Κυριακή 5 Μαΐου 2019

Βίος του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Εφραίμ του θαυματουργού


Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ γεννήθηκε στά Τρίκαλα τῆς Θεσσαλίας τό ἔτος 1384 στίς 14 Σεπτεμβρίου, ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μέ τό κοσμικόν ὄνομα Κωνσταντῖνος Μόρφης. Σέ ἡλικία 14 ἐτῶν, τό 1398, ἐγκατέλειψε μητέρα-χήραν καί (7) ἑπτά ἀδέλφια, ὕστερα ἀπό προτροπήν τῆς εὐσεβοῦς αὐτοῦ μητρός, προφανῶ ς διά νά ἀποφύγει τήν βιαίαν στρατολογίαν-«παιδομάζωμα», γιά τήν ἐπάνδρωσιν τῶν γενιτσαρικῶν σωμάτων, καί προσῆλθε διά νά μονάσει εἰς τήν Ι. Μονήν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, τήν ἀκμάζουσαν τότε ἐπί τοῦ Ὅρους τῶν Ἀμώμων της Ἀττικῆς. Ἀσκήτεψε καί μόνασε στήν Ἱερά Μονή ἐπί 28 χρόνια.Κατά τό ἔτος 1424 οἱ Τοῦρκοι εἰσέβαλαν βιαίως εἰς τήν Ι.Μ. τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου ἐπί τοῦ Ὅρους τῶν Ἀμώμων καί ἐσφαγίασαν ἀγρίως τούς Πατέρας τῆς Μονῆς.
Ὁ Ἅγιος ἀπουσίαζεν εἰς τήν σπηλιάν τοῦ ἐπί τοῦ Ὅρους καί ἐπιστρέψας, ὅταν εἶδε τά σώματα τῶν Πατέρων ἐσφαγμένα ἐδῶ καί ἐκεῖ ἐθρήνησεν γοερῶς. Τόν ἑπόμενον χρόνον τήν 14ην Σεπτεμβρίου 1425, ἑορτήν πάλιν Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐπανῆλθον οἱ βάρβαροι Ὀθω μανοί καί εὑρόντες τόν Ἅγιον τόν συνέλαβαν καί τόν ἐβασάνιζαν ἐπί 8 ½ μήνας, μετά μεγάλης μανίας καί βαρβαρότητος. Τέλος, τόν ἐκρέμασαν ἀνάποδα σέ παλαιόν δένδρον μουριᾶς ἐντός του περιβόλου τῆς Μονῆς, ἀφοῦ διαπέρασαν στόν ὀμφαλόν τοῦ χονδρόν παλαιόν ξύλον ἀναμμένον καί ἀφοῦ τόν ἐκάρφωσαν μέ μεγάλα σουβλερά γύφτικα καρφιά. Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ἐτελείωσε μαρτυρικῶς τήν ζωήν του ἀπό τούς Τούρκους τήν 5ην Μαΐου τοῦ σωτηρίου ἔτους 1426, σέ ἡλικία 42 ἐτῶν.Τό 1950 ἡ μακαριστή Γερόντισσα Μακαρία πλαισιώθηκε ἀπό τίς πρῶτες προσελθοῦσες μοναχές καί ἀναστήσασα τήν παλαίφατη Πατριαρχική Σταυροπηγιακή Μονή, μέσα ἀπό πολύχρονους ἀγῶνες, κόπους καί στερήσεις, «τήν ἀνέδειξε σέ μεγάλο προσκυνηματικό κέντρο τῆς Παγκόσμιας Ὀρθοδοξίας, χάρη στή δύναμη τοῦ Θαυματουργοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ», ὅπως ὁμολογοῦν σύγχρονα μεγάλα πνευματικά ἀναστήματα.
Σέ αὐτήν τήν «σύγχρονη κολυμπήθρα τοῦ Σ ιλωάμ», ἡ «Μητέρα Μακαρία», «ἡ Μάνα τῶν πονεμένων», ὅπως τήν ἀπεκαλοῦν οἱ ἴδιοι οἱ πιστοί, διότι ἔτσι τήν αἰσθάνονταν, σ’ ὅλο τόν ἐπίγειο βίο της, παρά τά ἀλεπάλληλα ἐμφράγματα πού εἶχεν ὑποστεῖ, τόν σακχαρώδη διαβήτη πού τήν ἐταλαιπ ώρει, καί τό θραῦσμα βλήματος, πού ἔφερε στήν κοιλιακή χώρα ἀπό τά χρόνια της Κατοχῆς, περιχαρής διηκόνει πάντα πιστόν πρ οσερχόμενον καί ἑξαιτούντα τήν Ἁγίαν προσευχήν της. Σχεδόν νυχθημερόν προσηύχετο καί ἐνουθέτει πνευματικά ὀρφανά, χήρας, διαζευγμένους, νέους καί ἀσθενεῖς, ἐπιστήμονας καί βιοπαλαιστᾶς, μοναχούς καί μοναχᾶς. Πανεπιστημιακοί διδάσκαλοι τῆς ἐζητοῦν νά εὐλογήσει τίς διατριβές τους, ἐκπαιδευτικοί τό ἔργο τους καί τίς οἰκογένειές τους.
Ἡ βαθύτατη πίστη της, ἡ εὐγένεια καί τό πράον του χαρακτῆρος της, ἡ διακριτικότητα, ἡ ἀνεξικακία, ἡ συγχωρητικότητα, ἡ «χωρίς ὅρια φιλανθρωπία» τῆς σημάδεψαν καθοριστικά τήν Ἁγία της Μορφή.
Ὁ μεγάλος Φώτης Κόντογλου γράφει τό Μάη τοῦ 1964 στόν «Ἑσπερινό» του γιά τό ἀγαπημένο μοναστηράκι τῆς Παναγιᾶς τῆς Ξυλοκέριζας «Ἁγιασμένος εἶναι ὅλος ἐκεῖνος ὁ τόπος…βγαίνει νά μᾶς καλωσορίσει ἡ ἡγουμένη Μακαρία, μορφή ὁσία… Τό σεμνό πρόσωπό της ἀκτινοβολά μέσα στό μαῦρο ράσο. Ἀληθινή καί ἄξια νύμφη τοῦ Χριστοῦ, λάμπει ἀπό τή χαράν πού χαρίζει ὁ Κύριος σέ κείνους πού τόν ἀγαπήσανε περισσότερο ἀπό γονεῖς καί ἀδελφούς… Ἡ πίστη καί ἡ προσευχή τῆς ἔκανε ν’ ἀνθίσει ἡ ξερή ἔρημο σάν κρίνο. Νεώτατη κι ὁλομόνα χη ἦρθε πρίν ἀπό χρόνια σέ τοῦτο τό ἔρημο καί ἄγριο μέρος καί κάθησε μέσα στά ἐρείπια πού φωλιάζανε τά τσακάλια. Ἐπί μῆνες δέν  ἔβλεπε ἄνθρωπο…
Ἡ γλυκειά κι ἥσυχη Μακαρία τράβηξε κοντά τῆς κάμποσες νέες μοναχές πού ἀφοσιωθήκανε σ’ αὐτή. Κι ὄχι μονάχα αὐτό, ἀλλά μέσα στή φτωχή φωλιά τούς βρήκανε καταφύγιο καί ἄλλα πουλάκια τοῦ Θεοῦ, 15 ὀρφανά, ἀπό ἑνός ἕως 18 χρονῶν. Ὤ πλούσια φτώχεια, πού ντροπιάζεις τόν φτωχό πλοῦτο, πού ἔχουνε οἱ πλούσιοι!....»
Πράγματι, χωρίς οἰκονομικούς πόρους συνετήρει μέχρι τό 1980 ὀρφανοτροφεῖο μέ 70 περίπου παιδιά σχολικῆς ἡλικίας, στά ὁποῖα παρεῖχε στέγη, τροφή, ἐνδυμασία καί παιδεία στοιχειώδους βαθμίδος, ὅσα δέ προκοπταν στά γράμματα, τά ἔφτασε μέχρι τῶν Ἀνωτάτων ἐκπαιδευτικῶν Ἱδρυμάτων καί σήμερα ὁμολογοῦν ὅτι τά «ἐχόρταινεν ἐκ τοῦ μηδενός».
Ἄν καί δέν εἶχε Πανεπιστημιακή μόρφωση, π ροέβη σέ ἔκδοση Πατρικῶν κειμένων, «Λόγοι ἀσκητικοί του Μεγάλου Βασιλείου» καί σέ σύνταξη Παρακλητικοῦ Κανόνο ς καί Ἀκολουθίας Χαιρετισμῶν πρός τόν Ἅγιόν της Ἐφραίμ, τόν ὁποῖον ὑπεραγαπᾶ. Τά θαύματα δέ τοῦ ὁποίου κατέγραφε καί ἐξέδωσε σταδιακά σέ (10) δέκα τόμους – σήμερα ἔχουν φτάσει τούς (16) δεκαέξι – πρός στήριξιν καί ἐνδυνάμωσιν τῶν πιστῶν.Σήμερα ἡ Ι.Μ. Εὐαγγελισμοῦ εἶναι γνωστή ἀνά τό Πανελλήνιον ὡς Ι.Μ. Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καί Ἁγίου Ἐφραίμ.Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ τιμᾶται στίς 3 Ἰανουαρίου, ἑορτή τῆς εὑρέσεως τῶν Ἱερῶν λειψάνων Τοῦ ὑπό τῆς Μακαριστῆς Μητρός Μακαρίας καί στίς 5  Μαΐου, ἑο ρτή τοῦ τέλους τοῦ Μαρτυρίου Του.Ὁ Κύριος της Δόξης ἐπέτρεψε σέ βαθύτατο γῆρας στή Γερόντισσα Μακαρία νά σηκώσει μεγάλο σταυρό. Τόν σήκωσε μέ καρτερία καί σιωπή. Ἀντιμετώπισε τήν δοκιμασία μέ ὑπομονή, ὡς εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἡ τελευτή τῆς ὑπῆρξεν ἀπολύτως ἤρεμη καί ὀσιακή, ἄλλωστε τήν εἶχε προείπει πρό 20ετιας κ αί πλέον.
Ἡ Ἁγία ψυχή της, ἀσφαλῶς χειραγωγημένη ἀπό τόν Ἅγιόν της Μεγαλομάρτυρα Ἐφραίμ ἀφοῦ μετέλαβε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων ἐπέταξε στούς Οὐρανούς, ὅπου καί ἀνῆκε. Ἦταν Παρασκευή, ἑορτή τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοπόρου 23-4-1999.Σήμερα, τό πολυβασανισμένο Ὅσιο Σῶμα τῆς εὑρίσκεται  στόν ἀπόμερο Τάφο πού πρό ἐτῶν ἡ ἴδια εἶχε σκάψει εἰς τόν προαύλειο χῶρο τῆς Μονῆς τῆς ὁποίας ὑπῆρξε χάριτι Θεοῦ Κτιτόρισσα καί Καθηγουμένη ἐπί ἥμισυ αἰώνα, «γιά νά ἀφουγκρᾶται τίς ψαλμωδίες καί νά θεᾶται τά ἔνδοξα καί ἐξαίσια πού ὁ Ἅγιο ς ἐπιτελεῖ στούς μετά πίστεως προσερχομένους στήν Ἱερά Μονή Του».

Η Ιερά Μονή Αγίου Εφραίμ


Ἡ Ἱερά Μονή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου εὑρίσκεται εἰς τό Ὅρος τῶν Ἀμώμων (βουνό τῶν καθαρῶν) – Πεντελικόν, στήν περιοχήν τῆς Ξυλοκ έριζας, στήν ἀνατολική πλευρά τοῦ Πεντελικοῦ Ὅρους, εἰς τήν ἰδίαν θέσιν της ἀπό τοῦ 10ου μ.Χ. αἰῶνος λειτουργούσης παλαιᾶς ἀνδρώας Ἱερᾶς Μονῆς Εὐαγγελισμο ῦ Θεοτόκου.
Εἰς τό Πατριαρχικόν Σιγίλλιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Νεοφύτου της 10ης Μαΐου τοῦ 1611, πού σήμερα φυλάσσεται εἰς τήν Ἐθνικήν Βιβλιοθήκην τῶν Ἀθηνῶν, ἡ Ἱερά Μονή φέρεται μέ τό ὄνομα Γενέσιον τῆς Θεοτόκου, Πατριαρχική Σταυροπηγιακή Μονή, ὅπως ἤδη ἀπό τοῦ ἔτους 1576 ἐπί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου Β’ ἐτιμάτο, πρίν μετονομασθεῖ ἀντικανονικῶς καί αὐθαιρέτως εἰς Ἁγίαν Παρασκευήν, ὑπό τινῶν Ἀλβανιτῶν.
Ἀπό τόν 10ο μ.Χ. αἰώνα εἰς τό Ὅρος τῶν Ἀμώμων – Πεντελικόν ὑπῆρχαν πάρα πολλά ἀσκητήρια, διασκορπισμένα σέ ὅλη τήν ἔκτασιν τοῦ βουνοῦ.
Ἡ Ἱερά αὐτή Μονή ἀνεσυστήθη ὡς γυναικεία τό ἔτος 1945 ἀπό τήν ἀείμνηστη Καθηγουμένη καί Κτιτόρισσα Μοναχή Μακαρία Δεσύπρη μέ τό ἴδιον ὄνομα τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου καί τό ἔτο ς 1975 μετωνομάσθη δί’ Ὑπουργικῆς Ἀποφάσεως εἰς Ι.Μ. Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου ὅπως ἦτο τό ἀρχικόν ἰδρυτικόν ὄνομά της καί τό ὁποῖο ἀπεκαλύφθη θαυμαστῶς εἰς τήν Ὀσιωτάτην Μητέρα Μακαρία ὅπως θαυματουργικῶς τῆς ἀπεκαλύφθη καί τό Σκήνωμα τοῦ  Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Ἐφραίμ τοῦ Θαυματουργοῦ τό 1950.
Ἡ ταπεινή ἐκ Τήνου Γερόντισσα Μακαρία, ἀφ’ὅτου ἀνηφόρισε τό καλοκαίρι τοῦ 1945 στό Ὅρος τῶν Ἀμώμων διά νά ἀνάψει τό καντηλάκι στά χαλάσματα τῆς πάλαι ποτέ αὐτῆς Πατριαρχικῆς Σταυροπηγιακῆς Ι. Μονῆς, ἐπληροφορήθη ἐσωτερικῶς ὅτι «ὁ τόπος οὗτος Ἅγιός ἐστι», δί’ ὁ καί παρέμεινε ἐν αὐτῶ ἀδιαλείπτως μέχρι τήν ἐκδημίαν τῆς (1999), κάτω ἀπό τελείως ἀντίξοες συνθῆκες, μέ ἀφάνταστες στερήσεις, χωρίς σκεπάσματα, χωρίς πόρτες καί παράθυρα, ἀσθενοῦσα…
Ὅμως ὁ Κύριος της Δόξης τῆς ἐπεφύλασσεν ὑψίστην τιμήν, τήν θαυμαστήν ἀποκάλυψιν τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ, μετά πεντακοσίων χρόνων κατακρυψιν, τήν 3ην Ἰανουαρίου 1950, Ἀρχιερατεύοντος τοῦ μετέπειτα Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἰακῶβον, τότε δέ Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος.
Τό πρωί ἐκεῖνο τῆς 3ης Ἰανουαρίου τοῦ 1950 ἡ Γερόντισσα Μακαρία μέ τή βοήθεια ἑνός ἐργάτη ἔσκαψε σ’ἕνα σημεῖο πού τῆς ὑπεδεικνύετο μυστικά καί πού, ὅπως φάνηκε, ἀπό τό  μισογκρεμισμένο τζάκι στόν τοῖχο, βρισκόταν τό κελλί κάποιου μοναχοῦ. Σέ βάθος 1,70μ. περίπου βρέθηκε τό Σκήνωμα τοῦ Ἁγίου, πού εὐωδίαζε. Τό ράσο τοῦ εἶχε παραμείνει ἄθικτο!
Ἕνα βράδυ, ἐκεῖ πού διάβαζε τόν Ἑσπερινό, ἄκουσε στήν ἔρημη αὐλή, ἀπό πίσω της βαρειά βήματα… Ἐνοίωσε πώς ἐκεῖνος πού περπατοῦσε στάθηκε ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία. Γυρίζει καί βλέπει ἕναν μοναχό ὑψηλό, ἀδύνατο, μέ μαῦρα καί ὀλίγον σγουρά γένεια, στό ἀριστερό του χέρι ὑπερίπτατο ἕνα λευκό φῶς ὑπερλάμπον, ἐνῶ μέ τό δεξί χέρι τοῦ εὐλογοῦσε. Τῆς λέγει: «Σ’εὐχαριστῶ πολύ. Ὀνομάζομαι Ἐφραίμ» καί χάθηκε.

O γέροντας Παΐσιος και τα φίδια στο Άγιο Όρος

Πρωί στο κελί του Τιμίου Σταυρού του γέροντα Παΐσιου, κοντά στη Μονή Σταυρονικήτα στο Περιβόλι της Παναγιάς μας, στο Άγιον όρος. Τρίτη μέρα της Σαρακοστής. Είμαστε έξω στο σκεπαστό κι ο γέροντας βράζει γάλα στο καμινέτο, πάνω σ’ ένα κούτσουρο.Παραδίπλα είναι, πλαγιασμένα στα χόρτα, τα δύο παιδιά του Γιάννη, που ανεβήκαμε μαζί στο Αγιονόρος – ο Γιάννης κάθεται μόνος του, απέναντι στο βράχο.Πιο εδώ είναι δυο επισκέπτες, κι αυτοί από τη Θεσσαλονίκη. Στέκονται όρθιοι, ακουμπώντας στην καστανιά. Πενηντάρηδες κι οι δυο, χλωμοί, στρυφνοί. Φαίνονται να είναι από κάποια παρεκκλησιαστική οργάνωση, γιατί κοιτάζουνε αυστηρά, κάπως επιτιμητικά τον γέροντα και σχολιάζουνε μεταξύ τους χαμηλόφωνα. Τα παιδιά παίζουνε, κάνουνε φασαρία –οπότε γυρίζει ο Παΐσιος και τα λέει ήρεμα:

«Μην κάνετε θόρυβο, γιατί εδώ δίπλα, κάτω απ’ το χώμα, είναι κρυμμένοι Αμερικανοί και θα ξυπνήσουν και θα ‘ρθουν να μας χαλάσουν την ησυχία μας».Τα παιδιά σταματούνε, σωπαίνουνε παραξενεμένα.Ο Γιάννης, απέναντι, γέρνει πλάγια στο βράχο, πάνω στο σάκο του. Ανάβει τσιγάρο.Οι δυο επισκέπτες, που φαίνονται σκληροί ευσεβιστές, συνεχίζουν να βλέπουν με αποδοκιμασία τον γέροντα που προσέχει να μη φουσκώσει και χυθεί το γάλα. Ώσπου ο ένας δεν αντέχει και λέει στον καλόγερο:«Γέροντα Παΐσιε, είμαστε στις πρώτες μέρες της Σαρακοστής, έχουμε αυστηρή νηστεία, κι εσύ βράζεις να πιεις γάλα;»Ο γέροντας σωπαίνει. Δεν απαντάει. Πιάνει και κατεβάζει το κατσαρόλι, γιατί το γάλα έβρασε. Μετά πάει στο κελί, φέρνει έξι μικρά, παλιά, πορσελάνινα φλιτζανάκια, τα βάζει μερακλίδικα στη σειρά κι αδειάζει με προσοχή το γάλα μέσα σ’ αυτά. Περιμένει λίγο να κρυώσει, ενώ όλοι τον κοιτάζουνε με απορία, σιωπηλοί.
Οι δυο ευσεβιστές τα βλέπουνε όλα αυτά με αποστροφή, γιατί σκέφτονται ότι αφού είμαστε όλοι εδώ οι επισκέπτες, έξι και τα φλιτζανάκια, άρα και σ’ αυτούς θα τολμήσει ο καλόγερος να προσφέρει γάλα, τέτοιες μέρες σκληρής νηστείας.Ο γέροντας Παΐσιος παίρνει τα γεμάτα φλιτζανάκια ένα-ένα, τα βάζει σ’ ένα ξύλινο δίσκο, τα κουβαλάει και τ’ αφήνει σε απόσταση εφτά μέτρων, στο χώμα, στην άκρη ενός θάμνου.
Τ’ ακουμπάει όλα εκεί, στη σειρά, έπειτα έρχεται, κάθεται δίπλα μας και αρχίζει να κάνει με το στόμα του κάτι σιγανά, παράξενα σφυρίγματα, κοιτάζοντας προς τους θάμνους.Δεν περνούνε λίγα λεπτά, και πιο εκεί, μέσα από τα τσαλιά, βγαίνει πολύ προσεκτικά μια οχιά και ύστερα πέντε μικρά φιδάκια –τα παιδιά της.
Κρατάω την αναπνοή μου.Τα φίδια έρχονται, πλησιάζουν όλα, ένα-ένα, σέρνοντας, περνούνε δίπλα μας, πάνε σιγά-σιγά στα φλιτζανάκια, κι αρχίζουν ήρεμα να πίνουν, να ρουφούνε το πρωινό γάλα τους…

Άγιος Εφραίμ της Νέας Μάκρης: Ζωντανές παρουσίες από περιγραφές αυτοπτών μαρτύρων...

Πεντακόσια περίπου χρόνια έχουν περάσει, από τό 1426 , όταν στίς 5 Μαϊου Αγαρηνοί πειρατές, εισβάλλοντας στό μοναστήρι τών Αμώμων, στόν λόφο τής Νέας Μάκρης, παλούκωσαν μέ αναμμένο δαυλό στήν κοιλιά τόν Άγιο Εφραίμ, ηγούμενο τότε σ΄ αυτό τό μοναστήρι...
Έκτοτε παρέμενε άγνωστος, μέχρι τό 1964 , όταν γιά λόγους πού μόνο ό Θεός γνωρίζει, κάνει στόν χώρο τής αρχαίας Μονής καί πάλι ζωντανή τήν παρουσία του...Στό ερειπωμένο αυτό μοναστήρι, ζεί τώρα μιά ευσεβής καλόγρια.
Είναι ή Μακαρία Δεσύπρη, αυτή ή φωτεινή ψυχή πού μέ τήν ταπεινή παρουσία της σημάδεψε τήν ζωή τού Μοναστηριού στά χρόνια πού ακολούθησαν...
Διηγείται ή ίδια...
--" Καθισμένη πάνω στά ερείπια τού παλιού Μοναστηριού, όπου ή θεία Πρόνοια οδήγησε τά βήματά μου, έφερνα τόν στοχασμό μου σέ χρόνια περασμένα, σέ παλιούς καιρούς, όταν σκορπισμένα ήταν παντού τά κόκκαλα τών Αγίων μαρτύρων...Καί καθώς καταγινόμουν στό καθάρισμα τών χαλασμάτων, αναλογιζόμουνα ότι βρισκόμουνα σέ τόπο ιερό καί έλεγα,
--Θεέ μου, αξίωσέ με τήν ανάξια, νά ιδώ κι΄ εγώ έναν από τούς παλιούς πατέρες πού εδώ έζησαν...Καί ενώ περνούσε ό καιρός έχοντας πάντα εσωτερικά τήν ίδια επιθυμία, ένοιωθα μιά φωνή μέσα μου νά μού λέει,
--" Σκάψε, καί εκείνο πού ζητάς θά τό βρείς !
Καί μ΄ έναν τρόπο θαυμαστό, ή μυστική αυτή φωνή, μού υπέδειξε τό κομμάτι γής στήν αυλή τού μοναστηριού, πού έπρεπε νά ψάξω.Ό καιρός περνούσε, καί ή φωνή αυτή, κάθε φορά πιό δυνατή μέ προέτρεπε ν΄ αρχίσω...Έδειξα τό σημείο στόν εργάτη πού φώναξα γιά μιά άλλη επισκευή, στό παλιό Ηγουμενείο, καί τού είπα νά σκάψει. Αυτός, απρόθυμος άρχισε αλλού τό σκάψιμο. Καί αφού είδα ότι δέν μέ άκουγε νά πάει εκεί πού τού έδειχνα, τόν άφησα νά κάνει τό θέλημά του χτυπώντας τούς άγονους βράχους. Τελικά, κατάλαβε τό λάθος του καί γύρισε στό σημείο...
"...καί φθάνοντας, έπειτα από ώρες, στό 1,70 βάθος, έφερε ό κασμάς στήν επιφάνεια τήν κεφαλή τού ανθρώπου τού Θεού. Τήν ίδια στιγμή, γέμισε άρωμα ή ατμόσφαιρα!
Ό εργάτης χλώμιασε, δέθηκε ή γλώσα του, καί κόπηκε ή μιλιά του
--Άφησέ με μόνη, τόν παρακάλεσα...
Γονάτισα μέ ευλάβεια καί ασπάσθηκα τό σκήνωμα τού Αγίου συλλογιζόμενη τήν έκταση οδύνης καί πόνου τού τότε μαρτυρίου του..."Καί αλλού, ή μοναχή Μακαρία Δεσύπρη, εξιστορεί πώς είδε ολοζώντανο τόν Άγιο...
--" Ήταν βράδυ, καί διάβαζα μόνη μου τόν Εσπερινό στό ερειπωμένο μοναστήρι, όταν ξαφνικά άκουσα βήματα...Ξεκινούσαν από τό βάθος τού τάφου προχώρησαν στήν αυλή κι΄ έφθασαν στήν πόρτα τής Εκκλησίας. Τά βήματα ακούγονταν δυνατά καί σταθερά καθώς πλησίαζαν. Γιά πρώτη φορά στήν ζωή μου μέσα σ΄ εκείνη τήν ερημιά φοβήθηκα...Δέν γύρισα ούτε πού νά κοιτάξω ώσπου άκουσα τήν φωνή του νά λέει,
--" Ώς πότε θά μ΄ έχεις εκεί πέρα; Κι΄ αυτός ( ό εργάτης ), πώς πέταξε τό κεφάλι μου έτσι;
Γύρισα τότε τρομαγμένη καί τ ό ν ε ί δ α !
Ήταν ψηλός, μέ μάτια μικρά στρογγυλά πού τρεμόπαιζαν στίς κόγχες τους. Έβλεπα τίς ρυτίδες του, καί τά γένια του πού έφθαναν μέχρι τόν λαιμό του. Τό μαύρο ράσο του μαύρο μέ πτυχώσεις, καί στό αριστερό του χέρι κρατούσε ένα φώς υπέρλαμπρο ενώ μέ τό δεξί ευλογούσε !...
Ήταν ένα πλάσμα, 1.500 ετών, καί βρισκόταν μέ τήν δύναμι τού Χριστού ολοζώντανο, ακριβώς δίπλα μου!!
--Συγχώρεσέ με, τού είπα, καί αύριο μόλις ξημερώσει ό Θεός τήν ημέρα του, θά σέ φροντίσω...
Καί αμέσως έγινε ά φ α ν τ ο ς !
Συνέχισα ειρηνικά τόν Εσπερινό μου, καί τό πρωϊ καθάρισα τά άγια λείψανα, τά έπλυνα, καί άναψα ένα μικρό καντηλάκι.Τό ίδιο βράδυ είδα τόν Άγιο στόν ύπνο μου. Στεκόταν όρθιος καί κατάφωτος μέσα στήν Εκκλησία. Κρατούσε τήν εικόνα του στά χέρια του καί μέ κοίταζε...
Άκουσα τήν φωνή του πεντακάθαρα...
--" Σ΄ ε υ χ α ρ ι σ τ ώ π ο λ ύ, μού είπε. Ο ν ο μ ά ζ ο μ α ι Ε φ ρ α ί μ ..."
Πέρασε αρκετός καιρός απ΄ αυτό τό περιστατικό καί πάντα μέσα μου είχα μιά απορία...Ώσπου μιά μέρα, μετά τό τέλος τού Εσπερινού, καθώς μέ τό χέρι μου έκλεινα τήν πόρτα τής Εκκλησίας, ακούω τρία χτυπήματα, σάν από κεχριμπαρένιο κομπολόϊ. Κατάλαβα ότι ήταν ό Άγιος, μπήκα στό ιερό πού βρίσκονταν τά άγια λείψανά του, άναψα ένα κερί καί ευλαβικά τά προσκύνησα.Αλλά τί νά ειπώ καί τί νά λαλήσω, όταν τήν ίδια ακριβώς στιγμή σάν χείμαρος πλημμύρησε όλος ό τόπος από τήν Παραδεισένια εκείνη ευωδία πού τά άγια λείψανα έβγαζαν...".Έτσι περιγράφει ή αείμνηστος ηγουμένη Μακαρία Δεσύπρη τήν εμφάνιση τού αγίου σάν μία σφραγίδα - πρόλογο σέ κάθε ένα από τά βιβλία γιά τόν Άγιο Εφραίμ,πού μέχρι σήμερα τό μοναστήρι έχει κυκλοφορήσει, μέ τόν γενικό τίτλο " ΟΠΤΑΣΙΑΙ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ τού Αγίου Μεγαλομάρτυρος Εφραίμ τού θαυματουργού " - Αθήναι - 1998.

Σάββατο 4 Μαΐου 2019

Πρόγραμμα εορτασμού του ιστορικού Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής Γραμματικούς

 

Την Παρασκευή της Διακαινησίμου εβδομάδος, εορτάζει με κάθε μεγαλοπρέπεια ο ιστορικός Ιερός Ναός της Ζωοδόχου Πηγής Γραμματικούς.

Το πρόγραμμα της εορτής έχει ως εξής.
  • Αφ εσπέρας της εορτής, Πέμπτης  και περί ώραν 18:30 μμ Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετά θείου Κηρύγματος και μετ Αρτοκλασίας.
  • Το πρωί της εορτής περί ώραν 07:30 πμ η ακολουθία του Όρθρου και Θεία Λειτουργία μετά θείου Κηρύγματος.
Προσκαλούνται άπαντες οι ευσεβείς Χριστιανοί!!!





Τι είναι η Διακαινήσιμος Εβδομάδα

Με την ονομασία Διακαινήσιμος ή Διακαινήσιμος εβδομάδα, ή Εβδομάδα Διακαινησίμου (επίσημα: Διακαινήσιμος εβδομάς), ονομάζεται κατά τη χριστιανικό εορτολόγιο η εβδομάδα που αρχίζει από την Κυριακή του Πάσχα και λήγει την αμέσως επόμενη, την Κυριακή του Θωμά. Η ονομασία της οφείλεται πιθανότατα στο γεγονός ότι κατά τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου προς Κυριακή του Πάσχα βαπτιζόταν ομαδικά οι κατηχούμενοι οπότε και άρχιζε η πνευματική ανακαίνιση τους. Σε ένδειξη αυτής της ανακαίνισης και ταυτόχρονα αναγέννησης και "πνευματικής καθαρότητας οι νεοβαπτισμένοι έφεραν καθ΄ όλην αυτή την εβδομάδα λευκά ενδύματα, εξ ου και αποκαλούμενη "λευκή εβδομάδα".
Ο Αυγουστίνος χαρακτηρίζει επίσης την ίδια εβδομάδα ως "οκτώ ημέρες των νεοφύτων" (ή νεοβαπτισθέντων ή και νεοφωτίστων).
Κατά την Διακαινήσιμο εβδομάδα επιτρέπεται η κατάλυση πάντων, ενώ κατά τους παλαιότερους χρόνους ολόκληρη η εβδομάδα αυτή χαρακτηριζόταν αργία από κάθε εργασία (κανόνας Νικηφόρου του ομολογητού). Ο 6ος όμως κανόνας της εν Τρούλλω (Κωνσταντινούπολη), Πενθέκτης Συνόδου συνιστά στους χριστιανούς καθ΄ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας τον καθημερινό εκκλησιασμό. Μάλιστα κατά τους πρώτους χρόνους στην εβδομάδα αυτή απαγορεύονταν και τα οποιαδήποτε θεάματα.
Ειδικότερα στη Κωνσταντινούπολη η Διακαινήσιμος εβδομάδα εορτάζονταν με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια. Ο Αυτοκράτορας καλούσε του νεοφώτιστους καθώς και πτωχούς σε πλούσιο γεύμα, ενώ κατά την ημέρα Πέμπτη της Διακαινησίμου δέχονταν τον κλήρο προσφέροντας τιμητικό γεύμα στον Πατριάρχη και στους περί αυτόν.
Πολλά όμως και πλούσια δώρα διένειμαν οι Αυτοκράτορες και σε επίσημες επισκέψεις που διενεργούσαν αυτή την εβδομάδα. Ακόμη απέλυαν από τις φυλακές κατάδικους για ελαφρά εγκλήματα.
· Στην αρχαία εκκλησία η διακαινήσιμος εβδομάδα ήταν η πρώτη του Εκκλησιαστικού έτους, που αρχή του θεωρείτο η Κυριακή του Πάσχα.
· Κάθε ημέρα της Διακαινησίμου χαρακτηρίζεται ομοίως, π.χ. Δευτέρα της Διακαινησίμου, Τρίτη της Διακαινησίμου... Σάββατο της Διακαινησίμου εκτός της τελευταίας που λέγεται Κυριακή του Θωμά.
· Η Εκκλησία έχει επίσης καθιερώσει κατ΄ έτος την ημέρα Παρασκευή της Διακαινησίμου να εορτάζεται η Ζωοδόχος Πηγή.
· Τέλος από τη Διακαινήσιμο εβδομάδα αρχίζει ν΄ αναγιγνώσκεται στις εκκλησίες το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον.
Και γιατί γιορτάζουμε κάθε χρόνο τη «Διακαινήσιμο εβδομάδα»; Πολλοί απαντούν. Για λόγους ιστορικούς. Η Εκκλησία δε ζει όμως με το παρελθόν. Ο λόγος του εορτασμού είναι καθαρά πνευματικός. Ποιός; Επειδή λόγω των αμαρτιών μας μολύνουμε τον λευκό χιτώνα του βαπτίσματος, χρειαζόμαστε με τη μετάνοια εξαγιασμό. Χρειάζεται πάλι να γίνουμε ναός του Αγίου Πνεύματος. Όπως λέει ο απόστολος Παύλος, «εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν» (Ρωμ. 6,4). Χρειαζόμαστε λοιπόν εγκαίνια, αναγέννηση, ανανέωση. «Εγκαινίζεσθε, αδελφοί», λέει ένα τροπάριο, «και αφού αφήσετε τον παλαιό άνθρωπο να ζείτε την καινούρια ζωή».
Ή όπως ψάλλει ένας άλλος ύμνος: «Επίστρεψε στον εαυτό σου άνθρωπε! Γίνε καινούριος αντί παλιός και γιόρταζε τα εγκαίνια (την ανανέωση) της ψυχής σου. Όσο είναι καιρός η ζωή σου ας αναγεννηθεί».
Η «Διακαινήσιμος εβδομάδα» γίνεται για τους πιστούς αφορμή πνευματικής καρποφορίας και καλής αλλοιώσεως.

Aγία Ελεούσα: η Κυρά της Κλεισούρας

Θεόρατοι βράχοι με μεγαλείο κι αιώνιο κάλλος από εδώ και από κει, και ανάμεσα τους σκαλισμένο το εκκλησάκι, που είναι χωμένο μέσα στη σπηλιά. Στρέφουν το βλέμμα τους μέρα και νύχτα, χιλιάδες οι περαστικοί, σταυροκοπιούνται και της απευθύνουν θερμές και μυστικές τις προσευχές στην άγια εικόνα και μορφή της.-Κι εκείνη από ψηλά η Αγιαλεούσα, ως άγρυπνος φρουρός, παραστέκει στο κάθε οδοιπόρο, που διασχίζει τον Αράκυνθο. Και σταματούν πολλοί από τους διερχόμενους ανάμεσα σ' αυτά τα πανύψηλα τα βράχια για να θαυμάσουν και να εμπνευστούν, να ζήσουν δυο στιγμές γαλήνης και ηρεμίας. -Κι άλλοι ανηφορίζουν να φθάσουν στην σπηλιά, που βρίσκεται η θαυματουργός εικόνα. Εκεί γονατίζουν και μιλάνε με την Παναγία. Στιγμές Θεοσέβαστες , στιγμές πνευματικού ανεφοδιασμού. Κι έπειτα παίρνουν τον κατήφορο ανάλαφροι και συνεχίζουν το δρόμο τους έχοντας μαζί τους τη χάρη και την ευλογία της Αγιαλεούσας.-Σε απόσταση δεκαεννέα χιλιομέτρων από το Μεσολόγγι και καμιά δεκαριά απ' το χωριό μας το Αγγελόκαστρο στην αρχή του στενού περάσματος (Κλεισούρας) του βουνού Αράκυνθος ή Ζυγός στ' αριστερά για τον επισκέπτη, που ανεβαίνει την εθνική οδό Μεσολογγίου - Αγρινίου, το υπέροχο ετούτο μοναστήρι. Η Ζωοδόχος Πηγή, που στο μικρό εκκλησάκι του μοναστηριού υπάρχει πηγή, στην οποία με μικρή σκάλα κατεβαίνουν ευλαβικά οι πιστοί κι όσοι πάσχουν από διάφορες ασθένειες να πιούν απ' το αιώνιο νάμα της Άγιας Ελεούσας.--Συνδεδεμένο τούτο το εκκλησάκι με ιστορικά γεγονότα της νεότερης ιστορίας της πατρίδας μας. Σ' εκείνη την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου Ο Γιαννιώτης Κώστας Ζούκας ή Γιάννης Γούναρης ήτανε κυνηγός στην υπηρεσία του Ομέρ Βρυώνη και κυνηγούσε για λογαριασμό του αφέντη του κι ήταν αυτός που είχε κρυφακούσει το σχέδιο των Τούρκων και διεμήνυσε στους Έλληνες το φοβερό μυστικό κατά την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου τα Χριστούγεννα του 1822, που κατέληξε σε μία λαμπρή νίκη των Ελλήνων. Σ' αυτό το εκκλησάκι ήρθε και μόνασε σαν Καλόγερος μετά κυνηγημένος απ' τους Τούρκους. Ιστορικοί, αλλά και σπουδαίοι λογοτέχνες και τι δεν έγραψαν μετά γι' αυτό το περιστατικό και έτσι πέρασε ο Γίάννης Γούναρης στην αθανασία και πήρε τη θέση, που του αξίζει, στο πάνθεο των ηρώων του Μεσολογγίου και της Ελλάδας. Κι ο Πάτερ Κοσμάς ο Αιτωλός εκείνα τα δύσκολα τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, πολλές φορές έβρισκε αποκούμπι εδώ. Γι’ αυτό και σήμερα δεσπόζει εδώ ο μεγαλοπρεπής του ανδριάντας. --Φέτος μετά από πολλά χρόνια μ’ αξίωσε η χάρη της και ανηφόρισα τα σκαλοπάτια στη γιορτή της σ’ ένα ομιχλώδες και βροχερό τοπίο, κι άναψα μια λαμπάδα στην εικόνα της - Μεγάλη η χάρη της. 







«Αὕτη ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ»

«Ἰδοὺ γὰρ ἡμῖν παραγέγονεν ἡ ποθεινὴ καὶ σωτήριος ἑορτή, ἡ ἀναστάσιμος ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ τῆς εἰρήνης ὑπόθεσις, ἡ τῆς καταλλαγῆς ἀφορμή, ἡ τῶν πολέμων ἀναίρεσις, ἡ τοῦ θανάτου κατάλυσις, ἡ τοῦ διαβόλου ἧττα». Ἔφθασε ἡ πολυπόθητη καὶ σωτήρια ἑορτή. Ἔφθασε ἡ μέρα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ μέρα τῆς εἰρήνης, ἡ ἀφορμὴ τῆς συμφιλιώσεως, ἡ παύση τῶν πολέμων, ἡ κατάργηση τοῦ θανάτου, ἡ ἧττα τοῦ διαβόλου. Ἔτσι κάπως στὸν πανηγυρικό του λόγο στὸ Ἅγιον Πάσχα ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος περιγράφει τὸ μεγαλεῖο τῆς σημερινῆς ἑορτῆς.
«Σήμερον δὲ τὴν Ἀνάστασιν αὐτὴν ἑορτάζομεν οὐκ ἔτι ἐλπιζομένην ἀλλ’ ἤδη γεγενημένην καὶ κόσμον ὅλον ἑαυτῇ συνάγουσαν», συμπληρώνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Αὐτὰ ποὺ ζοῦμε δὲν εἶναι ἐλπίδα καὶ προσδοκία ἀλλὰ πραγματικότητα καὶ ἀλήθεια.Ἡ μέρα αὐτή, κατὰ τὸν Προφήτη Ἠσαΐα, εἶναι ἡ μέρα κατὰ τὴν ὁποία διαλάμπει ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ στὴν γῆ, ἡ μέρα τῆς θριαμβευτικῆς ἔκφρασης τῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ, τῆς βαθειᾶς μυστικῆς ἐπιθυμίας Του. Εἶναι «ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα ἡ μία τῶν Σαββάτων ἡ βασιλὶς καὶ κυρία». Εἶναι ἡ μέρα ποὺ ὡς ἀνθρώπινο γένος περιμένουμε, ἡ μοναδική, ἡ ἁγία καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἡμέρα τῆς ὅλης ἱστορίας, ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου, ὅπως ψάλλει δοξολογικὰ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία.
Εἶναι ἡ μέρα τοῦ θριάμβου τῆς ἀλήθειας, τῆς νίκης τῆς ζωῆς, τῆς συντριβῆς τοῦ θανάτου, τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, τῆς συναναστάσεως ὅλου τοῦ ἀνθρώπινου γένους μαζί Του. «Αὕτη ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ» (Ψαλμ. ριζ΄ 24). Αὐτὴν λοιπὸν τὴ μέρα ἂς τὴν ἀπολαύσουμε πνευματικά, ἂς εὐφρανθοῦμε ἐνθέως, ἂς ἀφήσουμε ἐλεύθερη τὴν καρδιά μας νὰ πανηγυρίσει.Εἶναι ὅμως καὶ ἡ μέρα τῆς δικῆς μας ἀναγεννήσεως καὶ ἀναδημιουργίας, ἡ «ἡμέρα τῆς καθ’ ἡμᾶς ἀναπλάσεως». Ὅπως μάλιστα προτρέπει ὁ ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος τοὺς Ρωμαίους καὶ ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία (Ρωμ. Στ΄ 4), «ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν», μαζὶ μὲ τὴν χαρὰ καὶ τὴν πανήγυρη τῆς ἑορτῆς καλούμεθα σὲ καινούργια, ἀνακαινισμένη ζωή. Ὁ Κύριος δὲν ἀναστήθηκε γιὰ νὰ δείξει σὲ μᾶς τὴ δύναμη τῆς θεότητός Του καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς δόξης Του μόνον, ἀλλὰ ἀναστήθηκε ὥστε, συντρίβοντας τὴν κυριαρχία τοῦ διαβόλου καὶ τὸ κράτος τοῦ θανάτου, νὰ συνεγείρει καὶ ἐμᾶς σὲ νέα ζωὴ, νέα ἀντίληψη, νέο ἦθος, νέο φρόνημα, νέα πορεία.
Οἱ συνήθειες τῆς ἐποχῆς μας, ἡ ἐπιπολαιότητα τῆς φύσης μας, ἀλλὰ καὶ ἡ ὀμορφιὰ τῶν παραδόσεων καὶ τῶν ἐθίμων μας, μπορεῖ νὰ μᾶς παρασύρουν σὲ ἕναν ἐπιφανειακὸ πασχαλινὸ ἑορτασμό, ποὺ τελειώνει μόλις περάσουν οἱ μέρες, ποὺ σβήνει μὲ τὶς λαμπάδες, ποὺ σταματάει μόλις τελειώσουν οἱ ἀργίες, ποὺ ξεχνιέται μόλις ἐπανέλθει ἡ καθημερινότητα.Ἀντίθετα, ἡ Ἐκκλησία μας μιλάει γιὰ «ἀνέσπερο φῶς» –φῶς ποὺ δέν σβήνει-, γιὰ «αἰώνιο Πάσχα» –Πάσχα ποὺ δὲν τελειώνει-, γιὰ «καινότητα ζωῆς» -γιὰ καινούργια ζωὴ ποὺ τίποτα παλιὸ δὲν θυμίζει καὶ κανεὶς καὶ τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει. Δίνει στὴν ἑβδομάδα τῆς Ἀναστάσεως τὸ ὄνομα Διακαινήσιμος, γιὰ νὰ ὑπογραμμίσει τὸ μήνυμα τῆς ἀνακαίνισης, γιὰ νὰ τονίσει ὅτι «τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονε καινὰ τὰ πάντα» καὶ ὅλοι μας πλέον καλούμαστε «ἐν καινότητι ζωῆς νὰ περιπατήσωμεν».
Εὔχομαι σ’ ὅλους ἡ εὐλογία τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ νὰ εἶναι πλούσια καὶ κυρίως τὸ φῶς του νὰ φωτίζει τὸν νοῦ μας, νὰ καταυγάζει τὴν καρδιά μας, νὰ μεταμορφώνει συνεχῶς τὴ ζωή μας, ὥστε ὅλοι μαζί, μὲ ὅλο μας τὸ εἶναι, τὴ βούληση, τὴ συνείδηση, τὴ δύναμη, τὴ ζωή μας νὰ ἀναφωνοῦμε.

«Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα· συγγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλεν.

«Όν ὁ Θεός ἀνέστησε λύσας τάς ὠδῖνας τοῦ θανάτου, καθότι οὐκ ἦν δυνατόν κρατεῖσθαι αὐτόν ὑπ᾿ αὐτοῦ» (Πράξ. β´ 24).

Ἡ σκληρότητα τοῦ θανάτου προκαλεῖ εἰς τόν ἄνθρωπον ὑπερβολικήν στενοχωρίαν καί θλίψιν. Πικραίνει τήν καρδίαν. Διά τοῦτο καί ὁ σοφός Σειράχ εἶπεν : «Ὦ θάνατε ὡς πικρόν σου τό μνημόσυνον». Ὅταν ὁ βασιλεύς Ἀγάγ εἶδεν τήν μάχαιραν τοῦ Σαμουήλ εἰς τόν λαιμόν του, τότε, στενάζων καί τρέμων διερωτήθη: «Εἰ οὕτως πικρός ὁ θάνατος» ; (Α´ Βασ. ιε´ 32). Ὁ δέ προφητάναξ Δαυΐδ οὐδέν εὗρεν καταλληλότερον λόγον διά νά παραστήσῃ τήν σκληρότητα τοῦ θανάτου εἰ μή ὅτι «ὠδῖνες θανάτου ἐκύκλωσάν με» (Β´ Βασ. κβ´ 6). Ὁ ὑπαρξιακός αὐτός φόβος συντρίβει τόν ἄνθρωπο καί διά τήν ἔντασίν του παρομοιάσθη μέ τίς ὠδῖνες τοῦ τοκετοῦ. Μέσα σέ ὠδῖνες ἔρχεται ὁ ἄνθρωπος εἰς τήν παροῦσαν ζωήν καί διά μέσου ὠδινῶν ἀναχωρεῖ ἐκ τοῦ ματαίου τούτου κόσμου.
Μέ τήν πικράν αὐτήν αἴσθησιν ἔζησαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἰς τόν καιρόν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Μάλιστα δέ ἡ πικρότης αὐτή ἦτο ἀφόρητος διά τούς δικαίους, οἱ ὁποῖοι ἀπέθνησκον μέ μιά ἐλπίδα, ὅτι ὁ Κύριος «δέν θά ἐγκαταλείψῃ τήν ψυχήν των εἰς Ἅδου οὐδέ δώσῃ τόν ὅσιόν του ἰδεῖν διαφθοράν» (Ψαλμ. ιε´ 10).Ὁ Θεός ὅμως, ὅστις «οὐκ ἐποίησεν θάνατον οὐδέ τέρπεται ἐπ᾿ ἀπωλείᾳ ζώντων» (Σοφ. Σολ. Α´ 13) κατήργησεν τόν θάνατον ἀναστήσας τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν ὡς ἀπαρχήν τῆς ἀναστάσεως τῶν κεκοιμημένων καί διέλυσε τόν ὑπαρξιακόν φόβον καί τρόμον καί δειλίαν τῶν ἀνθρώπων διά τόν τυραννικώτατον θάνατον. Τό Ἅγιον Πνεῦμα διά τοῦ βασιλέως Σολομῶντος μᾶς διδάσκει ἐπίσης τήν αἰτίαν τοῦ θανάτου: «Ὁ Θεός ἔκτισε τόν ἄνθρωπον ἐπ᾿ ἀφθαρσίᾳ, κατ᾿ εἰκόνα τῆς ἰδίας ἰδιότητος ἐποίησεν αὐτόν (δηλ. τόν ἐδημιούργησεν ἀθάνατον) φθόνῳ δέ διαβόλου θάνατος εἰσῆλθεν εἰς τόν κόσμον» (Σοφ. Σολ. β´ 23-24).
Αὐτήν τήν νίκην πανηγυρίζομεν πάντοτε εἰς τήν ζωήν μας οἱ πιστοί ἀφ᾿ ὅτου ἐλύθησαν καί διελύθησαν οἱ φοβερές ὠδῖνες τοῦ ὑπαρξιακοῦ μας φόβου.Ἄς δοῦμε αὐτές τίς ὠδῖνες ἀπό τίς ὁποῖες μᾶς ἀπήλλαξεν ὁ ἀναστάς ἐκ τῶν νεκρῶν Κύριος καί Θεός ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.
Πρῶτον. Ὁ θάνατος φοβίζει καί ταράζει τόν ἄνθρωπον διότι ἁρπάζει τήν ὑλική ὕπαρξί του, τό σῶμα του. Τί βλέπουμε εἰς τό σῶμα τοῦ νεκροῦ;Ὀφθαλμούς τυφλούς, ὦτα κωφά, ὄσφρησιν ἀνόσφρητον, στόμα ἄλαλον, ἁφήν ἀναίσθητον, μέλη ἀκίνητα, σῶμα μηδέν διαφέρον κρυερᾶς πέτρας, σχῆμα ἀνθρώπου καί ὄχι ἄνθρωπον. Μετ᾿ οὐ πολύ καί σάρκες τηκόμενες καί ρέουσες, ὀστᾶ ξηρά καί γεγυμνωμένα.Μέ τήν ἀνάστασι τοῦ Κυρίου ὁ φόβος αὐτός διαλύεται, διότι ὁ Θεός θά φέρει εἰς τήν ὕπαρξιν τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου τό παραδοθέν εἰς τήν φθοράν εἰς ἀνωτέραν κατάστασιν αὐτῆς εἰς τήν ὁποίαν εὑρίσκετο κατά τήν διάρκειαν τῆς παρούσης ζωῆς. Περί αὐτοῦ ὁμιλεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καί διδάσκει: Τό σῶμα μας «σπείρεται ἐν φθορᾷ, ἐγείρεται ἐν ἀφθαρσίᾳ· σπείρεται ἐν ἀτιμίᾳ ἐγείρεται ἐν δόξῃ· σπείρεται ἐν ἀσθενείᾳ ἐγείρεται ἐν δυνάμει· σπείρεται σῶμα ψυχικόν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν» (Α´ Κοριν. ιε´ 42-44).
Δεύτερον. Ὁ θάνατος τρομάζει διότι διαλύει τόν φυσικόν δεσμόν καί τήν ἕνωσιν τοῦ σώματος καί τῆς ψυχῆς. Τοῦτο εἶναι γεγονός ἀφύσικον. Ὁ Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπον διά νά ζῇ αἰωνίως, ἔπλασε τήν ψυχήν καί τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου καί τῷ προστάγματί Του ἡνώθησαν διά νά διαμένουν εἰς τούς αἰῶνας συνηνωμένα καί ἀδιάρρηκτα. Οἱ ἅγιοι Πατέρες μας διδάσκουν, ὅτι ἡ ψυχή ἀγαπᾶ τό σῶμα μέ τό ὁποῖον ἔζησεν εἰς τήν παροῦσαν ζωήν καί ἀλγεῖ ἀποχωριζομένη βιαίως αὐτοῦ.Ὁ φιλάνθρωπος καί παντοδύναμος ὅμως Κύριος θείῳ αὐτοῦ προστάγματι θά ἐπανασυνδέσῃ τήν ψυχήν καί τό σῶμα μας κατά τήν ἡμέραν τῆς δόξης καί φοβερᾶς ἐπιφανείας Του, αὐτά τά ὁποῖα διεχώρησεν ἡ ἐξαφανισθεῖσα δύναμις καί ἐνέργεια τοῦ θανάτου.
Τρίτον. Ὁ ἄνθρωπος καταλαμβάνεται ὑπό ὀξυτάτης θλίψεως διά τόν παντελῆ χωρισμόν του ἐκ τοῦ κόσμου τούτου καί πάντων τῶν ἐν τῷ κόσμῳ τούτων πραγμάτων καί ἀγαθῶν.Πῶς διελύθη ὁ παρών φόβος. Ἀκούσωμεν τήν τοῦ Μεγάλου Βασιλείου φωνήν λέγουσαν πρός τούς νέους περί τῆς ἐσχατολογικῆς προοπτικῆς τῶν πιστῶν ἀνθρώπων: «Ἡμεῖς ὦ παῖδες, οὐδέν εἶναι χρῆμα παντάπασιν τόν ἀνθρώπινον βίον τοῦτον ὑπολαμβάνομεν, οὔτ᾿ ἀγαθόν τι νομίζομεν ὅλως, οὔτ᾿ ὀνομάζομεν, ὅ τήν συντέλειαν ἡμῖν ἄχρι τούτου παρέχεται. Οὔκουν προγόνων περηφάνειαν, οὐκ ἰσχύν σώματος, οὐ κάλλος, οὐ μέγεθος, οὐ τάς παρά πάντων ἀνθρώπων τιμάς, οὐ βασιλείαν αὐτῶν, οὐχ ὅ,τι ἄν εἴποι τις τῶν ἀνθρωπίνων μέγα, ἀλλ᾿ οὐδέ εὐχῆς ἄξιον κρίνομεν, ἤ τούς ἔχοντας ἀποβλέπομεν, ἀλλ᾿ ἐπί μακρότερον πρόϊμεν ταῖς ἐλπίσιν καί πρός ἑτέρου βίου παρασκευήν ἅπαντα πράττομεν. Ἅ μέν οὖν ἄν συντέλῃ πρός τοῦτο, ἀγαπᾶν φαμέν, τά δέ οὐκ ἐξικνούμενα πρός ἐκεῖνον ὡς οὐδενός ἄξια παρορᾶν» (2 ΕΠΕ τ. 7 σελ. 319).
Προσθέτομεν τέταρτον τήν ὀδύνη τοῦ θανάτου ἐκ τοῦ βασανιστικοῦ ἐλέγχου τῆς συνειδήσεως, ὅταν ὁ ἄνθρωπος θά ἔλθῃ εἰς αἴσθησιν τῶν βεβιωμένων ὑπ᾿ αὐτοῦ.Ἀλλά καί ἀπό αὐτόν μᾶς λυτρώνει ἡ πίστις εἰς τόν ἀναστάντα Κύριον. Διδάσκει ὁ πρῶτος θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας: «Ὁ Χριστός ἱλασμός ἐστίν περί τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, οὐ περί τῶν ἡμετέρων δέ μόνον, ἀλλά καί περί ὅλου τοῦ κόσμου» (Α´ Ἰωάν. β´ 2). Καί πάλιν: «Ὁ Θεός τόν υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἀπέσταλκεν εἰς τόν κόσμον ἵνα ζήσωμεν δι αὐτοῦ…… ἠγάπησεν ἡμᾶς καί ἀπέστειλε τόν υἱόν ἱλασμόν περί τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν» (Α´ Ἰωάν. δ´ 9-10).Διά τοῦτο πανηγυρίζει ἡ χρυσῆ γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας βοῶσα: «Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα· συγγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλεν.

Δευτέρα 29 Απριλίου 2019

Περιφορά του Επιταφίου στο χωρίο μας

Το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής σε έναν κυριολεκτικά κατάμεστο από κόσμο Ιερό Ναό τελέσθηκε η Ακολουθία του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου, ο Επιτάφιος Θρήνος και εν συνεχεία περί ώρα 21:15 έλαβε χώρα η περιφορά του Επιταφίου στον κεντρικό δρόμο του χωριού μας.


















Στολισμός Επιταφίου στη Γραμματικού

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος με μεγάλη ευλάβεια και σεβασμό και τηρώντας τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου μας, κυρίες και δεσποινίδες του χωριού μας στόλισαν τον Επιτάφιο αμέσως μετά το πέρας της ακολουθίας των Παθών το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, ώστε το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής να είναι έτοιμος να δεχθεί το σώμα του Χριστού κατά την Αποκαθήλωση. Η προετοιμασία ξεκίνησε ημέρες πριν σε συνεννόηση με τις υπεύθυνες κυρίες που ανέλαβαν το στολισμό. Περίπου στις 1 τη νύχτα ο στολισμός του επιταφίου  μας ολοκληρώθηκε
Το πρωί της Μ Παρασκευής τελέσθηκε η Ακολουθία των Μεγάλων και Βασιλικών Ωρών στις 08:00πμ και εν συνεχεία έγινε η Ακολουθία του Εσπερινού όπου έγινε η Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου και η τοποθέτηση του Ιερού Επιταφίου εντός του κουβουκλίου του Επιταφίου. Το απόγευμα και ώρα 19:30 όπως σε όλους τους Ναούς έγινε η Ακολουθία του Επιταφίου θρήνου και η περιφορά του Επιταφίου εντός του χωριού μας.
Να ευχηθούμε σε όλους καλή και ευλογημένη Ανάσταση !!!