Με λαμπρότητα η Μεσάριστα εόρτασε την ανακομιδή λειψάνων του Αγίου Νικολάου

Με λαμπρότητα και κατάνυξη η Αρχιερατική περιφέρεια της Μακρυνείας και ειδικότερα ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Μεσαρίστης Μακρυνείας, εόρτασε και πανηγύρισε την ανακομιδή Λειψάνων του εν Αγίοις πατρός ημών Νικολάου Επισκόπου Μυρων της Λυκίας του θαυματουργού. 

Στην Ακολουθία του Εσπερινού που τελέσθηκε την παραμονή της εορτής, τη Δευτέρα 19 Μαΐου 2020, προεξήρχε ο Πρωτοσύγκελος της καθ ημάς Ιερας Μητροπόλεως Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π Επιφάνιος Καραγεώργος όπου και ομίλησε επίκαιρα για τον εορταζόμενο Άγιο Νικόλαο, ενώ την κυριώνυμο ημέρα τελέσθηκε η Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος και ομιλούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κκ Κοσμά. 

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας o Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας επαίνεσε το  πολυετές έργο του Εφημερίου του Ιερού Ναού π Νεκταρίου Καττή και του απένειμε το οφίκιο του Οικονόμου, ενώ τους δυο υιούς του,  Σπυρίδωνα και Βασίλειο Καττη χειροθέτησε αναγνώστες της καθ ημάς Ιερας Μητροπόλεως. 

Ποιμαντορική εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κκ Κοσμά

Π Ο Ι Μ Α Ν Τ Ο Ρ Ι Κ Η   Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

( ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 131)

Ο  ΧΑΡΙΤΙ  ΘΕΟΥ  ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ  ΚΑΙ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ  ΚΟΣΜΑΣ

ΤΗΣ  ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ  ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

Πρός  τόν  Ἱερὸ  Κλῆρο  καὶ  τὸ  Χριστεπώνυμον  Πλήρωμα  

τῆς  καθ’ ἡμᾶς  Ἱερᾶς  Μητροπόλεως.

Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί, Χριστὸς Ἄνέστη! 

Μὲ τὴν ὑπ’ ἀριθμ. 130/06-05-2020 Ἐγκύκλιο ποὺ ἀπέστειλα πρὸς τοὺς Ἱερεῖς, ἀνέφερα ὅτι μετὰ ἀπὸ τὶς ἐργασίες τὶς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τοῦ μηνὸς Μαΐου, θὰ σᾶς ἐνημερώσω γιὰ τὶς ἀποφάσεις της καὶ θὰ σᾶς δώσω ὁρισμένες ὁδηγίες.

Μὲ τὴν παροῦσα Ἐγκύκλιο, ἀνταποκρινόμενος στὴν ὑπόσχεσί μου, σᾶς ἀποστέλλω τὶς Συνοδικὲς ὁδηγίες γιὰ τὶς ὁποῖες θὰ σᾶς ἐνημερώσουν οἱ σεβαστοὶ ἐφημέριοί σας, σᾶς ὑπογραμμίζω δὲ καὶ μερικὲς ἀλήθειες τὶς ὁποῖες παρακαλῶ νὰ δεχθοῦμε μὲ πνεῦμα ἐμπιστοσύνης, εὐθύνης, ὑπακοῆς καὶ ἐφαρμογῆς, αὐτὲς τὶς κρίσιμες στιγμὲς γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας, τὴν πίστι μας, τὴν εὐσέβειά μας, τὴν μυστηριακὴ ζωή μας καὶ τὴ σωτηρία μας.

Κανεὶς, ἀδελφοί μου, δὲν ἀρνεῖται καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀρνηθῆ τὶς ὑποδείξεις τῆς εἰλικρινοῦς ἰατρικῆς ἐπιστήμης γιὰ τὴν ὑγεία μας. Τακτικὰ τονίζουμε τὸ γραφικὸ: «Κύριος ἔδωκεν ἐπιστήμην ἐνδοξάζεσθαι ἐν τοῖς θαυμασίοις αὐτοῦ» (Σοφ. Σειρὰχ 38, 6).

Μὲ πόνο πατρικὸ, ὅμως, ἐδῶ, θέλω νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴ ὅλων.

Ἄλλο ἰατρικὲς ὁδηγίες καὶ ἄλλο πόλεμος κατὰ τῆς Πίστεως τοῦ Χριστοῦ, κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τῶν Μυστηρίων.  Ἄλλο νὰ μιλᾶνε οἱ ἰατροὶ μὲ εὐθύνη καὶ διάκρισι καὶ ἄλλο ὁποιοσδήποτε καὶ οἱαδήποτε, ἐκμεταλλευόμενοι τὴν ἰατρική ἐπιστήμη, νὰ παίρνουν ἕνα μικρόφωνο καὶ νὰ ἐξαπολύουν ὕβρεις, ἀμφισβητήσεις, συκοφαντίες κατὰ τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων τῆς μητέρας μας Ἐκκλησίας, τῶν ἱερῶν μυστηρίων, τῶν ἱερῶν ναῶν, τῶν ἱερῶν συμβόλων καὶ προσκυνημάτων τῆς ὀρθοδοξίας μας.  Θὰ μιλήσω πιὸ συγκεκριμένα.

Ὁ ὀρθόδοξος ἱερὸς ναὸς δὲν εἶναι οὔτε τζαμί, οὔτε συναγωγή, οὔτε εὐκτήριος οἶκος κάποιας παπικῆς, προτεσταντικῆς ἢ χιλιαστικῆς κακοδοξίας καὶ αἱρέσεως. Ὁ μεγάλος μας ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὅπως καὶ πολλοὶ ἅγιοι Πατέρες μας, ὀνομάζουν τὸν ὀρθόδοξο ναὸ οὐρανὸ καὶ θρόνο τοῦ Θεοῦ.

Ὁ χριστιανικός μας ναός, ὁ ἀνεγερθεὶς μὲ τὴν ἄψυχο ὕλη, ἀπὸ τὴν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ὁ Ἀρχιερεὺς θὰ τελέσει τὴν ἀκολουθία τῶν Ἐγκαινίων του, καθαγιάζεται, χρίεται μὲ ἅγιο Μύρο, τοποθετοῦνται ἱερὰ Λείψανα ἁγίων Μαρτύρων στὸ κέντρο τῆς ἁγίας Τραπέζης καὶ ἀφιερώνεται στὴ λατρεία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ παρατηροῦνται ἐμφανίσεις ἀγγέλων καὶ ἁγίων μέσα στοὺς ἱεροὺς ναοὺς καὶ θαύματα πολλὰ γίνονται καὶ δυνάμεις ἐνεργοῦνται καὶ τὰ ἅγια χαριτόβρυτα Μυστήρια τελοῦνται. Ἰδιαιτέρως δὲ τὸ Μυστήριο τῶν μυστηρίων, ἡ Θεία Εὐχαριστία.

Καὶ αὐτὰ τὰ ἄψυχα ἀντικείμενα, τὰ ἱερὰ σκεύη, εὑρισκόμενα μέσα στὸν ἱερὸ ναὸ, ἁγιάζονται καὶ μεταδίδουν σὲ ἐμᾶς ἁγιασμὸ ἀφοῦ καθαγιάζονται. Ἡ ἐνεργοῦσα θεία Χάρις καθαγιάζει αὐτά, (ὅπως π.χ. ἅγιο δισκάριο, ἁγία λαβίδα, ἁγία πρόθεσις, ἅγιο ἀρτοφόριο, ἅγιο ποτήριο, κ.λπ.).

Πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα τοῦ ναοῦ μας τελεῖται τὸ μυστήριο τοῦ Γολγοθά, τὸ μυστήριο τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου. Μᾶς λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ὅταν θὰ δῇς νὰ σοῦ προσφέρει (τὸ ἅγιο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου) μὴ νομίσεις ὅτι ὁ ἱερεὺς τὸ κάνει αὐτὸ, ἀλλὰ πίστευε ὅτι τὸ χέρι ποὺ ἁπλώνεται εἶναι τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἱερεὺς δανείζει τὴ γλῶσσα του στὸ Χριστὸ καὶ προσφέρει τὸ χέρι του» (ΕΠΕ 14, 176).

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, σημειώνει: «Ὁ ἱερεὺς ὅταν λειτουργεῖ στέκεται μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους, δοξολογεῖ τὸ Θεὸ μαζὶ μὲ τοὺς ἀρχαγγέλους, ἀναπέμπει θυσίες στὸ οὐράνιο θυσιαστήριο, ἱερουργεῖ μαζὶ μὲ τὸν Χριστό». Καὶ συνεχίζει: «Γνωρίζουμε καλὰ ποιανοῦ εἴμαστε ὑπηρέτες, ποὺ βρισκόμαστε καὶ ποὺ καλοῦμε νὰ ἔλθουν οἱ χριστιανοί μας» (ΕΠΕ 1, 166).

Ὀφείλω ταπεινὰ νὰ ὁμολογήσω ὅτι αὐτὲς τὶς ἐμπειρίες τὶς ἀκούσαμε προσωπικὰ ἀπὸ τὰ στόματα τῶν ἁγίων Ἰακώβου τοῦ Τσαλίκη καὶ Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. 

Ὅλοι αὐτοὶ, ἀγαπητοὶ, ποὺ χύνουν δηλητήριο ἀπιστίας, συκοφαντίας καὶ ἀγωνίζονται, τάχα, γιὰ τὴν ὑγεία μας, μποροῦν νὰ κατανοήσουν τί γίνεται μέσα στὸν ἅγιο ἱερὸ ναό, τὸν ὀρθόδοξο ναό, τί γίνεται στὴν Ἁγία Τράπεζα; Κατανοοῦν ὅτι ἐκεῖ ἀναπαύεται ὁ Θεὸς σωματικῶς καὶ ὅτι ὁ Χριστὸς θυσιάζεται γιὰ τὴ ζωή μας, τὴν ὑγεία μας, τὴν σωτηρία μας; Μποροῦν νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι παντοδύναμος Θεὸς καὶ ποτὲ μὰ ποτὲ δὲν θὰ βλάψη κανέναν μὲ τὴ Θεία Κοινωνία, ἀλλὰ μόνον θὰ δώση θεία Χάρι ζωῆς, ἁγιασμὸ καὶ ἀθανασία; 

Ἐφόσον, τονίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «καὶ ὅταν ἀκόμη δὲν τελεῖται λατρευτικὴ σύναξι, ἔχουμε κέρδος μὲ τὴν παρουσία μας μέσα στὸν ἱερὸ ναό, ὅταν τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία καὶ ὁ Χριστὸς βρίσκεται μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο τότε μεγάλη ὠφέλεια λαμβάνουμε».

Μέσα στὸν ἱερὸ ὀρθόδοξο ναό μας  βρίσκονται καὶ τὰ ἱερὰ προσκυνήματα, τὰ ὁποῖα τιμητικὰ προσκυνοῦμε γιὰ νὰ λάβουμε βοήθεια καὶ θεία Χάρι, ὅπως π.χ. τὰ ἱερὰ Λείψανα, τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, οἱ ἱερὲς Εἰκόνες.

Χύθηκε πολὺ δηλητήριο, αὐτὸν τὸν καιρὸ, ὥστε νὰ φοβηθοῦν οἱ χριστιανοὶ γιὰ νὰ μὴν προσκυνοῦν καὶ νὰ μὴν ἀσπάζονται ὅλα αὐτὰ τὰ προσκυνήματα, γιατί (ὅπως εἶπαν) θὰ μολυνθοῦν.

Ἡ πίστι μας ὅτι τὰ ἱερὰ λείψανα, ὅπως καὶ οἱ ἅγιες εἰκόνες, δὲν μεταδίδουν ἀσθένειες δὲν εἶναι οὔτε αὐθαίρετος, οὔτε ἀντιευαγγελική. Ἡ τιμὴ πρὸς τοὺς ἁγίους μας, οἱ ὁποῖοι μὲ τοὺς θεοφιλεῖς ἀγῶνες τους καὶ τὴν χάριν τοῦ ζῶντος Τριαδικοῦ Θεοῦ μας ἐπέτυχον νὰ γίνουν «θεοὶ κατὰ χάριν», δὲν ἀναφέρεται μόνον στὶς ὅσιες ψυχὲς τους, ἀλλὰ καὶ στὰ ἅγια σώματά τους. Καὶ τὰ σώματα τῶν ἁγίων μετέχουν «τῆς θεοποιητικῆς δυνάμεως καὶ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ».

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς, ἀναφέρει σχετικὰ ὅτι καὶ τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν ἁγίων ἔχουν τὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διότι οἱ ἅγιοι ὅταν ζοῦσαν ἦταν γεμάτοι ἀπὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ διετήρησαν Αὐτὸ καὶ μετὰ θάνατον, ὄχι κατ’ οὐσίαν, ἀλλὰ «χάριτι καὶ ἐνεργείᾳ».

Γνωρίζουμε, ἀγαπητοί, ὡς συνειδητοὶ χριστιανοί, τὴν φροντίδα τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν ἁγίων μας. Γνωρίζουμε τὴν εὐωδία τους, τὰ ἄπειρα θαύματά τους, τὰ ὁποῖα κι ἐμεῖς ζοῦμε. Γνωρίζουμε πόσο προσφέρονται στὸ Ἅγιον Ὄρος τὰ ἱερὰ λείψανα πρὸς προσκύνησι.

Τώρα, μᾶς ἐπιβάλλουν νὰ μὴν τὰ προσκυνοῦμε, νὰ μὴν τὰ ἀσπαζόμαστε γιὰ νὰ μὴν μολυνθοῦμε ἀπὸ αὐτὰ τὰ χαριτόβρυτα ἱερὰ λείψανα τῶν ἁγίων. Τὰ ἴδια ἰσχύουν καὶ μὲ τὶς ἅγιες εἰκόνες. Νὰ μὴν προσκυνᾶτε τὸ Εὐαγγέλιο, τὸν Ἐπιτάφιο, τὸν Ἐσταυρωμένο,  εἶπε  κάποιος,  γιατί ἀσπαζόμενοι στὸ ἴδιο σημεῖο θὰ χάσουμε ὅ,τι κερδίσαμε. 

Θεέ μου, πῶς μᾶς ἀνέχεσαι!!!  Δὲν εἶναι, ἀγαπητοὶ, εἴδωλα οἱ εἰκόνες.

Χιλιάδες προσκυνητῶν ἀσπάζονται τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας στὴν Τῆνο, στὴν Σουμελά, στὸν Προυσσὸ καὶ σὲ ἄλλα προσκυνήματα. Χιλιάδες ἀσπάζονται τὴν εἰκόνα τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ στὸ Μανταμάδο τῆς Λέσβου καὶ μόνο εὐλογία, θεραπεία, θαύματα ἀπεκόμισαν. Ποτὲ δὲν ἀναφέρθηκε μολυσμός. 

Ὁ μεγάλος ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, μᾶς γνωρίζει ὅτι οἱ ἅγιες εἰκόνες τῶν ἁγίων - ἕνεκα τῆς ἰδιαιτέρας καὶ μυστικῆς σχέσεως πρὸς τὰ πρωτότυπα ποὺ εἰκονίζουν - εἶναι γεμάτες ἀπὸ Χάρι Ἁγίου Πνεύματος. Ἀπὸ ἐκεῖ πηγάζει καὶ ἡ ζωοποιὸς δύναμις τῶν ἱερῶν εἰκόνων τῶν ἁγίων ποὺ προσφέρεται στοὺς εἰλικρινῶς πιστεύοντες. 

Σὲ ἄλλο σημεῖο, ὁ ἱερὸς Δαμασκηνὸς προσθέτει: «Οἱ δαίμονες φοβοῦνται τοὺς ἁγίους καὶ τρέπονται εἰς φυγὴν ἐμπρὸς εἰς τὴν σκιάν τους. Σκιὰ δὲ, εἶναι καὶ ἡ εἰκὼν τῶν ἁγίων καὶ αὐτὴν κατασκευάζω καὶ ζωγραφίζω ὡς φυγαδευτήριον τῶν δαιμόνων». (Ἰ. Δαμασκηνοῦ, Λόγος πρὸς τοὺς διαβάλλοντας τὰς εἰκόνας).  Καὶ συνεχίζει: «Κοιτᾶξτε πόση δύναμι καὶ ποιὰ θεία ἐνέργεια δίδεται εἰς αὐτοὺς ποὺ πλησιάζουν καὶ προσκυνοῦν τὶς ἅγιες εἰκόνες μὲ πίστι καὶ καθαρὰ συνείδησιν». 

Ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἅγιες εἰκόνες, ἐμπρὸς στὶς ὁποῖες θερμὲς προσευχές, πόνος καὶ δάκρυα χύθηκαν,  ἀπό αὐτὲς τὶς εἰκόνες ποὺ χαρίζουν δύναμι, θεραπεία καὶ Χάρι Θεοῦ, μᾶς καλοῦν νὰ ἀπομακρυνθοῦμε καὶ νὰ πάψουμε νὰ τὶς προσκυνοῦμε.

Καὶ κάτι ἀκόμα. Μὲ μεγάλη ὀλιγοπιστία καὶ περιφρόνησι, μὲ ἀπιστία στὴ χάρι τῆς Ἱερωσύνης, ἀπαιτοῦν ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς νὰ μὴν ἀσπάζονται τὸ χέρι τοῦ ἱερέως, νὰ μὴν παίρνουν ἀντίδωρο.

Ἀλήθεια, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, ὅλοι αὐτοὶ ποῦ θέλουν νὰ ἐπιβάλλουν αὐτὲς τὶς γνῶμες τους, καταλαβαίνουν τί λένε;

Ὅταν ἀσπάζεται κανεὶς τὸ χέρι τοῦ ἱερέως, δὲν ἀσπάζεται τὸ χέρι τοῦ ἀνθρώπου. Ἀσπάζεται τὸ χέρι τῆς Ἱερωσύνης. Τὸ χέρι τοῦ ἱερέως, ὅσο καὶ ἂν ὁ ἴδιος εἶναι ἀδύναμος, ἔχει Χάρι Θεοῦ διότι τελεῖ τὴν ἀναίμακτο Θυσία, τὴ Θεία Εὐχαριστία. Ἔχουν ἀκοῦσει ἄραγε, ὅσοι ἀποφεύγουν νὰ ἀσπαστοῦν τὸ χέρι τοῦ ἱερέως, τί λένε οἱ δαιμονισμένοι σωματικῶς στὸν ἱερέα ποὺ διαβάζει τὶς εὐχές; «Φύγε, πάρε τὸ χέρι σου.. Στάζει τὸ αἷμα τοῦ Ναζωραίου».

Τὸ χέρι τῆς ἱερωσύνης προσφέρει τὸ ἀντίδωρο, χάριτι Θεοῦ, καὶ ὄχι τὸ ἁμαρτωλὸ χέρι, τὸ δικό μας χέρι. Τὸ χέρι τῆς ἱερωσύνης, προσφέρει εὐλογία καὶ ὄχι ἀσθένειες, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ πολέμιοι.

Ἀγαπητοὶ, πολλὰ θὰ ἤθελα νὰ ἀναφέρω. Ὅμως, ἄς μή σᾶς κουράσω ἄλλο. 

Ἐνδεικτικὰ ἀνέφερα κάποιες περιπτώσεις, οἱ ὁποῖες μαρτυροῦν καὶ βεβαιώνουν τὴν προσπάθεια ὁρισμένων νὰ ἀλλοιώσουν τὸ ὀρθόδοξο φρόνημά μας, τὴν θερμὴ Πίστι μας, τὴν συνειδητὴ πνευματικὴ σχέσι μας μὲ τὴν κιβωτὸ τῆς σωτηρίας, τὴν Ἐκκλησία μας. 

Μὲ ὅλη τὴν δύναμι τῆς πατρικῆς μου καρδιᾶς, σᾶς παρακαλῶ: «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Α’ Κορ. ιστ΄, 13).

Μὴν ἐπηρεαζόμασθε. Μὴν ὑποχωροῦμε. Μὴν χάσουμε τὴν ἁγνὴ πίστι μας γιὰ τὸν ὀρθόδοξο ναό μας, γιὰ τὰ ἱερὰ μυστήρια, γιὰ τὸ ἅγιο ποτήριο, τὰ ἱερὰ λείψανα, τὶς ἅγιες εἰκόνες, τὴν ἱερωσύνη.

Καὶ κάτι τελευταῖο, ἀδελφοί μου. Παρακαλῶ, νὰ ἐλέγξουμε ὅλοι τὸν ἑαυτό μας. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀνέχεται, ἀλλὰ ἕως πότε; Ἁμαρτήματα πολλὰ ἔγιναν στὴν πατρίδα μας. Ἔγιναν καὶ γίνονται κι ἐμεῖς μένουμε ἀμετανόητοι. Νομιμοποιήσαμε τὴν διαστροφή. Ἀποποινικοποιήσαμε τὴν κάθε βλασφημία τοῦ Κυρίου μας καὶ ποινικοποιήσαμε τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ἱερὰ Μυστήρια, τὴ θεία Χάρι. Νὰ μετανοήσουμε, γιατί αὐτὰ δὲν θὰ τὰ ἀνεχθεῖ ἡ δικαιοσύνη τοῦ Κυρίου μας. 

Νὰ προσευχόμαστε νὰ μετανοήσουν καὶ ὅσοι μὲ οἱονδήποτε τρόπο δημιουργοῦν προβλήματα στὴν Ἐκκλησία μας καὶ στὴν Πίστι τῶν εὐσεβῶν χριστιανῶν.  Νὰ μετανοήσουν,  γιατί  κάποτε θὰ εὑρεθοῦν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. 

Ὁ Χριστός, Θεὸς ἀληθινὸς μένει εἰς τὸν αἰῶνα. «Ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήση» (Ἀποκ. στ’, 2) 

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

Πρόγραμμα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κκ Κοσμά τις προσεχείς ημέρες

ΤΡΙΤΗ 20 ΜΑΪΟΥ 2020

07:30’ π.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΣΑΡΙΣΤΗΣ ΜΑΚΡΥΝΕΙΑΣ

Όρθρος – Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.  

ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΜΑΪΟΥ 2020

07:30’ π.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

Όρθρος – Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.  

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΜΑΪΟΥ 2020

07:30’ π.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Όρθρος – Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία εορτής Συνάξεως πάντων των εν Αιτωλία και Ακαρνανία Αγίων.

ΚΥΡΙΑΚΗ 31 ΜΑΪΟΥ 2020

07:30’ π.μ. – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ ΜΕΓΑΔΕΝΔΡΟΥ ΘΕΡΜΟΥ

Όρθρος – Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία εορτής μετακομιδής αποτμήματος Ιερού Λειψάνου Αγίου Κοσμά.

Εορτή των Αγίων Κων/νου και Ελένης στην Αρχιερατική Περιφέρεια Μακρυνείας

• Στις 20 Μαΐου 2020 το απόγευμα και ανήμερα της εορτής 21 Μαΐου 2020, επί τη εορτή των Αγίων θεοστέπτων και Ισαποστόλων Βασιλέων Κων/νου και Ελένης , εορτάζει και πανηγυρίζει με κάθε εκκλησιαστική τάξη 
• ο Ιερός Ναός Αγίου Κων/νου Παπαδατών Μακρυνείας  και ο Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου στα Κουρτελεέικα Μακρυνείας  .Το πρωί της εορτής θα τελεσθούν και στους δύο Ναούς η Ακολουθία του Όρθρου και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία .
• Επίσης στην Αρχιερατική Περιφέρεια Μακρυνείας εορτάζει και το εξωκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου στη Ματαράγκα

Αφιέρωμα στον Αγιο Νικόλαο τον Κρεμαστό

Γράφει ο καθηγητής Χρήστος Σιάσος

Κάθε χρόνο στις 19 και 20 Μαΐου γιορτάζεται ο Άγιος Νικόλαος ο Κρεμαστός. Βορειοανατολικά του Κεφαλόβρυσου Αιτωλικού και κατά μήκος της οροσειράς του Αρακύνθου, σε μια απότομη χαράδρα, βρίσκεται το σπήλαιο του Αγίου Νικολάου του Κρεμαστού και ανατολικά του υπάρχει άλλη μια μεγάλη χαράδρα με ερείπια απόκρημνων σπηλαίων, παλαιών κτισμάτων,  που η παράδοση μας λέει ότι, εκεί υπήρχε μεγάλο ασκητικό μοναστηριακό κέντρο την εποχή του Μεσαίωνα και το Σπήλαιο του Αγίου Νικολάου  θεωρείται το πιο μεγάλο στα Βαλκάνια.

Ο Άγιος Νικόλαος ο Κρεμαστός, γιορτάζεται δύο φορές το χρόνο, στις 6 Δεκεμβρίου και στις 20 Μαΐου. Και στις δύο εορτές του Αγίου, πλήθος προσκυνητών ανεβαίνουν από το δύσβατο μονοπάτι προκειμένου να φθάσουν στο σπήλαιο για να προσκυνήσουν και να ανάψουν ένα κεράκι στον Άγιο, να παρακολουθήσουν με κατάνυξη την Πανηγυρική Θεία Λειτουργία αλλά και την αγρυπνία που γίνεται την παραμονή της εορτής.

 Το όνομα του πρώτου μοναχού και ιδρυτού του σπηλαίου, Νίκανδρου, που μόνασε εκεί από το 990 μέχρι το 1005, υπάρχει γραμμένο σε επιγραφή που σώζεται μέχρι σήμερα στην είσοδο του σπηλαίου. Σύμφωνα με μεταγενέστερη μαρτυρία από τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Άρτας, Ιωάννη Απόκαυκο, ο οποίος επισκέφτηκε το σπήλαιο του Αγίου, η προσωνυμία «Κρεμαστός» δόθηκε από τον ιδρυτή της Μονής, Νίκανδρο, επειδή πρόκειται για απόκρημνα και επικίνδυνα βράχια.

Ο Ιωάννης Απόκαυκος γράφει: «…  ή κατά την επίσκεψιν Αχελώου Μονή του εν Αγίοις πατρός ημών Νικολάου, ήτινι κλήσιν εξ εαυτού ο πρώτος ταύτην δομησάμενος εχαρίσατο, έρωτι τω θείω γενόμενος εκκρεμής και ακολούθως τω τρόπω εν αποκρήμνω τη πέτρα επικρεμάσας το δόμημα και παρονομάσας ούτω του Κρεμαστού».

Το σπήλαιο  έχει άνοιγμα περίπου έξι μέτρα, στη μέση το άνοιγμά του είναι οκτώ μέτρα και το βάθος δώδεκα μέτρα. Απέναντι από την είσοδο του σπηλαίου, υπάρχει το λιθόκτιστο τέμπλο που χωρίζει το ιερό από τον κύριο ναό. Στο κέντρο του ναού υπάρχει μια μεγάλη δεξαμενή  που συγκεντρώνει τα βρόχινα νερά, είναι το «Αγίασμα» του σπηλαίου.

Υπάρχουν τοιχογραφίες εντός του σπηλαίου με τη Θεοτόκο Βρεφοκρατούσα, τη Γέννηση του Χριστού, την Κοίμηση της Θεοτόκου, τη Σταύρωση και άλλες εικόνες που στο πέρασμα του χρόνου έχουν ξεθωριάσει. Πολλές από τις τοιχογραφίες αναφέρονται στο βιβλίο του αείμνηστου καθηγητή Αθανασίου Παλιούρα με τίτλο «Άγιος Νικόλαος ο Κρεμαστός». Το σπήλαιο  εντοπίστηκε από κάτοικο της πόλης του Αιτωλικού, ονόματι Βογιατζή, περίπου το 1900.

Το μοναστήρι, την εποχή εκείνη, απέκτησε μεγάλη φήμη και περιουσία και στην πορεία πέρασε μεγάλη οικονομική κρίση. Ηγούμενος τότε ήταν ο Θεοδόσιος, πρώην Αρχιεπίσκοπος Ζικχίας. Μετά το θάνατο του Θεοδοσίου,  ο Μητροπολίτης Ιωάννης Απόκαυκος τοποθέτησε Ηγούμενο τον ιερομόναχο Τιμόθεο για να φροντίσει καλύτερα την περιουσία του μοναστηριού που αποτελούταν από πολλά βοσκοτόπια και αμπελώνες. Το μεγάλο αυτό μοναστηριακό κέντρο είχε στην κατοχή του και βιβλιογραφικό εργαστήριο αντιγραφής κωδίκων καθώς και πλούσια βιβλιοθήκη.

Πολλά χειρόγραφα του μοναστηριακού αυτού κέντρου βρίσκονται σήμερα σε βιβλιοθήκες χωρών της Δυτικής Ευρώπης. Ένας από τους κώδικες του Απόκαυκου βρίσκεται σε μουσείο του Λονδίνου. Από το μοναστηριακό αυτό συγκρότημα, όπως η παράδοση αναφέρει, είχαμε τρείς Επισκόπους. Στις ημέρες μας, το σπήλαιο το φροντίζουν κάτοικοι της περιοχής και η Εθελοντική Ομάδα Αιτωλικού του Αγίου Νικολάου Κρεμαστού. 

«… Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου του 270 μ. Χ. στο χωριό Πάταρα της Λυκίας από ευσεβείς και πλούσιους γονείς, ήταν μια διακεκριμένη οικογένεια στην περιοχή την εποχή εκείνη. Τα Πάταρα ήταν χτισμένα στις εκβολές του ποταμού Ξάνθου και του όρμου Αντιφέλλου, ήταν το λιμάνι της επαρχίας Λυκίας, στη νότια Μικρά Ασία.

Οι γονείς του φρόντισαν να δώσουν καλή και χριστιανική μόρφωση στο μοναχοπαίδι τους, το Νικόλαο. Ο Νικόλαος έμεινε ορφανός από γονείς σε μικρή ηλικία όπου και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στο Θεό. 

Έτσι, βλέπουμε το Νικόλαο να πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσει τα Αγιασμένα χώματα που μαρτύρησε ο Ιησούς Χρηστός, να δει και να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο και τον Τίμιο Σταυρό.

Όταν επέστρεψε στο χωριό του χειροτονήθηκε Ιερέας και στη συνέχεια Ηγούμενος στην Ιερά Μονή Σιών, στην πόλη Μύρα της Λυκίας, σημερινό Ντεμρέ. 

Με το θάνατο του Επισκόπου Μύρων, οι κάτοικοι αναζητούσαν νέο Επίσκοπο και αμέσως, Επίσκοποι και Κληρικοί όλης της Επαρχίας ομόφωνα αποφάσισαν να τοποθετήσουν τον Άξιο για την Αγιότητα και το Βίο του Ιερέα, Νικόλαο. Ο νέος Επίσκοπος Μύρων Νικόλαος, πράος και ταπεινός, άρχισε την φιλανθρωπική του δράση με πιο εντατικούς ρυθμούς τώρα, δίδασκε, παρηγορούσε, αγρυπνούσε, προσευχόταν, έκανε αγαθοεργίες, ίδρυσε Νοσοκομείο, πτωχοκομείο και άλλα ιδρύματα στην πόλη.

Εμψύχωνε τους διωκόμενους Χριστιανούς και κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού, 284 – 305 μ. Χ., ο Νικόλαος υπέστη μεγάλα βασανιστήρια. Στη συνέχεια, μαζί με άλλους Χριστιανούς, φυλακίστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα και από τη φυλακή που ήταν δεν σταμάτησε ούτε λεπτό να βοηθάει και να στηρίζει τους Χριστιανούς…». Ο Επίσκοπος Μύρων της Λυκίας Νικόλαος απεβίωσε στις 6 Δεκεμβρίου 343 μ.Χ. και η ταφή του έγινε στην Πατρίδα του, τα Μύρα της Λυκίας και όπως η παράδοση μας λέει, τα λείψανά του άρχισαν να αναβλύζουν μύρο και γι’ αυτό ονομάστηκε και μυροβλύτης. 

Τα καράβια που μετέφεραν τον πολύτιμο θησαυρό, των Ιερών λειψάνων του Αγίου Νικολάου, που αναχώρησαν  από τα Μύρα της Λυκίας την 1η Απριλίου του έτους 1087 μ.Χ. με προορισμό το Μπάρι της Ιταλίας, με ενδιάμεσους σταθμούς, φέρεται ότι τα λείψανα του Αγίου Νικολάου, πέρασαν και από το μοναστηριακό συγκρότημα του Αγίου Νικολάου του Κρεμαστού κατά την ιστορική και ευλογημένη εκείνη διαδρομή. 

Ο Επίσκοπος Μύρων της Λυκίας Νικόλαος, απεβίωσε στις 6 Δεκεμβρίου 343 μ.Χ. και η ταφή του έγινε στην Πατρίδα του, τα Μύρα της Λυκίας και όπως η παράδοση μας λέει, τα λείψανά του άρχισαν να αναβλύζουν μύρο και γι’ αυτό ονομάστηκε και μυροβλύτης. 

Η Θεία Κοινωνία δεν είναι θεατρική παράσταση...

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος

Καθώς ο κοροναϊός έχει υποχωρήσει και οι εκκλησίες θα ξανανοίξουν, έστω και υπό περιορισμούς, κάποιοι, ακόμη και πιστοί, δυστυχώς, εξακολουθούν να ρωτάνε, παρότι έχει αναλυθεί εκτενώς αυτό το θέμα, αν υπάρχει κίνδυνος να μεταδοθεί μέσω της θείας κοινωνίας ο ιός.

Οποιοσδήποτε φόβος, που είναι ανθρώπινος, δείχνει την ίδια στιγμή έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό.

Και παράλληλα μια τέτοια αντίληψη μετατρέπει τη θεία κοινωνία από σωτηριολογικό γεγονός σε θεατρική παράσταση...

Αν φοβόμαστε, γιατί είμαστε αδύναμοι στην πίστη ή ως χαρακτήρες, ότι με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μπορεί να κολλήσουμε κάτι, αυτό σημαίνει ότι θεωρούμε πως προσλαμβάνουμε κάτι στο οποίο δεν αποδίδουμε τη θεϊκή και λυτρωτική του αξία, άρα μόνοι μας απαξιώνουμε τον ευεργετικό ρόλο της Θείας Μετάληψης.

Υπό τέτοιες προϋποθέσεις δεν έχει νόημα να κοινωνήσουμε, γιατί, αν δεν πιστεύουμε ότι κοινωνούμε τον ίδιο το Χριστό, και αν κοινωνήσουμε, είναι σαν να μη κοινωνήσαμε.

Aν αμφιβάλλουμε περί της αποτελεσματικότητας της θείας κοινωνίας, φορτίζουμε ψυχολογικά τον εαυτό μας, γιατί μας δημιουργείται η αίσθηση ότι μπορεί να πάθουμε κάτι.

Είναι βασικό για τον πιστό να ζει με τη βεβαιότητα ότι ο Θεός έχει ποικίλα φάρμακα για τη σωτηρία μας. Και ότι δεν θέλει το κακό μας, από το οποίο μπορεί να μας προφυλάξει.

Πέρα από τη διδασκαλία της Εκκλησίας, όπως από την εμπειρία έχει προκύψει, με τη θεία κοινωνία δεν μεταδίδονται ασθένειες. Το αντίθετο, θεραπεύονται...

Ιερείς κοινωνούσαν και κοινωνούν πιστούς με σοβαρά μεταδιδόμενα νοσήματα και ούτε οι ίδιοι έπαθαν τίποτα, αλλά ούτε και οι άλλοι πιστοί.

Αλλά και λογικά να το δει κανείς: Άλλες φορές δεν έχουμε μεταλάβει χωρίς να το γνωρίζουμε, μαζί με αρρώστους; Μαζί με ανθρώπους, που είχαν γρίπη; Εν τούτοις δεν μας συνέβη τίποτε.

Χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι δεν πρέπει, από την κοσμική διάσταση του ζητήματος, να λαμβάνονται, όπως σωστά προτρέπει σε εγκύκλιό της προς τους ιερείς η Εκκλησία της Ελλάδας, τα προληπτικά μέτρα, που οι αρμόδιοι συνιστούν, κατά τον εκκλησιασμό (αποστάσεις, αντισηπτικά κ.λπ.).

Ως γενικό συμπέρασμα θα μπορούσε κανείς να διατυπώσει ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να μην αισθανόμαστε ασφαλείς με τη θεία κοινωνία.

Αλλά, ταυτόχρονα, δεν έχουμε και κανένα λόγο, σε επίπεδο ατομικής υγιεινής ζωής, να μην λαμβάνουμε τις προφυλάξεις στην καθημερινότητά μας, που οι επιστήμονες προτείνουν

Εορτάζει ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου στη Μεσάριστα Μακρυνείας

Ανακοινώνουμε στο ευσεβές και χριστεπώνυμο πλήρωμα της καθ' ημάς Ιεράς Μητροπόλεως το πρόγραμμα της Ιεράς Πανηγύρεως του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Μεσαρίστης Μακρυνείας, επί τη ανακομιδή του Ιερού Λειψάνου του εν Αγίοις Πατρός ημών Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του θαυματουργού.

Εορτάζει ο Ιερός Ναός Αγίας Φωτεινής στη Γαβαλού Μακρυνείας

Εορτάζει το προσεχές Σάββατο 16 Μαΐου 2020 και την Κυριακή 17 Μαΐου 2020, Κυριακή της Σαμαρειτιδος ο περικαλλής Ιερός Ναός της Αγίας Φωτεινής στη Γαβαλού Μακρυνείας

Το Σάββατο  και ώρα: 7:00 μ.μ. θα τελεσθεί ο  Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός κεκλεισμένων των θυρών βάσει αποφάσεως της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος ενώ δεν  θα λάβει χώρα η Λιτάνευσις της Ιεράς Εικόνας της Αγίας Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος και Ισαποστόλου Φωτεινής της Σαμαρείτιδος. Στον αύλιο χώρο του Ιερού Ναού  θα τελεσθεί η Ακολουθία της Αρτοκλασίας.  

Το πρωί της εορτής Κυριακή και ώρα: 7:00 π.μ. θα τελεσθεί Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ.Κοσμά. 

Ο Αγιος Εφραίμ και ο φυλακισμένος

Ένας Χριστιανός, βρέθηκε από μία ατυχία στη φυλακή. Καθισμένος στο κρεβάτι του κελιού του, συλλογιζόταν το πρόβλημα του. Ξαφνικά είδε μπροστά του έναν Καλόγηρο που

στο αριστερό του χέρι άναβε ένα φως και τον άκουσε να του λέει:- «Μην ανησυχείς, εγώ θα σε προστατεύσω. Να έχεις Πίστη».

Την άλλη μέρα που πήγε η γυναίκα του στο επισκεπτήριο, της διηγήθηκε τι είχε συμβεί. Αυτή κατάλαβε αμέσως ποιος ήταν ο Καλόγηρος. Του έδειξε μία εικονίτσα που είχε στην

τσάντα της και αφού την βεβαίωσε πως ήταν ο ίδιος, έκανε τον Σταυρό της λέγοντας:- «Ο Καλόγηρος που σε επισκέφθηκε ήταν ο Άγιος Εφραίμ».

Έχουν περάσει περίπου είκοσι μέρες και ο Καλόγηρος τον επισκέφθηκε πάλι και του είπε:

- «Το δικαστήριο θα γίνει στις 3 Σεπτεμβρίου. Εγώ θα είμαι κοντά σου. Να έχεις Πίστη στο Θεό και να μην ανησυχείς».

Έφυγε, έτσι ξαφνικά όπως είχε εμφανιστεί, αφήνοντας μία ευωδιά να πλανιέται στον αέρα. Συζητούσε μετά από αυτό με τους συγκρατούμενούς του και τους έλεγε πως η δίκη θα

γίνει 3 Σεπτεμβρίου και όλα θα πάνε καλά. Αυτοί γελούσαν, μέχρι που είδαν τις κλήσεις για το δικαστήριο να γράφουν 3 Σεπτεμβρίου. Την παραμονή της δίκης, με άγχος και

ανησυχία, έγειρε να κοιμηθεί. Βλέπει λοιπόν στον ύπνο του:

«Στην αίθουσα του δικαστηρίου, πρόεδρος ήταν ο Καλόγηρος. Ένας από τους δικαστές, του έδωσε ένα λευκό χαρτί λέγοντας του πως είναι αθώος».

Έτσι κι έγινε. Την άλλη μέρα αθωώθηκε και βγαίνοντας από την φυλακή, πήγε κατευθείαν στο Μοναστήρι. Άναψε λαμπάδα, προσκύνησε τα Ιερά Λείψανα του Αγίου και με δάκρυα

στα μάτια του αφιέρωσε τον σταυρό που φορούσε. Ο ίδιος άνθρωπος, που ήταν πλοιοκτήτης, διηγείται άλλο ένα περιστατικό που του συνέβη και τον βοήθησε ο Άγιος. Ήταν

χειμώνας, όταν μία νύχτα με φοβερή θαλασσοταραχή, έχασε κάθε επικοινωνία με το καράβι του. Τον έτρωγε η αγωνία. Δεν ήξερε τι είχε συμβεί στο πλοίο και ανησυχούσε τρομερά

για τους ανθρώπους που ήταν μέσα σαν πλήρωμα. Αποκαμωμένος, έκλεισε για λίγο τα μάτια του να ξεκουραστεί και βλέπει:

«Τον Άγιο επάνω στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, να έχει δέσει το καράβι μ' ένα σχοινί και να το τραβάει στην ξηρά».

Την άλλη μέρα τον ειδοποίησαν πως το καράβι του είχε πιάσει λιμάνι και όλο το πλήρωμα ήταν καλά. Επίσης ο Άγιος τον έσωσε από βέβαιο θάνατο, όταν του συνέβη ένα

αυτοκινητιστικό ατύχημα. Οδηγούσε σ' έναν χιονισμένο δρόμο, το αμάξι γλίστρησε, έφυγε από το δρόμο κι έπεσε μέσα σε χαράδρα. Οι οδηγοί που ακολουθούσαν, κατέβηκαν

σιγά-σιγά να μαζέψουν από τα συντρίμμια ότι θα είχε απομείνει από τον οδηγό. Εκεί με έκπληξη βλέπουν τον οδηγό ελαφρά τραυματισμένο και δίπλα του μια εικονίτσα του Αγίου

και την ταυτότητά του.

Ενα από τα αμέτρητα θαύματα του Αγιο Εφραίμ

Ένας ταξιτζής διηγείται ένα σπάνιο περιστατικό που του συνέβη με πελάτη του. Ήταν απόγευμα, ένα από τα συνηθισμένα πολυτάραχα απογεύματα στο κέντρο της Αθήνας. Ο κόσμος ουρά στην στάση της Ομονοίας των ΤΑΞΙ.

– Κουκάκι, παρακαλώ!…

– Ευχαρίστως, του απαντώ

Αυτός ήταν όλος ο διάλογος μέχρι τέλους της διαδρομής, διότι το ύφος και ο τρόπος δεν άφηνε κανένα περιθώριο συζητήσεως. Στο ύψος του Αγίου Ιωάννου (Γαργαρέτας) και επί της οδού Βεΐκου κατέβηκε, και λίγα μέτρα πιο κάτω ένα άλλο χέρι με το χαρακτηριστικό νεύμα με σταματάει.

Ήταν νεαρός ο καινούργιος μου επιβάτης 25-27 ετών περίπου, μετρίου αναστήματος και κρατούσε μια βαλίτσα.

Τοποθετώντας εγώ τα πράγματα του στο «πόρτ-μπαγκάζ», ο νεαρός κάθησε στην θέση του συνοδηγού.Και με μια ποιητική έκφραση, που σπάνια χρησιμοποιούσα κατά το παρελθόν: «Σαν Βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος σου, μεγάλο το ταξίδι», υπονοούσα: «για που πάμε;»

– Ναι, φίλε μου, για την Ιθάκη, όμως όχι για το νησί, όπως θα φαντάστηκες, άλλα για το αποτοξινωτικό κέντρο «Ιθάκη»…, ήταν η απάντηση που για λίγα δευτερόλεπτα με άφησε άναυδο.

– Στον σταθμό Λαρίσης στα τραίνα, παρακαλώ…, συμπληρώνει:

Ήταν αναπάντεχη πράγματι η απάντησις του νεαρού επιβάτου μου, διότι τίποτε από τα εξωτερικά του γνωρίσματα (ματιά, ύφος, ενδυμασία, συμπεριφορά) δεν πρόδιδε το επάρατο πάθος της ναρκομανίας του. Ένα πλήθος συναισθημάτων, (πόνου, λύπης, συμπάθειας, αγάπης…), διαδέχονταν το ένα το άλλο μέσα μου, ένα δυνατό σφίξιμο στην καρδιά μου που την έκανε να κινείται άτακτα μέσα στα στήθος μου, ένα δάκρυ κύλησε στα μαγουλά μου για το κατάντημα του αδελφού μου, για το πλάσμα του Θεού μου.

Προσπάθησα να συγκρατηθώ, διότι ήθελα και να μάθω κάτω από τι συνθήκες έφθασε εκεί πού έφθασε, επειδή είμαι και εγώ πατέρας με παιδιά στα πρόθυρα της εφηβείας.

Αφού αλληλοσυστηθήκαμε, παρακάλεσα τον Παύλο, αν δεν του έκανε κακό το φρεσκάρισμα τέτοιων γεγονότων και αν δεν τον εκούραζε, να μου έλεγε λίγα πράγματα γύρω από τη ζωή του και από το πάθος του.

Με προθυμία ανταποκρίθηκε στην παράκληση μου και τον ευχαριστώ.

«Κατ’ αρχήν έχω να πάρω δύο μήνες απ’ αυτό το δηλητήριο και νοιώθω όπως όλοι οι άνθρωποι οι φυσιολογικοί. Δεν έχω καμμία επιθυμία για να το ξαναβάλω στο αίμα μου και αυτό το οφείλω όχι σε κάποια προσπάθεια δική μου, άλλα εξ ολοκλήρου στην θαυμαστή δύναμη του Θεού και των Αγίων Του, αλλά ας σου τα πω απ’ την αρχή αφού τόσο πολύ το θέλεις.

Γεννήθηκα και μέχρις οκτώ ετών μεγάλωσα στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Κουκάκι εκεί που με πήρες. Είμαι μοναχοπαίδι και οι γονείς μου με αγαπούν παθολογικά, χωρίς να μου χαλούν κανένα χατίρι. Σε ηλικία λοιπόν οκτώ ετών, μαζί με τους γονείς μου φύγαμε για την Αμερική για καλύτερη ζωή. Οι γονείς μου με τη βοήθεια των συγγενών μου εκεί έπιασαν δουλειά και εγώ πήγαινα στο σχολείο.

Μεγαλώνοντας όμως μεγάλωναν μαζί μου και οι παράλογες επιθυμίες μου και τα “βίτσια” μου. Έμπλεξα λόγω χαρακτήρος εύκολα με άσχημες παρέες και πολύ γρήγορα δοκίμασα την μαριχουάνα και το χασίς. Περνώντας ο καιρός και τα χρόνια δε με ικανοποιούσαν τα ελαφρά ναρκωτικά ούτε εμένα ούτε και την παρέα μου. Το ρίξαμε λοιπόν όλοι στα σκληρά ναρκωτικά, που τα βρίσκαμε στο ίδιο περιβάλλον και με την ίδια ευκολία, όπως και τα ελαφρά. Αυτά όμως ήταν ακριβά κι’ εγώ δεν εργαζόμουν. Στην αρχή έκλεβα από τις τσέπες και τα πορτοφόλια των γονιών μου. Όταν όμως με τον καιρό είχα ανάγκη από μεγαλύτερες δόσεις και σε σημείο που έγινα αντιληπτός από τους γονείς μου, τότε μέχρι και που τους έδερνα για να τους τα παίρνω. Η κατάστασή μου ήταν δραματική το καταλάβαινα, άλλα δεν μπορούσα να κάνω πίσω με τίποτα. Οι γονείς μου με έτρεχαν σε γιατρούς και σε ψυχολόγους μήπως καταφέρουν κάτι, άλλα τίποτε, κανένα φως από πουθενά, μερικοί και μάλιστα διακεκριμένοι επιστήμονες τους έλεγαν, ότι αν δεν αλλάξω σύντομα περιβάλλον, λίγος είναι ό καιρός της ζωής μου.

Στο διάστημα αυτό και καθώς ήμουν μόνος μου στο σπίτι σε κατάσταση απελπισίας, εμφανίζεται μπροστά μου ένας παράξενος επισκέπτης πού για πρώτη φορά τον έβλεπα. Ήταν μέτριος στο ανάστημα, είχε στρογγυλά και πολύ μεγάλα μάτια πού περιστρεφόντουσαν, είχε μαύρο και δασύ τρίχωμα, του οποίου το μήκος θα ξεπερνούσε τα δεκαπέντε εκατοστά. Επίσης είχε κέρατα και ουρά. Είχε μία τρανταχτή σταθερή φωνή και φοβερή πειθώ που δεν σου άφηνε περιθώρια για αντιρρήσεις.

Άρχισε να απαριθμεί την ζωή μου από τότε που γεννήθηκα μέχρι εκείνη την στιγμή με κάθε λεπτομέρεια κι’ εγώ απλώς έλεγα: “Ναι”.

– Όλα τα έχεις απολαύσει, μου λέει στο τέλος, τίποτα δεν σου μένει πια, παρά ναρθής μαζί μου… Του απαντώ. “Πώς;”

– Θα πάρεις το αυτοκίνητο, μου λέει, και θ’ ακολουθήσεις τον τάδε δρόμο, θα τρέξεις με τόσα μίλια (δεν θυμάμαι τον αριθμό) κι’ εκεί θα σε περιμένω εγώ… Ο δρόμος αυτός ήταν ευθύς για πολλά μίλια και σε κάποιο σημείο είχε μιά ελαφρά στροφή, ώστε όσοι έτρεχαν μευπερβολική ταχύτητα έβγαιναν έκτος δρόμου και προσέκρουαν σ’ ένα μανδρότοιχο που δεν γλύτωναν. Είχα ακούσει για πολλά ατυχήματα στο σημείο εκείνο κατά το παρελθόν. Έκανα όπως ακριβώς μου είπε και κατέληξα κι’ εγώ στον μανδρότοιχο. Το αυτοκίνητο έγινε σχεδόν αγνώριστο κι’ εμένα μ’ έβγαλαν με μικροτραύματα. Αφού μου προσέφεραν τις πρώτες Βοήθειες, πήγα στο σπίτι μου.

Επέρασαν δέκα ήμερες περίπου από το ατύχημα μου και εμφανίζεται στο σπίτι μου, στην κουζίνα αυτή τη φορά, ό ίδιος παράξενος επισκέπτης. Μια γκριμάτσα δυσφορίας στο άγριο και επιβλητικό πρόσωπό του• ένα κούνημα της κεφαλής προς τα πίσω• και ή ίδια χαρακτηριστική φωνή του μου λέγει: – Τίποτα δεν κατάφερες.

Καθόμουν και τον κοίταζα σαν απολιθωμένος και μόλις που κατάφερα να τον ρωτήσω:

– Τί να κάνω;

– Τώρα θα πάρεις τρεις φορές δόση απ’ αυτό που παίρνεις και θα έρθεις σίγουρα μαζί μου.

Εξαφανίστηκε αυτός και δεν αναρωτήθηκα, ούτε πώς μπήκε στο σπίτι ούτε ποιος ήταν.

Έβαλα σε εφαρμογή αμέσως το σχέδιο.

Ετοίμασα το υλικό στην σύριγγα κι’ έψαξα να βρω μέρος στο κατάσπαρτο από τα τρυπήματα σώμα μου. Η δόσις ήταν μεγάλη κι’ έπεσα αμέσως αναίσθητος. Καθώς Βρισκόμουν σ’ αυτή την κατάσταση, Βλέπω έναν ψηλό με ράσα με μαύρο σκουφί που στο μέτωπό του ήταν χαραγμένος Σταυρός. – Μη φοβάσαι, μου είπε, θα γίνεις καλά και όταν επιστρέψεις στην Ελλάδα, να ‘ρθεις στο σπίτι μου• είμαι ο Εφραίμ…

Σηκώθηκα σαν να μην είχα πάρει εντελώς απ’ αυτό το καταραμένο δηλητήριο. Ένοιωσα την επιθυμία να φύγω για την Ελλάδα και μόλις το είπα στη μητέρα μου απόρησε και το θεώρησε θαύμα, διότι πολλές φορές προσπάθησαν να με διώξουν απ’ αυτό το περιβάλλον και δεν τα κατάφερναν.

Εξιστόρησα στην μητέρα μου τα όσα μου είχαν συμβεί και θέλησε να με συνόδευσει στο ταξίδι μου. Όταν ήρθαμε στην παλιά μου γειτονιά, πήγαμε στον Ιερέα της Ενορίας εκεί και απ’ αυτόν έμαθα, ποιος ήταν αυτός ό παράξενος επισκέπτης και τι ζητούσε από μένα.

Ήταν ό διάβολος και ζητούσε την αθάνατη ψυχή μου. Ευχαριστώ τον Θεό μέσα από τα τρίσβαθα της ψυχής μου. Αφού εξομολογήθηκα και νήστεψα, ό Ιερέας με κοινώνησε σε δεκαπέντε μέρες. Όταν είδα την εικόνα του Αγίου Εφραίμ, θυμήθηκα ότι αυτός ήταν πού με γλύτωσε από το φοβερό μου πάθος.

Πήγα στην Ν. Μάκρη κι έκανα Λειτουργία κι ευχαρίστησα τον άγιο. Τώρα πηγαίνω σ’ αυτό το Ίδρυμα, για να ξεφύγω λίγο από τον κόσμο και να σιγουρευτώ, ότι δεν το αποζητώ».

Βίος του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Εφραίμ του θαυματουργού

Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ γεννήθηκε στά Τρίκαλα τῆς Θεσσαλίας τό ἔτος 1384 στίς 14 Σεπτεμβρίου, ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μέ τό κοσμικόν ὄνομα Κωνσταντῖνος Μόρφης. Σέ ἡλικία 14 ἐτῶν, τό 1398, ἐγκατέλειψε μητέρα-χήραν καί (7) ἑπτά ἀδέλφια, ὕστερα ἀπό προτροπήν τῆς εὐσεβοῦς αὐτοῦ μητρός, προφανῶ ς διά νά ἀποφύγει τήν βιαίαν στρατολογίαν-«παιδομάζωμα», γιά τήν ἐπάνδρωσιν τῶν γενιτσαρικῶν σωμάτων, καί προσῆλθε διά νά μονάσει εἰς τήν Ι. Μονήν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, τήν ἀκμάζουσαν τότε ἐπί τοῦ Ὅρους τῶν Ἀμώμων της Ἀττικῆς. Ἀσκήτεψε καί μόνασε στήν Ἱερά Μονή ἐπί 28 χρόνια.Κατά τό ἔτος 1424 οἱ Τοῦρκοι εἰσέβαλαν βιαίως εἰς τήν Ι.Μ. τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου ἐπί τοῦ Ὅρους τῶν Ἀμώμων καί ἐσφαγίασαν ἀγρίως τούς Πατέρας τῆς Μονῆς.

Ὁ Ἅγιος ἀπουσίαζεν εἰς τήν σπηλιάν τοῦ ἐπί τοῦ Ὅρους καί ἐπιστρέψας, ὅταν εἶδε τά σώματα τῶν Πατέρων ἐσφαγμένα ἐδῶ καί ἐκεῖ ἐθρήνησεν γοερῶς. Τόν ἑπόμενον χρόνον τήν 14ην Σεπτεμβρίου 1425, ἑορτήν πάλιν Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐπανῆλθον οἱ βάρβαροι Ὀθω μανοί καί εὑρόντες τόν Ἅγιον τόν συνέλαβαν καί τόν ἐβασάνιζαν ἐπί 8 ½ μήνας, μετά μεγάλης μανίας καί βαρβαρότητος. Τέλος, τόν ἐκρέμασαν ἀνάποδα σέ παλαιόν δένδρον μουριᾶς ἐντός του περιβόλου τῆς Μονῆς, ἀφοῦ διαπέρασαν στόν ὀμφαλόν τοῦ χονδρόν παλαιόν ξύλον ἀναμμένον καί ἀφοῦ τόν ἐκάρφωσαν μέ μεγάλα σουβλερά γύφτικα καρφιά. Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ἐτελείωσε μαρτυρικῶς τήν ζωήν του ἀπό τούς Τούρκους τήν 5ην Μαΐου τοῦ σωτηρίου ἔτους 1426, σέ ἡλικία 42 ἐτῶν.Τό 1950 ἡ μακαριστή Γερόντισσα Μακαρία πλαισιώθηκε ἀπό τίς πρῶτες προσελθοῦσες μοναχές καί ἀναστήσασα τήν παλαίφατη Πατριαρχική Σταυροπηγιακή Μονή, μέσα ἀπό πολύχρονους ἀγῶνες, κόπους καί στερήσεις, «τήν ἀνέδειξε σέ μεγάλο προσκυνηματικό κέντρο τῆς Παγκόσμιας Ὀρθοδοξίας, χάρη στή δύναμη τοῦ Θαυματουργοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ», ὅπως ὁμολογοῦν σύγχρονα μεγάλα πνευματικά ἀναστήματα.

Σέ αὐτήν τήν «σύγχρονη κολυμπήθρα τοῦ Σ ιλωάμ», ἡ «Μητέρα Μακαρία», «ἡ Μάνα τῶν πονεμένων», ὅπως τήν ἀπεκαλοῦν οἱ ἴδιοι οἱ πιστοί, διότι ἔτσι τήν αἰσθάνονταν, σ’ ὅλο τόν ἐπίγειο βίο της, παρά τά ἀλεπάλληλα ἐμφράγματα πού εἶχεν ὑποστεῖ, τόν σακχαρώδη διαβήτη πού τήν ἐταλαιπ ώρει, καί τό θραῦσμα βλήματος, πού ἔφερε στήν κοιλιακή χώρα ἀπό τά χρόνια της Κατοχῆς, περιχαρής διηκόνει πάντα πιστόν πρ οσερχόμενον καί ἑξαιτούντα τήν Ἁγίαν προσευχήν της. Σχεδόν νυχθημερόν προσηύχετο καί ἐνουθέτει πνευματικά ὀρφανά, χήρας, διαζευγμένους, νέους καί ἀσθενεῖς, ἐπιστήμονας καί βιοπαλαιστᾶς, μοναχούς καί μοναχᾶς. Πανεπιστημιακοί διδάσκαλοι τῆς ἐζητοῦν νά εὐλογήσει τίς διατριβές τους, ἐκπαιδευτικοί τό ἔργο τους καί τίς οἰκογένειές τους.

Ἡ βαθύτατη πίστη της, ἡ εὐγένεια καί τό πράον του χαρακτῆρος της, ἡ διακριτικότητα, ἡ ἀνεξικακία, ἡ συγχωρητικότητα, ἡ «χωρίς ὅρια φιλανθρωπία» τῆς σημάδεψαν καθοριστικά τήν Ἁγία της Μορφή.

Ὁ μεγάλος Φώτης Κόντογλου γράφει τό Μάη τοῦ 1964 στόν «Ἑσπερινό» του γιά τό ἀγαπημένο μοναστηράκι τῆς Παναγιᾶς τῆς Ξυλοκέριζας «Ἁγιασμένος εἶναι ὅλος ἐκεῖνος ὁ τόπος…βγαίνει νά μᾶς καλωσορίσει ἡ ἡγουμένη Μακαρία, μορφή ὁσία… Τό σεμνό πρόσωπό της ἀκτινοβολά μέσα στό μαῦρο ράσο. Ἀληθινή καί ἄξια νύμφη τοῦ Χριστοῦ, λάμπει ἀπό τή χαράν πού χαρίζει ὁ Κύριος σέ κείνους πού τόν ἀγαπήσανε περισσότερο ἀπό γονεῖς καί ἀδελφούς… Ἡ πίστη καί ἡ προσευχή τῆς ἔκανε ν’ ἀνθίσει ἡ ξερή ἔρημο σάν κρίνο. Νεώτατη κι ὁλομόνα χη ἦρθε πρίν ἀπό χρόνια σέ τοῦτο τό ἔρημο καί ἄγριο μέρος καί κάθησε μέσα στά ἐρείπια πού φωλιάζανε τά τσακάλια. Ἐπί μῆνες δέν  ἔβλεπε ἄνθρωπο…

Ἡ γλυκειά κι ἥσυχη Μακαρία τράβηξε κοντά τῆς κάμποσες νέες μοναχές πού ἀφοσιωθήκανε σ’ αὐτή. Κι ὄχι μονάχα αὐτό, ἀλλά μέσα στή φτωχή φωλιά τούς βρήκανε καταφύγιο καί ἄλλα πουλάκια τοῦ Θεοῦ, 15 ὀρφανά, ἀπό ἑνός ἕως 18 χρονῶν. Ὤ πλούσια φτώχεια, πού ντροπιάζεις τόν φτωχό πλοῦτο, πού ἔχουνε οἱ πλούσιοι!....»

Πράγματι, χωρίς οἰκονομικούς πόρους συνετήρει μέχρι τό 1980 ὀρφανοτροφεῖο μέ 70 περίπου παιδιά σχολικῆς ἡλικίας, στά ὁποῖα παρεῖχε στέγη, τροφή, ἐνδυμασία καί παιδεία στοιχειώδους βαθμίδος, ὅσα δέ προκοπταν στά γράμματα, τά ἔφτασε μέχρι τῶν Ἀνωτάτων ἐκπαιδευτικῶν Ἱδρυμάτων καί σήμερα ὁμολογοῦν ὅτι τά «ἐχόρταινεν ἐκ τοῦ μηδενός».

Ἄν καί δέν εἶχε Πανεπιστημιακή μόρφωση, π ροέβη σέ ἔκδοση Πατρικῶν κειμένων, «Λόγοι ἀσκητικοί του Μεγάλου Βασιλείου» καί σέ σύνταξη Παρακλητικοῦ Κανόνο ς καί Ἀκολουθίας Χαιρετισμῶν πρός τόν Ἅγιόν της Ἐφραίμ, τόν ὁποῖον ὑπεραγαπᾶ. Τά θαύματα δέ τοῦ ὁποίου κατέγραφε καί ἐξέδωσε σταδιακά σέ (10) δέκα τόμους – σήμερα ἔχουν φτάσει τούς (16) δεκαέξι – πρός στήριξιν καί ἐνδυνάμωσιν τῶν πιστῶν.Σήμερα ἡ Ι.Μ. Εὐαγγελισμοῦ εἶναι γνωστή ἀνά τό Πανελλήνιον ὡς Ι.Μ. Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καί Ἁγίου Ἐφραίμ.Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ τιμᾶται στίς 3 Ἰανουαρίου, ἑορτή τῆς εὑρέσεως τῶν Ἱερῶν λειψάνων Τοῦ ὑπό τῆς Μακαριστῆς Μητρός Μακαρίας καί στίς 5  Μαΐου, ἑο ρτή τοῦ τέλους τοῦ Μαρτυρίου Του.Ὁ Κύριος της Δόξης ἐπέτρεψε σέ βαθύτατο γῆρας στή Γερόντισσα Μακαρία νά σηκώσει μεγάλο σταυρό. Τόν σήκωσε μέ καρτερία καί σιωπή. Ἀντιμετώπισε τήν δοκιμασία μέ ὑπομονή, ὡς εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἡ τελευτή τῆς ὑπῆρξεν ἀπολύτως ἤρεμη καί ὀσιακή, ἄλλωστε τήν εἶχε προείπει πρό 20ετιας κ αί πλέον.

Ἡ Ἁγία ψυχή της, ἀσφαλῶς χειραγωγημένη ἀπό τόν Ἅγιόν της Μεγαλομάρτυρα Ἐφραίμ ἀφοῦ μετέλαβε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων ἐπέταξε στούς Οὐρανούς, ὅπου καί ἀνῆκε. Ἦταν Παρασκευή, ἑορτή τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοπόρου 23-4-1999.Σήμερα, τό πολυβασανισμένο Ὅσιο Σῶμα τῆς εὑρίσκεται  στόν ἀπόμερο Τάφο πού πρό ἐτῶν ἡ ἴδια εἶχε σκάψει εἰς τόν προαύλειο χῶρο τῆς Μονῆς τῆς ὁποίας ὑπῆρξε χάριτι Θεοῦ Κτιτόρισσα καί Καθηγουμένη ἐπί ἥμισυ αἰώνα, «γιά νά ἀφουγκρᾶται τίς ψαλμωδίες καί νά θεᾶται τά ἔνδοξα καί ἐξαίσια πού ὁ Ἅγιο ς ἐπιτελεῖ στούς μετά πίστεως προσερχομένους στήν Ἱερά Μονή Του».

Η Ιερά Μονή Αγίου Εφραίμ

Ἡ Ἱερά Μονή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου εὑρίσκεται εἰς τό Ὅρος τῶν Ἀμώμων (βουνό τῶν καθαρῶν) – Πεντελικόν, στήν περιοχήν τῆς Ξυλοκ έριζας, στήν ἀνατολική πλευρά τοῦ Πεντελικοῦ Ὅρους, εἰς τήν ἰδίαν θέσιν της ἀπό τοῦ 10ου μ.Χ. αἰῶνος λειτουργούσης παλαιᾶς ἀνδρώας Ἱερᾶς Μονῆς Εὐαγγελισμο ῦ Θεοτόκου.

Εἰς τό Πατριαρχικόν Σιγίλλιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Νεοφύτου της 10ης Μαΐου τοῦ 1611, πού σήμερα φυλάσσεται εἰς τήν Ἐθνικήν Βιβλιοθήκην τῶν Ἀθηνῶν, ἡ Ἱερά Μονή φέρεται μέ τό ὄνομα Γενέσιον τῆς Θεοτόκου, Πατριαρχική Σταυροπηγιακή Μονή, ὅπως ἤδη ἀπό τοῦ ἔτους 1576 ἐπί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου Β’ ἐτιμάτο, πρίν μετονομασθεῖ ἀντικανονικῶς καί αὐθαιρέτως εἰς Ἁγίαν Παρασκευήν, ὑπό τινῶν Ἀλβανιτῶν.

Ἀπό τόν 10ο μ.Χ. αἰώνα εἰς τό Ὅρος τῶν Ἀμώμων – Πεντελικόν ὑπῆρχαν πάρα πολλά ἀσκητήρια, διασκορπισμένα σέ ὅλη τήν ἔκτασιν τοῦ βουνοῦ.

Ἡ Ἱερά αὐτή Μονή ἀνεσυστήθη ὡς γυναικεία τό ἔτος 1945 ἀπό τήν ἀείμνηστη Καθηγουμένη καί Κτιτόρισσα Μοναχή Μακαρία Δεσύπρη μέ τό ἴδιον ὄνομα τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου καί τό ἔτο ς 1975 μετωνομάσθη δί’ Ὑπουργικῆς Ἀποφάσεως εἰς Ι.Μ. Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου ὅπως ἦτο τό ἀρχικόν ἰδρυτικόν ὄνομά της καί τό ὁποῖο ἀπεκαλύφθη θαυμαστῶς εἰς τήν Ὀσιωτάτην Μητέρα Μακαρία ὅπως θαυματουργικῶς τῆς ἀπεκαλύφθη καί τό Σκήνωμα τοῦ  Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Ἐφραίμ τοῦ Θαυματουργοῦ τό 1950.

Ἡ ταπεινή ἐκ Τήνου Γερόντισσα Μακαρία, ἀφ’ὅτου ἀνηφόρισε τό καλοκαίρι τοῦ 1945 στό Ὅρος τῶν Ἀμώμων διά νά ἀνάψει τό καντηλάκι στά χαλάσματα τῆς πάλαι ποτέ αὐτῆς Πατριαρχικῆς Σταυροπηγιακῆς Ι. Μονῆς, ἐπληροφορήθη ἐσωτερικῶς ὅτι «ὁ τόπος οὗτος Ἅγιός ἐστι», δί’ ὁ καί παρέμεινε ἐν αὐτῶ ἀδιαλείπτως μέχρι τήν ἐκδημίαν τῆς (1999), κάτω ἀπό τελείως ἀντίξοες συνθῆκες, μέ ἀφάνταστες στερήσεις, χωρίς σκεπάσματα, χωρίς πόρτες καί παράθυρα, ἀσθενοῦσα…

Ὅμως ὁ Κύριος της Δόξης τῆς ἐπεφύλασσεν ὑψίστην τιμήν, τήν θαυμαστήν ἀποκάλυψιν τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ, μετά πεντακοσίων χρόνων κατακρυψιν, τήν 3ην Ἰανουαρίου 1950, Ἀρχιερατεύοντος τοῦ μετέπειτα Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἰακῶβον, τότε δέ Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος.

Τό πρωί ἐκεῖνο τῆς 3ης Ἰανουαρίου τοῦ 1950 ἡ Γερόντισσα Μακαρία μέ τή βοήθεια ἑνός ἐργάτη ἔσκαψε σ’ἕνα σημεῖο πού τῆς ὑπεδεικνύετο μυστικά καί πού, ὅπως φάνηκε, ἀπό τό  μισογκρεμισμένο τζάκι στόν τοῖχο, βρισκόταν τό κελλί κάποιου μοναχοῦ. Σέ βάθος 1,70μ. περίπου βρέθηκε τό Σκήνωμα τοῦ Ἁγίου, πού εὐωδίαζε. Τό ράσο τοῦ εἶχε παραμείνει ἄθικτο!

Ἕνα βράδυ, ἐκεῖ πού διάβαζε τόν Ἑσπερινό, ἄκουσε στήν ἔρημη αὐλή, ἀπό πίσω της βαρειά βήματα… Ἐνοίωσε πώς ἐκεῖνος πού περπατοῦσε στάθηκε ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία. Γυρίζει καί βλέπει ἕναν μοναχό ὑψηλό, ἀδύνατο, μέ μαῦρα καί ὀλίγον σγουρά γένεια, στό ἀριστερό του χέρι ὑπερίπτατο ἕνα λευκό φῶς ὑπερλάμπον, ἐνῶ μέ τό δεξί χέρι τοῦ εὐλογοῦσε. Τῆς λέγει: «Σ’εὐχαριστῶ πολύ. Ὀνομάζομαι Ἐφραίμ» καί χάθηκε.

Άγιος Εφραίμ της Νέας Μάκρης: Ζωντανές παρουσίες από περιγραφές αυτοπτών μαρτύρων...

Πεντακόσια περίπου χρόνια έχουν περάσει, από τό 1426 , όταν στίς 5 Μαϊου Αγαρηνοί πειρατές, εισβάλλοντας στό μοναστήρι τών Αμώμων, στόν λόφο τής Νέας Μάκρης, παλούκωσαν μέ αναμμένο δαυλό στήν κοιλιά τόν Άγιο Εφραίμ, ηγούμενο τότε σ΄ αυτό τό μοναστήρι...

Έκτοτε παρέμενε άγνωστος, μέχρι τό 1964 , όταν γιά λόγους πού μόνο ό Θεός γνωρίζει, κάνει στόν χώρο τής αρχαίας Μονής καί πάλι ζωντανή τήν παρουσία του...Στό ερειπωμένο αυτό μοναστήρι, ζεί τώρα μιά ευσεβής καλόγρια.

Είναι ή Μακαρία Δεσύπρη, αυτή ή φωτεινή ψυχή πού μέ τήν ταπεινή παρουσία της σημάδεψε τήν ζωή τού Μοναστηριού στά χρόνια πού ακολούθησαν...

Διηγείται ή ίδια...

--" Καθισμένη πάνω στά ερείπια τού παλιού Μοναστηριού, όπου ή θεία Πρόνοια οδήγησε τά βήματά μου, έφερνα τόν στοχασμό μου σέ χρόνια περασμένα, σέ παλιούς καιρούς, όταν σκορπισμένα ήταν παντού τά κόκκαλα τών Αγίων μαρτύρων...Καί καθώς καταγινόμουν στό καθάρισμα τών χαλασμάτων, αναλογιζόμουνα ότι βρισκόμουνα σέ τόπο ιερό καί έλεγα,

--Θεέ μου, αξίωσέ με τήν ανάξια, νά ιδώ κι΄ εγώ έναν από τούς παλιούς πατέρες πού εδώ έζησαν...Καί ενώ περνούσε ό καιρός έχοντας πάντα εσωτερικά τήν ίδια επιθυμία, ένοιωθα μιά φωνή μέσα μου νά μού λέει,

--" Σκάψε, καί εκείνο πού ζητάς θά τό βρείς !

Καί μ΄ έναν τρόπο θαυμαστό, ή μυστική αυτή φωνή, μού υπέδειξε τό κομμάτι γής στήν αυλή τού μοναστηριού, πού έπρεπε νά ψάξω.Ό καιρός περνούσε, καί ή φωνή αυτή, κάθε φορά πιό δυνατή μέ προέτρεπε ν΄ αρχίσω...Έδειξα τό σημείο στόν εργάτη πού φώναξα γιά μιά άλλη επισκευή, στό παλιό Ηγουμενείο, καί τού είπα νά σκάψει. Αυτός, απρόθυμος άρχισε αλλού τό σκάψιμο. Καί αφού είδα ότι δέν μέ άκουγε νά πάει εκεί πού τού έδειχνα, τόν άφησα νά κάνει τό θέλημά του χτυπώντας τούς άγονους βράχους. Τελικά, κατάλαβε τό λάθος του καί γύρισε στό σημείο...

"...καί φθάνοντας, έπειτα από ώρες, στό 1,70 βάθος, έφερε ό κασμάς στήν επιφάνεια τήν κεφαλή τού ανθρώπου τού Θεού. Τήν ίδια στιγμή, γέμισε άρωμα ή ατμόσφαιρα!

Ό εργάτης χλώμιασε, δέθηκε ή γλώσα του, καί κόπηκε ή μιλιά του

--Άφησέ με μόνη, τόν παρακάλεσα...

Γονάτισα μέ ευλάβεια καί ασπάσθηκα τό σκήνωμα τού Αγίου συλλογιζόμενη τήν έκταση οδύνης καί πόνου τού τότε μαρτυρίου του..."Καί αλλού, ή μοναχή Μακαρία Δεσύπρη, εξιστορεί πώς είδε ολοζώντανο τόν Άγιο...

--" Ήταν βράδυ, καί διάβαζα μόνη μου τόν Εσπερινό στό ερειπωμένο μοναστήρι, όταν ξαφνικά άκουσα βήματα...Ξεκινούσαν από τό βάθος τού τάφου προχώρησαν στήν αυλή κι΄ έφθασαν στήν πόρτα τής Εκκλησίας. Τά βήματα ακούγονταν δυνατά καί σταθερά καθώς πλησίαζαν. Γιά πρώτη φορά στήν ζωή μου μέσα σ΄ εκείνη τήν ερημιά φοβήθηκα...Δέν γύρισα ούτε πού νά κοιτάξω ώσπου άκουσα τήν φωνή του νά λέει,

--" Ώς πότε θά μ΄ έχεις εκεί πέρα; Κι΄ αυτός ( ό εργάτης ), πώς πέταξε τό κεφάλι μου έτσι;

Γύρισα τότε τρομαγμένη καί τ ό ν ε ί δ α !

Ήταν ψηλός, μέ μάτια μικρά στρογγυλά πού τρεμόπαιζαν στίς κόγχες τους. Έβλεπα τίς ρυτίδες του, καί τά γένια του πού έφθαναν μέχρι τόν λαιμό του. Τό μαύρο ράσο του μαύρο μέ πτυχώσεις, καί στό αριστερό του χέρι κρατούσε ένα φώς υπέρλαμπρο ενώ μέ τό δεξί ευλογούσε !...

Ήταν ένα πλάσμα, 1.500 ετών, καί βρισκόταν μέ τήν δύναμι τού Χριστού ολοζώντανο, ακριβώς δίπλα μου!!

--Συγχώρεσέ με, τού είπα, καί αύριο μόλις ξημερώσει ό Θεός τήν ημέρα του, θά σέ φροντίσω...

Καί αμέσως έγινε ά φ α ν τ ο ς !

Συνέχισα ειρηνικά τόν Εσπερινό μου, καί τό πρωϊ καθάρισα τά άγια λείψανα, τά έπλυνα, καί άναψα ένα μικρό καντηλάκι.Τό ίδιο βράδυ είδα τόν Άγιο στόν ύπνο μου. Στεκόταν όρθιος καί κατάφωτος μέσα στήν Εκκλησία. Κρατούσε τήν εικόνα του στά χέρια του καί μέ κοίταζε...

Άκουσα τήν φωνή του πεντακάθαρα...

--" Σ΄ ε υ χ α ρ ι σ τ ώ π ο λ ύ, μού είπε. Ο ν ο μ ά ζ ο μ α ι Ε φ ρ α ί μ ..."

Πέρασε αρκετός καιρός απ΄ αυτό τό περιστατικό καί πάντα μέσα μου είχα μιά απορία...Ώσπου μιά μέρα, μετά τό τέλος τού Εσπερινού, καθώς μέ τό χέρι μου έκλεινα τήν πόρτα τής Εκκλησίας, ακούω τρία χτυπήματα, σάν από κεχριμπαρένιο κομπολόϊ. Κατάλαβα ότι ήταν ό Άγιος, μπήκα στό ιερό πού βρίσκονταν τά άγια λείψανά του, άναψα ένα κερί καί ευλαβικά τά προσκύνησα.Αλλά τί νά ειπώ καί τί νά λαλήσω, όταν τήν ίδια ακριβώς στιγμή σάν χείμαρος πλημμύρησε όλος ό τόπος από τήν Παραδεισένια εκείνη ευωδία πού τά άγια λείψανα έβγαζαν...".Έτσι περιγράφει ή αείμνηστος ηγουμένη Μακαρία Δεσύπρη τήν εμφάνιση τού αγίου σάν μία σφραγίδα - πρόλογο σέ κάθε ένα από τά βιβλία γιά τόν Άγιο Εφραίμ,πού μέχρι σήμερα τό μοναστήρι έχει κυκλοφορήσει, μέ τόν γενικό τίτλο " ΟΠΤΑΣΙΑΙ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ τού Αγίου Μεγαλομάρτυρος Εφραίμ τού θαυματουργού " - Αθήναι - 1998.

Απολυτίκιο

Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης

Εν όρει των Αμώμων ώσπερ ήλιος έλαμψας,

και μαρτυρικώς, θεοφόρε, προς Θεόν εξεδήμησας,

βαρβάρων υποστάς επιδρομάς, Εφραίμ Μεγαλομάρτυς του Χριστού,

διά τούτο αναβλύζεις χάριν αεί, τοις ευλαβώς βοώσι σου.

Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι,

δόξα τω ενεργούντι διά σου, πάσιν ιάματα.

Πρόγραμμα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κκ Κοσμά

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2020

07:30’  π.μ.  – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

Όρθρος - Αρχιερατική Θεία Λειτουργία. 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8 ΜΑΪΟΥ 2020

19:00' μ.μ. – ΠΑΛΑΙΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός.

ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΜΑΪΟΥ 2020

07:30’  π.μ.  –ΝΕΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

Όρθρος - Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία. 

ΚΥΡΙΑΚΗ 10 ΜΑΪΟΥ 2020

07:30’ π.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΒΟΥΝΕΝΟΙΣ –ΤΟΠ. ΚΟΙΝ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΟΝΙΤΣΗΣ

Όρθρος – Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.  

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ:

1)  Οι Ιερές Ακολουθίες θα τελούνται κεκλεισμένων των θυρών και θα μεταδίδονται σε ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΥΝΔΕΣΗ από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας 106,3 FM STEREO.

Κυριακή Μυροφόρων-Η τόλμη στην χριστιανική πράξη

Ιωάννου Αν. Γκιάφη

Θεολόγου- Πολιτικού Επιστήμονος  

Ο αρχαίος ποιητής Όμηρος σε μια από τις εξαίσιες ραψωδίες του γράφει για τον περίφημο ήρωα Οδυσσέα τα εξής: "Θαρσαλέος ἀνὴρ ἐν πᾶσιν ἀμείνων''. "Ο θαρραλέος άνθρωπος υπερτερεί σε όλα.'' Πράγματι στο ξακουστό έργο του ''Οδύσσεια'' συνεχώς καταδεικνύει το απαράμιλλο θάρρος και την δυνατή τόλμη του Οδυσσέα, όταν έρχεται αντιμέτωπος με διάφορες περιπετειώδεις προκλήσεις. Αλλά και εάν στρέψουμε τη σκέψη μας στους μεταγενέστερους αγώνες των Ελλήνων, θα διαπιστώσουμε πως εισέρχονταν στη μάχη με θάρρος και τόλμη. Δεν υπολόγιζαν το κίνδυνο. Δεν λογάριαζαν τον θάνατο. Δεν σκέφτονταν τη ζωή τους μπροστά στο εθνικό συμφέρον. Προέτασσαν θαρραλέα όλο τους το ''είναι'' και πετύχαιναν σπουδαία κατορθώματα. Ως κινητήριο μοχλό τους  πάντοτε είχαν την αφοβία στις οποιεσδήποτε περιστάσεις και καταστάσεις. 

Όμως και σήμερα στο ιερό ευαγγελικό ανάγνωσμα παρουσιάζονται ορισμένα πρόσωπα με αυτά τα δυναμικά στοιχεία. Εμφανίζονται συγκεκριμένα πρόσωπα που προβαίνουν σε τολμηρές και ριψοκίνδυνες πράξεις. Κατά πρώτον ο ''ευσχήμων'' βουλευτής Ιωσήφ, ο από Αριμαθαίας, ο οποίος "τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ''(Μαρκ.15,43). Παρά την επιφανή θέση του ως μέλος του Ιουδαϊκού συνεδρίου και την εύπορη κατάστασή του, τολμάει να ζητήσει το νεκρό σώμα του Ιησού. Όντας κρυφός ακόλουθος του Κυρίου και πιστός στα της Βασιλείας του Θεού, επιθυμεί μαζί με τον Νικόδημο, να ενταφιάσει τον κεκοιμημένο Διδάσκαλο. Έστω και την ύστατη στιγμή θέλει  να εκφράσει την ολόθερμη αγάπη του προς τον Δημιουργό πάσης της κτίσης. Όχι μυστικά, αλλά φανερά πλέον με το αίτημά του προς τον Πιλάτο δείχνει το καρδιακό σύνδεσμό του με την Σταυρωμένη Αγάπη, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. ''Δεν υπολογίζει ότι πλούσιος είναι και θα εκπέσει από τον πλούτο και θα διαβληθεί από τους Ιουδαίους, παρά ζητάει το σώμα του αδίκως Σταυρωθέντα.''(Ιερός Θεοφύλακτος). Μόλις δε εκπληρώνεται το αίτημά του, λαμβάνει το νεκρό σώμα, το τυλίγει σε ολοκαίνουργια σινδόνα και το εναποθέτει σε μνημείο, σκαλισμένο σε βράχο. Έτσι αποδίδει όλες τις νεκρικές τιμές προς τον νεκρό Ιησού, ώστε να μην υστερεί σε τίποτα. 

Ο ιερός ευαγγελιστής Μάρκος εκτός του Ιωσήφ, μας προβάλλει και την τολμηρή πράξη τριών γυναικών, της Μαρίας της Μαγδαληνής, της Μαρίας του Ιακώβου και της Σαλώμης. Τρεις αφοσιωμένες μαθήτριες του Διδασκάλου! Τρεις μυροφόρες! Αψηφώντας δυσκολίες, υπερνικώντας εμπόδια και μην υπολογίζοντας την κοινωνική θέση τους, φθάνουν το ξημέρωμα της Κυριακής στον τάφο του Ιησού. ''Όρθρου βαθέως'' και έχοντας εφοδιαστεί με πολύτιμα αρώματα-μύρα, έρχονται να αποτίσουν τον φόρο της τιμής τους προς τον Κύριο. Εφαλτήριο αυτής της θαρραλέας ενέργειάς τους είναι η αγάπη τους για τον Θεάνθρωπο Κύριο. Γι' αυτό και δεν λογαριάζουν την ώρα και τους στρατιώτες, παρά την πραγμάτωση του σκοπού τους, το να μυρώσουν τον νεκρό Ιησού. Αντί να προβούν στην σχεδιασμένη πράξη τους, βρίσκονται μετ' εκπλήξεως μπροστά σε κάτι το υπερθαύμαστο. Καθίστανται οι πρώτοι μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού. Άγγελος Κυρίου τις μεταφέρει την χαρμόσυνη είδηση: '' Ἠγέρθη, οὔκ ἐστιν ὧδε''(Μαρκ. 16,6) και τις προτρέπει να λάβουν τα διαπιστευτήρια από το κενό μνημείο. Τις παραγγέλνει την αναστάσιμη πραγματικότητα να την μεταλαμπαδεύσουν στους μαθητές του Κυρίου. Οι γυναίκες όσο κι αν ήταν υποτιμημένες στην Ιουδαϊκή κοινωνία, τόσο υπερτιμημένες εμφανίζονται στα μάτια του Θεού. Ο Κύριος τις ανταμείβει για την τολμηρή πράξη τους, αφού γεύονται την εμπειρία της Αναστάσεως! Μπορεί της πρώτης γυναίκας της Εύας να συνδέθηκε το όνομά της με την πτώση και την αμαρτία, οι μυροφόρες όμως συνδέονται με την Ανάσταση και την σωτηρία. Πόση τιμή και πόση αξία! Οι μυροφόρες γίνονται από διακόνισσες του μυστηρίου του θανάτου, ευαγγελίστριες της αναστάσιμης χαράς.

Οι τολμηρές πράξεις του Ιωσήφ και των Μυροφόρων ίσως πρέπει και για μας να αποτελέσουν ένα πνευματικό αφυπνιστικό κουδούνι. Ίσως πρέπει να γίνουν ένα ξυπνητήρι συναίσθησης του χριστιανικού καθήκοντός μας. Ίσως πρέπει να μας εγείρουν από την ανάπαυλα και την ραστώνη, κάνοντας μας να συνειδητοποιήσουμε το χρέος μας απέναντι στον ''Ποιητή ουρανού και γης''. Διότι τις περισσότερες φορές μας διακατέχει ο φόβος και η ατολμία. Φοβούμαστε να αποκαλύψουμε την χριστιανική μας ταυτότητα, με την δικαιολογία της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Δεν τολμούμε να ομολογούμε ''λόγοις και έργοις'' τις ευαγγελικές επιταγές, γιατί η αμαρτία μας αφοπλίζει. Οι Μυροφόρες τόλμησαν να υπάγουν στο κενό μνημείο, μη φοβούμενες την στρατιωτική φρουρά. Ο Ιωσήφ τόλμησε να αιτηθεί το νεκρό σώμα του Ιησού, διατρέχοντας τον κίνδυνο της απώλειας της θέσης του.  Εμείς τολμούμε για τον Χριστό; Μήπως δεν τολμούμε αληθινά;

Οι άγιοι μάρτυρες και νεομάρτυρες τόλμησαν με θάρρος να ομολογήσουν την χριστιανική αλήθεια ενώπιον αδίστακτων τυράννων. Ο Ιερός Χρυσόστομος τόλμησε και ήλεγξε την αυτοκράτειρα Ευδοξία για τα ανοσιουργήματά της. Ο Άγιος μεγαλομάρτυρας Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος τόλμησε και μπροστά στον Διοκλητιανό αρνήθηκε να συλλάβει τους χριστιανούς της επαρχίας του. Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την μνήμη ενός ιερατικού ζεύγους, του Τιμοθέου και της Μαύρας. Όταν ο ειδωλολάτρης έπαρχος Αρριανός ζήτησε από τον ιερέα Τιμόθεο να κάψει δημόσια τα ιερά βιβλία του, εκείνος με θάρρος και τόλμη του απάντησε: ''Όπως ο στρατιώτης στη μάχη δεν παραδίνει τα όπλα στον εχθρό, διότι αλλιώς θεωρείται λιποτάκτης, έτσι κι εγώ δεν μπορώ να τα παραδώσω. Δίνω τη ζωή μου, μα όχι τα ιερά μου βιβλία.'' Και μετά από σκληρά βασανιστήρια ακολούθησε ο σταυρικός θάνατος αυτού και της συζύγου του, λαμβάνοντας και οι δύο το αμαράντινο στεφάνι της δόξης του Θεού. Η γνήσια χριστιανική ζωή απαιτεί τόλμη και θάρρος! Γένοιτο!

Δελτίο Τύπου από την Ιερά μας Μητρόπολη

Μια ακόμη Θεία Λειτουργία κεκλεισμένων των θυρών και χωρίς την παρουσία των πιστών, τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, σήμερα Κυριακή των Μυροφόρων 2020, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αντωνίου στο Αγρίνιο.

Μιλώντας για το παράδειγμα της Πίστεως, της Αγάπης και της Ομολογίας των Αγίων Ιωσήφ και Νικοδήμου, αλλά και των αγίων Μυροφόρων γυναικών, σε σχέση με την σημερινή δύσκολη συγκυρία, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Κοσμάς είπε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

« Σήμερα φθάσαμε σε μεγάλη ολιγοπιστία, σε άρνηση αλλά και βλασφημία του Χριστού μας και των αγίων Μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Αντί να γονατίσουμε, και με πίστη θερμή και μετάνοια να ζητήσουμε άρση της επιδημίας από την Παντοδυναμία και την Αγάπη του Χριστού μας, όπως άλλωστε έκαναν και οι πρόγονοί μας, με τελεία απιστία απομακρύνουμε τη Θεία Χάρη, φοβούμενοι μήπως η επικοινωνία μας με τα Ιερά Μυστήρια, τα Ιερά και τα Όσια της Εκκλησίας μας, φέρουν σε μας μόλυνση.

Βρέθηκαν στόματα και είπαν ότι κατά τη Θεία Κοινωνία το σάλιο θα μεταδώσει μόλυνση ή ότι ο ασπασμός του Ιερού Ευαγγελίου, του Επιταφίου και του Εσταυρωμένου, θα καταστρέψει ό,τι κερδίσαμε…

Θλιβόμαστε πολύ γιατί υπάρχουν τέτοιες επιπόλαιες γνώμες και τέτοιες ιδέες, οι οποίες “διαγράφουν” την θεία Δύναμη της Εκκλησίας μας. Πονάμε, γιατί τόσο ορθολογικά, τόσο σαρκικά, τόσο επιπόλαια μιλάνε.

Αλήθεια, αυτοί οι άνθρωποι διαμένουν, ζουν, αναπνέουν, επικοινωνούν στην Ελλάδα των Αγίων, των Μαρτύρων, των Θαυμάτων ή όχι;;

Απορούμε που δεν ταπεινώνονται για να ακούσουν την περίτρανη αλήθεια ότι τα Ιερά Προσκυνήματα ποτέ δεν μετέδωσαν μολύνσεις, αλλά μόνο θεραπεία, υγεία, και ότι το τεθεωμένο Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας μπορεί και το σάλιο να το καθαρίσει, να το εξαλείψει ».

Ο Σεβασμιώτατος μίλησε για τον πόνο και την αγωνία των χριστιανών αυτές τις δύσκολες ημέρες, αλλά κυρίως επεσήμανε την ανάγκη της μετανοίας για να μπορέσουμε να λάβουμε το Έλεος του Θεού, τονίζοντας:

«Αλήθεια, πιστεύουμε ποιός είναι ο Χριστός; Επιτέλους, ας συνέλθουμε! Ας μετανοήσουμε! Ας ζητήσουμε έλεος για την απιστία μας και την αποστασία μας. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι την Πατρίδα μας δεν την διαφυλάσσουν μόνο τα μέτρα τα ανθρώπινα, αλλά κυρίως οι δεήσεις της Παναγίας μας, των Αγίων μας, αλλά και οι προσευχές των πιστών ορθοδόξων Χριστιανών, οι οποίοι κλαίνε και γονατίζουν έξω από τους Ιερούς Ναούς».

Καλό και ευλογημένο μήνα σε όλους

π. Απόστολος Φαφούτης. Ένα ευλαβικό αφιέρωμα στον λευίτη ιερέα του Αγρινίου

 Ο  Παπαποστόλης γεννήθηκε στο Αγρίνιο τον Ιανουάριο του 1871. Γεννήθηκε από γονείς λαμπρούς μεν κατά κόσμον, αλλά και ευγενείς κατά την ευσέβεια και την αρετή, οι οποίοι ονομάζονταν Θεόδωρος και Ευαγγελία. Αφού τελείωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευση στο Αγρίνιο, διορίστηκε Γραμματοδιδάσκαλος και επί περίπου δύο χρόνια παρέμεινε στο Βλοχό. Στη συνέχεια διορίστηκε υπογραμματεύς του Ειρηνοδικείου Αγρινίου και κατόπιν παντρεύτηκε την Μαριγώ Μαρκοπούλου, της οποίας ο πρόωρος θάνατος τον λύπησε πάρα πολύ. Το ιερατικό σχήμα έλαβε τον Σεπτέμριο του 1901 στο Θέρμο από τον τότε Μητροπολίτη Παρθένιο.Τον Ιούνιο του 1903 χειροτονήθηκε στην Αθήνα ιερεύς και τοποθετήθηκε αμέσως ως εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου. Το 1924, ο τότε Μητροπολίτης Κωνσταντίνος, αφού εκτίμησε τη δράση και τις αρετές του π. Αποστόλου Φαφούτη, τον ανεκήρυξε Αρχιερατικό Επίτροπο. Στην συνέχεια προήχθη ο Παπαποστόλης εις Αρχιμανδρίτην, κατ' απόλυτον εκλογή.

Η δράση του Παπαποστόλη επεκτάθηκε σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής. Τρέχει παντού για να ανακουφίσει και να ενθαρρύνει. Με την καλοσύνη του καθώς και με τις άλλες αρετές με τις οποίες ήταν στολισμένη η ψυχή του, γλυκαίνει τους πόνους των πληγωμένων καρδιών. Επισκέπτεται κατά τα χρόνια της κατοχής φυλακισμένους, παρηγορεί και νοσηλεύει τους ασθενείς. Κανείς από τους παλαιότερους σε ηλικία δε θυμάται τον Παπαποστόλη με αδειανές τις ιερατικές του τσέπες του φτωχού του αντεριού, ήταν πάντοτε γεμάτες. Γιατί ήταν προέκταση της καρδιάς του που ήταν πάντοτε γεμάτη αγάπη για όλους και για τον καθένα ξεχωριστά.

Το μεγάλο μυστικό του Παπαποστόλη ήταν η αγάπη. Αγαπούσε χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς υπολογισμούς. Αγαπούσε απλά, όλους τους ανθρώπους. Όλους! Αλήθεια! Και τους εχθρούς του ακόμη. Ενώ ήταν κατώτερος στη σοφία από πολλούς μορφωμένους της εποχής του, τους ξεπερνούσε όμως κατά πολύ στην αγάπη. Εξάλλου, αυτό είναι εκείνο που σήμερα και πάντα καταξιώνει την ύπαρξή του. Πραγματικά ο Παπαποστόλης δεν έμαθε τη γνώση και τη σοφία του κόσμου τούτου, η οποία "φυσιεί" αλλά εσπούδασε την αγάπη που "οικοδομεί".

Βασικά δικό του έργο και προσωπικός μόχθος είναι η δεντροφύτευση σε εκείνο το γυμνό βουνό με τα λίγα δέντρα, που έγινε αργότερα δάσος και η μοναδική πηγή οξυγόνου για όλο το Αγρίνιο. Παράλληλα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δικό του έργο είναι και ο Νέος Ιερός Ναός του Αγίου Χριστοφόρου. Ένας ναός σύγχρονος και ευρύχωρος και, το πιο σημαντικό, μέσα στην πόλη. Οι εργασίες άρχισαν το 1920 και τελείωσαν το 1937. Τότε ο Παπαποστόλης επάνω στην ωριμότητά του (ήταν τότε 63 ετών) θα μπορούσε να πει: "Ηυφράνθην επί τοις ειρηκόσι μοι εις οίκον Κυρίου πορευσόμεθα."

Πλήρης ημερών, παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό, αφού κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων και αφού παρεκάλεσε αυτούς που τον φρόντιζαν να δοθεί η μοναδική του περιουσία (ο σταυρός και τα παπούτσια του) στους φτωχούς. Ήταν 13 Αυγούστου του 1960 και ώρα 6 μ.μ. Όλος ο λαός του Αγρινίου και όλης της Αιτωλοακαρνανίας θρηνούσε την απώλεια ενός πραγματικού Αγίου που τους είχε συμπαρασταθεί και είχε βοηθήσει στις δύσκολες ώρες τους.

 Ο Παπαποστόλης ήταν ένας κοινωνικός εργάτης. Ήταν ένας κοινωνιστής που η παρουσία του δε θύμιζε λιμνάζοντα νερά, τέλματα και αναπαυτικές πολυθρόνες, αλλά ορμητικό ποτάμι και στίβο, γιατί μέσα του έκρυβε δύναμη και δημιουργία και ανακαίνιση. Ήταν, θα λέγαμε, ένας σίφουνας δυνάμεως, ήταν μια θύελλα δημιουργική, ήταν η παρουσία του μέσα στην κοινωνία ένας σεισμός ζωοδότης, ήταν μια καταιγίδα σταλμένη από τον Παντοδύναμο για να καθαρίσει τα ερείπια και να στήσει εκεί Ναούς, να φωτίσει τη σκοτεινή και μολυσμένη ατμόσφαιρα της εποχής του και να μεταβάλει, φυτεύοντας δάση σε καθάρια, ζωογόνα, γαλήνια, υπερκόσμια.

Μ' αυτή τη φλόγα, το πύρωμα να κάνει κάτι συγκεκριμένο και θετικό, η ανακαινιστική του χάρη οραματίστηκε και μεταμόρφωσε ένα ξηρό βουνό σε δάσος απέραντο από πεύκα, βελανιδιές, και άλλα δέντρα, στόλισμα της πόλης, ομορφιά του Αγίου Χριστοφόρου, κατοικία και τόπος όπου ο φτερωτός κόσμος υμνεί τον Πλάστη του, η δε ψυχή του περιπατητή στέλνει στο Δημιουργό το δικό της δοξαστικό.

Είναι βέβαια παλαιά, κουραστική και ηρωική η ιστορία αυτού του δάσους. Παλαιά, γιατί χάνεσαι μέσα στην αρχή αυτού του αιώνα και της Ιερατικής σταδιοδρομίας του Παπαποστόλη, κουραστική δε γιατί, εκείνο το σχεδόν γυμνό βουνό με τα ελάχιστα αραιά δέντρα έγινε μέσα σε λίγες δεκάδες χρόνια τούτο το θαύμα που βλέπουμε όλοι όσοι έχουμε τη χαρά να το επισκεπτόμαστε και κάτω από τους ίσκιους του να αναπαυόμαστε. Τότε ακριβώς, όταν ο γλυκασμός από τα λουλούδια των πουλιών τέρπει το σώμα και αγαλλιά την ψυχή μας, ας θυμόμαστε ότι τούτο το θαύμα του σημερινού δάσους είναι έργο και προσωπικός μόχθος του Παπαποστόλη που ξεσήκωσε κι άλλους για να φυτέψουν, να περιφράξουν, να ενδιαφερθούν, να βοηθήσουν ποικιλοτρόπως.

Ήταν το δάσος δικός του μόχθος, ήταν η μεγάλη του αγάπη, ήταν η διαρκής συντροφιά του. Γι' αυτό και καθημερινά - δεν είναι υπερβολή αυτό για το διάστημα που του επέτρεπε η υγεία του - σχεδόν μέχρι των τελευταίων χρόνων το επεσκέπτετο, το φρόντιζε, το περιποιείτο. Κι η τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί εκεί, για να βρίσκεται διαρκώς κάτω από τους γνώριμους ίσκιους του, τις γλυκειές μελωδίες του, τους χλοερούς τόπους αναψύξεως, κάτω από τα έργα των χειρών του, για να απολαμβάνει και τώρα πέρα από τα ουράνια δώματα τη δροσιά, την ηρεμία, τη γαλήνη του.

Στην ίδια γαλήνη του ουράνιου Παραδείσου ας προσευχόμαστε να αναπαύσει ο Πλάστης και Δημιουργός μας εκείνη την ευλαβική και σεβάσμια μορφή, το φυτευτή και δημιουργό του.

Β. Ο ΝΕΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ

Εκείνο όμως το έργο που έθελξε περισσότερο την καρδιά του νέου κληρικού, από τα πρώτα χρόνια της ιερατικής του σταδιοδρομίας, ήταν το κτίσιμο ενός ναού αφιερωμένου στη μνήμη του Αγίου Χριστοφόρου. Ένας νέος ναός, μέσα στην πόλη, πιο σύγχρονος και πιο ευρύχωρος, που να ικανοποιεί και να βοηθεί με τις σύγχρονες ανέσεις του τις ψυχές να ανεβαίνουν "στο Ιερό" για προσευχή, έγινε γρήγορα η σκέψη του, το σχέδιό του, ο βαθύς του πόθος, η διαρκής και ισόβιος προσευχή του.

Μ' αυτόν τον πόθο στην καρδιά ξεκίνησε ο Παπαποστόλης το 1920 για να εφαρμόσει το σχέδιό του. Το σκέφτηκε, το μελέτησε όσο μπορούσε, το είπε στους στενούς του συνεργάτες και προχώρησε. Κτύπησε πόρτες πλουσίων και φτωχών, ανέβηκε μαρμάρινα σκαλοπάτια, κατέβηκε ανήλια υπόγεια, μπήκε σε φτωχές καλύβες, έτρεξε στους δρόμους της πόλης, διάβηκε στενά μονοπάτια, ξενύχτησε ιδρωμένος στα χωράφια, στις μάνδρες, στις λιάστρες, στα χωριά. Αφουγκράστηκε τον ίδιο πόθο στις ψυχές των ανθρώπων και τότε ξαναχτύπησε και ζήτησε προσφορές! Το ξανασημειώνουμε γιατί ο Παπαποστόλης όταν ξεκίνησε διέθετε στο ταμείο του μόνον σχέδια, όνειρα, πόθους, εργατικότητα, πίστη, αντοχή και αγάπη. Χρήματα δεν υπήρχαν καθόλου. Ήταν όμως δυνατή η πίστη. Γι' αυτό και στη συνέχεια δε γράφονται, δεν είναι δυνατόν να σημειωθούν οι κόποι, οι ιδρώτες, ο πόνος, η αγωνία, η φτώχεια αυτών που αναλαμβάνουν τέτοια έργα, οι απαιτήσεις του έργου, οι δύσκολοι καιροί που οι άνθρωποι περνούσαν μετά τη Μικρασιατική καταστροφή. Όμως εδώ πρέπει τούτο να γραφεί και να υπογραμμιστεί. Όταν τις καρδιές τις καίει ο βαθύς πόθος για δημιουργία και κοινωνική προσφορά, όλα τα εμπόδια υπερπηδούνται, όλα όσα λείπουν βρίσκονται, όλα γίνονται κατορθωτά. Κι όταν ακόμη αυτός ο πόθος είναι εκπλήρωση πνευματικών εφέσεων της ψυχής και όχι υλικών συμφερόντων τότε "πάντα δυνατά τω πιστεύοντι". Κι ο Παπαποστόλης πίστευε στο έργο του και την αποστολή του. Γι' αυτό και ανοίχτηκαν βαλάντια μικρών και μεγάλων, πλουσίων και φτωχών, Ελλήνων και ξένων. Παντού και προς όλες τις κατευθύνσεις γράφτηκαν επιστολές, εστάλησαν υπομνήματα, έτρεξαν επιτροπές, προτάθηκε το χέρι και ζήτησε και πήρε τα πολλά αλλά και "το δίλεπτο της χήρας". Αλήθεια! Το δίλεπτο της χήρας! Και αυτό χρησιμοποιήθηκε εδώ.

Έτσι τούτος ο ναός που μεγαλοπρεπής στέκει μπροστά μας σήμερα έχει αυτή την όμορφη ιστορία. Κάθε του πέτρα και ένας πόνος, κάθε του πεσσός και μια αγωνία, κάθε του τρούλος και ένα δάκρυ, κάθε του βελτίωση και νέοι κόποι και ιδρώτες και αγώνες. Πόνοι και δάκρυα και αγώνες του Παπαποστόλη, που σε κάθε πέτρα έχει βάλει την υπογραφή του με το αίμα της καρδιάς του, πλάι σε κάποια προσφορά βιοπαλαιστού, χήρας και ορφανού. Όσοι ζήσαμε τα χρόνια αυτά που πέρασαν κοντά σε τούτον τον κληρικό, θα τον θυμόμαστε κάπως έτσι. Μ' ένα τριμμένο και ξεθωριασμένο από το χρόνο ράσο, με λειωμένα τα τακούνια από τα παπούτσια του, με μια ομπρέλλα για τον ήλιο, μ' ένα ζώο και ένα βοηθό δίπλα του. Γύριζε στον ήλιο, στη βροχή, στο κρύο. Πήγαινε παντού, όπου νόμιζε πως θα πάρει έστω και μια μικρή προσφορά. Μάζευε τα πάντα, συγκέντρωνε ό,τι έβρισκε. Κτυπούσε και ζητούσε από όλους. Παρακαλούσε, ζητούσε επίμονα, ικέτευε, προσευχόταν. Γι' αυτό και οι προσφορές δεν σταμάτησαν. Τα καπνά, οι έρανοι, τα δέρματα του Πάσχα, οι δωρεές ήταν η διαρκής αναζήτησή του και ο ανεξάντλητος πόρος.Κι όλα αυτά μέσα σε ένα διαρκή αγώνα δεκαπέντε και πλέον ετών. Έως ότου κάποια μέρα κτύπησαν πρωτόγνωρες καμπάνες. Ο κόσμος βγήκε στα παράθυρα, στις πόρτες, στις αυλές, στους δρόμους, στις γειτονιές. Καμάρωνε, καυχόταν, προσευχόταν, ευχαριστούσε τον Πλάστη και έστελνε ικεσίες στον καινούριο Άγιο, που ο ναός του, μαρτύριο αθάνατο στους αιώνες, είχε τελειώσει. 1920-1937.Τόσα χρόνια ! Προσμονή, ικεσία, αγώνες, δάκρυα...Με τον Άγιο του ναού, τον Άγιο Χριστόφορο, ο Παπαποστόλης συνομιλούσε, του έλεγε τις δυσκολίες του, τα προβλήματά του, τις ατέλειες που ήθελε να τακτοποιήσει. Και μιλούσε μαζί του απλά, ανθρώπινα, γήινα.Πλησίαζε κάποτε η εορτή του Αγίου Χριστοφόρου. Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και υπήρχε φόβος μήπως τη μέρα εκείνη βρέξει, πράγμα που θα εμπόδιζε τους πιστούς να έλθουν για να προσκυνήσουν τον Άγιο. Έτσι δε θα μπορούσε να συνεχίσει την τελειοποίηση του έργου του, που είχε ανάγκη από πόρους οικονομικούς."Άγιε Χριστόφορε", τον ακούσαμε να λέει τότε, "δικός σου είναι ο ναός. Αν θέλεις να συνεχιστεί το έργο, κάμε ώστε να μη βρέξει".Τέτοια λόγια, όσοι ζήσαμε κοντά του, τον ακούγαμε να λέει πολλές φορές στις δύσκολες ώρες, σαν μια κραυγή πόνου και εγκατάλειψης του έργου του στα χέρια του δυνατού, του Θεού και του Αγίου.