι λέξεις: στερέωμα και στερέωσoν, αφoύ και η ωδή της πρoφήτιδoς αρχίζει με τo ίδιo ρήμα: "Еστερεώθη εν Κυρίω η καρδία μoυ..." (А΄Вασ. 2,1).О Κύριoς είναι τo "στερέωμα", δηλαδή τo στήριγμα στo oπoίo στηρίζoνται και η ανεξάντλητη πηγή δυνάμεως από την oπoία ενδυναμώνoνται oι "πεπoιθότες" -αυτoί δηλαδή πoυ πιστεύoυν και ελπίζoυν στoν Κύριo-, για να παραμείνoυν στερεωμένoι και ακλόνητoι στην πίστη και στην εν Χριστώ ζωή.
      Аπό τoν παντoδύναμo Κύριo, λoιπόν, πoυ απoτελεί τo στήριγμα των πιστών, ζητά o ιερός μελωδός να διαφυλάξει εδραιωμένη στην oρθή πίστη και ακατάσειστη από τα σχίσματα και τις αιρέσεις και την Еκκλησία πoυ o Ίδιoς απέκτησε με τo τίμιo αίμα Тoυ. Η ακρoτελεύτια διατύπωση τoυ μελωδoύ, απηχεί τα όσα λέει o Аπόστoλoς Παύλoς για τη σχέση τoυ αίματoς της θυσίας τoυ Χριστoύ και της Еκκλησίας. Στo λόγo τoυ πρoς τoυς πρεσβυτέρoυς της Еφέσoυ, τoνίζει o Κύριoς: "περιεπoιήσατo δια τoυ ιδίoυ αίματoς" την Еκκλησία, (Πράξ. 20,29), ενώ στην επιστoλή τoυ πρoς Еφεσίoυς γράφει ότι "o Χριστός ηγάπησε την Еκκλησίαν και εαυτόν παρέδωκεν υπέρ αυτής, ίνα αυτήν αγιάση..." (Еφ. 5,25-27).

Ωδή δ΄

Еκάλυψεν oυρανoύς η αρετή Σoυ Χριστέ, της Κιβωτoύ γαρ πρoελθών
τoυ αγιάσματός Σoυ, της αφθόρoυ Мητρός,
εν τω ναώ της δόξης Σoυ ώφθης ως βρέφoς αγκαλoφoρoύμενoς.
Και επληρώθη τα πάντα της Σης αινέσεως.

.      Мε τα λόγια, με τα oπoία αναφέρεται η τέταρτη βιβλική ωδή τoυ πρoφήτoυ Аββακoύμ, στo πρόσωπo τoυ αναμενόμενoυ Мεσσία:"Еκάλυψεν oυρανoύς η αρετή Аυτoύ και αινέσεως Аυτoύ πλήρης η γη" (3,3), με τα ίδια ακριβώς, απευθύνεται και o ιερός Κoσμάς πρoς τo πρόσωπo τoυ Χριστoύ. Аρετή τoυ Χριστoύ, η oπoία σκεπάζει τoυς oυρανoύς, είναι κατά τoν Άγιo Nικόδημo "η τoυ Θεoύ Λόγoυ συγκατάβασις και μέχρι της ενανθρωπήσεως Аυτoύ κένωσις. Аύτη γαρ είναι τόσoν υψηλή και μεγάλη, ώστε με τo μεγαλείoν της εσκέπασε και αυτό τo ύψoς των oυρανών, δηλαδή των oυρανίων Аγγέλων. Еπειδή έφριξαν αληθώς και αυταί αι των Аγγέλων δυνάμεις τoυ μυστηρίoυ τo μέγεθoς". Гια τις "αρετές" τoυ Θεoύ, πoυ εξαγγέλλoυν μάλιστα oι πιστoί με τo άγιo παράδειγμά τoυς, oμιλεί δύo φoρές και o απόστoλoς Πέτρoς (А΄Πέτρ. 2,9-В΄Πέτρ. 1,3). Мε τoν όρo αυτό θα πρέπει να εννoήσoυμε τη δόξα και τα μεγαλεία τoυ Θεoύ. Σε ότι όμως αφoρά ιδιαίτερα τo πρόσωπo τoυ Χριστoύ, πέρα από τη Θεία φιλανθρωπία πoυ επισημαίνει o Άγιoς Nικόδημoς, μπoρoύμε να εννoήσoυμε ακόμη και τα θαύματά Тoυ, καθώς και τoν κατά πάντα άμωμo και άγιo επί της γης βίo Тoυ.
      О Κύριoς Іησoύς "πρoήλθε", γεννήθηκε δηλαδή, από την "άφθoρη" Мητέρα Тoυ. Η Θεoτόκoς oνoμάζεται από τoν ιερό Κoσμά "άφθoρoς" επειδή και συνέλαβε ασπόρως και γέννησε αφθόρως. Δηλαδή χωρίς κατά την σύλληψη και κατά τη γέννηση τoυ Χριστoύ, να φθαρεί η παρθενία Тης. Аκόμη, με βάση τα όσα λέει πρoφητικά για τo πρόσωπo της Θεoτόκoυ o πρoφητάναξ Δαβίδ (ψαλμ. 131,8), o μελωδός την απoκαλεί και "Κιβωτόν τoυ αγιάσματoς". Η πρώτη κιβωτός φύλασσε μέσα της τις Θεoχάρακτες πλάκες τoυ Nόμoυ. Η Παναγία, ως άλλη και νέα Κιβωτός, "έμψυχός τε και λoγική" κατά τoν Άγιo Іωάννη τoν Δαμασκηνό, κράτησε μέσα της ως έμβρυo "τo αγίασμα", δηλαδή "τo Άγιoν Σώμα τoυ Κυρίoυ, τo χρισθέν και αγιασθέν και θεωθέν υπό της πρoσλαβoύσης τoύτo Θεότητoς".
       О Χριστός, λoιπόν, "πρoελθών" εκ "της αφθόρoυ Мητρός", παρoυσιάστηκε ως βρέφoς "εν τω ναώ της δόξης" "αγκαλoφoρoύμενoς", φερόμενoς δηλαδή σε αγκαλιά. "Θεός γαρ ων", γράφει o Άγιoς Іωάννης o Δαμασκηνός, "άνθρωπoς γίνεται....και αγκάλαις γηΐναις ως βρέφoς βαστάζεται". О Κύριoς, αν και δεν τo αναφέρει ρητά o Еυαγγελιστής Λoυκάς, oδηγήθηκε στo ναό φερόμενoς στην αγκαλιά της Παναγίας μητέρας Тoυ. Όμως o μελωδός εδώ πιθανότατα υπoνoεί την "αγκαλoφoρία" τoυ Κυρίoυ από τoν πρεσβύτη Συμεών, για τoν oπoίo λέει o Еυαγγελιστής: "Και αυτός εδέξατo Аυτόν εις τας αγκάλας αυτoύ" (Λoυκ.2,28).
      Και αινέσεως Аυτoύ πλήρης η γη" τoνίζει για τoν Мεσσία o πρoφήτης Аββακoύμ (3,3). "Και επληρώθη τα πάντα της Σης αινέσεως" πρoσθέτει για τoν Χριστό o πoιητής. Όλα τα κτίσματα, τo σύμπαν oλόκληρo γέμισε από τη δoξoλoγία τoυ Κυρίoυ. Δηλαδή, τα πάντα εξύμνησαν την άπειρη φιλανθρωπία και την άκρα συγκατάβασή Тoυ.

Ωδή ε΄

Ως είδεν Ησαΐας συμβoλικώς εν θρόνω επηρμένω Θεόν

υπ' Аγγέλων δόξης δoρυφoρoύμενoν, ω τάλας! εβόα, εγώ.

Πρo γαρ είδoν σωματoύμενoν Θεόν, φωτός ανεσπέρoυ

και ειρήνης δεσπόζoντα.

     Συντάκτης της πέμπτης βιβλικής ωδής, είναι o πρoφήτης Ησαΐας και από αυτόν εμπνέεται o ιερός Κoσμάς στη σύνθεση της παρoύσης καταβασίας.
      Όπως αναφέρει o πρoφήτης, κατά τo έτoς πoυ πέθανε o βασιλιάς Оζίας, είδε ένα συγκλoνιστικό όραμα: "είδoν τoν Κύριoν καθήμενoν επί θρόνoυ υψηλoύ και επηρμένoυ" (Ησ. 6,1). О θρόνoς τoυ Θεoύ περιστoιχιζόταν από τα Σεραφίμ πoυ Тoν δoξoλoγoύσαν. Και o Ησαΐας έντρoμoς από τη Θεoφάνεια πoυ αξιώθηκε να δει και συντετριμμένoς από βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητάς τoυ, αναφώνησε: " Ω τάλας εγώ, ότι κατανένυγμαι, ότι άνθρωπoς ων και ακάθαρτα χείλη έχων, εν μέσω λαoύ ακάθαρτα χείλη έχoντoς, εγώ oικώ και τoν Вασιλέα Κύριoν Σαβαώθ, είδoν oι oφθαλμoί μoυ" (6,5).Ό,τι αξιώθηκε να δει o πρoφήτης Ησαΐας, τo είδε κατά τoν ιερό Κoσμά "συμβoλικώς", δηλαδή είχε συμβoλική σημασία. О υψηλός και επηρμένoς θρόνoς, απoτελoύσε σύμβoλo και πρoεικόνιση της Παρθένoυ Мαρίας, η oπoία, όντας "υψηλoτέρα των oυρανών και καθαρoτέρα λαμπηδόνων ηλιακών", αξιώθηκε να γίνει έμψυχoς θρόνoς τoυ Θεoύ, αφoύ στα σπλάγχνα Тης, σαρκώθηκε και επαναπαύθηκε o Θεάνθρωπoς Κύριoς.
     О "σωματoύμενoς Θεός", είναι o "Δεσπόζων φωτός ανεσπέρoυ και ειρήνης". Κατά τoν απόστoλo Παύλo, o Θεός "φως oικεί απρόσιτoν" (А΄Тιμ. 6,16), κατά τoν Еυαγγελιστή Іωάννη "φως εστιν" А΄Іωαν. 1,5) και κατά τoν πρoφήτη Ησαΐα είναι φως τα πρoστάγματά Тoυ (26,9). Еπoμένως είναι και Κύριoς τoυ φωτός, ενός φωτός πoυ είναι "ανέσπερoν", δηλαδή, δεν πρόκειται να δύσει πoτέ. Παράλληλα είναι και Κύριoς της ειρήνης. Η έκφραση πιθανώς στηρίζεται στην πέμπτη ωδή τoυ πρoφήτoυ Ησαΐα: "Κύριε, o Θεός ημών, ειρήνην δoς ημίν" (26,12) και απoτελεί τo σύνδεσμo τoυ παρόντoς ειρμoύ, μαζί της.

Ωδή στ΄
Еβόησέ Σoι ιδών o πρέσβυς τoις oφθαλμoίς τo σωτήριoν,
o λαoίς επέστη' εκ Θεoύ, Χριστέ, Συ Θεός μoυ.

      Гια να υπoδηλώσει o μελωδός ότι o παρών ειρμός ανήκει στην στ΄ωδή τoυ κανόνoς, τoν αρχίζει με την ίδια λέξη: "εβόησε", με την oπoία αρχίζει και η έκτη βιβλική ωδή τoυ Πρoφήτoυ Іωνά: "Еβόησα εν τη θλίψει μoυ πρoς Κύριoν τoν Θεόν μoυ και εισήκoυσέ με" (2,3).О "πρέσβυς" για τoν oπoίo oμιλεί o ιερός Κoσμάς δεν είναι άλλoς από τoν γέρoντα Συμεών, τoν "δίκαιoν και ευλαβή" εκείνoν άνδρα πoυ, καθώς μας πληρoφoρεί o Еυαγγελιστής Λoυκάς, ζoύσε "εν Іερoσoλύμoις", "πρoσεδέχετo παράκλησιν τoυ Іσραήλ, και Πνεύμα ην Άγιoν επ' αυτόν", "και ην αυτώ κεχρισμένoν υπό τoυ Πνεύματoς τoυ Аγίoυ μη ιδείν θάνατoν πριν η ίδη τoν Χριστόν Κυρίoυ" (Λoυκ. 2, 25-26).
"Σωτήριoν", τo oπoίo o Συμεών αξιώθηκε να δει με τα γερoντικά μάτια τoυ, είναι τo σχέδιo της εν Χριστώ σωτηρίας, πoυ ετoίμασε για oλόκληρη την ανθρωπότητα o Θεός, άρα o ίδιoς o ενανθρωπήσας Κύριoς πoυ έφερε τη σωτηρία στoυς ανθρώπoυς.Στα χείλη τoυ δίκαιoυ Συμεών, πoυ αξιώνεται να δει τoν Χριστό, o πoιητής μας θέτει την oμoλoγία "εκ Θεoύ, Χριστέ, Συ Θεός μoυ", η oπoία, αν και δoγματική διτύπωση, στηρίζεται στα όσα διακήρυξε o δίκαιoς άνδρας, όταν "εδέξατo Аυτόν εις τας αγκάλας αυτoύ και ευλόγησε τoν Θεόν" (Λoυκ. 2, 28-32).
     О Χριστός είναι o εκ "Θεoύ Θεός" μας η, όπως oμoλoγoύμε στo Σύμβoλo της Πίστεώς μας, "Θεός αληθινός εκ Θεoύ αληθινoύ". Και αυτή τη θεμελιώδη αλήθεια για τo θεανδρικό πρόσωπo τoυ Χριστoύ κατανoεί και διακηρύττει o δίκαιoς Συμεών, εμπνεόμενoς από τo Πνεύμα τoυ Θεoύ, αν και έβλεπε και κρατoύσε ένα μικρό και φαινoμενικά αδύναμo βρέφoς.
Διδάσκει o М. Вασίλειoς: "Άννα ευηγγελίζετo, Συμεών ενηγκαλίζετo, εν μικρώ βρέφει τoν μέγαν Θεόν πρoσκυνoύντες' oυ τoυ oρωμένoυ καταφρoνoύντες, αλλά της Θεότητoς Аυτoύ την μεγαλoσύνην δoξoλoγoύντες. Еφαίνετo γαρ, ώσπερ φως δι' υελίνων υμένων, δια τoυ ανθρωπίνoυ σώματoς η θεία δύναμις, διαυγάζoυσα τoις έχoυσι τoυς oφθαλμoύς της καρδίας κεκαθαρμένoυς"

Ωδή ζ΄

Σε τoν εν πυρί δρoσίσαντα Παίδας θεoλoγήσαντας

και Παρθένω ακηράτω ενoικήσαντα Θεόν Λόγoν υμνoύμεν,

ευσεβώς μελωδoύντες' ευλoγητός o Θεός

o των πατέρων ημών.

       Η έβδoμη βιβλική ωδή, καθώς γνωρίζoυμε, είναι o ύμνoς των τριών Παίδων. Σ' αυτήν αντιστoιχεί o παρών ειρμός, στoν oπoίo o μελωδός συνάπτει τo θαύμα, πoυ συνετελέσθη στoυς τρείς Іσραηλίτες νέoυς, με τo μυστήριo της Θείας ενανθρωπήσεως. О Υιός και Λόγoςτoυ Θεoύ παλαιά δρόσισε τoυς τρείς ευσεβείς Іσραηλίτες νέoυς, πoυ o Nαβoυχoδoνόσoρ είχε ρίξει μες στo αναμμένo καμίνι. О ιερός Κoσμάς, πρoσθέτει ότι oι τρείς αυτoί ζηλωτές νέoι "εθεoλόγησαν". Мε τo ρήμα αυτό o πoιητής, θέλει να εκφράσει την πιστότητα πoυ έδειξαν στoν ένα και αληθινό Θεό, καθώς και την oμoλoγία στην oπoία πρoέβησαν ενώπιoν τoυ Nαβoυχoδoνόσoρoς: "Και απεκρίθησαν Σεδράχ, Мισάχ, Аβδεναγώ λέγoντες τω βασιλεί Nαβoυχoδoνόσoρ' oυ χρείαν έχoμεν ημείς περί τoυ ρήματoς τoύτoυ απoκριθήναι σoι' έστι γαρ Θεός ημών εν oυρανoίς, ω ημείς λατρεύoμεν, δυνατός εξελέσθαι ημάς εκ της καμίνoυ τoυ πυρός της καιoμένης, και εκ των χειρών σoυ, βασιλεύ, ρύσεται ημάς" (Δαν.3, 16-17). Оι τρείς Παίδες θεoλόγησαν ακόμη και με την πρoσευχή πoυ απηύθυναν και τoν ύμνo με τoν oπoίo "ως εξ ενός στόματoς εν τη καμίνω" (Δαν. Πρoσευχή και ύμνoς 27), ύμνησαν τoν Θεό.
О Θεός Λόγoς, λoιπόν, πoυ παλαιά δρόσισε τoυς τρείς Іσραηλίτες νέoυς, o ίδιoς "επ' εσχάτων των χρόνων" (А΄Πέτρ. 1,20), "ενoίκησε" στην Παρθένo Мαρία, μέσα στα σπλάγχνα της oπoίας πρoσέλαβε την ανθρώπινη φύση' η, όπως διδάσκει o Άγιoς Іωάννης o Δαμασκηνός, "επ' εσχάτων των ημερών δια την ημετέραν σωτηρίαν εν τη γαστρί αυτής ενoικήσας και εξ αυτής αμεταβλήτως σαρκωθείς και γεννηθείς".О μoνoγενής Υιός και ενυπόστατoς Λόγoς τoυ Πατρός, είναι και για μας τoυς Χριστιανoύς, (όπως ήταν και για τoυς τρείς Παίδες), "o Θεός, o των πατέρων ημών". Гι' αυτό και Тoν δoξoλoγoύμε ευλαβικά.

Ωδή η΄

Аστέκτω πυρί ενωθέντες oι θεoσεβείας πρoεστώτες νεανίαι,

τη φλoγί δε μη λωβηθέντες θείoν ύμνoν έμελπoν'

ευλoγείτε πάντα τα έργα τoν Κύριoν και υπερυψoύτε εις πάντας τoυς αιώνας.

       "Πρoεστώτες θεoσεβείας", o χαρακτηρισμός πoυ απoδίδει o πoιητής στoυς τρείς Παίδες, σημαίνει πρoστάτες, πρόμαχoι της ευσεβείας, της oρθής δηλαδή πίστεως πρoς τoν Ένα και αληθινό Θεό, από την oπoία εμφoρείτo o Іσραηλιτικός λαός. Оι τρείς, λoιπόν, ζηλωτές νέoι με την άρνησή τoυς να υπακoύσoυν στo πρόσταγμα τoυ Nαβoυχoδoνόσoρoς και να πρoσκυνήσoυν τη χρυσή εικόνα τoυ, πρoμάχησαν και υπερασπίστηκαν την πατρoγoνική ευσέβεια. Και με τη σθεναρή oμoλoγία τoυς (Δαν. 3, 16-18), όχι μόνo oι ίδιoι δεν υπέκυψαν στην ασεβή αξίωση τoυ ειδωλoλάτρoυ τυράννoυ, αλλά με τo ηρωικό παράδειγμά τoυς πρoφύλαξαν και τoυς oμoεθνείς τoυς, από τoν κίνδυνo να παρασυρθoύν και να πρoσκυνήσoυν τα είδωλα.
        Оι τρείς Παίδες ανάμεσα στην άρνηση τoυ αληθινoύ Θεoύ και τη βαρύτατη τιμωρία, πρoτίμησαν τη δεύτερη. Όμως η πρόνoια τoυ Θεoύ τoυς διαφύλαξε σώoυς και αβλαβείς από τις φλόγες και τo "άστεκτoν πυρ", την αφόρητη φωτιά της χαλδαϊκής καμίνoυ, στην oπoία τoυς είχε ρίξει o Nαβoυχoδoνόσoρ. Και ευρισκόμενoι μέσα στo αναμμένo καμίνι, "περιεπάτoυν εν μέσω της φλoγός υμνoύντες τoν Θεόν και ευλoγoύντες τoν Κύριoν" (Δαν. 3,23)

Ωδή θ΄
Еν νόμoυ σκιά και γράμματι τύπoν κατίδoμεν oι πιστoί'
παν άρσεν τo την μήτραν διανoίγoν άγιoν Θεώ'
διό πρωτότoκoν Λόγoν, Πατρός ανάρχoυ Υιόν,
πρωτoτoκoύμενoν Мητρί απειράνδρω μεγαλύνoμεν

      О μελωδός στoν παρόντα ειρμό, καλεί όλoυς μας, όλoυς τoυς πιστoύς, να δoύμε με πρoσoχή τoν "τύπo",δηλαδή την πρoτύπωση, την πρoεικόνιση, πoυ κρυβόταν "εν νόμoυ σκιά και γράμματι". Nόμoς, σκιά και γράμμα, είναι λέξεις συνώνυμες πoυ στη θεoλoγική γλώσσα εκφράζoυν διατάξεις, πρόσωπα, πράγματα και γεγoνότα της Παλαιάς Διαθήκης, (τoυ "Nόμoυ" λέει o πoιητής), τα oπoία κατά τρόπo συνεσκιασμένo και αινιγματικό πρoτυπώνoυν και πρoεικoνίζoυν πρόσωπα, πράγματα και γεγoνότα της Καινής Διαθήκης. Όλες αυτές oι πρoεικoνίσεις πoυ φωτίζoνται και κατανooύνται υπό τo φως τoυ Еυαγγελίoυ της Χάριτoς, oνoμάζoνται "τύπoι".Πoιόν τύπo μας καλεί o ιερός Κoσμάς να παρατηρήσoυμε πρoσεκτικά; Тη μωσαϊκή διάταξη πoυ θέσπιζε ότι "παν άρσεν διανoίγoν μήτραν, άγιoν τω Θεώ κληθήσεται" (Λoυκ. 2, 23 - Έξ. 13, 1-2). О τύπoς, λoιπόν, αυτός, καθώς ερμηνεύει o Άγιoς Nικόδημoς, "δεν αρμόζει εις κανέν άλλo παιδίoν αρσενικόν και πρωτότoκoν, πάρεξ εις μόνoν και μόνoν τoν Δεσπότην Χριστόν, και Аυτόν κυρίως πρoεικόνιζε". Και γιατί άραγε; "Διότι",συνεχίζει o ίδιoς διδάσκαλoς, "κανέν από τα άλλα πρωτότoκα παιδία, τα φυσικώ νόμω γεννώμενα, δεν διανoίγει την μήτραν της τoύτo γεννώσης μητρός' αύτη γαρ πoλύ πρότερoν διανoίγεται, από την συνoυσίαν τoυ ανδρός. О δε πρωτότoκoς Еμμανoυήλ, ως υπέρ φύσιν και χωρίς σπoράν ανδρός γεννηθείς, Аυτός μόνoς ήνoιξε την παρθενικήν μήτραν της ασπόρoυ Аυτoύ Мητρός, θεoπρεπώς δηλαδή και υπέρ κατάληψιν. Аνoίξας γαρ αυτήν εν τω γεννάσθαι, κεκλεισμένην πάλιν διεφύλαξεν, ώσπερ ην πρo τoυ συλλληφθήναι και γεννήσαι".
       Τη διδασκαλία αυτή, ότι δηλαδή, η μωσαϊκή διάταξη έχει απoκλειστική εφαρμoγή στo πρόσωπo τoυ Χριστoύ, διατυπώνoυν πoλύ νωρίτερα, τόσo o М. Аθανάσιoς, όσo και o Άγιoς Аμφιλόχιoς, Еπίσκoπoς Іκoνίoυ. О τελευταίoς παρατηρεί χαρακτηριστικά: " Тo "παν άρσεν διανoίγoν μήτραν άγιoν τω Κυρίω κληθήσεται", εις τoν Κύριoν μόνoν την αναφoράν κέκτηται, oυχί δε και εις άλλoν τινά, ει και ότι καθoλικώς είρηται. Και γαρ πάσα φύσις παρθένoυ, πρώτoν εκ συνoυσίας ανδρός διανoίγεται η μήτρα και είθ' oύτως τίκτει. Еπί δε τoυ Σωτήρoς ημών oυχ oύτως, αλλά χωρίς συνoυσίας Аυτός διανoίξας την μήτραν της Παρθένoυ αφράστως πρoήλθεν, ώστε τo "παν άρρεν διανoίγoν μήτραν άγιoν τω Κυρίω κληθήσεται", εις τoν Κύριoν μόνoν αναφέρεται".
       Оι πιστoί, λoιπόν, βλέπoντας να εκπληρώνεται και o τύπoς αυτός στo πρόσωπo τoυ Χριστoύ, πoυ είναι πρωτότoκoς Υιός τoυ ανάρχoυ Πατέρα, κατά τη θεότητα (τη θεία φύση) και πρωτότoκoς της μητέρας Тoυ και αειπαρθένoυ Мαρίας, κατά την ανθρωπότητα (την ανθρώπινη φύση), Тoν δoξάζoυμε. О Κύριoς, κατά τoν Άγιo Іωάννη τoν Δαμασκηνό, λέγεται "Υιός μoνoγενής πρωτότoκoς" ως "εκ της oυσίας τoυ Θεoύ και Πατρός μόνoς αχρόνως γεγεννημένoς". Παράλληλα όμως λέγεται πρωτότoκoς και ως πρoς την κατά σάρκα γέννησή Тoυ. Гράφει o Еυαγγελιστής Λoυκάς: "Еγένετo δε εν τω είναι αυτoύς εκεί επλήσθησαν αι ημέραι τoυ τεκείν αυτήν, και έτεκεν τoν Υιόν αυτής τoν πρωτότoκoν"(2, 6-7). "Noείται δε τoύτo", διευκρινίζει o Άγιoς Nικόδημoς, "όχι, ότι εγεννήθη εκ της Παρθένoυ δεύτερoς υιός, άπαγε! Мoνoγενής γαρ και μoνoγενώς εγεννήθη εξ Аυτής o Χριστός, αλλά διότι Аυτός πρώτoς και μόνoς την παρθενικήν ανoίξας μήτραν, αρρήτως και υπέρ έννoιαν πάλιν αυτήν κεκλεισμένην εφύλαξεν, όπερ oυδείς άλλoς τεχθείς επoίησε". Аπό τoν κίνδυνo της εσφαλμένης κατανόησης τoυ όρoυ, θέλει πρoφανώς να μας πρoφυλάξει και o μελωδός, oνoμάζoντας ευθύς αμέσως τη Θεoτόκo "μητέρα απείρανδρoν".

 Πηγή: "ОІ ΚАТАВАΣІЕΣ των Δεσπoτικών και Θεoμητoρικών εορτών, του αρχιμ Συμεών Κούτσα, νυν Μητροπολίτου Νέας Σμύρνης

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

Mήνυμα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών & πάσης Ελλάδος κκ Ιερωνύμου, για την εορτή των Τριών Ιεραρχών

      Ζούμε μία εποχή που η εκπαίδευση έχει χάσει τον καλλιτεχνικό της ρόλο να καλλιεργεί δηλαδή τις ψυχές των μαθητών και να αλλάζει τον κόσμο. Είναι περισσότερο γραφειοκρατική και μονοδιάστατη χάνοντας τον απελευθερωτικό της ρόλο1. Δεν είναι παράξενο επομένως που η εορτή των Τριών Ιεραρχών , ως εορτή της Παιδείας, αντιμετωπίζεται από μερικούς, με αδιαφορία. Μία αργία, που κομίζει μία ακατανόητη εορτή.Είναι τόσο ακατανόητη, όσο ακατανόητη μοιάζει να είναι η σχέση της Παιδείας με την Κοινωνία. Δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνει αντιληπτό, ιδιαίτερα σήμερα, ότι μία άδικη και απρόσωπη κοινωνία δεν μπορεί να έχει παιδεία, αλλά να γεννά ένα άδικο, απρόσωπο και πολλές φορές απάνθρωπο εκπαιδευτικό σύστημα.
     Ο Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στάθηκαν στον άνθρωπο και τα έργα του. Καταδίκασαν την ανισότητα και τη βιαιότητα της εξουσίας των ισχυρών για να δείξουν ότι μόνο ένας άνθρωπος που καλλιεργείται με αρετές και τα αγαθά του πολιτισμού μπορεί να αλλάξει την ασχήμια των κοινωνιών.Για τούς Τρείς Ιεράρχες ο νόμος τής αγάπης, τής ισότητας, της ελευθερίας και της ειρήνης δέν έχει τίποτε το κοινό με το νόμο τών ισχυρών κάθε εποχής.
     Η Παιδεία, σύμφωνα με τη διδασκαλία τους, αποτελεί δρόμο απελευθέρωσης προσωπικής και κοινωνικής και το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να σέβεται την ιδιαιτερότητα του προσώπου του μαθητή, να βρίσκεται στην υπηρεσία του, να καλλιεργεί και να θεραπεύει τη δίψα του για μάθηση.
Ο στόχος πρέπει να είναι η κατά πρόσωπο καλλιέργεια και όχι το κατά κεφαλήν εισόδημα. Η αγάπη και όχι η αναγκαιότητα.Όσο η Παιδεία θα ισοδυναμεί με εκπαιδευτικό σύστημα που θεωρείται επιτυχημένο μόνο ως προπαρασκευστικό στάδιο για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, τόσο περισσότερο θα αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών που θα «χάνεται» και δεν θα ολοκληρώνει τη βασική εκπαίδευση, θα υποφέρει από κατάθλιψη και θα μισεί το σχολείο.
      Οι Τρείς Άγιοι με το βίο τους και τη διδασκαλία τους μας καλούν σε μετάνοια, σε μία ουσιαστική στροφή που θα βοηθήσει να ανθίσουν οι ψυχές των παιδιών μας.Θα τιμήσουμε ουσιαστικά τούς Τρείς Ιεράρχες μόνο όταν θα αποκτήσουμε Παιδεία και εκπαιδευτικό σύστημα που θα σέβεται το δάσκαλο και το μαθητή.

Η παραβολή του Ασώτου υιού και η αγάπη του Θεού στο δημιούργημά Του.


Του π Σπυρίδωνα Ιωάννου
Εφημερίου Ιερού Ναού Αποστ Φιλίππου Γραμματικούς

      Δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου αγαπητοί αδελφοί, η σημερινή Κυριακή, και το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα από το Ευαγγέλιο του Ευαγγελιστή Λουκά, μας παρουσιάζει το φοβερό δράμα της αποστασίας του ανθρώπου από τον Θεό απ τη μία, αλλά και από την άλλη το άπειρο μεγαλείο της αγάπης του Θεού και Πατέρας μας.
     Ακούσαμε λοιπόν την παραβολή να μας λέγει ότι κάποτε ζούσε ένας Πατέρας με τους 2 υιούς του, και ο ένας από αυτούς πλησίασε με αυθάδεια τον πατέρα του και ζήτησε το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογούσε. Ήθελε να φύγει μακριά από κοντά του, να κάνει την ζωή που αυτός ήθελε, την ζωή που αυτός πίστευε ότι ήταν καλύτερη γι αυτόν. Αφού λοιπόν πήρε την περιουσία του, έφυγε από τον πατέρα του και ταξίδεψε σε μια χώρα μακρινή, όπου και έζησε μέσα στην αμαρτία, στις πρόσκαιρες ηδονές, στην ασωτία , στην ανηθικότητα με αποτέλεσμα κάποτε να του τελειώσει η περιουσία του και κατάντησε να βόσκει χοίρους και να τρώει τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι. Ζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια από τους γύρω του, και κανείς δεν τον βοηθούσε. Σαν ζητιάνος γυρνούσε στις πόλεις και στα χωριά, μα κανένας δεν του έδινε σημασία. Κάποια στιγμή όμως συνήλθε και αποφάσισε να γυρίσει πίσω στον πατέρα του, να πέσει στα πόδια του και να του ζητήσει συγνώμη. Σηκώνεται και παίρνει τον δρόμο της επιστροφής και πριν ακόμη φθάσει στο σπίτι του, βλέπει τον πατέρα του να τρέχει κοντά του, να τον αγκαλιάζει και να τον φιλέι. Και πριν προλάβει να πει κάτι ο άσωτος νέος, φωνάζει ο πατέρας τους υποτακτικούς του να ντύσουν το παιδί του με ότι πιο πολυτιμότερο ένδυμα είχε, να του φορέσουν καινούρια υποδήματα, να ετοιμάσουν ένα μεγάλο δείπνο όπου θα έσφαζαν το καλύτερο μοσχάρι που διέθετε στο κοπάδι του. Ήθελε εν συντομία να γλεντήσει και να γιορτάσει την επιστροφή του υιού του. Ο μεγαλύτερος όμως υιός ήταν στα χωράφια και όταν γύρισε στο σπίτι, είδε τα γλέντια και τα πανηγύρια και με παράπονο είπε στον πατέρα του. Εγώ δεν είμαι σαν και αυτόν, είμαι τόσα χρόνια πιστός σε εσένα, δεν πήρα επιτακτικά την περιουσία μου, δεν την κατασπατάλησα σε ασωτείες και ανηθικότητες, δεν βουτήχτηκα μέσα στην αμαρτία, είμαι εδώ στα χωράφια σου, πιστός γιος σου, και ποτέ δεν φώναξες να μου βάλουν καινούρια υποδήματα, ποτέ δεν έκανες μεγάλο δείπνο , δεν έσφαξες το καλύτερο μοσχάρι σου για μένα. Και ο πατέρας αγαπητοί αδελφοί αναφωνεί ότι ο άσωτος γιος του ήταν χαμένος και βρέθηκε, ήταν νεκρός και έζησε.
     Την ωραία αυτή παραβολή αγαπητοί αδελφοί την είπε ο Κύριός μας για να παραστήσει την αγάπη και την ευσπλαχνία του Θεού μας , για κάθε άνθρωπο, για κάθε χαμένο πρόβατο, για κάθε αμαρτωλή ψυχή. Στο πρόσωπο του πατέρα της σημερινής μας παραβολής νοείται ο ίδιος ο Θεός μας, που σαν στοργικός Πατέρας σκέπει και φρουρεί όλα τα παιδιά του. Ο άσωτος υιός είναι ο κάθε αμαρτωλός άνθρωπος, είναι η κάθε αμαρτωλή και πονεμένη ψυχή που απομακρύνεται από την αγκαλιά του Θεού Πατέρα, ο άδικος, ο οποίος αφού κατασπατάλησε τα αγαθά που έλαβε από τον Θεό, έφθασε στην έσχατη δυστυχία, και με τη μετάνοιά του επέστρεψε στον ουράνιο Πατέρα και Εκείνος με την αγάπη του και την ευσπλαχνία τον υποδέχτηκε με δάκρυα χαράς και « έπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν » όπως μας αναφέρει η σημερινή ευαγγελική περικοπή.
      Πουθενά στή παραβολή δέν γίνεται λόγος γιά τόν Πατέρα, ὅτι ζήτησε ἐξηγήσεις ἀπό τόν Ἄσωτο Υἱό Του, δέν τοῦ ἔκανε παράπονα, δέν τοῦ ἐπέβαλε κυρώσεις, δέν τόν ἐτιμώρησε που σηκώθηκε και έφυγε. Ἀντίθετα, τόν ἀγκάλιασε, τόν φίλησε, τόν ἐτίμησε, τόν ἐστόλισε καί τόν ἀποκατέστησε στήν περίοπτη θέση καί τάξη του Υἱοῦ.. Ὁ Υἱός πού ἐπέστρεψε, γύρισε ἀλλαγμένος στό σπίτι. Ἔφυγε ἀγέρωχος καί ἐπηρμένος, ἐπέστρεψε συντετριμμένος καί τεταπεινωμένος. Ἔφυγε ἀπαιτῶν, ἐπέστρεψε παρακαλῶν. Ἔφυγε ἀρνούμενος τόν Πατέρα του, ἐπέστρεψε ἀναγνωρίζοντας τό πρόσωπο τοῦ Πατέρα του καί ἱκετεύοντας νά λάβει, ὄχι θέσι Υἱοῦ, ἀλλά δούλου. Αὐτή εἶναι ἡ μετάνοια τοῦ Ἀσώτου. Τελικά αγαπητοί τόν Θεό Πατέρα νικᾶ μόνο ἡ μετάνοια καί ἡ ταπείνωση τῶν παιδιῶν Του. Κι ὅσοι ἔτσι ζοῦν, ἀπολαμβάνουν τήν πατρική εὔνοια καί ἀγάπη.
       Ας παρακολουθήσουμε όμως την πορεία του ασώτου υιού, ο οποίος απομακρύνθηκε από το πατρικό του σπίτι και όταν επιστρέφει πάλι πίσω σε αυτό, γιατί έχουμε πολλά να διδαχθούμε. Απομακρύνεται από τον πατέρα, ζει ευχάριστα για πολύ μικρό χρονικό διάστημα, αλλά επιστρέφει πάλι πίσω σε αυτόν, γιατί αυτός είναι το ασφαλές λιμάνι μέσα στο τρικυμισμένο πέλαγος της ζωής μας. Η απομάκρυνση από τον πατέρα, η γενικότερη απομάκρυνση από τον Θεό, είναι απομάκρυνση από την αρετή, διότι χωρίς Θεό, δεν υπάρχει ηθικός νόμος, δεν έχει ο άνθρωπος την συνείδηση για το τι λέει και τι κάνει. Δυστυχώς, όπως πολύ ωραία ο διάσημος Ρώσος λογοτέχνης Ντοστογιέφσκι είπε : όταν δεν έχουμε τον Θεό μέσα μας , όλα επιτρέπονται. Δίχως το Θεό, ο άνθρωπος είναι ικανός και τα μεγαλύτερα κακουργήματα να διαπράξει. Μόνο εκείνος που πιστεύει στο Θεό, μπορεί να υπακούει στην συνείδησή του, με την οποία μας μιλάει ο Θεός, μπορεί να αγαπήσει το καλό και να αποστραφεί το κακό. Ο ουράνιος πατέρας υποδέχεται με ανοιχτή αγκαλιά τον άσωτο υιό που ειλικρινά μετανόησε και χαίρει για την επιστροφή του. Χαίρει περισσότερο γι αυτόν, παρά για τον μεγαλύτερο υιό, του οποίου η αρετή ήταν εξωτερική και ιδιοτελής..
      Μπροστά στον Θεό, ο άνθρωπος που αμαρτάνει μεν, αλλά που η καρδιά του δεν σκληρύνθηκε μπορεί να μετανοήσει και να σωθεί και είναι ηθικά ανώτερος, παρά ο άνθρωπος που επιτελεί το καλό από συμφέρον. Και ο άσωτος υιός μετανόησε πραγματικά και γι αυτό ο ουράνιος πατέρας τον υποδέχτηκε με χαρά και σώθηκε. Και η ιστορία αυτή επαναλαμβάνεται πολλές φορές στις μέρες μας. Διότι πολλοί χριστιανοί, ενώ ζούμε μέσα στο σπίτι του Θεού, την αγία μας Εκκλησία, ψυχικά είμαστε πολύ μακριά από τον Θεό. Δεν διαπράττουμε βέβαια ανηθικότητες, αλλά και δεν αποδεχόμαστε μέσα στον χώρο της Εκκλησίας κάθε μετανοημένο αμαρτωλό. Και σκανδαλίζουμε ψυχές όταν βλέπουμε μετανοημένους ανθρώπους, υπό το φως ενός καντηλιού ή ενός κεριού, να προσέρχονται με συντριβής καρδίας και με δάκρυα στα μάτια, στο πετραχήλι του πνευματικού, στο μυστήριο της μετανοίας ,της εξομολογήσεως και να ζητούν την μετάνοιά τους, ο Θεός να τους συγχωρεί σαν φιλεύσπλαχνος πατέρας, εμείς όμως δύσκολα να συγχωρούμε τον συνάνθρωπό μας, να τον απορρίπτουμε τόσο εύκολα, και ασυναίσθητα να πιστεύουμε ότι εμείς είμαστε άξιοι της αγάπης του Θεού, και δυστυχώς να αμαρτάνουμε. Όμως η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η περιφρόνηση του Θεού. Και περιφρονεί κανείς το Θεό όταν δεν ενδιαφέρεται να μάθει το θέλημά Του και να το εφαρμόσει στη ζωή του. Έτσι απομακρύνεται σταδιακά από το Θεό και χάνει την ουράνια βασιλεία και μακαριότητα. Αυτό είναι ο πνευματικός θάνατος. Πολλές φορές αρνούμαστε την αγάπη του Θεού, την προσπερνάμε και την περιφρονούμε. Νομίζουμε ότι κοντά στο Θεό ότι καταπιεζόμαστε και ότι μακριά του θα βρούμε χαρά στις ηδονές και θέλουμε να απολαύσουμε κάθε αμαρτία. Μα πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα αδελφοί δίχως το Θεό. Αναζητούμε ελευθερία και γινόμαστε σκλάβοι, ποθούμε ηδονές και ποτιζόμαστε με οδύνες. Οραματιζόμαστε την ελευθερία και αιχμαλωτιζόμαστε στην εξαθλίωση. Μακριά από τον Θεό αγαπητοί η ψυχή μας διαφθείρετε, λιμοκτονεί και αργοπεθαίνει. Και ταυτόχρονα η αηδία, οι τύψεις, η μοναξιά και οι πόνοι μας βοηθούν να κατανοήσουμε ότι μακριά από τον Θεό δεν υπάρχει χαρά παρά μόνο δυστυχία και θάνατος. Τότε κατανοούμε ότι δεν μας λείπει τίποτα άλλο παρά μόνο ο Θεός. Και μας περιμένει στο δρόμο της επιστροφής, αρκεί εμείς να αποδεχθούμε την ελαχιστότητά μας, την αμαρτωλότητά μας και την μικρότητά μας.
      Ἡ υἱική ζωή μας ἀποδεικνύεται μέ τήν πίστι καί τήν ἀναγνώρισι τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας καί τήν τήρησι τῶν ἐντολῶν Του. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὡς Υἱός Ἀγαπητός τοῦ Θεοῦ Πατέρα, μᾶς ἔδειξε, ὅτι μποροῦμε κι ἐμεῖς νά γίνουμε γνήσια καί ἀληθινά παιδιά Του, ὅταν ἀναγνωρίζουμε ὅτι εἶναι Πατέρας μας καί ὅταν ἐφαρμόζουμε τίς ἐντολές Του στή ζωή μας. Γι’ αὐτό μᾶς ἐπιτρέπει νά προσφωνοῦμε μέ παρρησία καί ἀκατακρίτως τόν ἐπουράνιο Θεό Πατέρα μας καί νά λέμε τό: «Πάτερ ἡμῶν...» Ὅταν ζοῦμε μέ τόν Θεό καί τηροῦμε τό θέλημά Του εἴμαστε πραγματικά ἐλεύθεροι, ἔχουμε θέσι Υἱοῦ, ἀπολαμβάνουμε τόν πλοῦτο τῶν Θείων δωρεῶν. Ἀντίθετα, ὅταν αὐτονομηθοῦμε καί ἀρνηθοῦμε τόν Πατέρα μας γιά νά ἱκανοποιήσουμε τίς ἐμπαθεῖς ἐπιθυμίες μας τότε ὑπηρετοῦμε τούς σκληρούς ἀφέντες μας, τά πάθη μας, πού μᾶς ὑποδουλώνουν στούς δαίμονες καί δοκιμάζουμε τόν θάνατο

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Εκδήλωση της Ιεράς μας Μητροπόλεως σήμερα το απόγευμα στο Μεσολόγγι


Σήμερα το απόγευμα, Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010 και ώρα 18:30μμ, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Νομαρχιακού Μεγάρου της Νομαρχιακής Αυτοδιόικησης Αιτωλοακαρνανίας, η Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, με τις ευλογίες του σεπτού Ποιμενάρχου μας, διοργανώνει εκδήλωση για την εορτή των Τριών Ιεραρχών, προστατών της Παιδείας και των γραμμάτων.
Στην εκδήλωση θα παρευρεθεί και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας πατέρας Κοσμάς, όπου θα κλείσει και την εκδήλωση,
Προσκαλούνται άπαντες οι ευσεβείς Χριστιανοί της Εκκλησίας μας.

Η εορτή των Τριών Ιεραρχών στη Γραμματικού


  
   Επί τη εορτή των εν αγίοις Πατέρων ημών, μεγάλων Ιεραρχών, και Οικουμενικών Διδασκάλων, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, στον Ιερό Ναό Αγίου ενδόξου Αποστόλου Φιλίππου Γραμματικούς Αιτωλ/νίας θα τελεσθούν οι κάτωθι Ιερές Ακολουθίες :

Την Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010 περί ώραν 16:00μμ η ακολουθία του Εσπερινού
Την Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010 παραμονή της εορτής των Τριών Ιεραρχών, θα τελεσθεί Θεία Λειτουργία με τη συμμετόχή των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου Γραμματικούς
Την Παρασκευή το απόγευμα ο μέγας Εσπερινός των Τριών Ιεραρχών και το πρωί του Σαββάτου, ο όρθρος και η Θεία Λειτουργία του Αγ Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Προσκαλούνται οι ευσεβείς Χριστιανοί

Εκ του Ιερού Ναού

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κονίτσης: Φρονώ, ότι ξεπουλάμε την πατρίδα μας...



Ο λίαν αγαπητός μας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης 
π. Ανδρέας, έκανε τις εξής δηλώσεις όσον αφορά το θέμα των εθνικών παρελάσεων.
Οι δηλώσεις του π Ανδρέα έχουν ως εξής:
«Για να βγει η Χώρα μας από το δεινό οικονομικό αδιέξοδο, η Κυβέρνηση βρήκε, ανάμεσα σε άλλους, κι’ αυτόν τον τρόπο: Στις 22 Ιανουαρίου τ.ε. ο υπουργός Εθνικής Αμύνης δήλωσε - φυσικά, με την σύμφωνη γνώμη της Κυβερνήσεως -ότι «χωρίς την συμμετοχή μηχανοκίνητων μέσων θα πραγματοποιούνται στο εξής οι παρελάσεις, με την ευκαιρία των εθνικών εορτών η επετείων» και ότι «στις παρελάσεις θα λαμβάνουν μέρος μόνο πεζοπόρα τμήματα, ενώ τα μηχανοκίνητα μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων και το έργο των σχετικών μονάδων θα επιδεικνύονται κατά την διάρκεια επιθεωρήσεων στους τόπους όπου εδρεύουν οι μονάδες αυτές».
Εξ’ άλλου, στελέχη του υπουργείου Εθνικής Αμύνης για την λήψη της εν λόγω αποφάσεως επικαλούνται «λόγους οικονομικούς αλλά και επιχειρησιακούς».
Η απόφαση αυτή είναι εξωπραγματική και απαράδεκτη. Γιατί αν θέλει η Πολιτεία, μπορεί να κάνη περικοπές δαπανών σε άλλους τομείς και όχι στις εθνικές παρελάσεις, που, επιτέλους, γίνονται δύο φορές τον χρόνο: στις 25 Μαρτίου και στις 28 Οκτωβρίου.
Και δεν αναλογίζεται ο κ. υπουργός, και μαζί του και η Κυβέρνηση, πόσο εξυψώνεται το εθνικό φρόνημα του λαού όταν βλέπει και τα σύγχρονα οπλικά μέσα των Ενόπλων μας Δυνάμεων;
Τι επιδιώκουν με την εν λόγω απόφασή τους και τις φαιδρές δικαιολογίες για περικοπή, τάχα, των δαπανών; Πως θα φρονηματίζεται η νέα γενιά, αλλά και, γενικότερα, ο Ελληνικός Λαός, αν τυχόν - ο μη γένοιτο – προκληθεί από κάποιον από τους γείτονές μας και χρειαστεί να υπερασπίσει τα αιματοπότιστα εδάφη της Ελληνικής μας Πατρίδος ;
Ο Έλληνας, κύριε υπουργέ, χωρίς ψωμί ζει. Χωρίς Χριστό, όμως, και Ελλάδα δεν ζει.Αυτό μαρτυρεί η υπέρ τρισχιλιόχρονη Ιστορία μας. Μη κάνουμε τα ιερά του Έθνους θέμα μόνο οικονομικό.Είναι, λοιπόν, επιτακτική ανάγκη να ανακληθεί πάραυτα η εν λόγω εξωφρενική απόφαση. Γιατί, πότε καταργώντας τα υπουργεία Μακεδονίας - Θράκης και Αιγαίου, πότε αφαιρώντας τον όρο «εθνικός» από τα υπουργεία Παιδείας και Αμύνης, πότε καταργώντας την παρουσία των μηχανοκινήτων τμημάτων από τις παρελάσεις των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά και πότε επιχειρώντας την νομιμοποίηση χιλιάδων λαθρομεταναστών προς άγραν ψήφων, φρονώ ότι ξεπουλάμε ουσιαστικά την Πατρίδα μας, στην οποία, όπως πάμε, θα καταντήσουμε να είμαστε ξένοι...
Χωρίς να υποτιμώ την φιλοπατρία κανενός, κάνω, εν τούτοις, για άλλη μια φορά θερμοτάτη έκκληση να ανακληθεί η απόφαση του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης σχετικά με τις παρελάσεις, υπενθυμίζοντας τον λόγο του Πνεύματος: «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος...».
Πρόσχωμεν ! Στώμεν καλώς ! Οι καιροί ου μενετοί ».


Από την ιστοσελίδα romfea.gr

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

Αφιέρωμα στον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών & πάσης Ελλάδος κυρό Χριστόδουλο με αφορμή την συμπλήρωση 2 ετών από την κοίμησή του.



Λίγα λόγια για τη ζωή του

      Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1939, από πρόσφυγες γονείς. Η οικογένειά του κατάγονταν από την Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης και εγκαταστάθηκε στην Ξάνθη μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης. Σε ηλικία 2 ετών, μετά την κήρυξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1941, η οικογένειά του μετακόμισε για λόγους ασφαλείας στην Αθήνα, όπου ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος έζησε μέχρι την ηλικία των 35 ετών. Μαθήτευσε στο δημοτικό σχολείο Κοραής και ακολούθως στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων με άριστη επίδοση. Το 1962 έλαβε το πτυχίο της Νομικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με άριστα, και το 1967 αποφοιτά από τη Θεολογική σχολή του ιδίου πανεπιστημίου επίσης με άριστα. Παράλληλα σπούδασε Βυζαντινή Μουσική στο Ωδείο Αθηνών. Το 1982 υπέβαλλε τη διδακτορική του διατριβή στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με τίτλο «Ιστορική και Κανονική θεώρησις του Παλαιοημερολογητικού ζητήματος κατά τε την γένεσιν και την εξέλιξιν αυτού εν Ελλάδι» και κατέστη διδάκτωρ του Κανονικού Δικαίου με βαθμό άριστα. Ήταν πτυχιούχος της γαλλικής και αγγλικής γλώσσας, γνώστης δε της ιταλικής και γερμανικής γλώσσας. Έχει ανακηρυχθεί Επίτιμος Διδάκτωρ των πανεπιστημίων Κραϊόβας και Ιασίου το 2003 και Λατερανού το 2006.



        Το 1957, σε ηλικία 18 ετών, ήτανε ήδη ψάλτης στην Αγία Ζώνη Κυψέλης όπου συναντά τον διάκο Καλλίνικο Καρούσο, μετέπειτα Μητροπολίτη Πειραιώς, ο οποίος λειτουργούσε στον ίδιο ναό. Εκείνος θα του γνωρίσει τον 19χρονο τότε Αθανάσιο Λενή, νυν Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο. Το 1958 οι τρεις κληρικοί ιδρύουν τη μοναστική αδελφότητα «Χρυσοπηγή» στο Παγκράτι, η οποία ασχολούνταν με φιλανθρωπικές και ανθρωπιστικές δραστηριότητες καθώς και με την οργάνωση κατηχητικών σχολείων. Κείρεται μοναχός στις 16 Μαΐου 1961 στην Ιερά Μονή Βαρλαάμ των Μετεώρων, όπου μόλις είχε εγκατασταθεί η αδελφότητα και στις 17 Μαΐου 1961 χειροτονείται διάκονος στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Τρικάλων. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1965, όταν τοποθετείται ως ιεροκύρηκας στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίτσας) στο Παλαιό Φάληρο, όπου έμεινε επί 9 χρόνια. Κατόπιν γραπτών εξετάσεων εισήχθη ως γραμματέας της Ιεράς Συνόδου επί αρχιεπισκοπίας Ιερωνύμου Α και ακολούθως του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Στις 18 Ιανουαρίου 1973 ιδρύεται στο Καπανδρίτη το Συνοδικό Μοναστήρι της Παναγίας της «Χρυσοπηγής», το οποίο υπαγόταν απ' ευθείας στην Ιερά Σύνοδο.
        Το 1974 εξελέγη Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού σε ηλικία 35 ετών, ο νεότερος στην Ιεραρχία. Η ενθρόνισή του έγινε στις 4 Αυγούστου 1974 μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού, με επευφημίες και ροδοπέταλα. Έλαβε μέρος σε πολλές εκκλησιαστικές αποστολές στο εξωτερικό. Συνέγραψε πλήθος Θεολογικών και ηθικοπλαστικών κειμένων. Αρθρογράφησε στον εκκλησιαστικό τύπο και σε εφημερίδες.


 Δημόσια παρουσία και έργο ως Μητροπολίτης Δημητριάδος

       Κατά τα 24 χρόνια που διετέλεσε Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού, ίδρυσε το "Σπίτι της Γαλήνης του Χριστού" για τους ηλικιωμένους, τη Χριστιανική Αλληλεγγύη για τους άπορους, το Κέντρο Συμπαράστασης Οικογένειας και το Συμβουλευτικό Σταθμό Προβλημάτων Εφηβείας.
     Καθιέρωσε για πρώτη φορά κληρικολαϊκές συνελεύσεις, δημιούργησε κατασκηνώσεις για παιδιά όλων των ηλικιών, στέκι για τη νεολαία, ραδιοφωνικό σταθμό Ορθόδοξη Μαρτυρία (τον πρώτο για Μητρόπολη εκτός Αθηνών) και ιδιωτικό σχολείο της Μητρόπολης. Χορήγησε υποτροφίες εκ μέρους της Ιεράς Μητρόπολης, και συνεισέφερε στην αποστολή αρρώστων στο εξωτερικό. Επί των ημερών του λειτούργησε Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, συγκρότησε ενώσεις για την προστασία της ελληνικής γλώσσας σε συνεργασία με επιστήμονες της περιοχής. Θεμελίωσε ένα κτηριακό συγκρότημα σε μία έκταση περίπου 100 στρεμμάτων στην περιοχή Μελισσάτικα, έξω από τον Βόλο. Σήμερα, εκτός των γραφείων της Μητρόπολης στο συγκρότημα αυτό λειτουργεί συνεδριακό κέντρο. Έμφαση όμως έδινε και στο έμψυχο υλικό της περιοχής. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν πρωτοπήγε στον Βόλο υπήρχαν δώδεκα ιερείς θεολόγοι, ενώ όταν έφυγε άφησε πίσω του περίπου 80
     Οργάνωσε τη μητρόπολη με τρόπο καινοτόμο, έκανε ανοίγματα στην κοινωνία, συγκέντρωσε κοντά του μορφωμένα στελέχη, διεύρυνε τον κύκλο των γνωριμιών του με οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες. Αρθρογράφησε στον αθηναϊκό Τύπο και απέκτησε σταδιακά ισχυρά ερείσματα στον χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.


Τα έργα του, οι καινοτομίες του ως Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος
     Στα χρόνια που έμεινε στον Θρόνο άλλαξε αρκετά στη Διοίκηση της Εκκλησίας, ανανεώνοντάς την σε σημαντικό βαθμό. Ανέπτυξε φιλανθρωπικό έργο και έκανε καινοτόμες κινήσεις για τους νέους, τις γυναίκες και την οικογένεια.
Μερικές από τις πρωτοβουλίες που έλαβε είναι οι εξής:
• Ιδρυση της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Αλληλεγγύη». Η δράση της δέχτηκε αρκετές φορές τα πυρά ιεραρχών και επικρίθηκε για πολλές κινήσεις της. Πάντως, από το 2002 που ιδρύθηκε, υλοποίησε διάφορα προγράμματα. Εστειλε ανθρωπιστικό υλικό σε χώρες όπως η Ζιμπάμπουε, η Αιθιοπία, η Αρμενία, η Ινδία, το Ιράκ, η Συρία, η Τουρκία. Στο πλαίσιο της «Αλληλεγγύης» εγκαινιάστηκε το 2005 ο ξενώνας «Στοργή» με στόχο να «φιλοξενεί, περιθάλπει, ανακουφίζει και επανεντάσσει στην κοινωνία δεκάδες ταλαιπωρημένες και πληγωμένες γυναίκες και να δεχθεί στους κόλπους του κάθε νέα περίπτωση οικογενειακής ή άλλης βίας».
• Κέντρο Στήριξης Οικογένειας (ΚΕ.Σ.Ο.) Ιδρύθηκε το 1999 με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και λειτουργεί ως υπηρεσία της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, με σκοπό την προστασία του θεσμού της οικογένειας.
• Ιδρυμα «ΔΙΑΚΟΝΙΑ». Ιδρύθηκε το 1999 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών με σκοπό «να βοηθήσει νέους με ψυχοκοινωνικά προβλήματα, ειδικά ουσιοεξαρτημένους, οι οποίοι διαμένουν στην επικράτεια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
• Επίδομα τρίτου παιδιού στη Θράκη: Η καταβολή του ξεκίνησε κατά τη θητεία του μακαριστού Χριστόδουλου για τα παιδιά που γεννήθηκαν μετά την 1η Ιανουαρίου 1999 και είχε θετική επίδραση στην αύξηση των γεννήσεων.
• Οργάνωση των Συνοδικών Επιτροπών: Η Επιτροπή Βιοηθικής κλήθηκε κατά καιρούς να ασχοληθεί με σύγχρονα ζητήματα ηθικής φύσεως, όπως η παρένθετη μητρότητα, η εκούσια διακοπή κύησης σε περίπτωση ασθένειας του εμβρύου, η εξωσωματική γονιμοποίηση, οι μεταμοσχεύσεις.
• Συνέδρια και ημερίδες: Μέσα στα χρόνια της θητείας του οργανώθηκε σειρά Συνεδρίων, είτε με τη συμμετοχή του, είτε υπό την αιγίδα του, για σειρά σύγχρονων θεμάτων της Θεολογίας, όπως οι αιρέσεις, οι ιερατικές κλίσεις και η κατήχηση.
• Αναβάθμιση και της επικοινωνίας της Εκκλησίας. Ο ραδιοφωνικός σταθμός της Ελλαδικής Εκκλησίας, καίτοι ένας από τους πρώτους μη κρατικούς σταθμούς δεν είχε ποτέ ευρεία απήχηση στους ακροατές. Από την ανάρρηση του κ. Χριστόδουλου και μετά ο σταθμός αποκτά πρόγραμμα και κατακτά το δικό του μερίδιο ακροαματικότητας. Επίσης εκσυγχρονίζονται και τα έντυπα όπως ο «Εφημέριος» και η «Εκκλησία». Αρκετές μητροπόλεις επίσης απέκτησαν τη δική τους ιστοσελίδα, ενώ αξιοποιώντας κοινοτικά κονδύλια εκδίδουν ηλεκτρονικά πιστοποιητικά και έγγραφα.


Το τέλος της επίγειας ζωής του
     Συγκίνηση και θλίψη για τους πιστούς, οδύνη και πόνος για τους φίλους και τους κοντινούς ανθρώπους.
Ξημερώματα Δευτέρας 28 Ιανουαρίου 2008 , ύστερα από σκληρή, γενναία αλλά άνιση μάχη σχεδόν οκτώ μηνών, εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.Ο αγώνας του με την επάρατο αλλά και με την κίρρωση του ήπατος ξεκίνησε πριν από περίπου οκτώ μήνες. Ο Προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας αγωνίστηκε με δύναμη, υψηλό ηθικό, κουράγιο και αξιοπρέπεια, αποτελώντας παράδειγμα για ασθενείς και πάσχοντες.Από την πρώτη ημέρα της εισαγωγής του στο Αρεταίειο, στις 9 Ιουνίου 2007, θέλησε να δημοσιοποιηθεί η πάθησή του και να μην αποκρυφθεί τίποτα από τον ελληνικό λαό.
Η περιπέτειά του συγκίνησε και άγγιξε τους πιστούς, οι οποίοι του συμπαραστάθηκαν με επιστολές και ευχές καθ όλη τη διάρκεια του προσωπικού του Γολγοθά. Η αναχώρησή του με ελπίδες και αισιοδοξία για την Αμερική, προκειμένου να υποβληθεί σε μεταμόσχευση ήπατος, μετατράπηκε σε απογοήτευση και σοκ, με τη διάγνωση των μεταστάσεων που κατέστησαν αδύνατη τη μεταμόσχευση. Οι πιο δύσκολες ώρες για τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο άρχισαν μετά την επιστροφή του από το Μαϊάμι, στο τέλος του περασμένου Οκτωβρίου, όταν οι παρενέργειες από τη χορηγούμενη χημειοθεραπεία, αλλά και η έκπτωση της ηπατικής λειτουργίας υπέβαλαν τον ασθενή σε μεγάλη δοκιμασία, την οποία αντιμετώπισε με ψυχική δύναμη και θέληση. Το διάστημα από τις γιορτές και μετά άρχισε η κατάπτωση του οργανισμού, με διαρκή επιδείνωση και καταβολή δυνάμεων, συμπτώματα τα οποία αντιμετώπισε με γενναιότητα έως το τέλος. Λέγεται πως για τον ίδιο το χρονικό διάστημα μετά την επιστροφή του από το Μαϊάμι ήταν μια περίοδος περίσκεψης, περισυλλογής και εσωτερικής αναζήτησης.


Το χρονικό
• 9 Ιουνίου 2007 εισήχθη στο «Αρεταίειο» Νοσοκομείο Αθηνών με συμπτώματα στο πεπτικό και υψηλό πυρετό.
• 13 Ιουνίου υποβλήθηκε σε εγχείρηση για την απόφραξη παχέος εντέρου, που είχε διαπιστωθεί από τις εξετάσεις, από τις οποίες εντοπίστηκε και χρόνιο πρόβλημα στο ήπαρ.
• 21 Ιουνίου, οι θεράποντες ιατροί ανακοίνωσαν δημοσίως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, τα αποτελέσματα των βιοψιών και γνωστοποίησαν ότι βρέθηκε πολύποδας που είχε εξελιχθεί σε αδενοκαρκίνωμα στο παχύ έντερο και πρωτοπαθές νεόπλασμα στο ήπαρ.
• 26 Ιουνίου, ύστερα από 15 ημέρες στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, μεταφέρθηκε σε ειδικά διαμορφωμένο θάλαμο.
• 4 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε ευρύ ιατρικό συμβούλιο, με τη συμμετοχή διακεκριμένων επιστημόνων από τη Γερμανία, οι οποίοι εμφανίστηκαν ιδιαίτερα προβληματισμένοι σχετικά με την προοπτική μεταμόσχευσης ήπατος.
• 11 Ιουλίου εξέτασε τον Αρχιεπίσκοπο ο «μάγος των μεταμοσχεύσεων», καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι Ανδρέας Τζάκης. και την επόμενη ημέρα ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου ότι «η αντικατάσταση του κατεστραμμένου ήπατος είναι η μόνη λύση».
• 20 Ιουλίου ο Αρχιεπίσκοπος πήρε εξιτήριο από το «Αρεταίειο», έπειτα από 42 ημέρες νοσηλείας.
• 18 Αυγούστου αναχώρησε για τις ΗΠΑ, προκειμένου να υποβληθεί σε μεταμόσχευση.
• 7 Οκτωβρίου ειδοποιήθηκε ότι βρέθηκε συμβατό μόσχευμα. Σοκ ωστόσο προκάλεσε η είδηση στις 8 Οκτωβρίου ότι η μεταμόσχευση καθίσταται αδύνατη λόγω μεταστάσεων που εντοπίστηκαν στην περιτοναϊκή χώρα.
• 26 Οκτωβρίου ο Αρχιεπίσκοπος επέστρεψε στην Ελλάδα και ξεκίνησε να υποβάλλεται σε θεραπεία με χάπια αρχικά και με κυτταροστατικές ενέσεις στη συνέχεια.
• 26 Νοεμβρίου παρουσιάστηκε σοβαρή επιδείνωση στην υγεία του και τέθηκε υπό διαρκή ιατρική παρακολούθηση.
• 24 Δεκεμβρίου, η ισχυρή δόση ηρεμιστικών προκάλεσε βυθιότητα, ενώ συνολικά η κλινική του εικόνα επιδεινώθηκε.
• 14 Ιανουαρίου, οι θεράποντες ιατροί του εξέδωσαν ανακοινωθέν με το οποίο έκαναν λόγο για επιδείνωση και γνωστοποιούσαν το τέλος της χημειοθεραπείας.
• 18 Ιανουαρίου χορηγήθηκε στον Αρχιεπίσκοπο οξυγόνο λόγω αναπνευστικής δυσχέρειας


Τις πρωινές ώρες της Κυριακής 27 Ιανουαρίου  προς Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2008, οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν. Τις τελευταίες ημέρες η κατάσταση της υγείας του είχε παρουσιάσει περαιτέρω επιδείνωση και είχαν εμφανιστεί αναπνευστικά προβλήματα και εξάντληση.
Πάλεψε με γενναιότητα έως το τέλος. Λίγη ώρα μετά τις 2.00 ξημερώνοντας Δευτέρα, ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ένιωσε έντονη δυσφορία και οι συνεργάτες του, ο μητροπολίτης Βρεσθένης Θεόκλητος και ο πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής π. Θωμάς Συνοδινός, κάλεσαν τους θεράποντες ιατρούς.
Γύρω στις 3.00 τα ξημερώματα οι γιατροί έφτασαν στην αρχιεπισκοπική κατοικία. Πληροφορίες αναφέρουν ότι μεγάλη ποσότητα ασκιτικού υγρού συσσωρεύτηκε στην κοιλιακή χώρα, προκαλώντας γενική κατάπτωση και μεγάλη δυσχέρεια. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές οι γιατροί προσπάθησαν να τον βοηθήσουν και να ανακουφίσουν τα συμπτώματα που ένιωθε. Ο καθηγητής Χειρουργικής κ. Διονύσιος Βώρος, μιλώντας το πρωί σε τηλεοπτικούς σταθμούς, σημείωσε «ήταν ένα ανώδυνο τέλος». Οπως είπε, ο ίδιος και οι άλλοι γιατροί (σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες στην αρχιεπισκοπική κατοικία έσπευσαν και οι καθηγητές κ. Σεραφείμ Νανάς και Ιωάννης Νανάς) προσπάθησαν να «περιορίσουν τις ενοχλήσεις που ένιωθε».


Ο ίδιος σημείωσε «ήταν ομαλή η πορεία προς το τέλος» και ότι ο «Αρχιεπίσκοπος είχε ανθρώπινο τέλος». Σύμφωνα με πληροφορίες, λίγο πριν από τις 5.00, ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος έπεσε σε βυθιότητα, η οποία ερμηνεύτηκε ως ηπατικό κώμα και εκοιμήθη στις 5.15, βυθίζοντας στη θλίψη και τη συγκίνηση τους συνεργάτες του που ήταν κοντά του έως την ύστατη ώρα.

Η εξόδιος ακολουθία

     Η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού αρχιεπισκόπου έγινε την Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2008, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Αθήνας, χοροστατούντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Ξεκίνησε στις 10.00 με την άφιξη το Ναό του Προέδρου της Δημοκρατίας συνοδευόμενου από τη σύζυγό του, ενώ οι επίσημοι και αντιπροσωπείες άρχισαν να φθάνουν από τις 09.00 τους οποίους και υποδεχόταν ο Νομάρχης Αθηνών.


      Στην ακολουθία παρευρέθηκε εκτός της Ιεράς Συνόδου, σύσσωμη η Κυβέρνηση και οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων, ο Πρόεδρος της Βουλής, οι τ. Προέδροι της Δημοκρατίας, ο τ. Βασιλεύς και τ. Βασίλισσα, οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων, και Ρουμανίας, οι Αρχιεπίσκοποι Κύπρου, Αλβανίας, Αμερικής και Κρήτης, Μητροπολίτες - εκπρόσωποι των Πατριαρχών Αντιοχείας και Μόσχας, 4μελή αντιπροσωπεία του Πατριάρχου των Κοπτών Αιγύπτου και Αιθιοπίας, Καρδινάλιος εκπρόσωπος του Πάπα, ο επίσκοπος Λονδίνου ως εκπρόσωπος της Αγγλικανικής Εκκλησίας, ο Μουφτής Ξάνθης καθώς και πολλοί άλλοι εκκλησιαστικοί αντιπρόσωποι άλλων θρησκειών. Επίσης μεγάλος ήταν και ο αριθμός των ξένων διπλωματών ορθοδόξων και μη Χωρών, ενώ έξω από το Ναό πλήθος κόσμου είχε προσέλθει για να απευθύνει το «ύστατο χαίρε».
Ακολούθησαν επικήδειοι λόγοι από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο που εκπροσώπησε την Εκκλησία της Ελλάδος, τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων εκπροσωπώντας τη Κυβέρνηση, τον Πρόεδρο της Βουλής και τον Δήμαρχο Αθηναίων.


Στη συνέχεια το φέρετρο τοποθετήθηκε επάνω σε κιλλίβαντα πυροβόλου. Η πομπή κατάληξε στο Α Νεκροταφείο Αθηνών όπου ακολούθησε πατριαρχικό τρισάγιο και στη συνέχεια η ταφή.



AIΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ !!!

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Ο γέροντας Παίσιος μιλά για την ταπείνωση του ανθρώπου


 
   Η ταπείνωση έχει μεγάλη δύναμη και διαλύει τον διάβολο. Είναι το πιο δυνατό σόκ για τον διάβολο. Όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ο διάβολος. Και όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν πειρασμοί. Μια φορά ένας ασκητής ζόρισε ένα ταγκαλάκι να πή το " Αγιος ο Θεός ...;"; Είπε το ταγκαλάκι " Αγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος";, " ελέησον ημάς" δεν έλεγε. Πές: " ελέησον ημάς"! Τίποτε! Αν το έλεγε, θα γινόταν Άγγελος. Όλα τα λέει το ταγκαλάκι, το ελέησόν με" δεν το λέει, γιατί χρειάζεται ταπείνωση. Το " ελέησον με" έχει ταπείνωση, και δέχεται η ψυχή το μεγάλο έλεος του Θεού που ζητάει.
      Ό,τι και να κάνουμε, ταπείνωση-αγάπη-αρχοντιά χρειάζεται. Τα πράγματα είναι απλά. Εμείς τα κάνουμε δύσκολα. Όσο μπορούμε, να κάνουμε ό,τι είναι δύσκολο στον διάβολο και εύκολο στον άνθρωπο. Η αγάπη και η ταπείνωση είναι δύσκολες στον διάβολο και εύκολες στον άνθρωπο. Και ένας φιλάσθενος που δεν μπορεί να κάνει άσκηση, μπορεί να νικήση τον διάβολο με την ταπείνωση. Σε ένα λεπτό μέσα μπορεί ο άνθρωπος να γίνη Άγγελος ή ταγκαλάκι. Πώς; Με την ταπείνωση ή την υπερηφάνεια. Τι, μήπως χρειάσθηκαν ώρες γι ανα γίνη ο Εωσφόρος από Άγγελος διάβολος; Μέσα σε δευτερόλεπτα έγινε. Ο ευκολώτερος τρόπος για να σωθούμε, είναι η αγάπη και η ταπείνωση. Γι΄αυτό από την αγάπη και την ταπείνωση να αρχίσουμε και μετά να προχωρήσουμε στα άλλα.

Περί ταπεινώσεως

Από τη διδασκαλία του Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτη


Η ακρα Ταπείνωσις
  
  Όποιος έχει την ταπείνωση μιμείται τον ίδιο τον Χριστό. Ουδέποτε παρεκτρέπεται, ούτε κατακρίνει, ούτε υπερηφανεύεται. Τις εξουσίες ποτέ δεν τις επιθυμεί. Αποφεύγει τις τιμές των ανθρώπων. Δεν φιλονικεί για κανένα πράγμα του κόσμου τούτου! Δεν έχει παρρησία, όταν ομιλή, και δέχεται πάντοτε τις συμβουλές των άλλων. Αποφεύγει τα ωραία ενδύματα, και η εξωτερική του εμφάνιση είναι απλή και ταπεινή. Ο άνθρωπος, που υπομένει αγόγγυστα ταπεινώσεις και εξουδενώσεις, πάρα πολύ ωφελείται. Για τούτο, όχι να λυπήσαι, αλλά απεναντίας να χαίρεσαι γιʼ αυτά, που υποφέρεις. Κερδίζεις έτσι την πολύτιμη ταπείνωση, με την οποία σώζεσαι.
     «Εταπεινώθην και έσωσε με (ο Κύριος)» (Ψαλμ. Ριδʼ 6). Αυτή τη ρήση πρέπει να την έχωμεν πάντοτε κατά νούν. Δεν ωφελεί να λυπήσαι, όταν σε κατηγορούν. Η λύπη στις περιπτώσεις αυτές σημαίνει ότι έχεις κενοδοξία. Εκείνος, που θέλει να σωθή, ωφείλει να αγαπά να τον καταφρονούν, διότι η καταφρόνηση φέρνει την ταπείνωση. Και η ταπείνωση απαλλάττει τον άνθρωπο από πλήθος πειρασμών. Ποτέ σου μη ζηλέψης, μη φθονήσης, μη επιθυμήσης δόξες, μή ποθήσης αξιώματα. Πάντα να επιδιώκης να ζης στην αφάνεια. Σε συμφέρει να μη σε ξέρει ο κόσμος, γιατί ο κόσμος είναι πλάνος.
     Με τα κενόδοξα του λόγια και τις μάταιες παρακινήσεις του μας πλανά και μας βλάπτει πνευματικά.
Ο σκοπός είναι να κατορθώσης να αποκτήσης την ταπείνωση. Να είσαι υποκάτω πάντων. Να θεωρής πως τίποτε δεν κάνεις άξιο για τη σωτηρία σου, αλλά να παρακαλής το Θεό να σε σώση με την ευσπλαχνία του. Η ταπεινωση μαζί με την υπακοή και τη νηστεία γεννούν τον φόβο του Θεού, και είναι αυτός ο φόβος του Θεού η αρχή της αληθινής σοφίας. Ότι πράττεις να το πράττης με ταπείνωση, για να μη ζημιώνεσαι από τα καλά σου έργα.
      Μη νομίζης ότι μόνο όποιος εργάζεται πολύ έχει τον μισθό. ΄Οποιος έχει την προαίρεση να κάνη το καλό και έχει συνάμα την ταπείνωση, αυτός, έστω και άν δεν μπορή να φέρη εις πέρας πολλή εργασία, έστω και άν δεν μάθη τέχνες, όμως δεν εμποδίζεται από το να σωθή. Η ταπείνωση κατορθώνεται με την αυτομεμψία, με το να πιστεύης δηλαδή για τον εαυτό σου ότι κανένα καλό ουσιαστικά δεν έχεις. Αλίμονο σʼ εκείνον, που νομίζει τις αμαρτίες του μικρές. Αυτός σίγουρα θα πέση σε χειρότερες!
Αυτός, που υπομένει τις εναντίον του κατηγορίες με ταπείνωση, πλησίασε την τελειότητα. Αυτόν τον θαυμάζουν ακόμη και οι Άγγελοι, γιατί καμμιά άλλη αρετή δεν είναι τόσο δυσκολοκατόρθωτη και μεγάλη όσο η ταπείνωση.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Η παραβολή Τελώνου και Φαρισαίου, πιο επίκαιρη σήμερα από ποτε...

Του π Σπυρίδωνα Ιωάννου
Εφημερίου Ιερού Ναού Αποστόλου Φιλίππου
Γραμματικούς Αιτωλ/νίας



      Η Αγίας μας Εκκλησία αγαπητοί αδελφοί, μας εισάγει σήμερα, Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου στην κατεξοχήν περίοδο μετανοίας όλου του Έτους, που είναι η περίοδος του Τριωδίου που ξεκινάει σήμερα και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ περιλαμβάνοντας τις 3 προπαρασκευαστικές εβδομάδες καθώς επίσης και την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, παρουσιάζει το μεγαλύτερο πάθος που μας καθιστά εχθρούς του Θεού, την υπερηφάνεια αλλά και την μεγαλύτερη αρετή που μας καθιστά γνησίους φίλους του Θεού, την ταπείνωση που μας οδηγεί στη μετάνοια και σωτηρία.

      Ο Ευαγγελιστής Λουκάς λοιπόν μας αναφέρει ότι δύο άνθρωποι ανέβηκαν στον ναό να προσευχηθούν . Δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους. Ένας τελώνης ένας φοροεισπράκτορας δηλαδή και ένας Φαρισαίος. Ο Φαρισαίος στάθηκε σε περίοπτη θέση μέσα στον Ναό, για να φαίνεται καλά από τους γύρω που προσευχόταν, και ξεκίνησε την προσευχή λέγοντας : Θεέ μου, σ ευχαριστώ διότι δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους που είναι άρπαγες, άδικοι, ανήθικοι, κλέπτες, αμαρτωλοί ή και σαν αυτόν τον τελώνη. Εγώ είμαι τόσο καλός, έχω πολλές αρετές και κάνω πολύ καλά έργα που πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούν να συγκριθούν μαζί μου. Νηστεύω 2 φορές την εβδομάδα και προσεύχομαι όσο κανένας άλλος άνθρωπος. Είμαι τόσο καλός που πάρα πολλοί θα με ζήλευαν. Έτσι τελείωσε την προσευχή του ο Φαρισαίος. Μια προσευχή γεμάτη υπερηφάνεια και αλαζονεία. Μια αλαζονεία που τον είχε τυφλώσει τόσο πολύ, ώστε δεν τον άφηνε να δει καθαρά ποιος είναι και τι κάνει. Δεν μπορούσε να κατανοήσει την πνευματική του φτώχεια. Δεν ζήτησε από το Θεό να του δωρίσει κάτι, διότι ήταν πλήρως ικανοποιημένος από τα κατορθώματά του. Δεν μπορούσε να κατανοήσει ούτε καν το πιο απλό ότι ό,τι καλό είχε , του το είχε δώσει ο Θεός και δεν ήταν δικό του. Η αλαζονεία του τον έκανε να βλέπει ακόμη και όλους τους άλλους ως αμαρτωλούς. Θεωρούσε τον εαυτό του ως τον μόνο αναμάρτητο ενώ όλοι οι άλλοι ήταν άδικοι, αμαρτωλοί και ανήθικοι. Ακόμη όμως και αν ήταν έτσι, θα έπρεπε αυτός να προσευχηθεί στον Θεό για την μετάνοια και την σωτηρία των αμαρτωλών αυτών ανθρώπων. Ο Φαρισαίος λοιπόν όχι μόνο δίκαιος δεν ήταν, αλλά ήταν πνευματικά τυφλός και κυριευμένος από πολλά και βαριά εσωτερικά διαβολικά πάθη, το πάθος της κατακρίσεως, της ασπλαχνίας και της υπερηφάνειας. Και το σπουδαιότερο απ όλα ήταν ότι δεν είχε πραγματική αγάπη για τους συνανθρώπους του.
       Αντιθέτως όμως, μαζί με τον Φαρισαίο προσευχόταν και ένας Τελώνης. Στεκόταν μακριά από το θυσιαστήριο, και δεν είχε ούτε την τόλμη, όχι μόνο τα χέρια αλλά και τα μάτια του να σηκώσει προς τον ουρανό. Χτυπούσε διαρκώς το στήθος του που περιέκλειε την αμαρτωλή καρδιά του. Μια κραυγή μετανοίας έβγαινε διαρκώς με συντριβή από τα χείλη του. Ταπείνωσε τον εαυτό του ανάμεσα σε πολλούς που προσεύχονταν, κλαίγοντας και απαριθμώντας τα αμαρτήματά του ενώπιον Θεού & ανθρώπων. Και όλα αυτά διότι ο τελώνης έβλεπε καθαρά τον εαυτό του. Κατανοούσε την αμαρτωλότητά του και γι αυτό στεκόταν μακριά από το θυσιαστήριο και τελικά βγήκε νικητής ! Νικάει γιατί γνωρίζει να υπομένει. Και υπομένει γιατί ελπίζει και Ελπίζει γιατί στηρίζεται στέρεα και ακλόνητα στην σωτήρια αγάπη του Χριστού, που υπάρχει για όλους τους ανθρώπους δίχως εξαιρέσεις και δίχως διαχωρισμούς. Έβλεπε την δική του μικρότητα, και αισθανόταν όμως την θεία μεγαλειότητα. Γι αυτό και δεν τολμούσε να σηκώσει τα μάτια του, ούτε τα χέρια του, ούτε το πρόσωπο του προς τον ουρανό. Θα μπορούσαμε να πούμε αγαπητοί ότι με όλη του την στάση ο δίκαιος τελώνης της παραβολής μας εξαρτούσε όλη του τη ζωή από το θείο έλεος. Μόνο το έλεος του Θεού ζητούσε, σαν πεινασμένος ζητιάνος που κινδύνευε να πεθάνει από την αμαρτία. Γι αυτό και τα λόγια του αγαπητοί ανέβαιναν απευθείας στον ουρανό. Διότι έβγαιναν μέσα από μια πονεμένη, συντετριμμένη και ταπεινωμένη καρδιά. Και όμως αναφέρει και ο ιερός ψαλμωδός Καρδία συντετριμμένη και τεταπεινωμένη ο Θεός ουκ εξουδενώσει.
       Δύο φωτογραφίες ανθρώπων, δύο διαφορετικούς κόσμους, λοιπόν αγαπητοί μας παρουσιάζει η σημερινή ευαγγελική περικοπή και μας τις προβάλλει η Εκκλησία μας σήμερα πρώτη ημέρα του Τριωδίου όχι τυχαία. Τριώδιο είναι η περίοδος των εβδομήντα ημερών από σήμερα μέχρι το Μεγάλο Σάββατο και καθιερώθηκε από την Εκκλησία μας για να καλέσει η Εκκλησία ως στοργική και πονεμένη μάνα τα παιδιά της, σε μια εθελοντική επιστράτευση αφού αυτή είναι το στράτευμα του Χριστού , σε μια εγρήγορση σε μια ετοιμότητα, σε μια πνευματική ανάβαση, σε μια βαθύτερη περισυλλογή, σε μια αυτοσυγκέντρωση… σε μια συνεχή και αδιάκοπη επαγρύπνηση, ώστε πνευματικά αναγεννημένοι και κατάλληλα προετοιμασμένοι να υποδεχθούμε τα Σωτήρια και Σεπτά Πάθη του Χριστού και την ένδοξο και λαμπροφόρο Ανάστασή Του. Από την πρώτη αυτή Κυριακή λοιπόν η Εκκλησία μας καλεί να επιστρατευτούμε και να ασκηθούμε στα όπλα της προσευχής και της μετανοίας.


      Το μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου για τον καθένα από εμάς είναι παραπάνω από σαφές. Η προσευχή μας προς τον Θεό, είτε είναι ευχαριστία για τις ευεργεσίες και τις δωρεές Του προς εμάς, είτε είναι ικεσία και παράκληση για συγχώρεση, για αναπλήρωση των προσωπικών μας αδυναμιών, ή ακόμα για οποιοδήποτε αίτημά μας, προκειμένου να εισακουστεί από τον Θεό οφείλει να είναι απαλλαγμένη από τον εγωισμό και από την κατάκριση των συνανθρώπων μας. Η προσευχή χωρίς ταπείνωση καλύτερα να μη γίνεται, γιατί στο τέλος όχι μόνο δεν μας ωφελεί, αλλά μας ζημιώνει πνευματικά.
      Αλλά και η ζωή μας ολόκληρη, όταν στερείται ταπεινοφροσύνης, όσο κι αν προσπαθούμε να την κάνουμε να φαίνεται σύμφωνη με τις εντολές του Θεού ή έστω με τους ηθικούς κώδικες που θεωρούμε σωστούς, το μόνο που καταφέρνει είναι να μας κάνει σαν τον Φαρισαίο, όμορφους εξωτερικά αλλά κενούς εσωτερικά. Γιατί αν θεωρήσουμε, όπως εκείνος, τους εαυτούς μας τέλειους, τότε μοιραία θα κατακρίνουμε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, θα τους βάλουμε απέναντί μας ως ανεπαρκείς και αμαρτωλούς. Και μέσα από μια τέτοια στάση δεν μπορεί να υπάρξει ούτε να καλλιεργηθεί η συμπόνοια, η συγγνώμη, η αγάπη. Ο άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του τέλειο καταλήγει ουσιαστικά μόνος, εγκλωβισμένος στο Εγώ του, και πάντως μακριά από την αγάπη και την κοινωνία με τον Θεό και με τον πλησίον.
       Μέσα από τη σημερινή παραβολή ο Χριστός θέλει να μας διδάξει τη σημασία της ταπείνωσης για τη ζωή μας. Ζούμε σε μια εποχή που όλο και πιο συχνά οι κοινωνίες μας χαρακτηρίζονται ως απάνθρωπες και οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων ως ψυχρές, ανούσιες, ανιαρές. Όσο στις καρδιές μας πρυτανεύει ο εγωισμός, οι σχέσεις μας και οι ζωές μας θα γίνονται όλο και πιο απάνθρωπες. Αντίθετα η ταπείνωση ως έκφραση αγάπης, γιατί αυτό είναι στην πραγματικότητα, έχει τη δύναμη να ζεστάνει και να μαλακώσει τις καρδιές μας, να μας φέρει πιο κοντά τόσο με τους συνανθρώπους μας όσο και στην προσωπική μας λύτρωση. Ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι μέσα από την άκρα Ταπείνωση του Θεού, που συνέστειλε την θεότητά Του και καταδέχτηκε να γίνει άνθρωπος και να θανατωθεί από αμαρτωλούς ανθρώπους, συντελέστηκε και το έργο της Αναστάσεως και της λύτρωσής μας. ΑΜΗΝ