Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010

Εορτάζει ο Ιερός Ναός των Αγίων Αναργύρων στην Χριστιανική Ενωση Αγρινίου σήμερα και αύριο

O Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, πατέρας Κοσμάς, σήμερα το απόγευμα, Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010 και ώρα 19:30μμ , θα χοροστατήσει στην Ακολουθία του Μεγάλου Εσπερινού, στον εορτάζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων στην Χριστιανική Ένωση Αγρινίου επί της όδού Χαριλάου Τρικούπη

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Ο ανεξερεύνητος βυθός της Αγίας Γραφής, του Πανοσ/του αρχιμ Δανιήλ Γούβαλη

+ αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης
από το εκπληκτικό βιβλίο ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

     Σ' αυτόν τον κόσμο υπάρχουν αρκετά πράγματα που διαθέτουν βάθος, όπως η θάλασσα, όπως ο ουρανός, όπως η ψυχή του άνθρωπου «βαθεία η καρδία παρά πάντα» (Ιερμ. 17,9). Βαθύτερη όμως άπ' όλα είναι η Αγία Γραφή. Οι σοφοί του Θεού που επιδόθηκαν στην μελέτη της ομιλούν για φρέαρ με ανεξάντλητο νερό, για ατελείωτο μεταλλείο χρυσού, για ωκεανό πνευματικού πλούτου. Στους βυθούς των θαλασσών κρύβονται παραμυθένιοι κόσμοι από κοράλλια, από χρυσόψαρα, από μαργαριτάρια, από ανθόζωα. Αλλά και σε πολλά σημεία που ναυάγησαν πλοία με πολύτιμο φορτίο κρύβε­ται ανεκτίμητος πλούτος. Στα θαλάσσια βάθη υπάρχουν θησαυροί. Αλλά αυτοί οι θησαυροί ωχριούν μπροστά σ' εκείνους που κρύβει το άγιο βιβλίο του Θεού.
     Στην Βίβλο κρύβονται κατ' αρχήν θησαυροί πνευματικής δυνάμεως. Διαβάζοντας κανείς με ευλάβεια την Αγία Γραφή νοιώθει να ξεπετάγεται από μέσα της μία ενέργεια που χορηγεί ισχύ απροσμέτρητη και πρωτοφανές θάρρος.  Πόσες φορές ένας ψυχικά κουρασμένος Χριστιανός, διαβάζοντας δύο-τρεις στίχους του Ψαλτηρίου δεν αναζωογονήθηκε. Η δύναμις του θεϊκού λόγου ανορθώνει τους πεσμένους και καταβεβλημένους. Έτυχε κάποιοι άνθρωποι να βρεθούν μπροστά σε οδυνηρές δοκι­μασίες το έδαφος εσείετο κάτω από τα πόδια τους. Κατώρθωσαν ό­μως να βγουν νικητές, επειδή στηρίχθηκαν σ' ένα λόγο της Αγίας Γραφής. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωσις του ιερού Χρυσοστόμου, όταν συγκρούσθηκε με τα ανάκτορα και προετοιμαζόταν ο διωγμός του· δεν λύγισε καθόλου, γιατί άντλησε ακαταμάχητη δύναμι από το χωρίο Ματθ. 28,20, από την φράσι «ιδού εγώ μεθ' υμών είμι».
      Πολυάριθμες είναι οι περιπτώσεις που άνθρωποι βουτηγμένοι στην αμαρτία μεταμορφώθηκαν και έγιναν αγνώριστοι μελετώντας κά­ποιες σελίδες της Αγίας Γραφής. Έτυχε κάποιοι μορφωμένοι να στραφούν στην μελέτη της Γραφής με σκοπό να βρουν σ' αυτήν σφάλματα για να την πολεμήσουν, αλλά η δύναμί της τους μετέβαλε σε υπέρμαχους του Χριστιανισμού. Πρόχειρα παραδείγματα, ο φιλόσοφος Αθηναγόρας (2ος αι.), ο κατόπιν απολογητής του Χριστιανισμού· και ο Μάξ Μύλλερ (19ος αι), επιφανής Άγγλος γλωσσολόγος, μυθολόγος και θρησκειολόγος. Στην αρχή φαντάσθηκε ο Μύλλερ την Αγία Γραφή σαν κάτι παρόμοιο με τα Ιερά κεί­μενα των Ανατολικών θρησκειών που μελέτησε όσα κανείς άλλος στην εποχή του την φαντάσθηκε γεμάτη μυθολογίες, αλλά δεν άργησε να νοιώση ότι μέσα από τις σελίδες της ξεπεταγόταν ένα Ιερό φως που τον μετέστρεψε σε υπερασπιστή του Χριστιανισμού. Ο ίδιος παρο­μοίωσε αυτό το φως με εκείνο που χτύπησε τον Σαύλο στον δρόμο προς την Δαμασκό.
     Όταν ένας άνθρωπος απασχολείται με την μελέτη της Αγίας Γραφής, τότε ο νους του, ερχόμενος σε επαφή με τον άγιο λόγο του Θεού, καθαρίζει και αγιάζει. Μου διηγείτο ο σεβαστός μου γέροντας π. Πορφύριος πως, μικρός που είχε πάει στο Άγιον Όρος, στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, φρόντιζε και αποστήθιζε ολόκληρα κεφάλαια από το ιερό Ευαγγέλιο. Και αυτό το έκανε δια καθαρότητα νοός, δηλαδή για να καθαρίζη ο νους από άπρεπες και άτακτες σκέψεις. Όταν το άκουσα εντυπωσιά­σθηκα, και ένοιωσα τα λόγια του Ευαγγελίου ως έχοντα θεϊκή δύναμι που καταδιώκει κάθε τι ακάθαρτο. Από το ένα μέρος εκδιώκουν κάθε τι αρνητικό, και από το άλλο έχουν σαν θετική προσφορά να απασχο­λούν το νου με ό,τι καθαρό και Ιερό και άγιο. Τα Άγια λόγια του θεού όταν κυκλοφορούν μέσα στο μυαλό μας, μοιάζουν με ηλεκτρικό ρεύμα που προκαλεί θανατηφόρο εκκένωσι στις αμαρτωλές σκέψεις. Οι αισχροί λογισμοί παθαίνουν, να το πούμε έτσι, ηλεκτροπληξία. Έτσι έχουν τα πράγματα, διότι «λόγος Θεού» θα πη «δύναμις». «Τω λόγω Κυρίου οι ουρανοί εστερεώθησαν» (Ψαλμ. 55, 55). Δηλαδή το σύμπαν προέκυψε από τον λόγο του Θεού.
     Αλλά παράλληλα προς το στοιχείο της δυνάμεως συναντούμε στα Ιερά λόγια της Βίβλου και το στοιχείο της χαράς. Αναπηγάζουν χα­ρά και ευφροσύνη. Στο χώρο της Αγίας Γραφής περικλείονται θησαυ­ροί τέρψεων. Η μελέτη της Βίβλου αποδιώκει το βαρειά σύννεφα των θλίψεων. Πολλές φορές χορηγείται τόση ποσότητα και ποιότητα χαράς που ομιλούμε για ηδονή. Η Γραφή κρύβει βάθη πνευματικής ηδονής. Όπως υπάρχουν υλικές και σαρκικές ηδονές που ξετρελαίνουν τους ανθρώπους του κόσμου τούτου, έτσι έχουμε και τις πνευματικές ηδονές που μεθούν με Αγία μέθη τους ανθρώπους του Θεού. Η Βίβλος περιέχει δυνατές πνευματικές γλυκύτητες και αγαλλιάσεις.

     Αναφέρονται στο αγιολόγιο της εκκλησίας μας περιπτώσεις ασκητών που απαγγέλλοντας το Ψαλτήριο του Δαβίδ μεθούσαν κυριο­λεκτικά. Και αν κάποιος τους έδινε όλα τα αγαθά της γης για να τους πάρη το Ψαλτήριο, θα ήταν σαν να τους προσέφερε άχυρα.  Τα ιερά λόγια της Γραφής αποστάζουν πνευματική αγαλλίασι. «Αγαλλιάσομαι εγώ επί τα λόγια σου», «ως γλυκέα τω λάρυγγί μου τα λόγια σου» (Ψαλμός 118ος). Σχετικά σημειώνει και ο ποιητικός Άγιος Γρηγόριος: «Και ηδύνθη μοι τα του Θεού λόγια, ως κηρία μέλιτος». Έ­γιναν σ' εμένα, λέει, τα λόγια του Θεού γλυκά σαν κηρύθρες μέλι. Εγ­κατέλειψε, μας λέει ο Θεολόγος, για την αγάπη του Χριστού και «κτήσιν» και «περηφάνειαν» και «ευεξίαν», δηλαδή και περιουσία και αξιώ­ματα και καλοπέρασι και άνεσι αφοσιώθηκε στην μελέτη της Γραφής και του έγιναν τα λόγια της γλυκύτατα σαν μέλι (Γρηγ. Θεολόγου, Λό­γος Απολογητικός, 77).
    Και ο ιερός Χρυσόστομος παρατηρεί ότι τα λόγια του Θεού όταν τα μελετούμε διώχνουν τις στενοχώριες και φέρουν μεγάλες χαρές - «εκβάλλει σου την αθυμίαν, φυτεύει σοι την ηδονήν». Και σημειώνει ο ίδιος Πατήρ ότι μπορεί να είναι τερπνό ένα παραδεισένιο περιβόλι, αλλά πιο γλυκεία είναι η ανάγνωσις της Αγίας Γραφής - «ηδύς μεν λειμών και παράδεισος, πολύ δε ηδύτερον των θείων Γραφών η ανάγνωσις».  Μέσα στην Βίβλο, όπως και στην προσευχή και στην Ευχαριστία, υπάρχουν άφθαρτες χαρές και ηδονές, που δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Οι κοσμικοί και σαρκικοί άνθρωποι δεν τις γνωρίζουν. Γι' αυ­τούς θεωρούνται εκλεκτές τροφές τα κεράτια των χοίρων που έτρωγε ο άσωτος υιός.
      Με αξίωσε ο Κύριος, μελετώντας τις σελίδες της Γραφής να νοιώ­σω ανέκφραστα αισθήματα αγαλλιάσεως. Αισθανόμουν να αναβλύ­ζουν από μέσα της κύματα πνευματικής ηδονής. Μάλιστα έτυχε πολλές φορές να την διαβάζω κάτω από ειδυλλιακές εξωτερικές συνθήκες, ό­πως σε μια ήσυχη γραφική ακρογιαλιά, σ' ένα μάκρυνα βουνό ελατοσκέπαστο, στην κορυφή ενός υψηλού λόφου... Πόσο όμορφα ήταν ό­ταν μελετούσα τον προφήτη Σοφονία σε κάποια ακρογιαλιά της Βό­νιτσας· την προς Γαλάτας επιστολή σε αλπική ζώνη της Γκιώνας σε ύψος δύο χιλιάδων μέτρων το Δευτερονόμιο σε πυκνό δάσος από κα­στανιές στο Άγιον Όρος. Αλλά δεν ήταν μικρότερη η χαρά και η συγκίνησις, όταν διάβαζα τις δύο επιστολές του Αποστόλου Πέτρου στα σκαλοπάτια του Ναού του Αγίου Πέτρου στην Ρώμη, ή την Β' προς Τιμόθεον επιστολή στην κατανυκτική περιοχή «Τρες φοντάνε» (=τρεις πηγές), έξω από τα τείχη της Ρώμης, εκεί που αποκεφαλίσθηκε ο Απόστολος Παύλος, ή τις χριστολογικές περικοπές του προφήτου Ιεζεκιήλ σε εκκλησάκι μοναστηρίου μέσα στην βαθειά ησυχία του μεσονυκτίου. Εδώ βρίσκονται τα ανείπωτα σκιρτήματα αγαλλιάσεως. Μπροστά σ' αυτή την ευφροσύνη, οι χαρές του κόσμου μοιάζουν με ψεύτικα γλυφιτζούρια.
      Πολλές φορές αρεσκόμουν να αποστηθίζω εκλεκτά τεμάχια της Βίβλου, που τα τραγουδούσα σε κάποιο ήχο -όμοιο με τον β' ήχο της βυζαντινής μουσικής- και ένοιωθα χαρά θείου έρωτος. «Μέλος ερωτικόν». Υπάρχει και ο θεϊκός έρωτας, που δεν μπορούν να τον νοιώσουν όσοι δουλεύουν στα σαρκικά πάθη. Συγκινήθηκα ιδιαιτέρως όταν βρή­κα σε κάποιο πατέρα της Εκκλησίας αυτό που ο ίδιος είχα νοιώσει. Ση­μειώνει κάπου ο άγιος Νείλος ο Σιναΐτης: «(ο άνθρωπος που δόθηκε στην αγάπη του Θεού) μέλος ερωτικόν αναλαβόμενος τη εαυτού προσεπάδει ψυχή». Δηλαδή πιάνει στα χείλη του λόγια με ερωτική μελωδία και τα τραγουδάει στην ψυχή του.
      Να, κάποια κατάλληλα λόγια γι' αυτήν την περίπτωσι. Από το 24ο κεφάλαιο της Σοφίας Σειράχ «Ως κέρδος ανυψώθην εν τω Λιβάνω και ως κυπάρισσος εν όρεσιν Αερμών ως φοίνιξ ανυψώθην εν αιγιαλοίς και ως φυτά ρόδου εν Ιεριχώ, ως έλαια ευπρεπής εν πεδίω και ανυψώθην ως πλάτανος». Υπέροχα λόγια, και όσα ακολουθούν πιο υπέροχα. Εδώ ομιλεί η Σοφία του Θεού και με παραβολικές εικόνες εμφανίζει το πρόσωπό της. Και Σοφία του Θεού είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Τα όμορφα και μεγαλοπρεπή δένδρα εικονίζουν το θεϊκό κάλλος και μεγα­λείο του Χριστού. Όποιος αφήνει τη διάνοιά του και τα συναισθήματά του να ζουν τα ιερά αυτά λόγια στο βάθος τους, πολλές φορές κατακλύζεται από τέ­τοια έντονη χαρά που δεν την αντέχει και αναλύεται σε δάκρυα. Δά­κρυα πνευματικής αγαλλιάσεως.
     Όταν με τον παραδελφό μου π. Ιωαννίκιο συλλέγαμε στοιχεία από Αγιορείτες για την συγγραφή κάποιων βιογραφιών Αθωνιτών γε­ρόντων μάθαμε και τούτο το συγκινητικό. Κάποιος Ιερομόναχος, ασκη­τής στην περιοχή της Μεγίστης Λαύρας, ο παπα Δανιήλ, αν θυμάμαι καλά, όταν διάβαζε το τετραβάγγελο, από την άρρητη ηδονή έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια του κι έπεφταν επάνω στις σελίδες των Ευαγγε­λίων, με αποτέλεσμα να χαλάνε τα γράμματα και να τα φθείρουν. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας έχουν κληρονομήσει αυτή την αλήθεια, που και οι ίδιοι την γεύθηκαν, ότι μέσα στον γεωγραφικό χώ­ρο της Αγίας Γραφής υπάρχουν πηγές που προσφέρουν τα ύδατα της αληθινής αγαλλιάσεως. Τόποι χλόης και ύδατα αναπαύσεως. Αυτά τα νερά δροσίζουν και αναψύχουν τους χτυπημένους από το λιοπύρι του αμαρτωλού κόσμου. Όσο πιο πολύ δίνεται κάποιον στην ανάγνωσι της Βίβλου και όσο περισσότερο μοχθεί στην μελέτη της, τόσο και βαθύτερες ηδονές ανα­καλύπτει.
      Στον ωκεανό των Αγίων Γραφών κρύβονται θησαυροί πνευματικής ωραιότητος. Η ωραιότητα πάντοτε ελκύει, διότι αποτελεί ένα αντιφέγισμα του παραδείσου. Παράλληλα προς τις γήινες ομορφιές που τόσο δελεάζουν τους ανθρώπους, έχουμε και τις πνευ­ματικές που προσελκύουν τους αγαπώντες τα ουράνια. Τα πνευματικά κάλλη δεν υποκύπτουν στην δράσι της φθοράς. Δεν μοιάζουν με λου­λούδια που ανθίζουν το πρωί και μαραίνονται το βράδυ. Δεν είναι «άν­θη εαρινά», που «παρελθόντος του έαρος άπαντα κατεμαράνθη». Η Βίβλος κρύβει υπερβολήν ωραιότητος. Γι' αυτή την γεύσι απαι­τείται καθαρότητα πνευματικής οράσεως. Ο άνθρωπος του κοσμικού φρονήματος και της αμαρτωλής ζωής δεν μπορεί να την νοιώση. Οι παραβολές της Βίβλου, οι παροιμίες, τα οράματα, οι προσευ­χές, οι αφηγήσεις, τα ποιητικά τεμάχια, η συμπεριφορά των αγίων προ­σώπων, όλα αυτά διαποτίζονται από μία θαυμαστή χάρι και μία συναρ­παστική ωραιότητα.
     Μόνο να καθήση κάποιος και να προσέξη το όραμα του χειρουβικού άρματος στον Ιεζεκιήλ, θα νοιώση αυτό που λέμε. Ένα όραμα απαράμιλλου κάλλους. Ο υπέρλαμπρος Κύριος μέσα στην ομορφιά του ουρανίου τόξου κάθεται πάνω από το άρμα των Χερουβίμ, με την πύρι­νη όψι και τις υπέροχες υμνωδίες. Και το άρμα διασχίζει ταχύτατα τα μήκη και τα πλάτη του ουρανού. Και ο ήχος των πτερύγων γεμάτος φο­βερό μεγαλείο. Και τι να πούμε για κείνο το πανέμορφο όραμα της άνω Ιερουσα­λήμ, στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Αλλά και ο τρόπος κατά τον οποίο πλέκονται διάφορες διηγήσεις και περιστατικά της Γραφής είναι πετυχημένος. Ωραιότατες πλοκές. Αρκεί π.χ. να παρακολουθήσουμε πως εξελίσσονται οι σκηνές στην ιστορία του Ιωσήφ, του γιου του Πατριάρχου Ιακώβ.
     Αλλά και τα ποιητικά τμήματα της Γραφής γοητεύουν. «Κάλλιστον ποιητικόν προϊόν» χαρακτηρίσθηκε η περικοπή του Ιεζεκιήλ που αναφέρεται στον θρήνο της φοινικικής πρωτεύουσας Τύρου (κεφ. 27ον). Η ωραιότης του λόγου συμβαδίζει με την ομορφιά του ρυθμού αλλά και με την αρμονική μετακίνησι των εννοιών - στην άρχή τα έν­δοξα μεγαλεία της Τύρου, («και ενεπλήσθης και εβαρύνθης σφόδρα εν καρδία θαλάσσης») και κατόπιν η μεγάλη πτώσις και στο τέλος ο αντί­κτυπος και ο θρήνος για την απώλεια της θαλασσοκράτειρας «Τώρα συντρίφθηκε στις θάλασσες, στα βάθη των υδάτων... Όλοι οι κάτοικοι των νησιών θα μείνουν κατάπληκτοι, και οι βασιλείς των θα χάσουν το μυαλό τους και θα ωχριάσουν τα πρόσωπα τους. Οι έμποροι από τα έθνη θα σφυρίζουν για σένα...»
     Αλλά και ο προφητικός λόγος κατά του βασιλέως της Τύρου σφύζει από ποιητική ομορφιά: «Συ αποσφράγισμα ομοιώσεως και στέφα­νος κάλλους, εν τη τρυφή του παραδείσου του Θεού εγενήθης». Πόσο χτυπητά περιγράφεται η αμαρτία του! Παραλληλίζεται με την πτώσι του Εωσφόρου: «Και ήμαρτες και ετραυματίσθης από όρους του Θεού, και ήγαγέ σε το χερούβ εκ μέσου λίθων πύρινων. Υψώθη η καρδία σου επί τω κάλλει σου» (28, 16-17). Αλλά τι να πούμε για την εκπληκτική ποιητική ομορφιά, λυρική ή δραματική, που συναντούμε στο βιβλίο του Ψαλτηρίου. Λογοτεχνικό κάλλος εκτός συναγωνισμού: «Οι δε υιοί των ανθρώπων εν σκέπη των πτερύγων σου ελπιούσι. Μεθυσθήσονται από πιότητος οίνου σου και τον χειμάρρουν της τρυφής σου ποτιείς αυτούς· ότι παρά σοί πηγή ζωής, εν τω φωτί σου οψόμεθα φως» (35, 8-10).
      Στον 79ο ψαλμό τι ωραία περιγράφεται η άνθησις και ακμή του Εβραϊκού λαού μετά την ταλαιπωρία της Αιγύπτου: «Άμπελον εξ Αιγύπτου μετήρας, εξέβαλες έθνη και κατεφύτευσας αυτήν ωδοποίησας έμπροσθεν αυτής και κατεφύτευσας τας ρίζας αυτής, και επλήρωσε την γην. Εκάλυψεν όρη η σκιά αυτής και αι αναδενδράδες αυτής τας κέδρους του Θεού» (9-11).  Αλλά μήπως στο βιβλίο του Ιώβ ή στο Άσμα Ασμάτων υπάρ­χουν ολιγώτερο ωραίες περικοπές; Εκείνο το 38ο κεφάλαιο του Ιώβ τι μεγαλείο, τι σπαρταριστό λυρισμό έχει! Στο Άσμα η ωραιότης της νύμ­φης του Χριστού Εκκλησίας εικονίζεται με την ομορφιά της Σουλαμίτιδος: «Εγώ άνθος του πεδίου, κρίνον των κοιλάδων. Ως κρίνον εν μέ­σω ακανθών, ούτως η πλησίον μου ανά μέσον των θυγατέρων» (2, 12). Οι άγιοι Πατέρες που είχαν τα κατάλληλα αισθητήρια να νοιώ­σουν την έκτακτη ωραιότητα των ιερών λογίων έχουν καταθέσει τις ομολογίες τους. θα αρκεσθούμε μόνο στον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκη­νό, ο οποίος βλέπει μέσα στην Βίβλο παραδεισένιες ομορφιές: «Κρούσωμεν τοίνυν εις τον κάλλιστον παράδεισον των Γραφών, τον ευώδη, τον γλυκύτατον, τον ωραιότατον, τον εν παντοίοις των νοερών θεοφόρων ορνέων κελαδήμασι περιηχούντα ημών τα ώτα, τον απτόμενον ημών της καρδίας». Κήπος ωραιότατος η Αγία Γραφή όπου μοσχο­βολούν τα άνθη και κελαηδούν τα θεοφόρα πτηνά. Οπτική, οσφρητική και ακουστική αίσθησις της ομορφιάς του ιερού κήπου.
       Αλλά η Γραφή κρύβει και βάθη σοφίας. Κάτω από το λόγια της και μέσα στις σελίδες της υπάρχουν σοφές έννοιες και ιδέες και διδα­σκαλίες. Συναντάται εκεί «βάθος σοφίας θεϊκής». Μελετώντας κανείς τα λεγόμενα σοφιολογικά βιβλία της Π. Διαθήκης, δηλ. τις Παροιμίες, τον Εκκλησιαστή, την Σοφία Σολομώντος και την Σοφία Σειράχ, μένει κατάπληκτος για τις θαυμάσιες συμβουλές και για τις σοφές παρατηρή­σεις. Κάποτε που έτυχε να κάνω απογευματινές ομιλίες επάνω στην Σοφία Σειράχ ένοιωσα έντονα μαζί με τους ακροατές την αλήθεια του πράγματος. Η σοφία της Βίβλου διαφαίνεται και σ' ένα άλλο σημείο που πρέ­πει ιδιαίτερα να προσεχθή: Κάτω από απλές διηγήσεις περιστατικών και γεγονότων υποκρύπτονται μυστικά βάθη συμβολισμών, αλληγο­ριών και προφητικών προεικονίσεων. Εκεί που βλέπεις μια απλή ιστο­ρική περιγραφή, ένα ασήμαντο περιστατικό, ένα κατάλογο ονομάτων, μία γενεαλογία, μπορεί κάτω άπ' αυτά να κρύβεται θησαυρός εννοιών. Αυτό θα το διαπίστωση ο αναγνώστης σαν μελετήση το κεφάλαιο αυ­τού του βιβλίου, «Ο Θεός να σε ευλόγηση σαν τον Εφραίμ και σαν τον Μανασσή». Πίσω από τον Εφραίμ κρύβεται η τύχη του Χριστιανικού λαού, ενώ ο Μανασσής εικονίζει τον παλαιοδιαθηκικό λαό. Και όσο πιο πολύ σκαλίζεις το ιστορικό της ευλογίας των δύο αυτών εγγόνων του Ιακώβ, τόσο και περισσότερα κρυμμένα μυστήρια ανακαλύπτεις. Επί­σης το ίδιο διαφαίνεται στο άλλο κεφάλαιο μας, «Η εορτή του εξιλα­σμού», όπου βλέπουμε κατάπληκτοι ότι πίσω από τις τελετουργίες του Ιουδαίου Αρχιερέως, κρύβονται γεγονότα που αφορούν τον Χριστό, τον Μ. Αρχιερέα της Κ. Διαθήκης.
      Οι Πατέρες της Εκκλησίας, με την καθοδήγησι του Αγίου Πνεύ­ματος ανεκάλυψαν στην Γραφή και θησαυρούς σοφίας. Ο Ιερός Χρυ­σόστομος, μεγάλος μεταλλωρύχος της Βίβλου έχει πει: «Ουδέ γαρ συλ­λαβή ουδέ κεραία μία έστιν εγκειμένη παρά τη Γραφή, η μη πολύς ενα­πόκειται θησαυρός εν τω βάθει» (21η ομιλία εις Γένεσιν). Και σε μία συλλαβή και σ' ένα μικρό γράμμα της Γραφής, αν σκαλίσης θα βρής κρυμμένους στο βάθος θησαυρούς. Ο λόγος του Θεού μας συνιστά να μη χρησιμοποιούμε μάταια και άσκοπα λόγια. Μας παραγγέλλει με έντονο ύφος να αποφεύγουμε τους «αργούς λόγους». Αφού ο Θεός δίνει σ' εμάς τέτοια εντολή, θα πρέπει κατ' αρχήν να την εφαρμόζη και ο Ίδιος. «Όχι μάταιοι λόγοι στην Γραφή». Αυτό είναι ανάγκη να αληθεύη. Ωστόσο συναντούμε κά­ποιες περικοπές στη Βίβλο που νομίζουμε ότι δεν λένε τίποτε, και θα ή­ταν καλό να μη γράφονταν. Και όμως εκεί που συναντούμε λόγια εκ πρώτης όψεως χαμένα και άσκοπα, εκεί υπάρχει ουσιώδης και χυμώ­δης λόγος, αλλά δεν μπορούμε εμείς να τον αντιληφθούμε.
     Διαβάζουμε π.χ. το 33ο κεφάλαιο των Αριθμών και βλέπουμε τον Θεό να δίνη εντολή στου Μωϋσή να γράψη όλες τις στάσεις του λαού από την Αίγυπτο προς την γη Χαναάν. Έτσι κατασκευάζεται ένα κομπολόγι από 42 χάντρες. Απαριθμούνται 42 τοποθεσίες. Και φυσικό είναι να νομίσουμε ότι αυτή η περικοπή είναι βαρετή και ανούσια. «Απήραν εκ Ραμεσσή... παρενέβαλον εις Σοκχώθ». «Ξεκίνησε το ισραηλιτικό στρατόπεδο από την Ραμεσσή και στρατοπέδευσε στην Σοκχώθ». «Και απήραν εκ Βουθάν και παρενέβαλον απέναντι Ειρώθ... Και απήραν από των ορέων Αβαρίμ και παρενέβαλον παρά τον Ιορδάνην». Συνέχεια «και ξεκίνησαν και στάθμευσαν» «και ξεκίνησαν και στρατοπέδευσαν». Και πάλι το ίδιο. Μέχρι να καταγράψουν 42 στάσεις και τοποθεσίες. Ας μη βιασθούμε όμως να χαρακτηρίσουμε σαν άχρηστο αυτόν τον κατάλογο.
     Αυτοί που είναι εξοικειωμένοι με την αγροτική ζωή, γνωρίζουν ό­τι κάποια χόρτα τρώγονται από τα ζώα, κάποια άλλο τρώγονται από τους ανθρώπους ή χρησιμοποιούνται σε κάτι, και τέλος ωρισμένα απ' αυτά δεν προσφέρουν τίποτε. Και όμως κάποιο χορταράκι που φαίνεται άχρηστο, για ένα βοτανολόγο ή φαρμακοποιό ή αρωματοποιό μπορεί να έχη ανεκτίμητη αξία. Έτσι συμβαίνει και με κάποιες περικοπές της Αγίας Γραφής. Δεν είναι αυτές ασήμαντες, αλλά το μυαλό μας είναι ασθενικό και αδυνατεί να συλλαβή το νόημά τους. Ας δούμε λίγο τις 42 στάσεις. Άχαρος και άγονος κατάλογος! Ασηρώθ, Ραθαμά, Ρεμμών, Φαρές, Λεβηνά, Ρεσσάν κλπ. Τόσο μάταιος, όσο και κουραστικός.
     Και όμως εδώ υπάρχει γονιμώτατη περιοχή. Κρύβεται τόσο βά­θος νοημάτων ώστε να δημιουργείται ίλιγγος. Ένας σοφός της αρχαίας Εκκλησίας, ο Ωριγένης και αργότερα ο σοφός και άγιος Ιερώνυμος έ­χουν γράψει μακροσκελείς ομιλίες όπου εξιχνιάζουν τα υπέροχα νοήμα­τα αυτής της περικοπής. Ας δούμε δειγματοληπτικά την 5η και την 6η στάσι. «Και παρενέ­βαλον εν Πικρίαις. Και απήραν εκ Πικριών και ήλθον εις Αϊλίμ· και εν Αϊλίμ δώδεκα πηγαί υδάτων και εβδομήκοντα στελέχη φοινίκων». Η περιοχή της Αίλίμ προσφέρει δροσιά, αναψυχή και απόλαυσι. Όασις μέσα στην έρημο. Πριν όμως από την Αϊλίμ έχουμε τις Πικρίες. Τι σημαίνουν αυτά; Εκείνος που οδοιπορεί από την Αίγυπτο προς την γη της Επαγγελίας, δηλαδή όποιος φεύγει από την αμαρτωλή ζωή και προχωρεί στην ευσέβεια, αυτός πριν φθάση στην Αϊλίμ με τους ωραίους φοίνικες και τα δροσερά νερά, θα περάση από την περιοχή των πικριών, θα γευθή δυσκολίες και θλίψεις. Να το πούμε αλλιώς πρώτα η Μ. Παρασκευή και έπειτα η χαρά του Πάσχα.
Λοιπόν, 42 στάσεις. Ας δούμε λίγο και τον αριθμό 42. Οι Ισραη­λίτες κατέκτησαν την γη της Επαγγελίας μέσω 42 στάσεων. Ας πάμε στην αρχή του Ευαγγελίου του Ματθαίου. Εκεί γίνεται λόγος για την κατά άνθρωπον γενεαλογία του Χριστού και αναφέρονται τρεις φορές, 14 γενεές. Αλλά τρεις φορές το 14 μας δίνει 42. Ο Χριστός κατέβηκε στον κόσμο μας μέσω 42 γενεαλογικών στάσεων. Ο Χριστός για να κατέβη από τον ουράνιο κόσμο στην Αίγυπτο του παρόντος κόσμου διέτρεξε τις 42 στάσεις των κατά σάρκα προγόνων του. 42 στάσεις έκαναν οι Εβραίοι για να φθάσουν άπό την σκοτεινή Αίγυπτο στην φω­τεινή γη της Επαγγελίας. Αντίστοιχα ο Χριστός διήνυσε 42 στάσεις για να φθάση από τον κόσμο του φωτός στην σκοτεινή γη. Ίση απόστασις. Αν δεν διήνυε ο Χριστός την απόστασι αυτή με την κάθοδό του, δεν θα μπορούσαν οι κατά πνεύμα Ισραηλίτες να επιτύχουν την άνοδο στην ουράνια ζωή της ευσέβειας και αρετής. Ο Κύριος κατέβηκε από τον ουρανό στην γη, ώστε να δωση την δυνατότητα στον άνθρωπο να ανέλθη από την γη στον ουρανό.
Βλέπετε, τι κρυμμένες έννοιες, τι βαθυστόχαστη θεολογία κρύβε­ται σ' ένα τμήμα της Γραφής που μόλις το πρωτοπλησιάσουμε δείχνει τόσο ανούσιο! Η άγονη περιοχή αποδείχθηκε κάτι περισσότερο από εύφορη. Αυτά τα μεγαλεία γίνονται γνωστά μέσω των θεοσόφων Πατέ­ρων της Εκκλησίας. Οι Πατέρες είναι τα τηλεσκόπια και ραδιοτηλεσκό­πια, και η Αγία Γραφή αποτελεί τον ουρανό. Οι ομορφιές και τα ανεξι­χνίαστα πλούτη του ούρανοϋ δεν γίνονται προσιτά σ' εμάς, αν δεν με­ταχειρισθούμε τηλεσκόπια. Γι' αυτό συνιστούμε στους αναγνώστες μας να προμηθεύωνται τα πατερικά συγγράμματα, για να τα μελετούν και να ανακαλύπτουν τα χρυσάφια που κρύβουν οι σελίδες της Βίβλου.
Ευτυχώς στις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνος κυκλο­φόρησαν πολυάριθμα πατερικά βιβλία, προσιτά στον καθένα. Μελε­τώντας έτσι λ.χ. τα συγγράμματα του ιερού Χρυσοστόμου ή του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, κατανοούμε άριστα την απροσμέτρητη αξία της Βίβλου. Ο γραπτός λόγος του Θεού έχει ανεκτίμητη αξία. Πρόκειται για πολυτιμότατο δώρο του Ουρανού προς την γη. Διαβάζουμε στον 147ο ψαλμό: «Ο απαγγέλλων τον λόγον αυτού τω Ιακώβ, δικαιώματα και κρίματα αυτού τω Ισραήλ. Ουκ εποίησεν ούτως παντί έθνει και τα κρίματα αυτού ουκ εδήλωσεν αυτοίς»· που σημαίνει ότι ο Θεός γνωστο­ποίησε τον λόγο του στους απογόνους του Ιακώβ, έδωσε νόμο δικαιο­σύνης στο έθνος του Ισραήλ· τέτοιο πράγμα δεν το έκανε σε άλλο έθνος ούτε φανέρωσε στους άλλους λαούς το νόμο του. Εδώ ο προ­φήτης χαρακτηρίζει σαν ειδική εύνοια προς το έθνος του Ισραήλ την φανέρωσι του θείου λόγου. «Πρώτον μεν -λέει ο Απόστολος Παύ­λος- ότι επιστεύθησαν τα λόγια του Θεού» (Ρωμ. 3, 2). Δηλαδή το πρώτο στο οποίο πλεονεκτούσαν οι Ιουδαίοι απέναντι στους εθνικούς ήταν το ότι ο Θεός εμπιστεύθηκε σ' αυτούς τα λόγια του.
Στον χριστιανικό λαό προσφέρθηκαν μαζί με την Π. Διαθήκη και τα ιερά λόγια της Κ. Διαθήκης. 49 βιβλία της Παλαιάς και 27 της Καινής αποτελούν 76 βιβλία, 76 θεοκατασκεύαστα περιβόλια για να κάνουμε περιπάτους και να απολαμβάνουμε την χάρι τους, την δροσιά τους, τις φυλλωσιές των δένδρων, τα άνθη και τα φρούτα τους, ακούοντας συγ­χρόνως και τα γλυκό κελαηδήματα των πτηνών που βρίσκονται εκεί. Μεγάλη η αξία της Γραφής. Είναι «πηγή κήπου και φρέαρ ύδατος ζώντος», κατά την διατύπωσι του Άσματος. Πρόκειται για «όρη αρω­μάτων», που όποιος τα ανεβαίνει ευωδιάζει η ύπαρξί του.
Ας εκτιμήσουμε λοιπόν την αξία της και ας επιδοθούμε με ζήλο και ενθουσιασμό στην μελέτη της. Κατακλείοντας τον εισαγωγικό αυτό λόγο θα αναφερθώ σε μία ανάμνησί μου. Κάποια καλοκαιριάτικη μέρα μαζί με δύο εν Χριστώ αδελφούς πήραμε ένα πλοίο από την Ραφήνα για την Τήνο. Θεομητορι­κό προσκύνημα. Σ' αυτό το ταξίδι είχαμε μαζί μας και τον 88ο τόμο της Πατρολογίας του Migne, που περιέχει τις επιστολές του αγίου Ισιδώ­ρου του Πηλουσιώτου. Ασκήτεψε σαν ιερεύς στο μοναστήρι του Πηλουσίου στην Αίγυπτο, στις πρώτες δεκαετίες του 5ου μ.Χ. αιώνος. Με αποστολικό λόγο αγωνιζόταν να ισιώση διάφορα στραβά της τότε μο­ναχικής και εκκλησιαστικής ζωής. Υπερασπίσθηκε αποτελεσματικά την μνήμη του Ιερού Χρυσοστόμου. Αναμείχθηκε και σε θέματα που προέ­κυψαν από τον Νεστοριανισμό.
Μας άφησε αναρίθμητες επιστολές, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως υπέροχα κείμενα, και απευθύνονται σε μοναχούς, κληρικούς, αξιωμα­τούχους της πολιτείας μέχρι και τον αυτοκράτορα. Η συντομία, η κομ­ψότητα, η παρρησία, η εμμονή στο Ορθόδοξο ήθος και δόγμα αποτε­λούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Αυτές τις θαυμάσιες επιστολές μελετούσαμε στην διάρκεια του προσκυνήματος στην Μεγαλόχαρη. Ιδιαίτερα προσέξαμε μία επιστολή που απευθυνόταν στον πρεσβύτερο Ιέρακα και εξυμνούσε τις Αγίες Γραφές.
Σημειώνεται εκεί ότι μέσα στα κείμενα των Γραφών υπάρχει τέτοια χάρις που αν ο νους διείσδυση και την αντικρύση, καμμία ομορ­φιά και κανένα μεγαλείο του κόσμου δεν μπορεί πια να τον συγκινήσει. Με ωραίους χαρακτηρισμούς αναφέρεται στους θεϊκούς και ουράνιους χρησμούς, δηλαδή στα λόγια της Βίβλου. Και τονίζει ότι αποτελούν αν­θισμένα λειβάδια που προβάλλουν αμάραντα άνθη, από τα οποία στά­ζει ουράνιο νέκταρ. «Λειμώνες είσιν ευανθείς, ώσπερ εξ ουρα­νίου νέκταρος βρύοντες ακηράτοις άνθεσιν». Και σ' αυτά τα ευανθή λειβάδια, δεν ξέρει κανείς ποια περιοχή να πρωτοθαυμάση. Πριν χαρή την ωραιότητα του ενός τμήματος ελκύεται από την χάρι του επομένου, και ενώ απολαμβάνει αυτό δεν μπορεί να ξεχάση την ομορφιά του προηγουμένου, και καθώς προχωρεί σε μία τρίτη περιοχή, τα χάνει μη ξέροντας τι να πρωτοθαυμάση!
Οι μελετώντες την Αγία Γραφή, κατά τον άγιο Ισίδωρο, γεμίζουν την διάνοιά τους με πρωτοφανή θαυμασμό και χάρι, αρκεί ο νους να εισχωρήση στο βάθος των γραφομένων - «είσω του γράμματος παραπέμποντες τον νουν...». Κάτω από το γράμμα της Βίβλου, μέσα σ' αυτό, κρύβονται θησαυροί ανεκτίμητοι. Μακάριος όποιος αξιωθή να τους ανιχνεύση. Τότε όλα τα περιμάχητα μεγαλεία που εντυπωσιάζουν τους κο­σμικούς ανθρώπους, μοιάζουν με μικρές ομορφιές που νικήθηκαν και ξεχάσθηκαν όταν ξεπρόβαλε η μεγάλη ωραιότητα.
Ας ευχηθούμε να μάθουν οι Χριστιανοί να γεύωνται τα θαυμάσια της Γραφής, και αυτό να αποτελή πρόγευσι των δωρεών του μέλλοντος αιώνος. Ο δωρεοδότης Θεός ας το δώση.

Η αξία της ελεημοσύνης. Δυο διδακτικές ιστορίες


Ένας άγιος Γέροντας έμενε με τον υποτακτικό του σε μια καλύβη, όχι μακριά από ένα κεφαλοχώρι. Κάποτε έπεσε στον τόπο μεγάλη δυστυχία κι ο φτωχός κόσμος πέθαινε σχεδόν από την πείνα. Πολλοί στην απελπισία τους πήγαιναν και κτυπούσαν στην καλύβη του ερημίτη. Εκείνος πάλι, που ήταν πολύ ελεήμων, έδινε με την καρδιά του απ’ ό,τι τύχαινε να έχει. Ο υποτακτικός όμως που έβλεπε με τρόπο το ψωμί τους να λιγοστεύει, είπε μια μέρα στενοχωρημένος στο Γέροντα:
-Αββά, δε μου ξεχωρίζεις τα ψωμιά που μου αναλογούν, κι από δω και πέρα μοίραζε από τα δικά σου ελεημοσύνη. Έτσι όπως πάμε τώρα, γρήγορα θα πεινάσουμε κι οι δυο.
Ο αγαθός Γέροντας χώρισε τα ψωμιά του υποτακτικού του, χωρίς να πει τίποτα κι εξακολούθησε να δίνει από τα δικά του στους φτωχούς. Μα κι ο Θεός που είδε την καλή του προαίρεση τα ευλόγησε, κι όσο εκείνος έδινε, τόσο αυτά επληθύνονταν.Ο υποτακτικός στο μεταξύ έφαγε τα δικά του. Όταν πια δεν του έμειναν παρά λίγα ψίχουλα, πήγε στον Γέροντα του και τον παρακαλούσε να τρώνε πάλι μαζί. Εκείνος τον δέχτηκε χωρίς να φέρει αντίρρηση. Τώρα όμως είχαν αυξηθεί και οι ζητιάνοι, κι ο υποτακτικός άρχισε πάλι να δυσανασχετεί. Ο υποτακτικός κατσούφιασε.
-Δώσε του ένα καρβέλι, πρόσταξε ο Γέροντας, που έκανε πως δεν είδε το μορφασμό του.
-Μου φαίνεται πως δεν έχουμε πια να φάμε ούτε εμείς. Είπε φωναχτά ο υποτακτικός, για να τον ακούσει κι ο ζητιάνος.
-Πήγαινε και ψάξε καλά, πρόσταξε ο Γέροντας.
Σηκώθηκε εκείνος απρόθυμα να πάει στο κελλαρικό. Μα τρόμαξε ν’ ανοίξει την πόρτα. Το βρήκε γεμάτο ως επάνω από καλοψημένα φρέσκα καρβέλια!Από την ημέρα εκείνη απόκτησε μεγάλη εμπιστοσύνη στον άγιο Γέροντά του κι έγινε πρόθυμος στο ν’ ανακουφίζει τους φτωχούς.

Να ελεούμε χωρίς διακρίσεις

Ένας καλός ιερέας κάθε Κυριακή μετά τη Λειτουργία μάζευε τους φτωχούς της ενορίας του και τους μοίραζε τα χρήματα, που μάζευε το «κιβώτιο των πτωχών». Μια Κυριακή πήγε μία γυναίκα με παλιά ξεσκισμένα ρούχα με ύφος κακομοίρικο. Ο Ιερέας τη λυπήθηκε. Έβαλε το χέρι του στο κιβώτιο με την πρόθεση να της δώσει όσα χρήματα χωρούσε η παλάμη του. όταν το τράβηξε έξω, είδε πως είχε πιάσει λίγα κέρματα. Βιάστηκε να της τα δώσει, γιατί πίσω της περίμενε άλλη να πάρει φιλοδώρημα. Αυτή φορούσε περιποιημένα φορέματα. Ο ιερέας σκέφτηκε πως ήταν από κείνες που χωρίς λόγο ζητιανεύουν. Θα της έδινε λίγα, για να μην την αφήσει να φύγει έτσι και τής έμενε η ντροπή. Έβαλε πάλι το χέρι του στο κιβώτιο κι η χούφτα του γέμισε χρυσά νομίσματα.
Σαν ευλαβής που ήταν κατάλαβε τη θεία επέμβαση. Ζήτησε λοιπόν πληροφορίες και για τις δύο εκείνες γυναίκες. Έμαθε τότε πως η μία που φαινόταν καλοντυμένη, ήταν από καλή οικογένεια, που τελευταία από διάφορα ατυχήματα φτώχυνε και υπέφερε πολύ. Από αξιοπρέπεια φορούσε περιποιημένα ρούχα. Η άλλη έβαζε κουρέλια, όταν έβγαινε να ζητιανέψει, για να της δίνουν ευκολότερα.

Το ιερό Μυστήριο του Ευχελαίου

  
  Στην Αγία Γραφή, στην επιστολή του αποστόλου Ιακώβου του Αδελφόθεου διαβάζουμε τα εξής:
«Ασθενεί τις εν υμίν; Προσκαλεσάσθω τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας και προσευξάσθωσαν επ’ αυτόν, αλείψαντες αυτόν ελαίω εν τω ονόματι αυτού. Και η ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα και εγερεί αυτόν ο Κύριος, καν αμαρτίας η πεποιηκώς αφεθήσεται αυτώ» (επιστολή Ιακώβου ε΄ 14-15). Δηλαδή: «Είναι κάποιος από σας άρρωστος; Να προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας να προσευχηθούν γι’ αυτόν και να τον αλείψουν με λάδι, επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου. Και η προσευχή που γίνεται με πίστη θα σώσει τον άρρωστο. Ο Κύριος θα τον κάνει καλά. Κι αν έχει κάνει αμαρτίες θα του τις συγχωρήσει».
     Σύμφωνα, λοιπόν, με το αγιογραφικό χωρίο σκοπός του ιερού μυστηρίου του Ευχελαίου είναι πρωταρχικά η ίαση της σωματικής νόσου. Ευχέλαιο είναι το ιερό Μυστήριο κατά το οποίο, δια της ειδικής τελετής, αγιάζεται υπό του Αγίου Πνεύματος δια του Ιερέως το έλαιο και με αυτό χρίονται οι πιστοί εις ίαση ψυχής και σώματος.Το Ευχέλαιο εκφράζει την αγάπη και τη στοργή της Εκκλησίας προς ένα άρρωστο μέλος της, για το οποίο προσευχόμαστε. Το Μυστήριο δεν είναι μια πράξη μαγική. Εκείνο που απαιτείται είναι η πίστη και η μετάνοια, καθώς και η προσευχή στο όνομα του Κυρίου Ιησού.
 Η τέλεση του μυστηρίου γίνεται κανονικά από επτά Ιερείς, όσα και τα ευαγγελικά αναγνώσματα αλλά και οι ευχές του Μυστηρίου. Σήμερα όμως τελείται και από έναν Ιερέα.  Το Ευχέλαιο τελείται για τη ψυχή και το σώμα κάθε ανθρώπου που ασθενεί. Σε ασθενείς που, εξ αιτίας σοβαρότατης ασθένειας, είναι ανίκανοι να εκφράσουν και να ομολογήσουν τις αμαρτίες τους στον Ιερέα-Πνευματικό, είναι αποδεκτό ότι συγχωρούνται οι αμαρτίες με το Μυστήριο του Ευχελαίου.
     Βέβαια, η τέλεση του μυστηρίου δεν περιορίστηκε μόνο στους σωματικά ασθενείς, αλλά επεκτάθηκε γενικότερα για όλους τους πιστούς, για την ενδυνάμωση και την καταλληλότερη προετοιμασία τους στα πνευματικά αγωνίσματα. Γι’ αυτό και πολλοί πιστοί προσκαλούν στο σπίτι τους τον ιερέα για να τελέσει το μυστήριο όχι μόνο όταν ασθενούν, αλλά και για πνευματική ενίσχυση (π. χ. την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής). Ο κύριος σκοπός όμως στο οποίο αποβλέπει το Μυστήριο παραμένει η θεραπεία των σωματικών ασθενειών και όχι η άφεση των αμαρτιών για τον χριόμενο. Το Ευχέλαιο δεν καταργεί φυσικά το ιερό Μυστήριο της Εξομολογήσεως, αλλά σε αυτό δίδεται άφεση αμαρτιών που έγιναν από άγνοια ή εκείνων που λησμονήσαμε, αλλά μετανιώσαμε γι’ αυτές.

     Τη Μεγάλη Τετάρτη η Ορθόδοξη Εκκλησία τελεί σε όλους τους Ιερούς Ναούς το μυστήριο του Ευχελαίου, και το τελεί για όλους τους πιστούς, είτε είναι υγιείς, είτε ασθενείς, και χρίει όλους τους χριστιανούς «εις ίασιν ψυχής και σώματος». Και η τέλεση αυτή σκοπό έχει σκοπό την καταλληλότερη ψυχοσωματική προετοιμασία μας για τη συμμετοχή μας στο Θείο Πάθος του Σταυρωθέντος και Αναστάντος Κυρίου μας.
Δομή του Μυστηρίου
• Ευχές για τον Αγιασμό του Ελαίου
• Ανάγνωση 7 Αποστολικών περικοπών
• Ανάγνωση 7 Ευαγγελικών περικοπών
• Ευχές για τους πιστούς
• Επάλειψη των πιστών με αγιασμένο έλαιο –το οποίο συμβολίζει την αγαθότητα του Θεού- στο μέτωπο και στα χέρια

Γιατί τελούμε το Ευχέλαιο
Ο Κύριος λοιπόν ο Οποίος δεν ήλθε στην γη για να καταργήσει τις καλές συνήθειες των ανθρώπων αλλά για να τις συμπληρώσει, δια του Αγίου Αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου δίνει σ΄ αυτήν την συνήθεια τους Μυστηριακό χαρακτήρα και σίγουρα πιο αποτελεσματικό. Απαραίτητα όμως να τηρούνται οι προϋποθέσεις τις οποίες θέτει ο Απόστολος Ιάκωβος:«Είναι άρρωστος κάποιος από εσάς; Ας προσκαλεί τους Πρεσβυτέρους της Εκκλησίας(επτά τον αριθμό γι΄αυτό την Βυζαντινή εποχή το Μυστήριο λεγόταν Επταπάπαδο ,επειδή συμμετείχαν επτά Ιερείς οι οποίοι διάβαζαν καθένας από ένα Ευαγγέλιο και από μία Ευχή. Σήμερα το Μυστήριο τελείται από έναν Ιερέα ο οποίος αναλαμβάνει να διαβάσει και τα αναγνώσματα των υπολοίπων έξι Ιερέων )οι οποίοι θα προσευχηθούν αλείφοντας τον ασθενή με λάδι στο Όνομα του Κυρίου και η προσευχή αυτή θα σώσει τον ασθενή και θα τον σηκώσει από το κρεβάτι της αρρώστιας και οι αμαρτίες του θα συγχωρεθούν».
Επειδή η ασθένεια έχει συχνά σαν αιτία την αμαρτία καταλαβαίνουμε γιατί, όταν τελούμε το Ευχέλαιο ακούμε τις Ευχές να μιλούν για ίαση και θεραπεία του πάσχοντος και για άφεση αμαρτιών. Αυτός είναι ο σκοπός του Μυστηρίου, η ανάρρωση του ασθενούς και η άφεση των αμαρτιών του όταν βέβαια έχει προηγηθεί μετάνοια και εξομολόγηση. Υπογραμμίζουμε εδώ ότι σε καμία περίπτωση το Ευχέλαιο δεν αντικαθιστά το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως!

Γίνεται πιστεύουμε ευνόητο πως ,το Μυστήριο του Ευχελαίου δεν έχει καμία σχέση με τους λόγους που καμιά φορά επιθυμούμε να τελεσθεί στο σπίτι μας. Μπήκαμε σε καινούργιο σπίτι, η δεν έχει δουλειά το μαγαζί, η δεν τα πάει καλά το ζευγάρι είναι μερικοί από τους λόγους που προσκαλείται ο Ιερέας για να τελέσει το Μυστήριο. Γι΄αυτές τις περιπτώσεις υπάρχουν άλλες Ακολουθίες και Ευχές με τις οποίες η Εκκλησία συμπαρίσταται δραστικά στις ανάγκες των παιδιών Της.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά σημεία του Μυστηρίου
Χαρακτηριστικά σημεία του Μυστηρίου οι δύο Ευχές δια των οποίων αγιάζεται το λάδι, η συγχωρητική Ευχή μετά το Έβδομο Ευαγγέλιο κατά την ανάγνωση της οποίας γονατίζουμε και με κατάνυξη ακούμε τα λόγια της και η χρίση των παρευρισκομένων με το αγιασμένο λάδι. Με το αλεύρι το οποίο χρησιμεύει για να στέκονται τα επτά κεράκια που ανάβουμε πριν από κάθε Ευαγγέλιο ζυμώνεται ένα πρόσφορο για να τελεσθεί η Θεία Λειτουργία.
Όποιος από εμάς θα ήθελε πραγματικά να ωφεληθεί από την Θεία Χάρη θα πρέπει να συμμετέχει στην ζωή της Εκκλησίας τακτικά με τον εκκλησιασμό, την προσευχή, την νηστεία, την μελέτη της Αγίας Γραφής κ.τ.λ! και όχι να περιμένει καλό και ωφέλεια μόνο και μόνο επειδή έκανε ένα Ευχέλαιο στο σπίτι του! Τότε και μόνον τότε η Ευλογία του Θεού θα είναι μόνιμα κοντά μας, να μας αγιάζει, να μας στηρίζει, να μας εμψυχώνει και να μας καθοδηγεί στις χαρούμενες αλλά και στις θλιβερές περιστάσεις της ζωής μας.
Τι χρειάζεται για την τέλεση του Ευχελαίου
Το κανδήλι του σπιτιού με κρασί και λάδι, το θυμιατήριο, λίγο αλεύρι(χωρίς να είναι απαραίτητο αφού ο σκοπός του είναι πρακτικός όπως εξηγήσαμε πιο πάνω), και τα ονόματα των ζώντων της οικογενείας μας γραμμένα σε ένα χαρτί. Εννοείται πως η παρουσία όλων των μελών της οικογένειας είναι απαραίτητη (εκτός αν υπάρχουν σοβαροί λόγοι εργασιακοί, αποστάσεως κ.α. ) αφού η Ευλογία του Μυστηρίου δεν αποστέλλεται κατά παραγγελία αλλά προσφέρεται άφθονη σε εκείνους που την επιζητούν προσωπικά με πίστη και ευλάβεια.Μετά την τέλεση του Μυστηρίου μπορούμε να κρατήσουμε το Ευχέλαιο με κάποιο βαμβάκι η σε ένα μικρό μπουκαλάκι και να το χρησιμοποιούμε όταν υπάρχει ανάγκη πνευματική η σωματική.
Με πίστη στον Παντελεήμονα Χριστό μας ας συμμετέχουμε τακτικά σε όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας και ιδιαιτέρως στην Θεία Κοινωνία η οποία δεν μας παρέχει απλώς αγιασμένα υλικά όπως το Ευχέλαιο το αγιασμένο λάδι, αλλά τον Ίδιο τον Κύριο και Θεό μας.«Πάτερ Ἅγιε Ἰατρὲ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν, ἴασαι καὶ τοὺς παρόντας δούλους Σοῦ, ἐκ τῆς περιεχούσης αὐτοὺς σωματικῆς καὶ ψυχικῆς ἀσθενείας. Ευχή του Μυστηρίου

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

Η συμβολή των Αγίων Αποστόλων στη ζωή και στο έργο της Εκκλησίας

ΛΑΜΠΡΟΣ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΣ Θεολόγος -Καθηγητής
  
    Στις 30 Ιουνίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει με ξεχωριστή λαμπρότητα τη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων. Βεβαίως υπάρχουν και οι προσωπικές μνήμες τους σε διάφορες ημερομηνίες του έτους, αλλά με αυτόν τον συλλογικό εορτασμό τιμάται σύμπασα η χορεία των μεγάλων αυτών ανδρών, οι οποίοι ως συνεχιστές του σωτηριώδους έργου του Κυρίου επί της γης, έστρεψαν τον ρου της ιστορίας και άλλαξαν κυριολεκτικά την μορφή του κόσμου! Εμείς ως συνειδητό εκκλησιαστικό σώμα γνωρίζουμε την ανεκτίμητη προσφορά τους στην εδραίωση και επέκταση της Εκκλησίας στον κόσμο και γι'; αυτό με την ευκαιρία της σεπτής τους εορτής τους εναποθέτουμε τη βαθιά μας ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες μας.
       Οι ιερές μορφές τους είναι ιστορημένες σε περίοπτες θέσεις στους ναούς μας και η μνεία και αναφοράς τους στις ιερές ακολουθίες είναι συχνές, διότι αυτοί αποτελούν τη σπουδαιότερη αγιολογική χορεία της Εκκλησίας μας. Χάρη στο δικό τους τιτάνιο αγώνα, τις αφάνταστες προσωπικές τους θυσίες, θεμελιώθηκε η Εκκλησία στον κόσμο, μέσα σε ένα εξαιρετικά εχθρικό για την εν Χριστώ σωτηρία και αλήθεια περιβάλλον. Επισφράγισμα του έργου τους υπήρξε ο εμποτισμός του με το αίμα τους. Στο σύνολό τους έδωσαν και αυτή τη ζωή τους για τον ευαγγελισμό του κόσμου.
       Είναι πάντως γεγονός πως πολλοί χριστιανοί γνωρίζουν ελάχιστα για τα πρόσωπα και το έργο των αγίων Αποστόλων. Η σύντομη αυτή εργασία έχει ως στόχο να κάμει γνωστές τις προσωπικότητες και το έργο τους. Το έχουμε τονίσει πολλές φορές πως ο συνειδητός χριστιανός δεν είναι παθητικός οπαδός και ουραγός κανενός αρχηγού, αλλά ενεργό κύτταρο του εκκλησιαστικού σώματος με γνώση, γνώμη και δημιουργική πρωτοβουλία στη ζωή της Εκκλησίας. Έτσι θέλει τον πιστό η αγιοπατερική και ελληνορθόδοξη παράδοσή μας.
        Η λέξη απόστολος σημαίνει τον απεσταλμένο. Εν προκειμένω Απόστολοι ονομάσθηκαν οι εκλεγμένοι και καλεσμένοι από τον Κύριο μαθητές Του να συνεχίσουν το σωστικό Του έργο, μετά την εις τους ουρανούς Ανάληψή Του. Επίσης, σύμφωνα με την χαρακτηριστική Του προτροπή έγιναν οι μάρτυρες της Αναστάσεώς Του «έως εσχάτου της γης» ( Πράξ.1,8). Η εκλογή και η κλήση των Αποστόλων, οι οποίοι ως την Πεντηκοστή καλούνταν μαθητές, έγινε αμέσως με την αρχή της δημόσιας δράσης του Κυρίου, στη Γαλιλαία. Ευθύς μετά τη Βάπτισή Του κατευθύνθηκε στις όχθες της λίμνης Γενησαρέτ, όπου απευθύνθηκε στους εκεί αλιείς, στους οποίους είπε: «δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ.4,20). Αυτοί «ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ» (Ματθ.4,21). Άλλοι «αφέντες τον πατέρα αυτών Ζεβεδαίον εν τω πλοίω μετά των μισθωτών απήλθον οπίσω αυτού» (Μαρκ.1,20).
        Οι μαθητές ορίσθηκαν από τον Κύριο σε τρεις κύκλους ήτοι: τον στενό κύκλο των δώδεκα, τον ευρύτερο κύκλο των εβδομήκοντα και τον ευρύτατο κύκλο των πολυπληθών φίλων Του. Μεγαλύτερη σημασία είχε ο κύκλος των δώδεκα. Αυτοί βρισκόταν πλησίον Του και σ'; αυτούς αποκάλυψε τα μυστήρια του Θεού. Αυτοί έλαβαν την ειδική χάρη της ιεροσύνης να επιτελούν τις αγιαστικές και λειτουργικές πράξεις της Εκκλησίας και να τη μεταδίδουν στους διαδόχους τους. Αυτοί είχαν την τιμή να ορισθούν ως οι κατ'; εξοχήν συνεχιστές του έργου Του, διότι μόνο σε αυτούς είπε: «Εγώ εξελεξάμην υμάς, και έθηκα υμάς ίνα υμείς υπάγετε και καρπόν φέρητε, και ο καρπός υμών μένη» (Ιωάν.15,16). Μετά τη Ανάσταση τους κατέστησε επίσημα διαδόχους του έργου Του: «καθώς απεσταλκέ με ο Πατήρ, καγώ πέμπω υμάς. Και τούτο ειπών ενεφύσησε και λέγει αυτοίς΄ λάβετε Πνεύμα Άγιον΄ αν τινών αφήτε τας αμαρτίας αφίενται αυτοίς, αν τινών κρατήτε , κεκράτηνται» (Ιωάν.20,21). Επίσης στο όρος της Γαλιλαίας, όπου είχαν συναχθεί οι έντεκα μαθητές, λίγο πριν την Ανάληψη τους είπε: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντας αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ.28,19-20).

        Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν επέλεξε τους Αποστόλους Του από την ελίτ της τότε αριστοκρατίας, ή από τις τάξεις των πολιτικά ισχυρών, των οικονομικά δυνατών, ή τους κλειστούς κύκλους της διανόησης, διότι η διαφθορά, η κατάπτωση και η έπαρση ήταν το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των ανθρώπων. Αντίθετα τους επέλεξε από τους άσημους, αδύναμους και αγράμματους ανθρώπους, οι οποίοι βίωναν την δυστυχία και την κακοδαιμονία της πτώσεως και της αμαρτίας καλλίτερα από τους πρώτους και καλλιεργούσαν έντονα στην ψυχή τους την προσδοκία της από το Θεό απολυτρώσεως. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του αποστόλου Παύλου: «Επειδή γαρ εν τη σοφία του Θεού ουκ έγνω ο κόσμος δια της σοφίας τον Θεόν ...; τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη, και τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνη τα ισχυρά και τα αγενή του κόσμου και τα εξουθενημένα εξελέξατο ο Θεός, και τα μη όντα, ίνα τα όντα καταργήση, όπως μη καυχήσηται πάσα σάρξ ενώπιον του Θεού.» (Α΄Κορ.1,21-29). Η άσημη προέλευση των Αποστόλων είναι από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια ως σήμερα σημείο αναφοράς όλων των πολεμίων του Χριστιανισμού, ως δήθεν θρησκεία των παρακατιανών ανθρώπων. Η σάπια ψευτοδιανόηση θα ήθελε έναν Χριστιανισμό «φιλοσοφικό», ο οποίος θα έδινε έναυσμα για ανώφελες συζητήσεις στους κλειστούς κύκλους των «πνευματικών ανθρώπων», αποκομμένο από τον αγιαστικό και σωστικό του ρόλο. Επειδή αυτός δεν ταιριάζει στα δικά τους μέτρα, γι'; αυτό απορρίπτεται από αυτούς και πολεμείται λυσσαλέα σε όλες τις εποχές!
        Το Άγιο Πνεύμα κατά την αγία ημέρα της Πεντηκοστής (Πραξ.2ο κεφ.) μεταμόρφωσε τους άσημους, δειλούς και αγραμμάτους ψαράδες σε σοφούς άνδρες, σε πανίσχυρες προσωπικότητες, σε ολόφωτες υπάρξεις, οι οποίοι καταύγασαν την οικουμένη. Η συγκλονιστική εμπειρία της Αναστάσεως του Κυρίου και η επέλευση της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος έδωσαν σε αυτούς αφάνταστη ορμή. Διασκορπίστηκαν σε όλον τον κόσμο για να διαλαλήσουν το νέο, ελπιδοφόρο και σωτήριο μήνυμα της εν Χριστώ απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους. Οι πυρωμένες από θείο ζήλο καρδιές τους και το φλογερό τους κήρυγμα έκαναν τις καρδιές των ανθρώπων να δονούνται από λαχτάρα για λύτρωση. Ο σπόρος του Ευαγγελίου ρίχνονταν από αυτούς τους άοκνους και θείους εργάτες σε κάθε μέρος της οικουμένης και αύξανε θεαματικά.
         Τα σκοτάδια της πλάνης διαλύονταν με το άκουσμα της ευαγγελικής αλήθειας. Οι δεισιδαίμονες τυραννικές αντιλήψεις παραμερίζονταν μπροστά στην πνευματική ελευθερία του χριστιανικού μηνύματος. Οι ασήμαντοι αυτοί αλιείς της Γαλιλαίας έστρεψαν την ιστορία του κόσμου στον δρόμο της ανθρωπιάς, του πολιτισμού και της προόδου. Οι ταπεινοί και καταφρονημένοι άνθρωποι της παλαιάς εποχής, οι οποίοι δεν είχαν μεγαλύτερη αξία από εκείνη των ζώων και των πραγμάτων, αναδείχτηκαν, χάρις στο κήρυγμα εκείνων, για πρώτη φορά ως ανθρώπινες αξίες και ακόμα περισσότερο, ως ζωντανές εικόνες του Θεού! Πολλοί ισχυροί κατάλαβαν ότι η εγκόσμια ισχύς τους δεν είχε πραγματική αξία και γι'; αυτό την αποποιήθηκαν. Μια νέα πρωτόγνωρη παγκόσμια αδελφότητα γεννήθηκε στον κόσμο, η Εκκλησία του Χριστού, ως μια νέα πραγματικότητα αγάπης και συναδελφώσεως των ανθρώπων και των λαών μέσα στον απάνθρωπο κόσμο της αμαρτίας και του κακού, ως μέσον σωτηρίας και απολυτρώσεως από την δουλεία της αμαρτίας και της φθοράς.
       Η ανθρωπότητα και ο σύγχρονος πολιτισμός οφείλει μεγάλη ευγνωμοσύνη στους αγίους Αποστόλους. Ό,τι δεν κατόρθωσε η διανόηση και η δύναμη του αρχαίου κόσμου, το κατόρθωσε η χορεία των Μαθητών και Αποστόλων του Χριστού. Όμως ο κόσμος, δυστυχώς, όχι μόνο δεν εκτίμησε την προσφορά τους, αλλά το αντίθετο, έκαμε ό,τι μπορούσε για να ματαιώσει και να γκρεμίσει ό,τι εκείνοι έκτιζαν. Ο απόστολος Παύλος περιέγραψε πολύ παραστατικά τις δυσκολίες της αποστολής τους ως εξής: «ημάς τους αποστόλους εσχάτους απέδειξεν, ως επιθανατίους, ότι θέατρον εγεννήθημεν τω κόσμω, και αγγέλοις και ανθρώποις, ημείς μωροί δια Χριστόν, υμείς φρόνιμοι εν Χριστώ, ημείς ασθενείς, υμείς δε ισχυροί ΄υμείς ένδοξοι, ημείς δε άτιμοι. Άχρι της άρτι ώρας και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν και κοπιώμεν εργαζόμενοι ταις ιδίαις χερσί΄ λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν΄ ως περικαθάρματα του κόσμου εγεννήθημεν, πάντων ερίψημα έως άρτι» (Α΄Κορ.4,9-13). Οι μύριες αυτές δυσκολίες, οι κακουχίες, οι κόποι και προπαντός οι απάνθρωποι διωγμοί δεν τους πτόησαν. Το έργο τους καρποφορούσε, διότι το αύξανε το ενοικούν στην Εκκλησία Άγιο Πνεύμα (Ιωάν.15,26).
         Το έργο των αγίων Αποστόλων συνεχίστηκε και συνεχίζεται δια των διαδόχων αυτών. Σε κάθε μέρος, όπου ίδρυαν τοπικές εκκλησίες, χειροτονούσαν επισκόπους και πρεσβυτέρους για να συνεχίσουν το έργο τους. Γράφει ο άγιος Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων, το κατ'; εξοχήν βιβλίο της ιεραποστολής της Εκκλησίας μας: «Χειροτονήσαντες δε αυτοίς πρεσβυτέρους κατ'; εκκλησίαν και προσευξάμενοι μετά νηστειών παρέθετο αυτούς τω Κυρίω, εις ον πεπιστεύκασι» (Πράξ.14,23). Αυτή η αδιάκοπη διαδοχή συνεχίζεται ως σήμερα και χαρακτηρίζεται ως αδιάκοπη διαδοχή προσώπων και πίστεως και γι'; αυτό ονομάζεται η Εκκλησία μας Αποστολική. Όλοι λοιπόν όσοι εργάζονται στην Εκκλησία του Χριστού, κληρικοί και λαϊκοί συνεχίζουν κατ'; ουσίαν το έργο των αγίων Αποστόλων. Τόσο μεγάλο είναι το έργο που επιτελούν!
        Όλοι εμείς οι πιστοί του Χριστού και προσκυνητές της σεπτής εορτής των Αγίων Αποστόλων, των «Συνεργών του Χριστού» (Β΄Κορ.6,1), έχουμε χρέος να αποδίδουμε σε αυτούς την αρμόζουσα τιμή, διότι η αγία μας Εκκλησία είναι θεμελιωμένη πάνω σε αυτές τις μεγάλες προσωπικότητες. Αυτό το βεβαιώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος είδε στην Αποκάλυψη την θριαμβεύουσα εν ουρανοίς Εκκλησία του Χριστού, θεμελιωμένη επί «θεμελίους δώδεκα και επ'; αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του Αρνίου» (Αποκ.10,21).
πηγή:http://forum.athos.gr

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Όσο ξεχνάμε τον εαυτό μας.... τόσο μας θυμάται ο Θεός....

   
  Όποιος έχει θυσία και πίστη στον Θεό, δεν υπολογίζει τον εαυτό του. Ο άνθρωπος ,όταν δεν καλλιεργήση το πνεύμα της θυσίας, σκέφτεται μόνον τον εαυτό του και θέλει όλοι να θυσιάζωνται γι’ αυτόν. Αλλά όποιος σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, αυτός απομονώνεται και από τους ανθρώπους, απομονώνεται και από τον Θεό – διπλή απομόνωση- , οπότε δεν δέχεται την Θεία Χάρη. Αυτός είναι άχρηστος άνθρωπος . Και να δήτε, αυτόν που σκέφτεται συνέχεια τον εαυτό του, τις δυσκολίες του κ.λπ., και ανθρωπίνως κανείς δεν θα του συμπαρασταθή σε μια ανάγκη. Καλά, θεϊκή συμπαράσταση δεν θα έχη, αλλά δε θα έχη και ανθρώπινη. Μετά θα προσπαθή από εδώ-από εκεί να βοηθηθή. Θα βασανίζεται δηλαδή, για να βοηθηθή από ανθρώπους, αλλά βοήθεια δεν θα βρίσκη. Αντίθετα, όποιος δεν σκέφτεται τον εαυτό του, αλλά σκέφτεται συνέχεια τους άλλους, με την καλή έννοια, αυτόν τον σκέφτεται συνέχεια ο Θεός, και μετά τον σκέφτονται και οι άλλοι. Όσο ξεχνάει τον εαυτό του , τόσο τον θυμάται ο Θεός. Να, μια ψυχή φιλότιμη μέσα σε ένα Κοινόβιο θυσιάζεται, δίνεται κ.λπ. Αυτό , νομίζετε, δεν έχει πέσει στην αντίληψη των άλλων; Μπορεί να μην την σκεφθούν οι άλλοι αυτήν την ψυχή που δίνεται ολόκληρη και δεν σκέφτεται τον εαυτό της; Μπορεί να μην την σκεφθή ο Θεός; Μεγάλη υπόθεση! Εδώ βλέπει κανείς την ευλογία του Θεού, πώς εργάζεται ο Θεός.
      Στις δυσκολίες δίνει εξετάσεις ο άνθρωπος. Εκεί φαίνεται αν έχη πραγματική αγάπη, θυσία. Και όταν λέμε ότι ένας έχει θυσία, εννοούμε ότι την ‘ώρα του κινδύνου δεν υπολογίζει τον εαυτό του και σκέφτεται τους άλλους. Βλέπεις, και η παροιμία λέει «ο καλός φίλος στην ανάγκη φαίνεται». Θεός φυλάξοι, αν λ.χ. τώρα έπεφταν βόμβες , θα φαινόταν ποιος σκέφτεται τον άλλον και ποιος σκέφτεται τον εαυτό του.  Όποιος όμως έχει μάθει να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, σε μια δυσκολία πάλι τον εαυτό του θα σκέφτεται ,και ο Θεός δεν θα τον σκέφτεται αυτόν τον άνθρωπο. Όταν από τώρα δεν σκέφτεται κανείς τον εαυτό του αλλά σκέφτεται τους άλλους, και στον κίνδυνο τους άλλους θα σκεφθή. Τότε ξεκαθαρίζουν ποιοί έχουν πραγματικά θυσία και ποιοι είναι φίλαυτοι.
     Αν δεν αρχίση κανείς να κάνη από τώρα καμιά θυσία , να θυσιάση καμιά επιθυμία, έναν εγωισμό, πως θα φθάση να θυσιάση την ζωή του σε μια δύσκολη στιγμή; Αν τώρα σκέφτεται τον κόπο και κοιτάη να μην κοπιάση λίγο παραπάνω από έναν άλλο σε μια δουλειά, πώς θα φθάση στην κατάσταση να τρέχη να σκοτωθή αυτός, για να μη σκοτωθή ο άλλος; Αν τώρα για μικρά πράγματα σκέφτεται τον εαυτό του, τότε που θα κινδυνεύη η ζωή του , πως θα σκεφθή τον άλλον; Τότε θα είναι πιο δύσκολα. Αν έρθουν δύσκολα χρόνια και έχη λ.χ. ο διπλανός του πυρετό και τον δη να πέση στον δρόμο, θα τον αφήση και θα φύγη. Θα πη: «Να πάω να ξαπλώσω , μην πέσω κι εγώ».
     Στον πόλεμο παλεύει η ζωή η δική σου με την ζωή του άλλου. Λεβεντιά είμαι να τρέχη ο ένας να γλυτώση τον άλλον. Όταν δεν υπάρχη θυσία, ο καθένας πάει να γλυτώση τον εαυτό του. Και είναι παρατηρημένο ∙ όποιος πάει στον πόλεμο να ξεφύγη, τον βρίσκει εκεί η οβίδα. Πάει δήθεν να γλυτώση και σπάζει τα μούτρα του. Γι’ αυτό να μην κοιτάζη κανείς να ξεφύγη, και ιδίως όταν αυτό είναι εις βάρος των άλλων. Θυμάμαι ένα περιστατικό από τον Αλβανικό πόλεμο. Ένας στρατιώτης είχε μια πλάκα, για να προστατεύη το κεφάλι του. Εν τω μεταξύ χρειάσθηκε να πάη λίγο πιο πέρα και την ακούμπησε κάτω. Πάει αμέσως ο διπλανός του και τον παίρνει. Σου λέει: «Ευκαιρία είναι, θα την πάρω εγώ τώρα». Την ίδια στιγμή, τακ, πετάει ο όλμος επάνω του, τον διέλυσε. Αυτός έβλεπε τα πυρά που έπεφταν και πήρε την πλάκα, για να γλυτώση∙ δεν υπολόγισε τον άλλον που θα γύριζε πάλι. Σκέφθηκε μόνον τον εαυτόν του και δικαιολόγησε κάπως και την πράξη του. «Αφού πήγε λίγο πιο πέρα ο άλλος, μπορώ να την πάρω την πλάκα». Ναι, έφυγε ,αλλά η πλάκα ήταν δική του. Ένας άλλος, όσο συνεχιζόταν ο πόλεμος, προσπαθούσε να γλυτώση. Κανέναν δεν υπολόγιζε. Οι άλλοι βοηθούσαν, αυτός καθόταν στο σπίτι του. Κοίταζε μέχρι την τελευταία ώρα που δυσκόλεψαν τα πράγματα να ξεφύγη. Αργότερα, όταν είχαν έρθει οι Άγγλοι, πήγε στο στρατόπεδο, παρουσιάσθηκε στον Ζέρβα και, επειδή είχε και αμερικάνικη υπηκοότητα, βρήκε ευκαιρία και έφυγε για την Αμερική. Μόλις όμως έφθασε εκεί, πέθανε! Η γυναίκα του η καημένη έλεγε: «Πήγε να ξεφύγη από τον Θεό!». Αυτό πέθανε, ενώ άλλοι που πήγαν και στον πόλεμο έζησαν.

Η πρεσβυτέρα και η μεγάλη της αποστολή. Ο συνοδοιπόρος του κληρικού

     
 ῞Ενας ἀπό τούς ἁγίους τῆς ᾿Εκκλησίας μας εἶπε: "῎Αν στό δρόμο μου συναντήσω ἕναν ἄγγελο καί ἕναν ἱερέα, θά σκύψω νά φιλήσω τό χέρι τοῦ ἱερέως πρῶτα καί ὕστερα θά προσκυνήσω τόν ἄγγελο". Αὐτή ἡ σκέψη πράγματι κρύβει τήν μεγαλύτερη ἀλήθεια γιατί ὁ ἱερεύς εἶναι ἡ ὁρατή παρουσία τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο μας, εἶναι ὁ Χριστός σαρκωμένος, ὁ Λυτρωτής, ὁ θριαμβευτής Κύριος ἀνάμεσά μας.
     ᾿Εμεῖς οἱ πρεσβυτέρες δέν συναντᾶμε στό δρόμο μας τόν ἱερέα. Οὔτε μόνον στήν ᾿Εκκλησία. Γιά μᾶς ὁ ἱερεύς εἶναι ὁ σύζυγός μας. Ζοῦμε τήν πιό πλούσια εὐλογία, τήν πιό χαρισματική ζωή, κι ἄς τό ἔχουμε συνηθίσει λιγώτερο ἤ περισσότερο. ᾿Εμεῖς οἱ πρεσβυτέρες εἴμαστε ἕνα μέλος τῆς ὑπάρξεως τοῦ συζύγου μας-ἱερέως, ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστῶν του καὶ σάρξ ἐκ τῆς σαρκὸς του. ῾Ο Κύριος μέ τό μέγα μυστήριο τοῦ γάμου μᾶς ἕνωσε μυστηριακά μέ τόν ἱερέα σέ μιά ἁγία, τελεία, δυνατή ἑνότητα. Μαζί μέ τόν ἱερέα ζοῦμε, συζητοῦμε, ἀντιμετωπίζουμε ἀρκετές ποιμαντικές μέριμνες. Μά τό κυριώτερο, δεχόμαστε τήν θεία χάρι, ἀκατάπαυστα, πού ἄφθονα δίδεται στήν κτίσι ὁλόκληρη γιά νά τήν μεταμορφώσῃ καί νά τήν θεώσῃ.
      Ο γάμος ὁ δικός μας εἶναι, θά λέγαμε, εἰς τό ἔπακρον καί συνεχῶς θεανθρώπινος, ἀφοῦ ὁ σύζυγός μας καί ἐμεῖς φέρνουμε τόν Χριστό μέσα μας, ἐφ᾿ ὅσον εἴμαστε Χριστοφόροι. ῾Ο γάμος μας ἀκόμα εἰκονίζει τήν ἁγία Τριάδα: ὁ Κύριος, ὁ πρεσβύτερος καί ἡ πρεσβυτέρα. Νά τό πιό ἁπλό, ἀλλά συνάμα καί τό πιό παντοδύναμο καί πανευφρόσυνο γεγονός γιά μᾶς, πού καταξιώνει τήν φτωχή καί πεπερασμένη μας ψυχή, τήν μικρή μας ζωή. ᾿Αφοῦ λοιπόν ὁ σύζυγός μας ἱερεύς μετέχει στό θαῦμα τῆς ἱερωσύνης τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ καί σύ καί ἐγώ, ἀδελφή πρεσβυτέρα, συμμετέχουμε στήν ἱερωσύνη τοῦ Κυρίου μας μέ τό μυστήριο τοῦ γάμου. ᾿Ασύγκριτη ἡ τιμή αὐτή γιά μᾶς ἀπό τίς ὁποῖες ἔρρευσαν τά φαῦλα. ῾Η μητέρα μας ἡ Εὔα ἔφερε τήν ἀπώλεια στόν βασιλέα ὅλης τῆς κτίσεως τόν ᾿Αδάμ, τόν σύζυγό της. ᾿Εμεῖς οἱ πρεσβυτέρες συμμέτοχες στήν ἱερωσύνη τοῦ συζύγου μας καί στό σταυρό τοῦ παπᾶ μας, ἀγωνιζόμαστε νά γίνουμε ἅγιες, πανάγιες, μέ τήν ἄσκησι, τήν προσευχή, τήν σιωπή, τά ἄλλα μυστήρια, καί τήν λατρεία, μέ τήν εὐλογημένη τεκνογονία, τό πιό ἀσφαλές μέσον σωτηρίας. ῎Ετσι ἐλπίζουμε θείᾳ χάριτι καί κρείττω.

     ῾Ο σύζυγός μας δέν εἶναι ὁ Γιῶργος ἤ ὁ Γιάννης, ἀλλά ὁ πατήρ Γεώργιος ἤ ὁ πατήρ ᾿Ιωάννης. ᾿Αποτελεῖ μετά ἀπό τόν ἐπίσκοπό μας τό κέντρον τῶν πιστῶν, τόν ποιμένα τῶν λογικῶν προβάτων, τοῦ ἐκλεκτοῦ λαοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας μας, πού πορεύεται στήν σωτηρία, στήν λύτρωσι. Αὐτός, ὁ σύζυγός μας εἶναι ἕνας ἄνθρωπος τραγικός, ὄχι μέ τήν κοσμική ἔννοια βέβαια. Εἶναι δηλαδή ὁ πιό χαρούμενος ἄνθρωπος, ὅταν λειτουργῇ, ὅταν ἁγιάζῃ τόν περιούσιο λαό τοῦ Θεοῦ μέ τά μυστήρια καί μέ τόν θεῖο λόγο πού ἔχει τήν δύναμι νά ἀναστήσῃ τίς νεκρές ψυχές. ῾Ο ἱερεύς-σύζυγός μας εἶναι καί ὁ πιό θλιμμένος ἄνθρωπος γιατί ἀναλογίζεται, βλέπει, ζῇ καί αἰσθάνεται συνέχεια πόσο μικρός εἶναι μπροστά στόν ἄπειρο Κύριο τῆς δόξης, πόσο φτωχός μπροστά στόν Πλούσιο ἐν ἐλέει, καί οἰκτιρμοῖς, πόσο "γῆ καί σποδός" μπροστά στή θεία μεγαλειότητα, στήν ἄρρητη σοφία καί ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ.
     Πόσες φορές δέν τόν βλέπουμε νά γυρίζῃ στό σπίτι πονεμένος κατάκαρδα γιά τά συντρίμματα τῶν ψυχῶν πού συνήντησε τήν ἡμέρα, γιά τήν ἁμαρτία καί τήν ψυχρότητα πού πιέζει τίς ταλαίπωρες ὑπάρξεις, τίς δέσμιες μέσα στόν δύστυχο "προοδευμένο" πολιτισμό μας.  ῾Ο ἱερεύς μας ἀκόμη μοιάζει μέ τόν θεόπτη Μωϋσῆ πού ἀνεβασμένος στό ὄρος Σινᾶ ἄκουγε τίς βροντές, ἐτυφλώνετο ἀπό τίς ἀστραπές τῆς θείας μεγαλειότητος καί ἐκρύβετο μέσα στό σύννεφο τῆς θείας παρουσίας. Ποτέ δέν εἶδε ὅμως τό θεῖο πρόσωπο. Γιατί "οὐδεὶς ὄψεται τὸ πρόσωπόν μου καὶ ζήσεται", λέγει Κύριος Παντοκράτωρ. Καί ὁ ἱερεύς σύζυγός μας ἀτενίζει καί ἀγγίζει φρικωδεστέραν θυσίαν καί θαῦμα, ἀσυγκρίτως ἐκπληκτικόν, καθώς λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος. ῾Ωστόσο τά μάτια τῆς ψυχῆς του βλέπουν μέρος τῆς θείας δόξης. ῾Η καρδιά του κλείνει μέρος τῆς ἀπείρου ᾿Αγάπης καί ὁ νοῦς του ἀγωνίζεται νά χωρέσῃ μιά σταγόνα ἀπό τή θεία σοφία.
    Δίπλα σ᾿ αὐτόν τόν ἄνθρωπο, ἤ, ἄς τό ποῦμε καλύτερα, πλάϊ στόν ἱερέα της τί πρέπει νά αἰσθάνεται ἡ πρεσβυτέρα; Πῶς πρέπει νά ζῇ;   ῾Η γυναῖκα γενικά δίπλα στον ἄνδρα παίζει βασικό ρόλο. Εἶναι προωρισμένη νά γίνεται ὁ ἀρχιτέκτων τῆς συζυγικῆς γαλήνης, νά σφογγίζῃ τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου τοῦ ἀνδρός της, νά κάμῃ ἀνάλαφρη ἀπό τόν ἀγῶνα καί τήν ἀγωνία καί τόν μόχθο, τή ζωή του. Εἶναι τό μικρό λυχνάρι πού φωτίζει τό διάβα τῶν ἀνθρώπων πού ἀγαπᾷ. ῾Η μητέρα καί σύζυγος γίνεται ἡ σιωπηλή θυσία πού ἐπάνω της θά ἀκουμβήσουν καί θά ριζώσουν τά ἀγαπητά της πρόσωπα, γιά νά στερεώσουν καί νά ἐπιτύχουν στή ζωή.  Μπορεῖ βέβαια ἡ ἱστορία νά διαστίζεται ἀπό ὀνόματα ἀνδρῶν, πίσω ὅμως ἀπό αὐτούς κάποια γυναῖκα, κάποια μητέρα ἔπαιξε τόν ρόλο της, ἔγινε ὁ σμιλευτής του. Μοιάζει ἡ γυναῖκα μέ τό ὑπόγειο καί ἀθόρυβο ἐκεῖνο ρυάκι πού ἐνῶ δέν φαίνεται, μεταβάλλει τόν τόπο σέ ζωογόνο, δροσερό. ᾿Εκεῖ ἀκριβῶς πού φυτρώνουν οἱ μεγάλες βελανιδιές, οἱ μεγάλοι ἄνδρες.
        ῎Ετσι λοιπόν ἡ πρεσβυτέρα θά εἶναι ἡ τέλεια νοικοκυρά, ἡ ἀφωσιωμένη σύζυγος, ἡ καλή μητέρα, ἀλλά ὁ νοῦς της καί ἡ καρδιά της πρέπει νά συν-αρπάζωνται ἀπό τό ἱλαρόν Φῶς τῆς θείας ἁγίας δόξης.

Καί τά ὅπλα τῆς πρεσβυτέρας;
῾Η πίστις. Νά τό πρῶτο της ὅπλο. Ξέρουμε πώς μποροῦμε μέ ἕνα καί μόνο κόκκο σιναπιοῦ πίστεως νά μετακινήσουμε ὄρη. ῾Ο ἅγιος Μᾶρκος ὁ ἀσκητής θέλησε νά δείξῃ τήν τεράστια δύναμι αὐτοῦ τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου γιά τήν προσευχή. Μέ τήν προσευχή του πράγματι ἐκίνησε ὁλόκληρο βουνό. Κι ὅμως δέν εἶναι μεγάλο κατόρθωμα, γιατί μέσα μας ὑπάρχουν μεγαλύτερα βουνά. Πῶς νά τά βγάλουμε πέρα π.χ. μέ τό λίγο μισθό τοῦ συζύγου μας ἱερέως καί νά ἀνταποκριθοῦμε στίς ἀνάγκες τῆς μεγάλης μας οἰκογενείας; Νά τό βουνό. Πίστις τυφλή, ἤ σωστότερα ζωντανή στόν Κύριό μας θά φέρῃ τό πιό αἴσιο, τό πιό συμφέρον ἀποτέλεσμα.
᾿Αλλοίμονο ἐπίσης ἄν ἡ πρεσβυτέρα, ὁ ἄνθρωπος αὐτός τῆς χάριτος, δέν καλλιεργεῖ μέσα της τήν ἐλπίδα τῆς μελλούσης ζωῆς κοντά στόν Κύριο μετά τῆς Θεοτόκου καί τῶν ἁγίων μας. ῾Η πρεσβυτέρα εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού λιώνει μέ τήν ἁγία ἐλπίδα τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν καί διαδίδει τήν ἐλπίδα αὐτή στίς ψυχές πού τήν πλησιάζουν. Καί αὐτή ἡ ἐλπίδα ἀνάβει μέσα της καί γύρω της τήν ἀγάπη πού εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Τήν ἀγάπη στά παιδιά της, στόν ἱερέα της, στήν ἐνορία τοῦ ἱερέως της, σέ κάθε ψυχή, σέ κάθε παιδί τοῦ Θεοῦ πού θά χτυπήσῃ τήν πόρτα της. ῾Η ἀγάπη της ἡ πρώτη, ἡ μοναδική, δηλαδή ἡ ξεχωριστή, ἡ βαθύτερη εἶναι ὁ Χριστός, πού ἐσαρκώθη, ἐσταυρώθη καί ἀνεστήθη γιά μᾶς, γιά νά βροῦμε τόν γλυκύτατο παράδεισο ἀνοικτό, γιά νά γίνουμε παιδιά τοῦ Θεοῦ καί πάλι.
Αὐτήν τήν ἀγάπη εἶχαν ὅλες οἱ χριστιανές μητέρες καί γι᾿ αὐτό ἀνέδειξαν ἁγίους στήν ᾿Εκκλησία μας. ῾Η ἁγία Μόνικα, ἡ μητέρα τοῦ πρώην ἁμαρτωλοῦ καί ἀτίθασου Αὐγουστίνου, τέτοια ἀγάπη εἶχε στόν Κύριο. ῞Υψωνε τήν καρδιά της σέ προσευχή χρόνια ὁλόκληρα ἕως ὅτου ἔδωσε ὁ Κύριος τήν σωτηρία στό παιδί της καί τόν ἀνέδειξε ἅγιον Αὐγουστῖνο. ῾Η ᾿Ανθοῦσα, ἡ Νόνα καί ἡ ᾿Εμμέλεια γι᾿ αὐτό ἔβγαλαν ἅγια παιδιά, τούς ἁγίους τρεῖς ῾Ιεράρχας. Φλογερή ἀγάπη στόν Χριστό μέ ἀσίγαστη προσευχή, νά ἡ καρδιά τῆς ἁγίας μητέρας πού ζῇ τόν Χριστό, ἐν Χριστῷ. Δικαιολογημένα καί ὁ εἰδωλολάτρης Λιβάνιος τίς ἐθαύμαζε: "Βαβαί, οἷαι παρὰ χριστιανοῖς γυναῖκες εἰσίν!" ἔλεγε. Τέτοιες ἦσαν καί οἱ μητέρες πολλῶν ἄλλων ἁγίων.
῞Οσο μάλιστα θά φουντώνῃ μέσα της ἡ θεία ἁγάπη, τόσο πιό ταπεινή θά γίνεται ἡ πρεσβυτέρα. ῎Αν ὁ ἅγιος ᾿Ισαάκ ὁ Σῦρος, ὁ πρύτανις τῶν μυστικῶν πατέρων, ἐθεωροῦσε τόν ἑαυτόν του κατώτερον "πάσης τῆς κτίσεως", πιά γνώμη θά ἔχει γιά τόν ἑαυτό της ἡ παπαδιά; Τό πολυτιμώτερο στολίδι της εἶναι ἡ βαθειά, ἡ ἄκρα ταπεινοφροσύνη. ᾿Αθόρυβη, σιωπηλή, χωρίς νά ἀπαιτεῖ ποτέ διακρίσεις, ἤ ἀνέσεις ζῇ μυστικά στήν καρδιά της τόν οὐράνιο Νυμφίο, τόν Χριστό. Μέ ὑπομονή ἀντιμετωπίζει τά ποικίλα προβλήματα τῆς οίκογενείας της. Προσπαθεῖ νά ἀνακουφίζῃ τόν ἱερέα της μέ τήν ὑπακοή της καί νά προσφέρῃ ἀνάπαυσι καί ἠρεμία στήν εὐαίσθητη ἱερατική ψυχή πού ἀγωνίζεται νά ἁρπάξῃ τίς ψυχές ἀπό τοῦτο τόν κόσμο καί νά τίς φέρη κοντά στό Θεό, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.

      ῾Η πρεσβυτέρα θέλει νά συμμορφώνῃ τόν ἑαυτό της σύμφωνα μέ τόν γυναικεῖο χαρακτῆρα, ὅπως ὁ θεῖος Παῦλος τόν θέλει: "῾Ωσαύτως γυναῖκας σεμνάς, μὴ διαβόλους, νηφαλίους, πιστὰς ἐν πᾶσι", γράφει στήν ἐπιστολή του πρός Τιμόθεον. Χαίρεται ἐπίσης ἡ πρεσβυτέρα ὅταν διαβάζη στήν πρώτη ἐπιστολή τοῦ ἀποστόλου Πέτρου: "ὁμοίως γυναῖκες ὑποτασσόμεναι τοῖς ἰδίοις ἀνδράσι, ἵνα καὶ εἴ τινες ἀπειθοῦσι τῷ λόγῳ, διὰ τῆς τῶν γυναικῶν ἀναστροφῆς ἄνευ λόγου κερδηθήσονται, ἐποπτεύσαντες τὴν ἐν φόβῳ ἁγνὴν ἀναστροφὴν ὑμῶν". Μέ ἄλλα λόγια ἡ σιωπή τῆς συνετῆς καί σεμνῆς γυναίκας μπορεῖ νά μαλακώση τόν σκληρό ἀνδρικό χαρακτῆρα. Καί συνεχίζει ὁ ἅγιος ᾿Απόστολος Πέτρος: "ὧν ἔστω οὐχ ὁ ἔξωθεν ἐμπλοκῆς τριχῶν καὶ περιθέσεως χρυσίων ἤ ἐνδύσεως ἱματίων κόσμος, ἀλλ᾿ ὁ κρυπτὸς τῆς καρδίας ἄνθρωπος ἐν τῷ ἀφθάρτῳ τοῦ πρᾳέως καὶ ἡσυχίου πνεύματος, ὃ ἐστιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πολυτελές".
      Οχι λοιπόν ἡ ἐξωτερική πολυτέλεια, τά ποικίλα χτενίσματα, ἀλλά ὁ κρυπτός τῆς καρδιᾶς, ὁ μυστικός ἄνθρωπος ἀποδεικνύει τήν ἀξία τῆς γυναῖκας. Πόσο σύμφωνα δέν εἶναι ὅλα αὐτά μέ τήν ὑψηλή ζωή πού καθημερινῶς ἀξιώνεται νά βλέπη διά τοῦ ἱερέως της ἡ πρεσβυτέρα; ῾Η ἁγία Ναταλία, τήν μνήμη τῆς ὁποίας ἑορτάζουμε στίς 26 Αὐγούστου, μέ τίς ἱερές προσλαλιές της, τίς νουθεσίες της, τίς ἀκούραστες προσευχές της, σάν ἄλλη, Νέα Εὔα, ἔφερε τόν σύζυγό της ᾿Ανδριανό κοντά στόν Χριστό. ῾Η ᾿Εκκλησία μας καί τούς δύο τούς τιμᾶ ὡς ῾Αγίους. Νά τί κατόρθωσε ἡ σύζυγος διά τῆς Χάριτος! Καί πόσες ἄλλες γυναῖκες δέν κατόρθωσαν νά ὁδηγήσουν ὅλη τους τήν οἰκογένεια στόν Παράδεισο!
Δέν θά ζηλέψη καί ἡ πρεσβυτέρα αὐτά τά ἅγια φωτεινά παραδείγματα; 
      Καί εἶναι γεγονός ὅτι πρεσβυτέρες ἅγιες στήριξαν μετρίους κληρικούς. ᾿Ενῶ τό ἔργο λαμπρῶν πρεσβυτέρων ἐναυάγησε, τοὐλάχιστο ἔτσι ἐφάνη, ὅταν οἱ πρεσβυτέρες εἶχαν τό νοῦ τους... μακράν τοῦ Χριστοῦ... στίς ἀνέσεις, στίς διασκεδάσεις τοῦ κόσμου τούτου, "τοῦ ὁποίου τὸ σχῆμα παράγεται καὶ ἡ ἐπιθυμία αὐτοῦ". ῎Ετσι ὁ ἅγιος ᾿Ιωάννης τῆς Κρονστάνδης π.χ. ἅγιος τῶν τελευταίων χρόνων στή Ρωσία, ἐπρόκοψε καί ἁγίασε καί ἐπειδή εἶχε καλή πρεσβυτέρα. ῾Ο Virgil Georgiou, Ρουμάνος λογοτέχνης, πού ἔγινε ἱερεύς καί ζῇ στό Παρίσι, μᾶς ἀποθεώνει τόν πατέρα του ἱερέα π. Κωνσταντῖνο στό βιβλίο του "᾿Από τήν 25η ὥρα στήν αἰωνία ὥρα". Νά ὅμως καί λίγες περίφημες γραμμές γιά τή μαμά -πρεσβυτέρα: "῾Η μητέρα μου ἦταν φτιασμένη ἀτόφια ἀπό αὐστηρή πάστα. Καί ἐπειδή ἡ ζωή δέν εἶναι δυνατή στήν κατάσταση αὐτή τῆς ἀπόλυτης καθαρότητος, ἡ μητέρα μου κατέφευγε στόν κόσμο τῆς προσευχῆς καί τῆς ποιήσεως. ῾Υψωνόταν στόν οὐρανό μέ τήν κλίμακα τῆς πίστεως, μιᾶς πίστεως καθαρῆς καί τελείας σάν τήν μεταξένια κλωστή. ῾Η μητέρα μου ἔγραφε προσευχές, ἀκαθίστους ὕμνους καί ἱκεσίες μέ φλογερή καί οὐράνια ὀμορφιά. ῾Η καρδιά της ἦταν θυσιαστήριον «ἐν ᾧ καὶ ἐξ οὗ εὐχαὶ καθαραὶ προσφέρονται τῷ πανυψίστῳ Θεῷ». Τίς χειμωνιάτικες νύχτες, ὅταν τό χιόνι μεταμόρφωνε τά βουνά μας σέ μιά κόλασι λευκῶν φλογῶν, ἡ μητέρα μου ἔβαζε ἀναμμένες λάμπες σέ ὅλα τά παράθυρα μέ τή σκέψι μήπως ὑπάρχουν κάποιοι δυστυχισμένοι ταξιδιῶτες πού τούς βρῆκε στό δρόμο ὁ ἄσχημος καιρός. Καί ὅλη τή νύχτα ἔγραφε γι᾿ αὐτούς περίφημες προσευχές, γιά νά τούς σώση ἀπό τόν θάνατο. Προσευχόταν ἐπίσης κάποιες ἄνοιξες γιά τά μπουμπούκια καί τά ἄνθη τῆς κερασιᾶς πού ἄνοιγαν πολύ ἐνωρίς καί ἔπεφταν κάτω παγωμένα σάν παιδιά πού γεννήθηκαν και πέθαναν πρόωρα".
᾿      Αλήθεια, πόσο πλατειά θά πρέπει νά εἶναι ἡ καρδιά τῆς πρεσβυτέρας! Ναί, ἀπέραντη γιά νά ἀγκαλιάζη τούς ἐνορίτες τοῦ συζύγου της - τά παιδιά του - τό ἐν Χριστῷ ποίμνιό του μέ ὅλους τούς καϋμούς τους. Καί νά προσεύχεται μέ θέρμη γι᾿ αὐτούς πού ἔχουν πλέον ἀναφαίρετα δεθῆ μέ τόν ποιμένα καί πατέρα τους ἱερέα. Νά εἶναι γι᾿ αὐτούς ἡ "μητερούλα", ὅπως λέγουν οἱ Ρῶσσοι τήν πρεσβυτέρα, γιά νά συμπληρώνη τό ἁγιαστικό τοῦ ἱερέως ἔργον μέ τῆς καλωσύνης της τή δροσιά.  ᾿Αφάνταστη καί ἀνυπολόγιστη εἶναι ἡ θλῖψις τοῦ ἱερέως νά βλέπη τήν πρεσβυτέρα του ἀσύμφωνη καί ψυχρή, μέ σβησμένη τήν φλόγα τῆς πίστεώς της νά ἀκολουθῆ τή ματαιότητα τοῦ κόσμου τούτου.
      ᾿Ενῶ ἡ πρεσβυτέρα πού ζῆ μέσα στήν ᾿Εκκλησία μας μέ τά ἅγια μυστήρια, τήν ᾿Εξομολόγηση καί τήν Θεία Εὐχαριστία, ζεῖ ἀπό αὐτήν τήν ζωή τήν γλυκιά μακαριότητα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή της. ῾Ο Χριστός γίνεται ἡ πνοή της, ἡ εὐτυχία της. ῞Οταν μελετᾶ τήν ῾Αγία Γραφή ἤ τούς βίους τῶν ῾Αγίων ἤ τά θαύματα τῆς κυρίας Θεοτόκου μαγεύεται κυριολεκτικά καί ζεῖ στόν γνήσιο καί ὁλοφώτεινο χῶρο τῆς ᾿Εκκλησίας μας.

       ῾Η καλή πρεσβυτέρα ξέρει νά σηκώνη τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ ἀδιάκοπα καί νά δροσίζεται ἀπό τή χάρι πού φέρει ὀ σύζυγός της ἱερεύς. ῾Ο ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης παρηγορεῖ θαυμάσια καί οἰκοδομεῖ τίς ψυχές μας λέγοντας ὅτι σ᾿ ὅλη μας τή ζωή θά ἀκολουθοῦμε ὄπισθεν τόν Κύριο. Αὐτή ἡ ἀκολουθία εἶναι ἡ πιό τιμητική. ᾿Οπίσω Του. Μόνο στήν ἄλλη ζωή θά δοῦμε τόν Κύριο ἐνώπιοι ᾿Ενωπίῳ, ὅταν θά ἔχη ἐλαφρυνθῆ ἡ ὕπαρξίς μας ἀπό τό βάρος τοῦ φθαρτοῦ τούτου σώματος, ὅταν ἡ ψυχή μας θά ἔχει ἑνωθῆ μέ τό ἄφθαρτο καί καθαρισμένο σῶμα μας κατά τή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. ῞Οταν θά ἠχήση ἡ σάλπιγξ καί ὅταν οἱ νεκροί "ἐγερθήσονται πρῶτον".
      Στό ἁγιολόγιο τῆς ἁγίας ᾿Εκκλησίας μας ὑπάρχει ἡ ῾Οσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία. Μεγάλη ἁμαρτωλή πρίν μετανοήση. ῞Οταν ὅμως τήν ἐπισκέπτεται ἡ θεία Χάρις καί κρούη τήν θύρα τῆς ψυχῆς της, ἀδίστακτα προσφέρει ὅλα της τά κάλλη στόν οὐράνιο Νυμφίο Χριστό, ὅλη της τήν μετάνοια σ᾿ Αὐτόν, ὅλα της τά δάκρυα γιά νά ξεπλύνη τίς χρόνιες ἁμαρτίες της. Μόνιμος "ἐραστής της" ὁ Χριστός πλέον. ῎Αλλου εἴδους ἡ ἀγάπη αὐτή. Ζέουσα, ἁπλῆ, βαθειά, γλυκειά. ᾿Αξιοζήλευτη ἡ ἀγάπη αὐτή πρός τόν Κύριο τῆς ῾Αγίας καί γιά τήν πρεσβυτέρα.
     ῾Ο ἐπίλογός μας ἀφιερώνεται στήν Κυρία Θεοτόκο, τήν "ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ", ἡ ὁποία συμμετέχει στήν ἱερωσύνη τοῦ Κυρίου μας διά τῆς μητρότητός της. Αὐτή ἔδωσε τήν ἁγνή σάρκα της καί τό ζωογόνο αἷμα της ἐκ τοῦ ὁποίου "ἐποιήθη καὶ ὑφάνθη" ὅπως λέγει ὁ ἅγιος ᾿Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός, ἡ πανακήρατος σάρξ τοῦ Κυρίου μας. Καί ἐμεῖς συμμετέχουμε στήν ἱερωσύνη τοῦ Κυρίου μας διά τοῦ γάμου μας μέ τόν λειτουργό τοῦ ῾Υψίστου. Μακάρι δι᾿ εὐχῶν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου ἡ ψυχή μας νά γίνεται Θεοτόκος καί νά ζῆ μέσα της ὁ Χριστός. ῎Αν ζοῦμε πάντοτε "ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ" μέ τά Μυστήρια, μέ τήν ἁγία παράδοσι τῆς ᾿Εκκλησίας μας, θά καταλαβαίνουμε ὅλο καί πιό πολύ "σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις", "Χάριτι Θεοῦ", "Τὶ τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος" τῆς θείας ἀγάπης, τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ. Τότε θά ζοῦμε καί θά ἀκτινοβολοῦμε τό φῶς τοῦ Χριστοῦ γύρω μας. Θά πιστεύουμε, θά ἐλπίζουμε καί θά νοσταλγοῦμε δυνατά τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τότε, φυσικά, ἄν καί θά αἰσθανώμαστε "ὅτι ἀχρεῖοι δοῦλοί ἐσμεν", ὡστόσο θά ἀναμένουμε "τὸν τῆς δικαιοσύνης στέφανον", "ἀμέτρῳ ἐλέει" καί "ἀφάτῳ φιλανθρωπίᾳ" τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καί θά ἐπιποθοῦμε νά ζήσουμε στούς θείους γάμους τῆς ψυχῆς μας μέ τόν "Ποθούμενον Νυμφίον" πρᾶγμα τό ὁποῖον εἶναι δῶρο τῆς ἁγίας καί Προσκυνητῆς Τριάδος.
Μακάρι ὁ Κύριος νά μᾶς ἀξιώσῃ. Σωθείημεν...σωθείημεν. ᾿Αμήν.

Πρεσβυτέρας Θεοδώρας Καλύβα-Σαράντου
(῾Η μακαριστή πρεσβυτέρα † Θεοδώρα Καλύβα-Σαράντου μετέστη εἰς τήν ἄλλη ζωή - 27-9-1977 - ὕστερα ἀπό τραγικό θάνατο πού εἶχε σέ κάποιο αὐτοκινητιστικό δυστύχημα. ῞Οσοι τήν εἶχαν γνωρίσει βεβαιώνουν ὅτι ἦταν μιά ἐκλεκτή ψυχή, μέ ἔντονη πνευματική ζωή. ῞Οταν ἐκοιμήθη ἄφησε τόν ἱερέα Σαράντη Σαράντο ἐν χηρείᾳ μέ τέσσερα ἀνήλικα παιδιά μικρῆς ἡλικίας. Στό ἄρθρο της πού ἀκολουθεῖ - τό ὁποῖο δημοσιεύθηκε στό περιοδικό "᾿Ενορία" στίς 1-12-1972 - δείχνει πῶς μπορεῖ σήμερα μιά πρεσβυτέρα νά σταθεῖ στό πλευρό τοῦ συζύγου της ἱερέως καί ταυτόχρονα νά διακονήσει τήν οἰκογένειά της καί τήν εὐρύτερη οἰκογένεια τῆς ἐνορίας. Τέλος, ἀναφέρουμε ὅτι ἦταν Θεολόγος καθηγήτρια, διορισμένη στή Μέση ᾿Εκπαίδευση. ῎Ας εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη της.)

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Ένα συγκλονιστικό θαύμα του Αγίου Ραφαήλ

Ο Δημήτρης Αντ. Βακαλόπουλος (Πολύκαστρο, Τηλ:  23430–22310) τό Φεβρουάριο τού 1995 σέ ποδοσφαιρικό παιχνίδι δέχθηκε κλωτσιά αντίπαλου καί έπαθε κάταγμα κνήμης καί περόνης στό δεξί πόδι. Στό Νοσοκομείο “'Αγιος Δημήτριος” τού έγινε ενδομυϊκή ήλωση. Βγήκε μέ ανάρρωση στό σπίτι. Σέ τρείς εβδομάδες άρχισε νά πρήζεται τό υγιές αριστερό του πόδι καί παρουσίαζε πυρετό 39–40 μέ σπασμούς. Τοπικός γιατρός χορήγησε φαρμακευτική αγωγή γιά πνευμονία, έπειτα όμως υπέδειξε τήν εισαγωγή σέ Νοσοκομείο. Στό Κιλκίς ο γιατρός υπέθεσε πώς είχε θλάση καί τούς έστειλε πίσω. 'Ομως είχε πόνους στό στήθος, δυσκολία αναπνοής, τό ένα πόδι ενηλωμένο, τό άλλο πρησμένο, καί υψηλό πυρετό. Ο γιατρός Παντ. Μαϊδάνογλου διέγνωσε κατά 99,5 % θρομβοφλεβίτιδα καί συνέστησε κατεπειγόντως Νοσοκομείο! Επί 10–15 μέρες στό Κιλκίς δέν έδιναν βάση στή διάγνωση Μαϊδάνογλου, ο άρρωστος είχε μείνει στά μισά του κιλά (42 κιλά)! Είχε χάσει τήν επαφή μέ τόν κόσμο! 'Εβλεπε Αγίους νά τόν φωνάζουν, δάση, λιβάδια, λουλούδια, Αγγέλους στά λευκά μέ φτερά, σέ κύμα γαλήνης, ρυάκια, ποταμάκια. 'Επαθε κρίση, δέν ανέπνεε, μελάνιασε!
Ο αδελφός του Παγώνης Βακαλόπουλος (γνωστός ποδοσφαιριστής στήν “Εθνική” Ελλάδος καί τόν “Ηρακλή” ) έφερε τόν αγγειολόγο κ. Φιλίππου 3 τά χαράματα. Ο νέος γιατρός διέγνωσε θρόμβωση καί πνευμονική εμβολή! Μέ υπογραφή τού πατέρα του τόν μετέφεραν αμέσως στό Παπανικολάου. Τό σπινθηρογράφημα καί τό αγγειογράφημα έδειξαν 100% βουλωμένη αρτηρία στούς πνεύμονες! Ο καθηγητής κ. Σπύρου είπε στόν πατέρα: “Είναι ετοιμοθάνατος. Βάλτε υπογραφή. Εγώ θά τού κάνω τομή από πάνω μέχρι κάτω. Εκεί πού θά εντοπίσουμε τό θρόμβο ή τούς θρόμβους, θά τούς εκροφούμε· αλλά στά πρώτα 5΄ θά μείνει στό χειρουργείο. Πάτε νά τόν δείτε από ένα λεπτό στήν Εντατική, αλλά νά μήν κλάψει κανείς, καί μάς μείνει τό παιδί από τώρα”!
Η μητέρα μέσα στό κλάμα της συνομιλώντας μέ συνοδούς άλλων ασθενών έμαθε γιά τή Μυτιλήνη καί τηλεφώνησε γιά Παράκληση· μιλούσε πολλή ώρα μέ τό καρτοτηλέφωνο, καί η κάρτα της δέν έγραψε ούτε μιά μονάδα (ένδειξη ότι κάτι εξαιρετικό άρχισε νά συμβαίνει, όπως κατανόησαν αργότερα). Εισερχόμενη στή ΜΕΘ τού έδωσε τό βιβλιαράκι τού Αγίου, τού είπε ότι είναι σοβαρά καί νά προσευχηθεί καί ο ίδιος στόν 'Αγιο νά τόν γιατρέψει. Μόλις έμεινε μόνος, προσευχήθηκε: “άγιε Ραφαήλ, άν υπάρχεις πραγματικά, έλα καί σέ μένα νά μέ κάνεις καλά”. Καί η μητέρα του παρακαλούσε συνεχώς μέ πίστη καί δάκρυα: “άγιε Ραφαήλ, εγώ είμαι αμαρτωλή. Σέ παρακαλώ, άς σέ δεί τό παιδί μου”!
'Υστερα από κάποια ώρα (5 λεπτά; 5 ώρες; δέ θυμάται) ο Δημήτρης ένιωσε νά τόν χτυπά στά μάτια ένα πολύ εκτυφλωτικό φώς σάν από 1000 προβολείς. Παρακαλούσε επίμονα τή νοσοκόμα νά τό σβήσει, καί εκείνη τόν διαβεβαίωνε ότι όλα ήταν σβηστά. Σιγά σιγά τό εκτυφλωτικό φώς απομακρυνόταν καί στή θέση του φάνησε ένας Ιερέας, όπως στό εξώφυλλο τού βιβλίου τής Παρακλήσεως, όρθιος στόν αέρα! Μέ τά μάτια του ανοικτά τόν ρώτησε: “Πώς εμφανίστηκες εδώ; Ποιός είσαι;” “Είμαι ο άγιος Ραφαήλ καί ήρθα νά σέ κάνω καλά”. “Πώς μπήκες μέσα; Καί πώς θά μέ κάνεις καλά;” “Πίστεψέ με, καί αύριο θά είσαι καλά”. Εξαφανίστηκε.Συλλογιζόταν, πώς θά τόν γιάτρευε, ποιός είναι… Εμφανίζεται ο Ιερωμένος πάλι, μέ αυστηρή όμως όψη, καί τόν επιτιμά: “Τολμάς νά αμφιβάλλεις ότι μπορώ νά σέ θεραπεύσω;”. 'Εμεινε κατάπληκτος ο άρρωστος μέ τήν ιδέα τού πώς μπορούσε νά γνωρίζει τή σκέψη του ο Κληρικός εκείνος. “Δέν αμφιβάλλω, αλλά πώς θά μέ γιατρέψεις;” “Πίστεψέ με, Δημήτρη, καί αύριο θά είσαι καλά. Πρέπει όμως νά πιστέψεις”.
Σημειωτέον ότι, όση ώρα συνομιλούσε μέ τόν 'Αγιο, η νοσοκόμα προσπαθούσε νά τόν ηρεμήσει: “Δημήτρη, ηρέμησε. Γιατί παραμιλάς; Δέν είναι κανένας εδώ μέσα; Μόνο εγώ κι εσύ”. Τότε ο 'Αγιος τού λέει: “Αυτή δέ μέ βλέπει ούτε μέ ακούει. Μόνον εσύ”. Ωστόσο πάλι σκέψεις αμφιβολίας στό μυαλό τού αρρώστου: “Μάς δουλεύει ο πάτερ αυτός; Μήπως έχω τρελαθεί καί δέ βλέπω καλά; Τί μού συμβαίνει; Είναι δυνατόν;”
Γιά τρίτη φορά εμφανίζεται ο 'Αγιος μαζί μέ ένα κοριτσάκι μέ πλεξούδες, βαδίζοντας όμως τώρα. Πλησιάζοντάς τον τού λέει" “Κακομοίρη μου, δέν μέ πιστεύεις καθόλου. Δυό φορές ήρθα γιά χάρη τής μάνας σου, πού κλαίει απέξω καί μέ παρακαλάει, καί μιά γιά χάρη σου. 'Αλλη φορά δέν θά σού ξαναπαρουσιαστώ. Τρίτη καί τελευταία. Πίστεψέ με καί αύριο θά είσαι καλά”. Καί γυρίζοντας πρός τό κοριτσάκι: “Ρηνούλα, φέρε τήν τσάντα μου” (όπως τών ιατρών). 'Εβγαλε μιά άσπρη ιατρική ποδιά καί, βγάζοντας τά μώβ ράσα του, τή φόρεσε. “Δημητράκη, αύριο θά είσαι καλά, άν μέ πιστέψεις μόνο. Τώρα φεύγω, γιατί μέ χρειάζονται στό Λονδίνο. Πάμε, Ρηνούλα, τό παλικάρι αυτό θά γίνει καλά. Καί τό πόδι του καί τά πνευμόνια του είναι γερά”. Ο ασθενής κάλεσε τή μητέρα του, τής τά διηγήθηκε, κι εκείνη σταυροκοπήθηκε κλαίγοντας από συγκίνηση.
Τό πρωί ήρθαν, γιά νά τού κάνουν τή σοβαρή επέμβαση, αλλά διαπίστωσαν μέ τό σπινθηρογράφημα ότι οι θρόμβοι από πηχτό αίμα είχαν εξαφανιστεί από τά πνευμόνια καί τίς φλέβες του. Τού τοποθέτησαν μόνο φίλτρα στήν κάτω κοίλη φλέβα. Σέ 4 μέρες πήρε εξιτήριο. Ο κ. Σπύρου είπε στή μητέρα του: “'Η κάποιον άγιο είχατε στήν οικογένειά σας ή κάποιος ήταν τυχερός”. Καί ο κ. Φιλίππου είπε στόν αδελφό του: “Σάν επιστήμονας δέν μπορώ νά τό εξηγήσω. Κάποιον έχετε εκεί πάνω”. Οι γονείς του ήρθαν καί έκαναν Παράκληση στό Μοναστήρι μας. Αργότερα έφεραν καί τόν ίδιο. Αναγνώρισε τόν 'Αγιο Ραφαήλ τών τριών θαυμαστών εμφανίσεων στό μεγάλο προσκυνητάρι, μόνο πού τόν είχε δεί μέ μώβ (ηγουμενικό) μανδύα καί έλαμπε τό στήθος του.
(Επιλογή από το βιβλίο του Σεβ. Μητροπολίτου Γουμενίσσης Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου κ. Δημητρίου "Θαύματα Αγίων - Σημεία Θεού".

Τι είναι τα θαύματα; Ποιός τα επιτελεί; Και ποια η σημασία τους;


Τί είναι τά θαύματα;
Τά θαύματα τής ορθόδοξης χριστιανικής πίστεως είναι η αναστολή τής φθοράς ή τού θανάτου πού ταλαιπωρούν τή ζωή μας, μέ μιά έκτακτη ευεργεσία τού αληθινού Θεού, τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού
Ποιός τα επιτελεί;
Ο Κυριός μας Ιησούς Χριστός, μέ όργανα πολλές φορές τήν Παναγία Μητέρα Του ή τούς Αγίους Του. Η Παναγία καί οι 'Αγιοι είναι ενωμένοι μέ τόν Χριστό στήν αληθινή αιώνια ζωή· όμως, αφού νίκησαν τήν αμαρτία καί ζούν μέσα στή Χάρη τού Χριστού, μέ τήν τέλεια αγάπη τού Χριστού πού έχουν, αγκαλιάζουν τόν κόσμο καί προσεύχονται στόν Χριστό γιά τούς αγωνιζομένους πιστούς.
Ποιά είναι η σημασία τών θαυμάτων γιά μας που τα πληροφορούμεθα;
Μέ τά θαύματα προγευόμαστε τήν αιώνια άφθαρτη βασιλεία τού Χριστού, όπου δέν υπάρχει φθορά καί πόνος, αλλά ζωή καί μακαριότητα. Αυτό πού θά καταργηθεί τελεσίδικα μέ τή Β΄ Παρουσία τού Κυρίου, αυτό προφανερώνεται στόν παρόντα κόσμο μέ τά θαύματα, τήν προσωρινή αναστολή τής φθοράς καί τού πόνου. Μέ τά θαύματα φανερώνεται η μοναδικότητα τής παρουσίας, τής πρόνοιας, τής κυριότητος τού Χριστού σέ όλον τόν κόσμο καί ιδιαίτερα στούς πιστούς. Μέ τά θαύματα πιστοποιείται η πραγματικότητα τής αιωνίου ζωής. Η ζωή συνεχίζεται μετά θάνατον. Αυτό πιστοποιείται καί μέ τά θαύματα, αφού οι ζώντες 'Αγιοι ενεργούν καί θαυματουργούν ως όργανα τού Θεού. Μέ τά θαύματα δοξάζεται η Εκκλησία, πιστοποιείται χάριν τών απλουστέρων η μοναδικότητά Της, η αληθινότητά Της, η ταυτότητά Της (ότι είναι ασύγχυτα καί αχώριστα ενωμένη μέ τόν Χριστό, όπως τό Σώμα πρός τήν Κεφαλή).
Μέ τά θαύματα επιβεβαιώνεται ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η μόνη συνέχεια τής κοινωνίας τών Αγίων Προφητών καί Δικαίων τής Παλαιάς Διαθήκης, ως καί τών Αποστόλων καί Δικαίων τής Καινής Διαθήκης. Στήν Παλαιά Διαθήκη τά οστά τού σωματικώς νεκρού Προφήτου Ελισαίου θαυματούργησαν ανασταίνοντας ενταφιαζόμενο νεκρό (Δ΄ Βασιλειών 13, 21). Στήν Καινή Διαθήκη θαυματουργούσαν ακόμη καί η σκιά τού Αποστόλου Πέτρου (Πράξεις 5, 15) ή τά μαντήλια τής κεφαλής καί τού λαιμού τού Αποστόλου Παύλου (Πράξεις 19, 12). 'Οταν λοιπόν γίνονται θαύματα μέ τόν τιμητικό ασπασμό τών λειψάνων τών Αγίων ή μέ τήν προσευχή πρός τούς Αγίους γιά νά παρακαλέσουν εκείνοι τόν Χριστό μας, πιστοποιείται ότι ο Θεός τής Παλαιάς καί τής Καινής Διαθήκης, ο Κύριος Ιησούς Χριστός (αχώριστος μέ τόν πατέρα καί τό 'Αγιο Πνεύμα) ενεργεί καί στήν εποχή μας διά τής Εκκλησίας.

Πολλοί βλέπουν τήν Εκκλησία σάν μιά “θρησκεία”, μόνο καί μόνο γιά νά μάς παρηγορεί στίς θλίψεις, νά προσεύχεται γιά τήν υγεία μας, νά μάς θεραπεύει ενίοτε διά θαυμάτων τίς ανίατες αρρώστιες, νά μάς βοηθεί σάν ένα είδος ψυχοθεραπευτού στά ψυχολογικά αδιέξοδα, νά απαντά στίς απορίες γιά τή μεταθανάτια κατάστασή μας, δηλ. έχουν τήν Εκκλησία σάν ένα είδος “θεραπευτηρίου” γιά τήν ικανοποίηση τών “θρησκευτικών” αναγκών.
Καί τίθεται τό θεμελιώδες ερώτημα: έστω, ότι η Εκκλησία ανταποκρίνεται σέ όλες αυτές τίς προδιαγραφές. Τί αλλάζει στή ζωή μας καί πόσο πραγματικά συνδεόμαστε μέ τόν Χριστό; Καί άν δέ συνδεθούμε μέ τόν Χριστό μας, τί τό όφελος από τό οποιοδήποτε θαύμα θεραπείας πού μάς γίνεται; Τί ωφέλησε τούς εννέα λεπρούς η θεραπεία από τή λέπρα, όταν λησμόνησαν τόν ευεργέτη καί τή σχέση τους μέ Αυτόν; Τελικά γύρισαν στήν προηγούμενη ζωή τους, χωρίς τήν προοπτική τής αληθινής ζωής. Μόνο ο ένας σώθηκε, από τήν πίστη πού είχε καί τήν ευγνωμοσύνη πού έδειξε. Γι’ αυτό καί ο Χριστός μας τού είπε: Σήκω καί πήγαινε στό καλό· η πίστη σου σέ έσωσε (Λουκάς 17, 19).
Αυτό ακριβώς είναι τό μεγάλο δίδαγμα από όλα τά θαύματα: πώς θά φροντίσουμε διά τής Εκκλησίας νά μείνουμε ισοβίως ευγνώμονες στό Χριστό μας, πού τελεί τά θαύματα διά τών Αγίων. Πώς θά ενταχθούμε καί θά μείνουμε στήν άγια ζωή καί παράδοση τής Εκκλησίας, εξομολογημένοι, λειτουργημένοι, πιστεύοντες. Λοιπόν, απαιτείται μιά διαδικασία αναζητήσεως τού Χριστού. Διαδικασία όχι χρόνου ή τόπου, αλλά τρόπου, καρδιακής προσεγγίσεως, τελείας εμπιστοσύνης, ορθής πίστεως, εκκλησιαστικού τρόπου ζωής.
Σ’ αυτό βοηθεί η εξομολόγηση μέ ειλικρινή μετάνοια, η πραγματική σχέση ζωής μέ τήν Εκκλησία­Σώμα Χριστού, η ολόψυχη συμμετοχή στή θ. λατρεία, η άσκηση τής προσευχής, η καθαρή ζωή, η φύλαξη τής καρδιάς από πονηρούς λογισμούς κι εμπαθείς παρορμήσεις κ.τ.ό. Κάποιοι θά δυσκολευθούν μέ αυτές τίς οδηγίες θεραπείας τών προβλημάτων τους. 'Εχουμε συνηθίσει νά ξοδεύουμε τά πάντα γιά δουλειές, διασκεδάσεις κ.λπ. Δυσκολευόμαστε νά ξοδέψουμε κάτι δικό μας γιά νά αποκαταστήσουμε πραγματικές σχέσεις μέ τό Χριστό. Θεωρούμε τήν Εκκλησία κάτι ξένο πρός τήν καθημερινή ευτυχία καί πορεία τής ζωής μας. Καιρός νά αλλάξουμε γνώμη. Αγάπησε Εκείνον πού σέ αγάπησε συνήθιζε νά προτρέπει ένας Γέροντας. Η αγάπη κάνει τά πράγματα εύκολα. Στό χέρι μας έχουμε τή λύση τών προβλημάτων.
Εμείς λοιπόν πού διαβάζουμε γιά τά θαύματα καί διαπιστώνουμε ότι είναι γεγονότα αδιαμφισβήτητα, δοξολογούμε τό όνομα τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τόν ευχαριστούμε πού μάς ελεεί καί μάς δίνει αποδείξεις τής στοργικής Του φροντίδας. Αποφασίζουμε νά Τού μείνουμε πιστοί μέχρι τέλους μέ μιά ζωή εκκλησιαστική . Εκκλησιαστική ζωή θά πεί ζωή πραγματικής ενώσεως μ' Εκείνον, αφού η Εκκλησία είναι τό μοναδικό Σώμα Του (Εφεσίους 4, 15­16). 'Ετσι συντελείαι καί σέ μάς τό πιό σπουδαίο καί μόνιμο θαύμα: η πνευματική μας απελευθέρωση από τήν αμαρτία, η πνευματική μας κάθαρση καί ανακαίνιση, η πνευματική μας ζωοποίηση καί η αγιωσύνη.

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

Κατασκήνωση Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας & Ακαρνανίας


Η Kατασκήνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας στη Ρίζα Αντιρρίου με την πνευματική επιστασία του Σεπτού Ποιμενάρχη μας, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κκ ΚΟΣΜΑ, φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι αγόρια και κορίτσια, νέους και νέες, μικρά παιδιά και εφήβους σε ένα μαγευτικό περιβάλλον στους πρόποδες της Παλιοβούνας Αιτωλοακαρνανίας, δίπλα στην Θάλασσα.Οι κατασκηνώσεις της Ρίζας δεν είναι μόνο τόπος παραθερισμού για τα παιδιά. Λειτουργούν ως πρόγραμμα ψυχοκοινωνικής αγωγής και γενικότερης κοινωνικοποίησης, μέσα στα πλαίσια της Ορθόδοξης Παράδοσης του τόπου μας.
Σε αυτές εργάζονται έμπειρα στελέχη με επιστημονική κατάρτιση που με κατανόηση και αγάπη για το παιδί προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους στο έργο της Tοπικής μας Eκκλησίας. H ζωή των παιδιών στην κατασκήνωση είναι πλούσια σε εμπειρίες. Στο πανέμορφο φυσικό περιβάλλον της Κατασκήνωσης τα παιδιά γεύονται τη χαρά της ομαδικής ζωής, μαθαίνουν να ζουν μαζί, διασκεδάζουν με τρόπο ευχάριστο και δημιουργικό, προβληματίζονται και ευαισθητοποιούνται σε σύγχρονα θέματα, εκκλησιάζονται, ψυχαγωγούνται και εκπαιδεύονται μέσα από πρωτότυπες ομαδικές δραστηριότητες και οικολογικές πρωτοβουλίες και κυρίως μαθητεύουν στην τέχνη της αληθινής επικοινωνίας.
Είναι ευκαιρία τεράστια να ζήσει το παιδί 15 μέρες κοντά στη φύση, δίπλα στη Θάλασσα, να γνωρίσει νέους φίλους, να παίξει, να δημιουργήσει, να διασκεδάσει μακριά από το θόρυβο και την αγχώδη ζωή της πόλης, να γνωρίζει και να προσεγγίσει τον Ιησού Χριστό και να αποκτήσει εφόδια τα οποία, θα τα χρησιμοποιήσει φεύγοντας απο τον ευλογημένο αυτό τόπο, ώστε να αντιμετωπίσει τα όποια προβλήματα θα συναντήσει στον ''έξω κόσμο''.





Πρώτο μέλημα του Σεβασμιωτάτου Επισκόπου μας κκ ΚΟΣΜΑ, ως πνευματικού αναμορφωτή όλης της Αιτωλοακαρνανίας, ήταν ο πλήρης ανακαινισμός όλων των χώρων της Κατασκήνωσης, ώστε να πληρούν όλες εκείνες τις προυποθέσεις ασφαλούς εγκαταβίωσης των παιδιών μας.Οι εργασίες που έγιναν στις Κατασκηνώσεις το έτος 2008 είναι :
1. Πλήρης ανακατασκευή των οικίσκων διαμονής των παιδιών και επίπλωση αυτών.
2. Κατασκευή μαγειρείων πλήρως εξοπλισμένων.
3. Ανακατασκευή του διοικητηρίου και του ιατρείου της κατασκήνωσης.
4. Ανακατασκευή της τραπεζερίας.
5. Κατασκευή κτιρίου w.c. και λουτρών καθώς και υπαιθρίων νιπτήρων.
6. Κατασκευή αμφιθεάτρου.
7. Κατασκευή γηπέδων ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλλευ και πινγκ - πονγκ.
8. Κατασκευή παιδικής χαράς
9. Γενικής ευτρεπισμός προαυλίου χώρου

Όσα παιδιά ενδιαφέρονται να γνωρίσουν το Χριστό μας και ταυτόχρονα να περάσουνα αξέχαστες διακοπές μακρυά απο τις βιωτικές μέριμνες, μακρυά από το άγχος και τα προβλήματα του κόσμου μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στους Ενοριακούς Ιερούς Ναούς της Μητροπόλεώς μας και στα βιβλιοπωλεία της Ιεράς Μητροπόλεως:
● ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ: Βιβλιοπωλείο «ΦΑΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ», Πλατεία Ραζη-Κότσικα (πρ. Κέννεντυ), τηλ. 26310 26549.
● ΑΓΡΙΝΙΟ: Βιβλιοπωλείο Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής, Καραϊσκάκη 20 (πεζόδρομος), τηλ. 26410 22860.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Στις δηλώσεις συμμετοχής θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητος. 

Δεν πρέπει να διδάσκονται τα Θρησκευτικά στα σχολεία μας...η άποψη των αθεΐστών και των εκσυχρονιστών της Ελλάδος!!!!


    Αθεϊστές και "εκσυγχρονιστές", εν χορώ με τους αιρετικούς και τους αλλοθρήσκους, κόπτονται για την κατάργηση των θρησκευτικών από τα σχολεία των Ελλήνων. Δεν χρειάζεται βέβαια να εξηγήσουμε τους λόγους! Όμως χρειάζεται να απαντήσουμε σε ορισμένα ανόητα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν ως δικαιολογίες για το σκοπό τους, τα οποία μόνο σε ανθρώπους χαμηλής νοημοσύνης μπορούν να βρουν δικαίωση.
    Μας λένε οι εχθροί της Ορθόδοξης πίστης: "Πρέπει τα παιδιά να μη διδάσκονται στο σχολείο θρησκευτικά, ούτε με κατηχητικό τρόπο, ώστε να μένουν ανεπηρέαστα και ελεύθερα να επιλέξουν τη θρησκευτική τους κατεύθυνση μεγαλώνοντας". Και αυτό φυσικά το λένε, για να είναι τα παιδιά άπειρα και εκτεθειμένα θρησκευτικά, ώστε αργότερα να μπορούν να πέσουν θύματα του κάθε απατεώνα αθεϊστή ή αλλόθρησκου. Ας δούμε όμως αναλυτικότερα, πόσο λογικό είναι αυτό τους το επιχείρημα;
     Εάν αυτό το εφαρμόσουμε στο θέμα των θρησκευτικών, για να είμαστε συνεπείς, πρέπει να το εφαρμόσουμε ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ. Για παράδειγμα, δεν πρέπει τα παιδιά να μαθαίνουν φυσική, για να μπορούν αργότερα απροκατάληπτα να παρατηρήσουν τη φύση, και να έχουν τη δική τους κοσμοθεώρηση. Ούτε πρέπει να μαθαίνουν ιστορία, επειδή πρέπει να μείνουν απροκατάληπτα, στο ποια ιστορική εκδοχή πρέπει να μάθουν. Μπορεί για παράδειγμα, να θέλουν να μάθουν την ιστορία από την άποψη της Τουρκίας, και όχι της Ελλάδος. Ή από την άποψη των Σκοπίων!
Και εδώ θέλουμε να προλάβουμε την ένσταση των πιστών της θρησκείας του αθεϊσμού, ή των άλλων θρησκειών. Γιατί ίσως μας πουν: "Άλλο οι επιστήμες, που είναι κάτι αποδεδειγμένο, και άλλο η θρησκεία, που είναι κάτι υποκειμενικό, και ο καθένας πιστεύει ό,τι νομίζει". Όμως κι εδώ κάνουν σοβαρό λάθος.
1. Γιατί ούτε οι θεωρίες της Φυσικής είναι τελικές, μια και χρειάζονται κάθε τόσο αναθεώρηση και επέκταση, και υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των φυσικών, και σε σημαντικά ακόμα ζητήματα. Και αν ανοίξουμε ένα από τα λεγόμενα περιοδικά "αναζήτησης", θα δούμε μια διαρκή ριζική αμφισβήτηση σε κάθε τομέα της επιστήμης, από πολύ κόσμο. Μήπως λοιπόν πρέπει να σταματήσουμε να διδάσκουμε στα παιδιά μας τις επιστήμες, επειδή κάποιοι τύποι τις αμφισβητούν ριζικά; Γιατί θα πρέπει λοιπόν να μη διδάσκουμε στα παιδιά μας τα θρησκευτικά, επειδή αθεϊστές ή αλλόθρησκοι δεν το επιθυμούν; Και ούτε η ιστορία διδάσκεται με τον ίδιο τρόπο σε κάθε έθνος. Αλλά άλλα διδάσκουν (π.χ. για τη Μακεδονία) οι ιστορικοί στην Ελλάδα, και άλλα στα Σκόπια! Μήπως λοιπόν πρέπει να θεωρήσουμε και το μάθημα της ιστορίας υποκειμενικό, για να μη προκαταλάβουμε τα παιδιά της Ελλάδος, εναντίον των όσων διδάσκουν τα Σκόπια;

2. Αν και πράγματι, οι θρησκείες, τόσο του αθεϊσμού, όσο και των άλλων ομάδων, αποτελούν υποκειμενικές θεωρήσεις, η Ορθόδοξη πίστη, δεν αποτελεί υποκειμενική θεώρηση, ούτε θρησκεία με τη συνήθη έννοια του όρου, αλλά μέθοδο ψυχοθεραπείας. Και μάλιστα, με ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΡΑΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ, στους θεραπευμένους της, τους αγίους της Εκκλησίας. Το αν λοιπόν κάποιοι έχουν άγνοια της Χριστιανικής επιστήμης ψυχοθεραπείας, δεν είναι επαρκής λόγος, για να θεωρηθεί ανεπαρκής και υποκειμενική η Χριστιανική ψυχοθεραπεία. Όπως δεν είναι επαρκής λόγος, να σταματήσουμε να διδάσκουμε ιατρική, επειδή μερικοί προτιμούν τους τσαρλατάνους από τους γιατρούς. Δεν είναι λοιπόν λογικό, να στερήσουμε από τα παιδιά μας, εμείς οι Χριστιανοί, τη ζωοσωτήρια διδασκαλία των θρησκευτικών, επειδή κάποιοι θρησκευτικοί τσαρλατάνοι, (αθεϊστές και αλλόθρησκοι), αμφισβητούν την αποδεδειγμένη εγκυρότητα της πίστης μας!

Η αντιχριστιανική επιρροή στα παιδιά των Χριστιανών
     Εάν θεωρήσουμε ότι τα παιδιά μας εκτίθενται και προκαταλαμβάνονται από τη Χριστιανική πίστη, λόγω του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, (κάτι που φυσικά διδάσκονται με την επιθυμία των γονιών τους και των ιδίων), τότε τι θα πούμε για τις αντιχριστιανικές επιρροές και προκαταλήψεις, στις οποίες είναι διαρκώς εκτεθειμένα;Καθημερινά τα παιδιά των Χριστιανών, βομβαρδίζονται από ένα κοσμικό αντιχριστιανικό περιβάλλον, το οποίο (σε αντίθεση με τα θρησκευτικά), είναι ΚΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΤΟΥΣ! Τρόποι ομιλίας και συμπεριφορές αντιχριστιανικές, παρέες και επαφές ξένες με το Χριστιανικό βίωμα, προκλήσεις και μεθοδείες που αποσκοπούν στο να τα οδηγήσουν μακριά από τις Χριστιανικές αξίες που επιθυμούν οι Χριστιανοί γονείς τους. Περίπτερα γεμάτα αντιχριστιανικά περιοδικά και πορνογραφία, τηλεοπτικές εκπομπές γεμάτες βία, σεξ και αθεϊστική προπαγάνδα, διαδικτυακές διευθύνσεις γεμάτες με αντιχριστιανικό περιεχόμενο.
     Ειδικά η τηλεόραση, την οποία τα παιδιά κατά κανόνα, παρακολουθούν πολύ περισσότερες ώρες από το μάθημα των θρησκευτικών, τα μαθαίνει αντιχριστιανικές ιδέες, όπως το ότι το προγαμιαίο σεξ δεν είναι κακό, ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι ασθένεια, ότι η απιστία και η αποξένωση από τον Θεό είναι "ο κανονικός τρόπος ζωής". Βλέπετε, οι τηλεοπτικοί αστέρες και παρουσιαστές, από τη φύση της δουλειάς τους, ζουν στη συντριπτική πλειοψηφία τους μακριά από τις Χριστιανικές αρχές. Γιατί ένας Χριστιανός, δεν μπορεί να συμμετέχει σε τέτοιου είδους ακατάλληλες ταινίες, (όπως συνηθίζει ένας ηθοποιός για παράδειγμα). Γιατί συνήθως η πλειονότητα των ταινιών, των σειρών και των σώου, συμπεριλαμβάνουν αντιχριστιανική προπαγάνδα των ελευθέρων ηθών.

    Τα παιδιά λοιπόν, βλέποντας τόσες ώρες την ημέρα αυτούς τους ανθρώπους, νομίζουν ότι αυτός είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος ζωής και συμπεριφοράς! Και έτσι μια μικρή ομάδα ανθρώπων ελευθέρων ηθών, επιβάλλει τον αντιχριστιανικό τρόπο ζωής τους, στην πλειονότητα των Χριστιανών αυτής της χώρας, αποχριστιανίζοντάς τους! Είναι ο "κοσμικός", Δυτικός τρόπος ζωής, που ύπουλα διαδίδεται και προσηλυτίζει τα παιδιά των Χριστιανών, προς μεγάλη ικανοποίηση των "εκσυγχρονιστών", που είναι οι φορείς αυτής της αντιχριστιανικής νοοτροπίας. Και προκαταλαμβάνουν τα παιδιά των Χριστιανών, με αυτόν τον αντιχριστιανικό τρόπο ζωής, ΣΤΕΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ τα ίδια τα παιδιά μας, τον τρόπο της ηθικής που θα επέλεγαν διαφορετικά!
     Στην πραγματικότητα λοιπόν, αυτό για το οποίο κατηγορούν οι άνθρωποι αυτοί τους Χριστιανούς, το κάνουν οι ίδιοι! Και ενώ οι Χριστιανοί διδάσκουν στα παιδιά τους τα θρησκευτικά ΕΚΟΥΣΙΩΣ, οι αντιχριστιανοί "εκσυγχρονιστές", διδάσκουν τον αντιχριστιανικό και ανήθικο τρόπο ζωής στα παιδιά μας, ΑΚΟΥΣΙΩΣ και ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΑ, δυτικόφερτα ανθελληνικά και αντιχριστιανικά μοντέλα ζωής! Και έρχονται μετά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, και κατηγορούν τους Χριστιανούς, ότι δήθεν προκαταλαμβάνουν τα παιδιά τους υπέρ της πατρογονικής τους πίστης! Τι υποκρισία!

    "Μα δεν μπορούμε να αποστειρώσουμε τα παιδιά από τον κόσμο γύρω!" ίσως να μας πουν οι "εκσυγχρονιστές", για να δικαιολογήσουν τις αντιχριστιανικές επιρροές τους στα παιδιά μας. Ναι! Συμφωνούμε! Γι' αυτό δεν εμποδίζουμε τα παιδιά μας να ζουν στον κόσμο που αυτοί οι αντιχριστιανοί έφτιαξαν κατά την εικόνα τους. Όμως παράλληλα, αυτοί οι ίδιοι, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να αποστειρώσουν τα παιδιά των Χριστιανών, από τις πατρογονικές μας παραδόσεις, της Χριστιανικής πίστης! Δεν έχουν το δικαίωμα, να τους στερήσουν (όπως επιθυμούν), τα αντισώματα, ενάντια στον αντιχριστιανικό τρόπο ζωής που σερβίρεται καθημερινά από τα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ μέσα μαζικής ενημέρωσης. Με άλλα λόγια, δεν έχουν το δικαίωμα, να ζητούν τη διακοπή της Χριστιανικής διδασκαλίας των παιδιών μας ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ! Γιατί αυτό το έθνος υπήρξε ο φορέας της Χριστιανικής παράδοσης για δύο χιλιάδες χρόνια. Και άνθρωποι αυτού του έθνους, θα συνεχίσουν να αποτελούν τον κυματοθραύστη των δυτικόφερτων και αντιχριστιανικών τρόπων ζωής του "εκσυγχρονισμού" και των τσαρλατάνων του.