Συνέντευξη του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Σιμωνος Πέτρας Αγίου Όρους Γέροντος Ελισσαίου Σιμωνοπετρίτη

Πηγή:agioritikobima.gr

-        Γέροντα, πολλοί λένε ότι η Ορθοδοξία χτυπιέται γενικότερα και φυσικά μαζί και το Αγιώνυμο Όρος. Τι λέτε επ’ αυτού;

Πάντοτε γινόταν αυτό. Η Ορθοδοξία είναι άλλωστε η Εκκλησία των μαρτύρων. Είναι δηλαδή μια συνεχής διαπάλη μεταξύ αληθείας και μεταξύ μη αληθείας, ας το πω έτσι, και φυσικά αυτό θα συνεχιστεί. Το θέμα είναι εμείς σαν Άγιο Όρος δεν πρέπει να έχουμε μια άμυνα πάνω στα θέματα αυτά, δεν πρέπει να λειτουργούμε αρνητικά. Εμείς πρέπει με τη ζωή μας, με το λόγο μας, με τη συμπεριφορά μας, αφ’ ενός να ομολογούμε και να διακηρύττουμε την αλήθεια και αφετέρου να δίνουμε πίστη και ελπίδα και θάρρος και προοπτική και σε μας τους ίδιους τους μοναχούς, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο και να δίνουμε το όραμα της εσχατολογικής προοπτικής, της ζωής μετά του Θεού. Άλλωστε εμείς, κι αν μας πολεμούν, δεν μπορούμε να κρατήσουμε, ας το πούμε απλά, καμία κακία, και πρέπει να μιμούμαστε τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο, διότι αλλιώς θα είμαστε αντίθετοι στο Ευαγγέλιο.

-        Πώς βλέπετε να εξελίσσονται τα πράγματα στην Ελλάδα; Οικονομική κρίση, ανέχεια, φτώχεια, παιδιά-μαθητές λιποθυμούν στα σχολεία λόγω ασιτίας, ενδεικτικά σας αναφέρω αυτό το παράδειγμα, πού πάμε τελικά;

Δεν μπορώ να το ξέρω. Ας μην αντικαθιστούμε τους καθ’ ύλην αρμοδίους σ’ αυτά τα θέματα. Δεν ασχολούμαι με την ανάλυση των πολιτικών και κοινωνικών πραγμάτων, αλλά είναι αλήθεια, εάν μπορώ να πω μια κουβέντα πάνω σε αυτό το θέμα, ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από μεγάλες κοινωνικές και πνευματικές αλλαγές για να ανακοπεί, κατά κάποιο τρόπο, η χρεοκοπία σε όλα τα επίπεδα. Έλλειψη παιδείας και εμπνευσμένων ανθρώπων αποτελούν βασικές αιτίες της πανθομολογουμένης καταρρεύσεως. Στο επίπεδο της εθνικής και κοινωνικής συνοχής, της θυσίας και προσφοράς η Εκκλησία θα είχε να διαδραματίσει σπουδαίο ρόλο, εάν η Πολιτεία δεν ήταν τόσο στενόκαρδη και κοντόφθαλμη στην αξιοποίηση του δυναμικού της Εκκλησίας.

-        Μήπως ο σύγχρονος άνθρωπος είχε εκτραπεί της πορείας του και φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο; Είναι και πνευματικό το ζήτημα λέτε;

Οπωσδήποτε. Το ζήτημα είναι καθαρά πνευματικό.

-        Δηλαδή;

Το ζήτημα της ιδιοπροσωπίας του Ελληνισμού είναι πνευματικό ζήτημα. Σχεδόν δεν έχομε ταυτότητα ως χώρα και ως πολίτες αυτής της χώρας. Η εγκατάλειψη των παραδοσιακών αξιών και η στροφή μας προς ποικίλες ασαφείς κατευθύνσεις νομίζω πως μας φέρνει σε μια πορεία καταστροφική, θα έλεγα ανεπανόρθωτα τραυματική. Θα μπορούσαμε ν’ αναλύσουμε πολύ αυτό το θέμα, τι σημαίνει παραδοσιακές αξίες, τι σημαίνει συσχηματισμός με την εκκοσμίκευση και την άμετρη υλοφροσύνη, αποδοχή αλλοτρίων ηθών, αλλά δεν είναι βέβαια της ώρας, σε μια συνέντευξη να τα πούμε αυτά. Πάντως ο άνθρωπος που έχει βγάλει από τη ζωή του την φυσική του πνοή, την πηγή της ζωής, τον Θεό, την απλότητα, την άσκηση, την ολιγάρκεια, την αλληλεγγύη, τον σεβασμό, φυσικά όλα αυτά, ακόμη τη συλλογικότητα, και έχει στραφεί προς τον άκρατο ατομισμό και τα ατομικά συμφέροντα, θα γευθεί τους πικρούς καρπούς των επιλογών του.

-        Η συνταγή σωτηρίας για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, για τον κάθε Έλληνα ξεχωριστά, τι παροτρύνετε στον κόσμο να κάνει προκειμένου να σωθεί, όσο μπορεί, έστω την ύστατη ώρα.

Επιστροφή στον ζωντανό Θεό των πατέρων μας, στην ακένωτη πηγή της πίστεως, της ελπίδος και της αγάπης. Εκεί κάθε άνθρωπος θα βρει τον πραγματικό του εαυτό, θα ενεργοποιήσει την προσωπική του πίστη, θα δώσει την δική του μαρτυρία, θα νοιώσει ενεργό μέλος ενός σώματος. Αλλά εάν μιλήσουμε σαν χώρα, χρειαζόμαστε συνοχή, χρειάζεται αποδοχή και συμφωνία στη διατήρηση βασικών αξιών, χρειάζεται αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και της φιλαλήθειας μεταξύ του Κράτους και των πολιτών, η οποία θα συμβάλει στην αγαστή συνεργασία και την προώθηση του κοινού καλού. Είμαστε μικρή χώρα. Μπορούμε να γίνουμε ζηλευτή χώρα, γιατί μέσα της σιγοκαίει το φως. Επομένως η συνταγή είναι συμφιλίωση, όχι αντιπαλότητα. Είμαστε λίγοι. Κανείς δεν περισσεύει. Μπορούμε να είμαστε σαν ένα σώμα, χωρίς ανταγω¬νισμούς, δεν είμαστε κόμματα. Βέβαια ένας λαός έχει κόμματα αλλά ουσιαστικά έχει και σταθερές που τον ενώνουν, συγκλίσεις, επομένως εάν σ’ αυτές συμφωνήσουμε και συνεργαστούμε νομίζω ότι θα παραγάγουμε και πίστη και πολιτισμό και ανθρωπιά και ασφάλεια και ανάπτυξη και αξιοπιστία εντός και εκτός της χώρας.

Ποιμαντορική εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας & Ακαρνανίας κκ Κοσμά, για την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή

Ο  ΧΑΡΙΤΙ  ΘΕΟΥ  ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ  ΚΑΙ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

  ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ  ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

ΚΟΣΜΑΣ

Πρός  τόν  εὐσεβῆ  κλῆρον  καί  λαόν

τῆς  καθ’ ἡμᾶς  Ἱερᾶς  Μητροπόλεως

                    

                     Ἀγαπητά  μου  παιδιά ,

                     «Ἔφθασε καιρός ἡ τῶν πνευματικῶν ἀγώνων ἀρχή…».

Μέ τή χάρι τοῦ Θεοῦ μας, ἀγαπητοί, καί πάλι ἔφθασε ὁ καιρός τῆς εὐλογημένης Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.Τό γνωρίζουμε. Τό ζοῦμε. Ἡ ζωή τοῦ πιστοῦ χριστιανοῦ τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι μία διαρκής πορεία ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό. Μιά πορεία ἀγωνιστική καί ἀδιάκοπη γιά νά φύγῃ ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός ἀπό τή χωματένια ζωή τῶν παθῶν καί τῆς ἁμαρτίας καί νά φθάσῃ στή ζωή τῆς καθαρότητος, τῆς χάριτος, τῆς ἁγιότητος, τῆς ἑνώσεως μέ τόν Θεό μας, νά φθάσῃ στήν κληρονομία τῆς αἰωνίου ζωῆς. Αὐτή τήν πορεία συνεχῶς τήν ἐνισχύει ἡ Ἐκκλησία μας ὅλο τό λειτουργικό ἔτος, μέ τά ἁγιοπνευματικά τῆς μέσα καί ὅπλα.

Ἰδιαιτέρως τώρα, τήν πρό τοῦ Πάσχα περίοδό μας, προσφέρει τήν ψυχωφελῆ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Εἶναι ἡ πλέον κατανυκτική περίοδος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἡ ὁποία ἀρχίζει τήν Καθαρά Δευτέρα καί τελειώνει τήν Παρασκευή πρό τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Λαζάρου γιά νά ἀκολουθήσῃ ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Ἑβδομάδα τῶν Ἀχράντων Παθῶν τοῦ Κυρίου μας.Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή μέ τίς πυκνωμένες κατανυκτικές ἀκολουθίες, τούς ἐπίκαιρους ὕμνους, τά θεόπνευστα ἱερά, ἁγιογραφικά καί πατερικά ἀναγνώσματα, τήν εὐλογημένη ἐγκράτεια, τή νηστεία καί τήν θερμή προσευχή, μᾶς βοηθάει νά ἀποτινάξουμε τήν ραθυμία καί τό σκοτισμό, νά ἔλθουμε σέ αὐτογνωσία, νά συναισθανθοῦμε τήν ἁμαρτωλότητά μας, νά δεχθοῦμε τά οὐράνια μηνύματα, νά ἐπανέλθουμε στόν Πατέρα, νά δεχθοῦμε τήν ἄμετρο ἀγάπη Του, νά φορέσουμε τήν «στολήν τήν πρώτην» μέ τήν μετάνοια, νά ζωοποιηθοῦμε μέ τόν «μόσχον τόν σιτευτόν» τό Πανάγιον Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου μας.

Γι’ αὐτό, ἀγαπητοί μου, πατρικά παρακαλῶ νά ἀφυπνισθοῦμε ὅλοι μας αὐτή τήν Ἁγία καί Μεγάλη  Τεσσαρακοστή.Τά ἐρείπια καί τά συντρίμματα, πνευματικά καί ὑλικά, πού ἄφησαν καί ἀφήνουν στίς μέρες μας ὅλοι ἐκεῖνοι πού πολεμοῦν τόν Χριστό, τήν Ἐκκλησία καί τήν ἁγιασμένη χριστιανική ζωή, ἄς μᾶς διδάξουν, ἄς μᾶς προβληματίσουν.Αὐτή τήν ἁγία Τεσσαρακοστή ἄς ἀπομακρύνουμε τόν ἑαυτό μας ἀπό τήν κοσμικότητα, τήν ἀδιαφορία, τήν ἀνυπακοή στή φωνή τῆς Ἐκκλησίας μας καί μέ πόθο ἄς εἰσέλθουμε στό στάδιο τῶν ἀρετῶν.Ἄς ἀρνηθοῦμε τήν ραθυμία, τήν φιλόυλη καί φιλήδονη ζωή μας καί μέ ἀληθινή μετάνοια ἄς ἀναλάβουμε τόν γλυκύτατο σταυρό τῆς ἀσκήσεως.

Σήμερα, αὐτή τήν ἁγία Κυριακή, μέ σωτήρια ἀποφασιστικότητα ἄς ἀρνηθοῦμε νά συμμετάσχουμε στίς εἰδωλολατρικές, δαιμονόπληκτες καί παθογενεῖς καρναβαλικές ἐκδηλώσεις.

Δέν εἶναι φοβερό ἀλήθεια καί ἀπάνθρωπο, ἀδελφοί μας, συνάνθρωποί μας νά μήν ἔχουν σήμερα ψωμί καί γάλα γιά τά παιδιά τους καί κάποιοι νά ὀργανώνουν καί νά παρουσιάζουν πολυσπάταλες καρναβαλικές ἐκδηλώσεις;Ξένοι ἀπ’ ὅλα αὐτά τά κοσμικά καί ἀντιπνευματικά ἄς θελήσουμε νά καλλιεργήσουμε τήν «βασιλίδα τῶν ἀρετῶν», τή νηστεία, νά ζήσουμε μέ συνέπεια τίς κατανυκτικές ἀκολουθίες, τά ἀπόδειπνα, τούς χαιρετισμούς τῆς Παναγίας μας, τίς Λειτουργίες τῶν Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων. Ἄς γονατίσουμε περισσότερο στό ταμεῖο τῆς προσευχῆς μας.Ἡ δοκιμασία τῆς Πατρίδος μας, οἱ ἐπιβληθεῖσες παντοειδεῖς κρίσεις πού ταλανίζουν τό ἔθνος μας καί τόν λαό μας, ζητοῦν ἐκτενῆ καί φλέγουσα τήν προσευχή μας αὐτή τή Μεγάλη Τεσσαρακοστή γιά νά ἀπομακρυνθοῦν.Ἄς συγχωρήσουμε ὅλους τούς συνανθρώπους μας, γιά νά δεθοῦμε μέ τήν ἀληθινή καί ἁγία ἀγάπη καί νά κατορθώσουμε τήν ἑνότητα ἐν Χριστῷ, ἡ ὁποία μας εἰρηνεύει καί φέρει τή χάρι τοῦ Θεοῦ στήν καρδιά μας.Ἔτσι θά ἑτοιμάσουμε, θά ἁπαλύνουμε τήν ψυχή μας, γιά νά φθάσῃ στήν εἰλικρινῆ μετάνοια καί ἐμπρός στό ἱερό ἐπιτραχήλιο νά λάβῃ τήν ἄφεσι καί τήν καθαρότητα, ὥστε νά φθάσῃ ἕτοιμη στό ζωοπάροχο μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.Ἀγαπητοί, τό σταυρώσιμο καί τό ἀναστάσιμο Πάσχα μᾶς θέλει ἁγιασμένους ἑορταστές.

Ἄς θελήσουμε μέσα στό στάδιο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, μέ τούς πνευματικούς ἀγῶνες μας καί μέ τή χάρι τοῦ Κυρίου μας νά προκαθάρουμε καί νά ἑτοιμάσουμε τούς ἑαυτούς μας.                         

                           Τό εὔχομαι μέ πατρική ἀγάπη Χριστοῦ.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ  ΚΟΣΜΑΣ

Όταν τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται...μια ωραία και διδακτική ιστοριούλα

     Δύο άγγελοι που ταξίδευαν, σταμάτησαν να περάσουν την νύχτα στο σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας. Η οικογένεια ήταν αγενής και αρνήθηκε στους αγγέλους να μείνουν στο δωμάτιο των ξένων της βίλας. Αντιθέτως, έδωσαν στους αγγέλους ένα μικρό μέρος σε ένα κρύο υπόγειο. Καθώς εκείνοι έφτιαχναν τα κρεβάτια τους στο σκληρό πάτωμα, ο μεγαλύτερος άγγελος είδε μια τρύπα στον τοίχο και την επισκεύασε. Όταν ο μικρότερος άγγελος τον ρώτησε γιατί, ο μεγαλύτερος απάντησε: «Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται»....

     Την επόμενη νύχτα το ζευγάρι των αγγέλων ήρθε να ξεκουραστεί σε ένα πολύ φτωχικό σπίτι, αλλά ο αγρότης και η γυναίκα του ήταν πολύ φιλόξενοι. Αφού μοιράστηκαν τη λίγη τροφή που είχαν, οι άγγελοι κοιμήθηκαν στο κρεβάτι τους, όπου μπορούσαν να έχουν μια ξεκούραστη νύχτα. Όταν βγήκε ο ήλιος το επόμενο πρωί, οι άγγελοι βρήκαν τον αγρότη και την γυναίκα του να κλαίνε. Η μοναδική τους αγελάδα, της οποίας το γάλα ήταν το μόνο τους εισόδημα, ήταν νεκρή στο λιβάδι.

    Ο μικρότερος άγγελος ήταν αναστατωμένος και ρώτησε το μεγαλύτερο πως ήταν δυνατόν και άφησε να γίνει κάτι τέτοιο.

Ο πρώτος άνδρας είχε τα πάντα και παρ΄όλα αυτά τον βοήθησες, τον κατηγόρησε εκείνος. Η δεύτερη οικογένεια είχε ελάχιστα και όμως ήταν πρόθυμη να μοιραστεί τα πάντα και εσύ άφησες την αγελάδα να πεθάνει...

«Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται», απάντησε και πάλι ο μεγαλύτερος άγγελος.

Όταν μείναμε στο υπόγειο της βίλας, πρόσεξα πως υπήρχε χρυσός αποθηκευμένος σε εκείνη την τρύπα στον τοίχο Μια και ο ιδιοκτήτης ήταν τόσο άπληστος και δεν είχε τη διάθεση να μοιραστεί την καλή του τύχη, σφράγισα τον τοίχο ώστε να μην μπορεί να βρει το χρυσό. Εχθές τη νύχτα, καθώς κοιμόμασταν στο κρεβάτι του αγρότη, ήρθε ο άγγελος του θανάτου για την γυναίκα του, κι εγώ έδωσα στη θέση της την αγελάδα. Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται.

Μερικές φορές αυτό ακριβώς συμβαίνει και στη δική μας ζωή όταν τα πράγματα δεν έχουν το αποτέλεσμα που πρέπει. Αν έχεις πίστη στο Θεό μας θα μάθεις να εμπιστεύεσαι και να συνειδητοποιείς ότι το κάθε αποτέλεσμα μπορεί να είναι πάντα προς όφελός σου.

Βασικά σημεία διαφοράς μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας και παπισμού

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

1. Οι Επίσκοποι της Παλαιάς Ρώμης, παρά τις μικρές και μη ουσιαστικές διαφορές, είχαν πάντοτε κοινωνία με τους Επισκόπους της Νέας Ρώμης και τους Επισκόπους της Ανατολής μέχρι το 1009-1014, όταν για πρώτη φορά κατέλαβαν τον θρόνο της Παλαιάς Ρώμης οι Φράγκοι Επίσκοποι. Μέχρι το 1009 οι Πάπες της Ρώμης και οι Πατριάρχες της Κωνσταντινουπόλεως ήσαν ενωμένοι στον κοινό αγώνα εναντίον των Φράγκων Ηγεμόνων και Επισκόπων, αλλά και των κατά καιρούς αιρετικών.

2. Οι Φράγκοι στην Σύνοδο της Φραγκφούρτης το 794 κατεδίκασαν τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και την τιμητική προσκύνηση των ιερών εικόνων. Επίσης το 809 οι Φράγκοι εισήγαγαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque, την διδασκαλία δηλαδή περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού. Αυτήν την εισαγωγή κατεδίκασε τότε και ο ορθόδοξος Πάπας της Ρώμης. Στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως επί Μεγάλου Φωτίου, στην οποία συμμετείχαν και εκπρόσωποι του ορθοδόξου Πάπα της Ρώμης, κατεδίκασαν όσους είχαν καταδικάσει τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και όσους προσέθεσαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque. Όμως για πρώτη φορά ο Φράγκος Πάπας Σέργιος Δ' το 1009 στην ενθρονιστήρια επιστολή του προσέθεσε στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque και ο Πάπας Βενέδικτος Η’ εισήγαγε το πιστεύω με το Filioque στην λατρεία της Εκκλησίας, οπότε ο Πάπας διεγράφη από τα δίπτυχα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

3. Η βασική διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού βρίσκεται στην διδασκαλία περί της ακτίστου ουσίας και ακτίστου ενεργείας του Θεού. Ενώ οι Ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι ο Θεός έχει άκτιστη ουσία και άκτιστη ενέργεια και ότι ο Θεός έρχεται σε κοινωνία με την κτίση και τον άνθρωπο με την άκτιστη ενέργειά Του, εν τούτοις οι Παπικοί πιστεύουν ότι στον Θεό η άκτιστη ουσία ταυτίζεται με την άκτιστη ενέργειά Του (actus purus) και ότι ο Θεός επικοινωνεί με την κτίση και τον άνθρωπο δια των κτιστών ενεργειών Του, δηλαδή ισχυρίζονται ότι στον Θεό υπάρχουν και κτιστές ενέργειες. Οπότε η Χάρη του Θεού δια της οποίας αγιάζεται ο άνθρωπος θεωρείται ως κτιστή ενέργεια. Αλλά έτσι δεν μπορεί να αγιασθή.Από αυτήν την βασική διδασκαλία προέρχεται η διδασκαλία περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού, το καθαρτήριο πύρ, το πρωτείο του Πάπα κλπ.

ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ

Από τον 14ον αιώνα και έξης δεν «βαπτίζουν», αλλά «ραντίζουν» αυτόν, πού θέλει να γίνη Χριστιανός. Καθιέρωσαν δηλαδή ως κανονικόν τύπον Βαπτίσματος το ράντισμα, το όποιον εγίνετο και παλαιότερα, για λόγους όμως εκτάκτου ανάγκης, αν δηλαδή ήτο κάποιος άρρωστος ή αν δεν υπήρχε νερό. Αυτός όμως, πού εβαπτίζετο με το λεγόμενον «κλινικόν βάπτισμα», δεν έδικαιούτο κατόπιν να χειροτονήθή, όπως αναφέρει ο ΙΒ' Κανών της εν Νεοκαισαρεία. Συνόδου, πού επεκυρώθη και από Οικουμενικάς Συνόδους.Αυτό λοιπόν το Βάπτισμα της ανάγκης, πού εθεωρείτο ατελές και το αμφισβητούσαν ακόμη και Πάπαι, όπως ο Πάπας Κορνήλιος (258 μ.Χ.), καθιέρωσαν οι Παπικοί ως επίσημον τρόπον βαπτίσματος. Γιατί άραγε; Μήπως είναι όλοι τους άρρωστοι ή έχουν τόσην λειψυδρίαν στην γεμάτην με ποταμούς Ευρώπην; Όχι βεβαίως! 'Αλλά διότι ζητούν την άνεσίν τους. Έτσι όμως εξαπατούν τον εαυτόν τους, αν νομίζουν ότι είναι βαπτισμένοι. Αφού δεν εβυθίσθησαν στο ύδωρ, δεν εβαπτίσθησαν. Ραντισμένοι είναι, βαπτισμένοι όμως όχι.Ας μη παραξενεύωνται δε μερικοί, όταν υποστηρίζωμεν ότι πρέπει να αναβαπτίζωνται, όσοι Παπικοί θέλουν να γίνουν Ορθόδοξοι. Για να κυριολεκτώμεν μάλιστα, δεν πρέπει να λέγωμεν να «αναβαπτίζωνται», αλλά να «βαπτίζωνται», διότι δεν έχουν βαπτισθή. Αλλο βάπτισμα και άλλο ράντισμα. Κάθε λέξις έχει το ιδικόν της νόημα.Επί τη ευκαιρία ας σημειωθή ότι κάνουν λάθος και μερικοί Ορθόδοξοι Ιερείς, πού δεν τελούν κανονικώς το Βάπτισμα και, αντί να βυθίζουν τελείως στό ύδωρ της Κολυμβήθρας τον βαπτιζόμενον, τον περιχύνουν με νερό. Δεν είναι βάπτισμα αυτό, αλλά περίχυσις.

4. Εκτός από την θεμελιώδη διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού στο θέμα της ουσίας και ενεργείας στον Θεό, υπάρχουν άλλες μεγάλες διαφορές, που έγιναν κατά καιρούς αντικείμενα θεολογικών διαλόγων, ήτοι:

– το Filioque, ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό με αποτέλεσμα να μειώνεται η μοναρχία του Πατρός, να καταργήται η τέλεια ισότητα των προσώπων της Αγίας Τριάδος, να μειώνεται ο Υιός κατά την ιδιότητά Του να γεννά, εάν υπάρχει ενότητα μεταξύ Πατρός και Υιού, να υποτιμάται το Άγιον Πνεύμα ως μη ισοδύναμο και ομόδοξο με τα άλλα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, αφού παρουσιάζεται ωσεί “πρόσωπο στείρο”,

– η χρησιμοποίηση αζύμου άρτου στην θεία Ευχαριστία που παραβαίνει τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός ετέλεσε το μυστικό δείπνο,

– ο καθαγιασμός των “τιμίων δώρων” που γίνεται όχι με την επίκληση, αλλά με την απαγγελία των ιδρυτικών λόγων του Χριστού “λάβετε φάγετε... πίετε εξ αυτού πάντες...”,

– η θεωρία ότι η σταυρική θυσία του Χριστού εξιλέωσε την θεία δικαιοσύνη, που παρουσιάζει τον Θεό Πατέρα ως φεουδάρχη και παραθεωρεί την Ανάσταση,

– η θεωρία περί της “περισσευούσης αξιομισθίας” του Χριστού και των αγίων που την διαχειρίζεται ο Πάπας,

– ο χωρισμός και η διάσπαση μεταξύ των μυστηρίων Βαπτίσματος, Χρίσματος, και θείας Ευχαριστίας,

– η διδασκαλία περί της κληρονομήσεως της ενοχής του προπατορικού αμαρτήματος,

- οι λειτουργικές καινοτομίες σε όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας (Βάπτισμα, Χρίσμα, Ιερωσύνη, Εξομολόγηση, Γάμος, Ευχέλαιον),

– η μη μετάληψη των λαϊκών από το “Αίμα” του Χριστού,

– το πρωτείο του Πάπα, κατά το οποίο ο Πάπας είναι “ο episcopus episcoporum και η πηγή της ιερατικής και της εκκλησιαστικής εξουσίας, είναι η αλάθητος κεφαλή και ο Καθηγεμών της Εκκλησίας, κυβερνών αυτήν μοναρχικώς ως τοποτηρητής του Χριστού επί της γής” (Ι. Καρμίρης). Με αυτήν την έννοια ο Πάπας θεωρεί τον εαυτό του διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου, στον οποίον υποτάσσονται οι άλλοι Απόστολοι, ακόμη και ο Απόστολος Παύλος,

– η μη ύπαρξη συλλειτουργίας κατά τις λατρευτικές πράξεις,

– το αλάθητο του Πάπα,

– το δόγμα της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου και γενικά η μαριολατρεία, κατά την οποία η Παναγία ανυψώνεται στην Τριαδική θεότητα και μάλιστα γίνεται λόγος και για Αγία Τετράδα, 

– η συνεχής πρόοδος της Εκκλησίας στην ανακάλυψη των πτυχών της αποκαλυπτικής αλήθειας,

5. Επίσης, η μεγάλη διαφοροποίηση, η οποία δείχνει τον τρόπο της θεολογίας βρίσκεται και στην διαφορά μεταξύ σχολαστικής και ησυχαστικής θεολογίας. Στην Δύση αναπτύχθηκε ο σχολαστικισμός, ως προσπάθεια διερεύνησης όλων των μυστηρίων της πίστεως με την λογική (Άνσελμος Καντερβουρίας, Θωμάς Ακινάτης), ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία επικρατεί ο ησυχασμός, δηλαδή η κάθαρση της καρδιάς και ο φωτισμός του νού, για την απόκτηση της γνώσης του Θεού. Ο διάλογος μεταξύ του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του σχολαστικού και ουνίτη Βαρλαάμ είναι χαρακτηριστικός και δείχνει την διαφορά.

6. Συνέπεια όλων των ανωτέρω είναι ότι στον Παπισμό έχουμε απόκλιση από την ορθόδοξη Εκκλησιολογία. Ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία δίνεται μεγάλη σημασία στην θέωση που συνίσταται στην κοινωνία με τον Θεό, δια της οράσεως του ακτίστου Φωτός, οπότε οι θεούμενοι συνέρχονται σε Οικουμενική Σύνοδο και οριοθετούν ασφαλώς την αποκαλυπτική αλήθεια σε περιπτώσεις συγχύσεως, εν τούτοις στον Παπισμό δίνεται μεγάλη σημασία στον θεσμό του Πάπα, ο οποίος Πάπας υπέρκειται ακόμη και από αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους. Σύμφωνα με την λατινική θεολογία “η αυθεντία της Εκκλησίας υπάρχει τότε μόνον όταν στηρίζεται και εναρμονίζεται με την θέληση του Πάπα. Σε αντίθετη περίπτωση εκμηδενίζεται”. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι θεωρούνται ως “συνέδρια του Χριστιανισμού που συγκαλούνται υπό την αυθεντία και την εξουσία και την προεδρία του Πάπα”.

Αρκεί να βγή ο Πάπας από την αίθουσα της Οικουμενικής Συνόδου, οπότε αυτή παύει να έχη κύρος. Ο Επίσκοπος Μαρέ έγραψε: “θά ήταν πιο ακριβείς οι ρωμαιοκαθολικοί αν εκφωνώντας το “Πιστεύω” έλεγαν: “καί εις έναν Πάπαν” παρά να λένε: “καί εις μίαν... Εκκλησίαν”.Επίσης, “η σημασία και ο ρόλος των Επισκόπων μέσα στην ρωμαϊκή Εκκλησία δεν είναι παρά απλή εκπροσώπηση της παπικής εξουσίας, στην οποία και οι ίδιοι οι Επίσκοποι υποτάσσονται, όπως οι απλοί πιστοί”. Στην παπική εκκλησιολογία ουσιαστικά υποστηρίζεται ότι “η αποστολική εξουσία εξέλιπε με τους αποστόλους και δεν μετεδόθη στους διαδόχους τους επισκόπους. Μονάχα η παπική εξουσία του Πέτρου, υπό την οποίαν βρίσκονταν όλοι οι άλλοι, μετεδόθη στους διαδόχους του Πέτρου, δηλαδή στους Πάπες”. Μέσα σε αυτήν την προοπτική υποστηρίζεται από την παπική “Εκκλησία” ότι όλες οι Εκκλησίες της Ανατολής είναι διϊστάμενες και έχουν ελλείψεις και κατά οικονομίαν μας δέχονται σε κοινωνία, και βέβαια κατ’ οικονομίαν μας δέχονται ως αδελφάς Εκκλησίας, επειδή αυτή αυτοθεωρείται ως μητέρα Εκκλησία και εμάς μας θεωρούν θυγατέρες Εκκλησίες.

7. Το Βατικανό είναι κράτος και ο εκάστοτε Πάπας είναι ο ηγέτης του Κράτους του Βατικανού. Πρόκειται για μια ανθρωποκεντρική οργάνωση, για μια εκκοσμίκευση και μάλιστα θεσμοποιημένη εκκοσμίκευση. Το Κράτος του Βατικανού ιδρύθηκε το 755 από τον Πιπίνο τον Βραχύ, πατέρα του Καρλομάγνου και στην εποχή μας αναγνωρίσθηκε το 1929 από το Μουσολίνι. Είναι σημαντική η αιτιολογία της ανακηρύξεως του Παπικού Κράτους, όπως το υποστήριξε ο Πίος ΙΑ’: “ο επί της γης αντιπρόσωπος του Θεού δεν δύναται να είναι υπήκοος επιγείου κράτους”. Ο Χριστός ήταν υπήκοος επιγείου κράτους, ο Πάπας δεν μπορεί να είναι! Η παπική εξουσία συνιστά θεοκρατία, αφού η θεοκρατία ορίζεται ως ταύτιση κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας σε ένα πρόσωπο. Σήμερα θεοκρατικά κράτη είναι το Βατικανό και το Ιράν.Είναι χαρακτηριστικά τα όσα υποστήριξε στον ενθρονιστήριο λόγο του ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ’ (1198-1216): “Αυτός που έχει τη νύμφη είναι ο νυμφίος. Αλλά η νύμφη αυτή (η Εκκλησία) δε συνεζεύχθη με κενά τα χέρια, αλλά πρόσφερε σε μένα ασύγκριτη πολύτιμη προίκα, δηλ. την πληρότητα των πνευματικών αγαθών και την ευρύτητα των κοσμικών, το μεγαλείο και την αφθονία αμφοτέρων... Σά σύμβολα των κοσμικών αγαθών μου έδωσε το Στέμμα, τη Μίτρα υπέρ της Ιερωσύνης, το Στέμμα για τη βασιλεία και με κατέστησε αντιπρόσωπο Εκείνου, στο ένδυμα και στο μηρό του οποίου γράφτηκε: ο Βασιλεύς των βασιλέων και Κύριος των κυρίων”.Επομένως, υπάρχουν μεγάλες θεολογικές διαφορές, οι οποίες καταδικάσθηκαν από την Σύνοδο επί Μεγάλου Φωτίου και στην Σύνοδο επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όπως φαίνεται και στο “Συνοδικό της Ορθοδοξίας”. Επί πλέον και οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι Τοπικές Σύνοδοι μέχρι τον 19ο αιώνα καταδίκαζαν όλες τις πλάνες του Παπισμού. Το πράγμα δεν θεραπεύεται ούτε βελτιώνεται από κάποια τυπική συγγνώμη που θα δώση ο Πάπας για ένα ιστορικό λάθος, όταν οι θεολογικές απόψεις του είναι εκτός της Αποκαλύψεως και η Εκκλησιολογία κινείται σε εσφαλμένο δρόμο, αφού μάλιστα ο Πάπας παρουσιάζεται ως ηγέτης του Χριστιανικού κόσμου, ως διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου και βικάριος - αντιπρόσωπος του Χριστού πάνω στην γή, ωσάν ο Χριστός να έδωσε την εξουσία του στον Πάπα και Εκείνος αναπαύεται ευδαίμων στους Ουρανούς.

Το Αντίδωρο. Πως πρέπει να παίρνουμε το αντίδωρο και τι πρέπει να ξέρουμε γι αυτό.

     
Το αντίδωρο «βγαίνει» από τα πρόσφορα, που προσεκόμισαν και προσέφεραν οι πιστοί, προκειμένου να τελεσθεί η Θεία Λειτουργία. (γι' αυτό και η ονομασία "πρόσφορο", από το ρήμα προσφέρω). Το πρόσφορο ζυμώνεται με προσευχές και θυμιάματα και σφραγίζεται με τα σύμβολα του Χριστού μας ΙC XC ΝΙΚΑ. Γι' αυτό ήδη από την παρασκευή του ενέχει ευλογία, δεν είναι κοινός άρτος. Με το που προσφέρεται στο Άγιο Βήμα, αποκτά ακόμη μεγαλύτερο αγιασμό. Τελικά, αμέσως μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, όπου το τμήμα του προσφόρου, που προσκομίσθηκε στο Αγιο Δισκάριο και την Αγία Τράπεζα, έγινε Σώμα και Αίμα Χριστού, παίρνει ο Λειτουργός τα κάνιστρα με το Αντίδωρο ένα-ένα και τα υψώνει εμπρός από την Αγία Τράπεζα λέγοντας "Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος". Αυτό είναι μια προσομοίωση της πράξεως που προηγήθηκε στο "τα σα εκ των σων", όπου ο Λειτουργός ύψωσε και σχημάτισε στον αέρα το σχήμα του Τιμίου Σταυρού, δοξολογώντας ευγνωμονικά τον Πλαστουργό μας. Έτσι, το Αντίδωρο αποκτά και μια ακόμη ευλογία. 
     Καλό είναι το Αντίδωρο να υπάρχει σε ένα κάνιστρο κοντά σε όσους κοινωνούν, ώστε αμέσως μετά τη Θεία Μετάληψη να λαμβάνουν ένα κομμάτι και να σπογγίζουν τα χείλη και το στόμα τους.
Μερικοί αποζητούν το λεγόμενο "Ύψωμα". Αυτό είναι Αντίδωρο, αλλά τέτοιο κομμάτι που να διατηρεί τη σφραγίδα του Κυρίου (IC XC ΝΙΚΑ) πάνω του. Και το θεωρούμε πιο τιμητικό. Το προσφέρει ο Ιερεύς σε όσους ήδη είχαν προσκομίσει πρόσφορο για την τέλεση της Θ. Λειτουργίας ή σε συγγενείς ανθρώπου, του οποίου τελούμε Μνημόσυνο, προς παρηγορίαν τους μεγαλυτέρα. Τούτο όμως δεν πρέπει να καταλήγει να γίνεται αφορμή ξεσυνέργιας ή παρεξηγήσεων. Ίδια είναι η ευλογία που παίρνουμε. Ακόμη και με τα ψίχουλα που απέμειναν στο κάνιστρο! Κι όσο πιο ευλαβική και κατανυκτική και ανώτερη και εύτακτη είναι η ψυχή μας, τόσο πιο πολύ ωφελούμεθα.
     Παίρνοντας το αντίδωρο από το χέρι του Ιερέα, συγχρόνως επικοινωνούμε μαζί του. Τον προσεγγίζουμε. Έκείνος, λουσμένος στην ιερότητα και τη θεΪκή Χάρη (και στον ιδρώτα συχνά, έναν ξεχωριστό ιδρώτα κατανύξεως) κι οι εκκλησιαζόμενοι, που μέχρι τώρα ήταν απέναντι, κάπως απόμακροι, να έρχονται και να τον εγγίζουν, σα να εγγίζουν τον ίδιο το Χριστό μας. Εκείνη τη στιγμή και ο Ιερέας θα δείξει μια διακριτική οικειότητα προς κάθε ψυχή της Ενορίας του, θα τους χαιρετήσει με το όνομά τους, θα τους ευχηθεί, θα στείλει χαιρετίσματα σε κάποιον κατάκοιτο της οικογενείας κ.ο.κ. Λιτά όμως. Και χωρίς διαχύσεις ή πληθωρικά χαμόγελα ή άσχετα θέματα και καθυστερήσεις. Όλα μέσα στο κλίμα της Θ. Λειτουργίας, που μόλις ολοκληρώθηκε! Αρκετές φορές από τα πρόσφορα που έφεραν οι πιστοί περίσσεψαν πολλά. Είναι ευλογία αυτό. Δείχνει πόσο οι πιστοί συμμετέχουν στο μεγάλο γεγονός της Θ. Λειτουργίας. Οι Ιερείς κρατούν ωρισμένα, για να λειτουργήσουν ενδιαμέσως της εβδομάδος, και τα υπόλοιπα είναι επιτρεπτό να τα διοχετεύσουν σε σπίτια πτωχών χριστιανών. Σκεφθείτε μάλιστα όταν υπάρχει πανηγύρι, πόσα περισσεύουν!

    

Ο ιερός Καβάσιλας μας λέει: «Ο άρτος που διανέμεται ως αντίδωρο, έχει από πριν αγιασθεί, επειδή προσφέρθηκε στον Θεό. Όλοι οι εκκλησιαζόμενοι χριστιανοί τον δέχονται με ευλάβεια μέσα στην δεξιά κυρτή τους παλάμη και ασπάζονται το δεξί χέρι του Ιερέως, που πριν από λίγο ακούμπησε και κομμάτιασε το πανάγιο Σώμα του Σωτήρος Χριστού. Επειδή αγιάσθηκε ολόκληρο, γι΄ αυτό πιστεύεται από την Εκκλησία μας ότι το χέρι του Λειτουργού μεταδίδει αυτόν τον αγιασμό σε όσους το αγγίζουν και το ασπάζονται».

Βασικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε για το αντίδωρο:

Πρέπει να μοιράζεται μέσα σε ησυχία και τάξη

Το παίρνουμε από το χέρι του Ιερέα και όχι από το παγκάρι

Τοποθετούμε το δεξί μας χέρι πάνω στο αριστερό και με ανοιχτή την παλάμη

Οι ιεροψάλτες ψάλλουν ύμνους κατά την διάρκεια της διανομής

Πρέπει να είμαστε νηστικοί για να το φάμε.

Το καταναλώνουμε όλο και δεν το πετάμε πουθενά.

Μην ξεχνάμε ότι δίνεται αντί-δώρου, δηλαδή αντί για το μεγάλο δώρο που είναι η Θεία Κοινωνία, αλλά και ως επιπλέον δώρο για αυτούς που κοινώνησαν.

Λόγος περί μνημοσύνων - Του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

       Τοῦ νεκροῦ σώματος τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀλλοιοῦται ἡ ὄψις· τῇ ἐνάτῃ πᾶσα διαρρέει ἡ πλάσις, σωζομένης τῆς καρδίας· τῇ δὲ τεσσαρακοστῇ, καὶ αὐτὴ ἡ καρδία ἀπώλλυται· τούτου ἕνεκα γίνονται τὰ γ´ (3), θ´ (9) καὶ μ´ (40) Μνημόσυνα· τὰ δὲ τῶν ἁγίων μένουσιν ἀδιάφθορα καθώς καὶ τῶν καθαρῶν· τῶν δὲ ἀφωρισμένων δυσειδέστατα· εἰς διαστολήν. Οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν βρεφῶν· πρῶτον ἡ καρδία διαπλάττεται εἰς τὴν μήτραν, εἶτα καὶ τὰ λοιπὰ μόρια· τὴν τρίτην ἡμέραν εἰς αἷμα μεταβάλλεται· τὴν ἐνάτην χαρακτηρίζεται, τὴν δὲ τεσσαρακοστὴν ἀπαρτίζεται εἰς τέλειον εἶδος τὸ ἔμβρυον· καὶ μετὰ ἡμέρας τεσσαράκοντα διορίζεται ἡ κατάπαυσις τῆς δικαίας ψυχῆς ἄχρι τῆς συντελείας.

Πως τελούνται τα μνημόσυνα στο Περιβόλι της Παναγίας

   Μνημόσυνο ξεχωριστό, στο Άγιο Όρος, δεν κάνουν στους μοναχούς. Μαζί με το κόλλυβο του Αγίου, βάζουν κι ένα μικρό πιατάκι με κόλλυβα για τους κεκοιμημένους. Μνημονεύονται οι Ηγούμενοι της τελευταίας 100ετίας και οι ιερείς και μοναχοί της τελευταίας 30ετίας. Κόλλυβο γίνεται όποτε τοποθετείται στο ναό εικόνα για προσκύνηση. Το Σάββατο πάντως γίνεται οπωσδήποτε των κεκοιμημένων, εκτός αν τύχει απόδοση δεσποτικής γιορτής. Είναι ένα τσίγκινο πιατάκι με σταράκι βρασμένο που το βάζουν κάτω από την εικόνα του Χριστού.

      Το κόλλυβο της πανήγυρης απαιτεί αληθινή ζαχαροπλαστική τέχνη. Συνήθως στην επιφάνειά του αγιογραφείται ο κτήτωρ ή ο Άγιος επ΄ ονόματι του οποίου τιμάται το καθολικό, π.χ. ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης στη Μεγίστη Λαύρα, ο Τίμιος Πρόδρομος στη Μονή Διονυσίου. Οι Αγιογραφίες αυτές με χρωματιστή ζάχαρη είναι έργα τέχνης, που δυστυχώς καταστρέφονται, αφού τα κόλλυβα μοιράζονται και τρώγονται.

      Το συνηθισμένο κόλλυβο γίνεται ως εξής: Βάζουν χτυπημένο σιτάρι (συνθλίβεται) στο νερό να φουσκώσει. Το βράζουν σε κρύο νερό. Σε μισή ώρα με Ύ χύνουν το νερό και βάζουν άλλο που βράζει, ώσπου το σιτάρι να γίνει τριαντάφυλλο και το ζουμί του γίνει χυλός. Προσθέτουν λίγο αλατάκι. Μετά παίρνουν το ζουμί, που γίνεται σαν ρόφημα με ζάχαρη και κανέλλα. Μετά πλένουν το σιτάρι με κρύο νερό, για να φύγει η κόλλα του και το απλώνουν να στεγνώσει. Δύο με τρεις ώρες πριν τη Θεία Λειτουργία ο διακονητής παίρνει ψιλοτριμμένο παξιμάδι και ρίχνει μια χούφτα μέσα στα κόλλυβα, για να τραβήξει την υγρασία, νάναι στεγνά. Ύστερα θα το κοσκινίσει, για να φύγει το παξιμάδι. Το σιτάρι είναι πιά έτοιμο. Το στρώνει και από πάνω του στρώνει τη ζάχαρη (όχι άχνη, αλλά κρυσταλλική) και κάνει σταυρό με ζάχαρη χρωματισμένη με κανέλλα. Αν θέλει, ανακατεύει προηγουμένως το σιτάρι με φουντούκι τριμμένο.

       Στο κόλλυβο της πανήγυρης προσθέτει τριμμένο καρύδι, μοσχοκάρφια κοπανισμένα, κίμινο. Αντί καρυδιού σε μερικά μοναστήρια βάζουν καβουρδισμένα φουντούκια τριμμένα (τους αφαιρούνται οι φλούδες) κι αντί για μοσχοκάρφια κανέλλα. Αξίζει να αναφερθεί πως γίνονται οι Αγιογραφίες: με σπιρτόξυλο ή την ξύλινη άκρη ψιλού πινέλλου ζωγραφικής πατούν το σχέδιο πάνω στη ζάχαρη από το ανθίβολο. Τώρα πιά μπορούν να γεμίσουν τα ρούχα, το πρόσωπο, τα μαλλιά με ζάχαρη διαφόρων χρωμάτων. Για διακόσμηση βάζουν ακόμη κουφέτα και ασημένια κουφετάκια (που είναι μακαρόνια και φακές βουτηγμένες σε ασημί ζαχαρόπηκτο.

     Το συνηθισμένο κόλλυβο είναι το καθημερινό γλύκισμα των μοναχών στα κοινόβια. Οι Ρώσοι συνηθίζουν στο Άγιον Όρος να κάνουν το κόλλυβο όχι με σιτάρι, αλλά με ρύζι, όπως στη Ρωσία. Ο Σμυρνάκης σημειώνει ότι αυτό γίνεται τόσο στη Μονή Αγίου Παντελεήμονος όσο και στις ρωσικές σκήτες και κελλιά.

Η Κυριακή των Απόκρεω μέσα στη ζωη και το έργο της Εκκλησίας

Η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στο πιο φοβερό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, στη μέλλουσα Κρίση, ως απαραίτητος προβληματισμός των πιστών αυτή την αγωνιστική αυτή περίοδο. 
Η μέλλουσα Κρίση είναι θεμελιώδης πίστη της χριστιανικής διδασκαλίας, η οποία θα επισυμβεί στο τέλος αυτού του πρόσκαιρου κόσμου και περιγράφεται σαφέστατα στο ευαγγέλιο του Ματθαίου (25,31-46). Ο Κύριος, λίγο πριν το πάθος Του, ομιλώντας για τα έσχατα και μετά τις παραστατικές παραβολές των δέκα παρθένων και των ταλάντων είπε πως, όταν έρθει ο Ίδιος στη Δεύτερη και φοβερή παρουσία Του «εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ' αυτού, τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και αφοριεί αυτούς απ' αλλήλων ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των εριφίων, και στήσει τα μεν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δε ερίφια εξ ευωνύμων. Τότε ερεί ο βασιλεύς τοις εκ δεξιών αυτού΄ δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου. Επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός, και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην, και ήλαθατε προς με. Τότε αποκριθήσονται αυτώ οι δίκαιοι λέγοντες΄ Κύριε πότε σε είδομεν πεινόντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν; Πότε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, ή γυμνόν και περιεβάλομεν; Πότε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή, και ήλθομεν προς σε; Και αποκριθείς ο βασιλεύς ερεί αυτοίς΄ αμήν λέγω υμίν , εφ' όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε. Τότε ερεί και τοις εξ' ευωνύμων΄ πορεύεσθε απ' εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού… εφ' όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον» (Ματθ.25,31-46). 
Η μέλλουσα κρίση είναι αναπόφευκτη και απορρέει από την απόλυτη δικαιοσύνη του Θεού. Την παρέλευση αυτού του φθαρτού και τραυματισμένου από την αμαρτία κόσμου θα επισφραγίσει η μεγάλη και αδέκαστη κρίση του Χριστού, ως απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδο στη νέα πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού. Οι άνθρωποι, ως ελεύθερα όντα, πρέπει να τοποθετηθούν στη βασιλεία του Χριστού ανάλογα με τη δική τους επιλογή σε αυτή τη ζωή. Ύψιστο κριτήριο της κρίσεως θα είναι η στάση και συμπεριφορά τους απέναντι στους συνανθρώπους τους. Η θετική ή η αρνητική στάση τους θα κρίνει τελικά αν θα είναι κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού, ή θα είναι προορισμένοι να ριχτούν στην αιώνια κόλαση, όπου «εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ.24,51). 
Η ενθύμηση της φοβερής μελλούσης Κρίσεως στην αρχή του Τριωδίου είναι απαραίτητη, διότι απώτερος σκοπός του όλου πνευματικού αγώνα μας είναι να βρεθούμε εκ δεξιών του Δεσπότη Χριστού, κατά τη μεγάλη K ρίση. Αυτό είναι αποτυπωμένο κάλλιστα στην υπέροχη υμνωδία της ημέρας. Οι άγιοι υμνογράφοι συνέθεσαν διδακτικότατα τροπάρια, τα οποία προτρέπουν τους πιστούς να συναισθανθούν την επερχόμενη βεβαία και φοβερή Κρίση. Σε ένα από αυτά ψάλλουμε: «Την φοβεράν της κτίσεως, και αρρήτου σου δόξης, ημέραν ενθυμούμενος, φρίττω, Κύριε, όλως και τρέμων φόβω κραυγάζω΄ Επί γης όταν έλθης, κρίναι, Χριστέ, τα σύμπαντα, ο Θεός μετά δόξης, τότε οικτρόν, από πάσης ρύσαί με τιμωρίας, εκ δεξιών σου, Δέσποτα, αξιώσας με στήναι».

Στην φωτογραφία πιατάκι με κόλλυβα όπως παρασκευάζεται στο Περιβόλι της Παναγίας

Δέξαι οὖν, Δέσποτα, δεήσεις καί ἱκεσίας ἡμετέρας καί ἀνάπαυσον πάντας τούς πατέρας ἐκάστου καί μητέρας καί ἀδελφούς καί ἀδελφάς καί τέκνα καί εἴτι ἄλλο ὁμογενές καί ὁμόφυλον καί πάσας τάς προαναπαυσαμένας ψυχάς ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου καί κατάταξον τά πνεύματα αὐτῶν καί τά ὀνόματα ἐν βίβλῳ ζωῆς, ἐν κόλποις Ἀβραάμ, Ἰσαάκ καί Ἰακώβ, ἐν χώρᾳ ζώντων, εἰς βασιλείαν οὐρανῶν, ἐν Παραδείσῳ τρυφῆς, διά τῶν φωτεινῶν Ἀγγέλων σου εἰσάγων ἅπαντας εἰς τάς ἁγίας σου μονάς· συνέγειρον καί τά σώματα ἡμῶν ἐν ἡμέρᾳ, ἧ ὥρισας, κατά τάς ἁγίας σου καί ἀψευδεῖς ἐπαγγελίας. Οὐκ ἔστιν οὖν, Κύριε, τοῖς δούλοις σου θάνατος, ἐκδημούντων ἡμῶν ἀπό τοῦ σώματος καί πρός σέ τόν Θεόν ἐνδημούντων, ἀλλά μετάστασις ἀπό τῶν λυπηροτέρων ἐπί τά χρηστότερα καί θυμηδέστερα καί ἀνάπαυσις καί χαρά.

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών προσεχών ημερών στον Ιερό μας Ναο

Ο Ιερός Ναός Αγίου ενδόξου Αποστόλου Φιλίππου Γραμματικούς ανακοινώνει στο ευσεβές πλήρωμα της Ιεράς μας Μητροπόλεως το πρόγραμμα ακολουθιών που θα τελεσθούν στον άνωθι Ιερό Ναό τις ακόλουθες ημέρες:

Αναλυτικότερα

• Την Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2012 περί ώραν 16:30 η ακολουθία του Εσπερινού στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων (Κοιμητήριο)
• Το Σάββατο των ψυχών, 18 Φεβρουαρίου 2012 περί ώραν 07:30πμ, η Ακολουθία του Ορθρου και εν συνεχεία Θεία Λειτουργία στον Κοιμητηριακό Ιερό Ναό των Αγίων Θεοδώρων
• Το Σάββατο το απόγευμα περί ώραν 16:30, η Ακολουθία του Εσπερινού στον Ιερό Ναό Αποστόλου Φιλίππου Γραμματικούς.
• Την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012, Κυριακή των Απόκρεω, περί ώραν 07:00πμ θα τελεσθεί η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία η Θεία Λειτουργία μετά θείου  Κηρύγματος
• Την Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2012 περί ώραν 16:30 η ακολουθία του Εσπερινού στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων (Κοιμητήριο)
• Το Σάββατο της Τυρινής, 25 Φεβρουαρίου 2012 περί ώραν 07:30πμ, η Ακολουθία του Ορθρου και εν συνεχεία Θεία Λειτουργία στον Κοιμητηριακό Ιερό Ναό των Αγίων Θεοδώρων
• Το Σάββατο της Τυρινής το απόγευμα περί ώραν 16:30, η Ακολουθία του Εσπερινού στον Ιερό Ναό Αποστόλου Φιλίππου Γραμματικούς.
• Την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012, Κυριακή της Τυρινής, περί ώραν 07:00πμ θα τελεσθεί η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία η Θεία Λειτουργία μετά θείου Κηρύγματος
• Κατά την Α Εβδομάδα των Νηστειών θα τελεσθούν δύο Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες, την Τετάρτη το απόγευμα ωρα 19:00μμ και την Παρασκευή της Α εβδομάδων των Νητσειών περί ώραν 07:00πμ.

Εκ του Ιερού Ναού

Βίος και πολιτεία του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Ονησίμου

Ο Άγιος Ονήσιμος, ήταν ένας από τους 70 Αποστόλους. Ήταν δούλος στο σπίτι του Ρωμαίου άρχοντα Φιλήμονος, ο οποίος καταγόταν από την Φρυγία και έγινε Χριστιανός από τον Απόστολο Παύλο. Ο Άγιος Ονήσιμος έφυγε κρυφά από το "αφεντικό" του και πήγε στη Ρώμη για να συναντήσει τον Απόστολο Παύλο. Έτσι, αφιερώθηκε στη Διακονία της Εκκλησίας και των Χριστιανών. Ο Απόστολος Παύλος τον έστειλε πίσω στον Φιλήμονα με επιστολή του, όπου έλεγε για τον Άγιο Ονήσιμο: «Τέτοιος που είμαι, εγώ ο Παύλος ο ηλικιωμένος, και τώρα φυλακισμένος του Ιησού Χριστού, σε παρακαλώ για το παιδί μου, τον Ονήσιμο, ο οποίος άλλοτε σου ήταν άχρηστος, τώρα όμως είναι χρήσιμος και σε εσένα και σε εμένα. Σου τον αποστέλλω πάλι και συ δέξου αυτόν που είναι η καρδιά μου. Θα ήθελα να τον κρατήσω κοντά μου, για να με υπηρετεί, αντί σου, στην φυλακή που είμαι χάριν του Ευαγγελίου, αλλά δεν ήθελα να κάνω τίποτε χωρίς την δική σου συγκατάθεση, για να μην γίνει η αγαθή σου πράξη αναγκαστικά αλλά με την θέλησή σου. Ίσως για αυτό αποχωρίστηκε προσωρινά από εσένα, για να τον έχεις παντοτινά, όχι πλέον σαν δούλο, αλλά περισσότερο από δούλο, σαν αδελφό αγαπητό, ιδιαίτερα για μένα, πόσο μάλλον για σένα και σαν άνθρωπο και σαν Χριστιανό. Εάν λοιπόν, με θεωρείς φίλο, δέξου τον σαν να ήμουν εγώ». Ο Άγιος Ονήσιμος επέστρεψε στη Ρώμη στον Απόστολο Παύλο και τον διακονούσε. Μετά το μαρτύριο του Αποστόλου Παύλου συνελήφθει από τον έπαρχο της Ρώμης Τερτύλο και εξορίστηκε στους Ποτιόλους της Ιταλίας. Όμως, ο Άγιος Ονήσιμος συνέχισε με ζήλο να κηρύττει τον Λόγο του Θεού. Όταν ο έπαρχος Τέρτυλος επισκέφτηκε τον τόπο εξορίας του και πληροφορήθηκε τη χριστιανική του δράση, διέταξε να τον συλλάβουν και να βασανιστεί. Τον χτύπησαν αλύπητα και με ραβδισμούς του έσπασαν τα σκέλη. Έτσι, ο Άγιος Ονήσιμος, ύστερα από φρικτά βασανιστήρια παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Το Άγιο Λείψανό του, το πήρε και το ενταφίασε μια ευσεβής Ρωμαία Χριστιανή.

Εορτάζει και πανηγυρίζει στις 15 Φεβρουαρίου εκάστου έτους

Σύλλογος συμπαράστασης κρατουμένων & αποφυλακισθέντων ''ο Αγιος Ονήσιμος ''

Ο Σύλλογός μας «Ο ΟΝΗΣΙΜΟΣ»

Δίνει βοηθήματα και καλύπτει ανάγκες κρατουμένων και οικογενειών τους.

Φροντίζει για αποφυλάκιση ατόμων με αυστηρά κριτήρια (Άποροι, όχι υπότροποι κ.λ.π.)

Παρέχει φιλοξενία σε ξενοδοχείο για λίγο καιρό μετά την αποφυλάκιση όσων έχουν πρόβλημα στέγης.

Ενισχύει οικονομικά τα φιλόπτωχα ταμεία των Κοινωνικών Υπηρεσιών των Φυλακών.

Παρέχει δωρεάν νομική κάλυψη σε απόρους κρατουμένων.

Ενισχύει της βιβλιοθήκες των φυλακών με καλό λογοτεχνικό και χριστιανικό βιβλίο.

Φροντίζει για την επαγγελματική αποκατάσταση των αποφυλακισμένων.

Στόχος του είναι η ανέγερση ξενώνα φιλοξενίας αποφυλακισμένων.