Εορτάζει το παρεκκλήσι της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στη Γραμματικού

Επί τη εορτή της παγκοσμίου  Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, εορτάζει και πανηγυρίζει το ιερό Παρεκκλήσιο της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού του ενοριακού Ιερού Ναού Αποστόλου Φιλίππου Γραμματικούς .

 Το πρόγραμμα της εορτής έχει ως εξής:

• Το απόγευμα της Κυριακής 13 Σεπτεμβρίου 2020 και περί ώραν 19:00 μμ θα τελεσθεί ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ Αρτοκλασίας και θείου Κηρύγματος 
• Το πρωί της εορτής θα τελεσθεί η Ακολουθία του Όρθρου , η τελετή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού και εν συνεχεία Πανηγυρική  Θεία Λειτουργία μετά Θείου Κηρύγματος.

Στο παρεκκλήσι της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού κατόπιν εγκρίσεως του Μητροπολιτικού Συμβουλίου της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας & Ακαρνανίας, κατασκευάσθηκε το 2013, το Κέντρο Νεότητας του Ιερού  Ναού Αποστόλου Φιλίππου Γραμματικούς. Επίσης πέρα των ομιλιών, του κύκλου γυναικών, του Κύκλου μελέτης Αγίας Γραφής και του κατηχητικού σχολείου που  γίνεται στο χώρο αυτό, ο προσκυνητής μπορεί να θαυμάσει πέραν της δανειστικής βιβλιοθήκης και ένα πρωτοποριακό, σύγχρονο Μουσείο Εκκλησιαστικών Κειμηλίων μοναδικό στην ευρύτερη περιοχή αποτελούμενο από πολλά  Εκκλησιαστικά βιβλία παλαιοτέρων εποχών, 2 άπασες Ιερατικές στολές κεκοιμημένων πλέον Ιερέων που διηκόνησαν τον άνωθι Ιερό Ναό πριν πολλά χρόνια, Εκκλησιαστικά σκεύη, λειτουργικά βιβλία και είδη λατρείας περασμένου αιώνα, από την ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.  

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από την Ιερά Πανήγυρη της Ιεράς Μονής Παναγίας Κατερινούς

Ομιλία Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κκ Κοσμά στην Ιερά Μονή Κατερινούς 8/9/2020

Με εκκλησιαστική λαμπρότητα, ολοκληρώθηκε η Ιερά Πανήγυρη της Ιεράς Μονής Παναγίας Κατερινούς Μακρυνείας, της Ι. Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας, που τιμάται την 8η Σεπτεμβρίου στο Γενέθλιο της Θεοτόκου. 

Στην ακολουθία του Όρθρου και στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, ο οποίος κήρυξε και το θείο λόγο.

Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης κ. Κοσμάς, αναφέρθηκε στην ιδιαίτερη τιμή που αποδίδει η αγία μας Εκκλησία στην Παναγία Μητέρα του Θεού, που σήμερα «δια του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, παρακαλεί και καλεί όλους τους χριστιανούς να χαρούν, να πανηγυρίσουν, γιατί γεννήθηκε η σώτηρα του κόσμου, γιατί ήρθε στον κόσμο ο άνθρωπος ο οποίος αξιοποιήθηκε από τον Τριαδικό Θεό μας, να προσφέρει τα αγνά του αίματα για να λάβει σάρκα ο Λόγος του Πατρός, ο Ένας της Τριάδος, και να χαρίσει στον άνθρωπο τη σωτηρία. Χαρείτε, λέει ο Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Πανηγυρίστε. Όλοι μας να πανηγυρίσουμε, γιατί παύει πλέον η λύπη η οποία είχε προσφερθεί στον κόσμο από την Εύα». 

Ο Σεβασμιώτατος, μίλησε για την παρουσία δύο γυναικών, της Εύας και της Θεοτόκου, που έπαιξαν το ρόλο τους στην ιστορία του κόσμου. Κυρίως όμως, αναφέρθηκε στην αμόλυντη ζωή της Υπεραγίας Θεοτόκου, τονίζοντας πως «η Παναγία μας επελέγει να γίνει Μητέρα του Κυρίου μας επειδή ήταν καθαροτάτη, αγνοτάτη, άσπιλη και αμόλυντη, αλλά επελέγει και γιατί ήταν ο άνθρωπος της μεγαλυτέρας υπακοής στον κόσμο. Είναι εκείνη που πάντοτε υπακούει… Χάρη στην υπακοή και την πίστη, έγινε η Κυρία Θεοτόκος, η μεγάλη Μητέρα του Θεού μας. Θεοτόκος: εγέννησε ως άνθρωπο το Θεό! Μην το ξεχνάμε αυτό. Ήρθε ο Θεός στη γη, για να μας προσφέρει τη σωτηρία μας».

Ο Σεβασμιώτατος, τόνισε την τελεία υπακοή της Παναγίας που μας οδηγεί στην Σωτηρία, ενώ αναφέρθηκε και στο αντίθετο αποτέλεσμα που είχε η ανυπακοή της Εύας στον παράδεισο, «την οποία επαναλαμβάνουμε και εμείς σήμερα, δυστυχώς. Γιατί και ανυπακοή κάνουμε και ολιγοπιστούμε, αλλά και αχάριστοι μένουμε απέναντι στο Χριστό, απέναντι στην Ευλογία του Θεού μας, απέναντι στις Δωρεές Του. Γιατί εμείς σήμερα, με τη δικαιολογία των αναγκών και της κοσμικής ζωής, προδίδουμε τον Χριστό και δεν ακολουθούμε σωστά τα πνευματικά, με αποτέλεσμα να αρέσουμε σ’ αυτόν που πλάνεψε την Εύα, εφόσον οδηγούμαστε στην πνευματική παράβαση και αμαρτία. Πόσο όμορφα θα ήταν, όμως, αν θελήσουμε όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί, να μιμηθούμε την Παναγία μας και να ενδυναμώσουμε την πίστη μας!». 

Κάνοντας έκκληση να προσέξουμε ιδιαίτερα την πίστη μας και να προστατεύσουμε τα παιδιά, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε και τα σχετικά σημερινά γεγονότα, λέγοντας τα εξής:

«Είναι καιρός, να μην χάσουμε την πίστη μας ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι, σήμερα, που βλέπουμε τόσα πολλά να γίνονται γύρω μας. Σήμερα που μας λένε να μπαίνουμε στους Ναούς και να φοράμε μάσκες για να μην μολυνθούμε. Σε ποιόν πηγαίνουμε όταν μπαίνουμε μέσα στο Ναό; Σε έναν άνθρωπο αδύναμο; Κοντά στον Παντοδύναμο Θεό πηγαίνουμε. Μέσα στους Ναούς οι πρόγονοί μας γονάτισαν, προσευχήθηκαν θερμά, απομάκρυναν και λοιμώδεις νόσους και κινδύνους και επαναστάσεις και πολέμους και εχθρούς και τα πάντα. Εκεί στους Ιερούς Ναούς πήγαιναν, κι εμείς φοβούμαστε σήμερα να πάμε στους Ναού μας γιατί, λένε, “κινδυνεύουμε“!

Δεν αφήνει ο Θεός, άνθρωπέ μου, μέσα στο Ναό να μολυνθείς. Δεν μολύνει ο Θεός! Ας το καταλάβουμε… Είναι χώρος άγιος, ”είναι ουρανός ο Ναός” λέει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Είναι του Θεού το θυσιαστήριο.

Τι θα έκανε η Παναγία μας; Θα φοβόταν; Μα πρεσβεύει για μας η Παναγία μέσα στο Ναό, κι εμείς δεν θα πάμε να ασπασθούμε την εικόνα; Μας λένε “μην ασπάζεστε τις εικόνες”. Μα η Παναγία δίνει τη χάρη της. Χάρη Θεού δίνει η Παναγία, και Ευλογία. Ασθένεια θα δώσει η Παναγία μας; Τόσα θαύματα είδαμε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας! Κι εμείς φοβόμαστε να πάμε να προσκυνήσουμε την Προυσιώτισσα ή την Κατερινιώτισσα εδώ, για να μην μεταδοθούν ασθένειες;  

Πού είναι η Πίστις; Μας προσέβαλε η ολιγοπιστία και η αχαριστία, κι εμείς τα δεχόμαστε δυστυχώς και κινδυνεύουμε να χάσουμε την πίστη μας. Αμέτρητοι οι εχθροί οι οποίοι επαναστατούν κατά του Χριστού σήμερα. Και φωνάζουν και σκορπίζουν τόσα δηλητήρια, γιατί δεν θέλουν τη Χάρη του Θεού. 

Θα τελεσθούν, μεθαύριο Αγιασμοί για τα σχολεία, αγαπητοί. Μόνο μια αντιπροσωπεία μαθητών θα είναι κοντά στον Αγιασμό, είπαν, και τα παιδιά θα είναι μέσα στην αίθουσα. Ο Αγιασμός που κάνει θαύματα, δεν θα δοθεί στα παιδιά για να προφυλάξουν, τάχα, την υγεία. Όχι, άνθρωπέ μου, όποιος κι αν είσαι… Τα παιδιά θέλουν Χάρη Θεού! 

Αγαπητοί, χάνουμε τα παιδιά μας, χάνουμε την πίστη μας, χάνουμε το Θεό μας! Πρέπει οι γονείς να φωνάξουν κάποτε, κι εμείς, όλοι μας. Αρκετά πλέον. Δεν μπορεί μια επιδημία να διώχνει το Θεό απ’ την καρδιά μας και να διώξει την Εκκλησία από πάνω μας. Η Εκκλησία δεν έχει αρρώστια. Αν εκείνοι, όποιοι είναι, θέλουν να ζήσουν αλλιώς και δεν ξέρουν από Χάρη Θεού, ας πάνε να βρουν εκείνα που αγαπούν. Εμείς ανήκουμε στο Χριστό και πιστεύουμε στο Χριστό. Ας ενδυναμώσουμε την πίστη μας και να μην είμαστε αχάριστοι απέναντι στο Θεό. Ας μιμηθούμε την πίστη και την υπακοή που είχε η Παναγία μας. Να ακούμε το Ευαγγέλιο, το λόγο του Θεού μας, να έρθουμε στην Εκκλησία μας, να αγαπούμε τα Μυστήρια και να τρέχουμε σ’ αυτά για να αγιαζόμαστε.

Επαναλαμβάνω: ας προσέξουμε πολύ τα παιδιά μας! Μην τα αφήνουμε χωρίς Χάρη Χριστού. Κάποτε ρωτούσαμε τα παιδιά τι είναι ο Αγιασμός, και ήξεραν να μας απαντήσουν. Τώρα δεν ξέρουν τι σημαίνει Χριστός. Γιατί, με όλα αυτά που γίνονται, τα απομακρύνουμε από το Χριστό και τη Χάρη του Θεού. 

Η Παναγία μας, αγαπητοί, θαύματα κάνει. Μας αγκαλιάζει και προσεύχεται για μας. Ας ευχηθούμε όλοι μας, σαν την Παναγία μας κι εμείς, να ενισχύσουμε την πίστη μας. Σε κάθε στιγμή της ζωής μας, περισσότερο τώρα που πολεμείται η Πίστη, παρακαλώ πολύ, κληρικοί και λαϊκοί, όλοι μας, μην χάσουμε το θάρρος μας. Πάντα κοντά στο Χριστό!». 

Πριν την απόλυση της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς ευχαρίστησε τους Ιερείς της Ι. Μητροπόλεως που μετείχαν στη Θ. Λειτουργία, την Καθηγουμένη Μαριάμ μοναχή και την Αδελφότητα της Ιεράς Μονής, τους χορούς των Ιεροψαλτών, τους άρχοντες της περιοχής, και τέλος τον πιστό και φιλέορτο λαό που προσήλθε με ευλάβεια να τιμήσει την Παναγία Μητέρα του Θεού. 

Μετά την Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Κοσμάς τέλεσε τον Αγιασμό για την ανακαίνιση της νέας πύλης της Ιεράς Μονής.

Εκ  του  Γραφείου  Τύπου  και  Επικοινωνίας  της  Ιεράς  Μητροπόλεως

Θα ακολουθήσουν τις επόμενες ημέρες φωτογραφίες απο την Ιερά Πανήγυρη

Πρόγραμμα Ιεράς Πανηγύρεως Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου Κατερινούς 2020

ΙΕΡΑ  ΜΟΝΗ  ΓΕΝΕΣΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ  ΚΑΤΕΡΙΝΟΥΣ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ  ΙΕΡΑΣ  ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ

 Δευτέρα  7  Σεπτεμβρίου 2020     

7.00΄ μ.μ. Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός, μετά θείου κηρύγματος καὶ ἀρτοκλασίας. Μετά τὸν Ἑσπερινό, 10.00΄ μ.μ. ἕως 1.00΄ πρωϊνή,    θὰ τελεσθεῖ Ἱερά Ἀγρυπνία στὸ καθολικό τῆς Μονῆς.

Τρίτη  8  Σεπτεμβρίου 2020

7.00’ π.μ. Ὄρθρος καὶ πανηγυρική Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αἰτωλίας   καὶ Ἀκαρνανίας κ. ΚΟΣΜΑ.Στὴ συνέχεια, θὰ τελεσθεῖ  Ἁγιασμός  διὰ τὴν ἀνακαίνιση τῆς νέας Πύλης τῆς Μονῆς.

Τρίτη  ἀπόγευμα

7.00’ μ.μ. Μεθεόρτιος Ἑσπερινός καὶ Παρακλητικός 

Κανών τῆς Παναγίας Κατερινιώτισσας.

* Στὸν Ἑσπερινό καὶ στὴ Θεία Λειτουργία θὰ ψάλλουν μέλη τοῦ Συλλόγου Ἱεροψαλτῶν «ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ». 

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ

Επιστολή μιας μάνας σχετικά με τον Ιερέα υιό της

Η παρακάτω επιστολή γράφθηκε την επομένη της χειροτονίας ενός νέου κληρικού από τη μητέρα του, και απευθύνεται προς μία παιδική της φίλη.

« Αγαπητή μου φίλη, Ευλογημένο και δοξασμένο το όνομα του Θεού! Είμαι μητέρα ενός ιερέως.

Σε σένα προ τριάντα ετών είχα γράψει, όταν ο Θεός μου χάρισε αυτό το παιδί. Θυμάμαι ότι ήμουνα τρελή από χαρά. Γεμάτη ευτυχία. Το αισθανόμουνα να ζει κοντά μου, άπλωνε τα χέρια του και το άγγιζα στην κούνια του, σαν για να βεβαιωθώ, ότι το κατέχω πραγματικά. Ω, πόση είναι η διαφορά μεταξύ της χαράς εκείνης και αυτής που πλημμυρίζει σήμερα την ψυχή μου από ένα καινούργιο αίσθημα! Είμαι σήμερα η μητέρα ενός ιερέως!

Αυτά τα χέρια που μικρούτσικα τα γέμιζα φιλιά εδώ και τριάντα χρόνια, αυτά τα χέρια είναι αφιερωμένα, αυτά τα δάκτυλα ήγγισαν τον Θεόν!

Αυτή η διάνοια που έλαβε από μένα το φως και στην οποία έδειξα τον σκοπό της ζωής, αναπτύχθηκε και ποτίστηκε από την αλήθεια, πέρασε κατά πολύ τη δική μου με τη μελέτη και τη θ. Χάρη και είναι τώρα Αφιερωμένη.

Αυτό το σώμα που περιποιήθηκα, προφύλαξα, που με έκανε να περάσω ολόκληρες νύχτες χύνοντας τόσα δάκρυα, όταν η ασθένεια το διεκδικούσε, αυτό το σώμα μεγάλωσε και είναι τώρα αφιερωμένο. Υπηρέτης της ψυχής ενός ιερέα. Το σώμα αυτό θα υποβάλλεται σε μύριους κόπους, για να ανορθώσει τους αμαρτωλούς, να διδάξει τους αγνοούντες, να οδηγεί προς τον Κύριο κάθε πλάσμα που Τον ζητεί.

Αυτή η καρδιά, ω, αυτή η αγνή καρδιά, που δεν θέλησε να εγγίσει παρά μόνο την καρδιά της μητέρας του, η καρδιά που έτρεμε σε κάθε επίγεια επαφή, είναι τώρα αφιερωμένη. Η αγάπη που εκχυλίζει από αυτήν, λέγεται φιλανθρωπία. Ω, το γνωρίζω εγώ το παιδί μου. Ξέρω τι θησαυρούς κρύβει μέσα του. Αυτή η αυτοσυγκέντρωση θα του είναι ένα πρόχωμα εναντίον του κόσμου της αμαρτίας. Αλλ’ όταν ο Θεός του στείλει μια ψυχή αποκαμωμένη, ταραγμένη ή απελπισμένη, πόσο θα ξέρει να κάνει χρήση των λόγων εκείνων που αναφέρουν και κάνουν γνωστό τον θησαυρό του θείου ελέους!

Ναι ,θα κάνει καλό το παιδί μου. Θα είναι όπως η θεϊκή καρδιά, όλος ευσπλαχνία και αγάπη προς όλους.

Αληθινά, είμαι η μητέρα ενός ιερέως!

Πως θα σου περιγράψω την χθεσινή τέλεση του ιερού Μυστηρίου της χειροτονίας! Ήμουνα εκεί. Μπροστά. Έβλεπα το παιδί μου να στέκεται όρθιο, να κλίνει το κεφάλι του, να γονατίζει μπροστά στην Αγία Τράπεζα, να σηκώνεται συντετριμμένο μετά την επίθεση των χειρών του Επισκόπου στο κεφάλι του. Άκουσα και ΄ γω κλαίγοντας τα λόγια: « Η θ. Χάρις η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα, προχειρίζεται τον …». Άκουσα το όνομα του. Άκουσα, άκουσα, άκουσα τα φτερουγίσματα των αγγέλων που ευχών έλθει εκεί. Ω, το παιδί μου ιερεύς! Αδυνατώ να σου περιγράψω τα συναισθήματα της στιγμής εκείνης. Ήταν η έκσταση μιας χριστιανής μητέρας.

Έλεγα: Σ’ ευχαριστώ Χριστέ μου. Σ’ ευχαριστώ. Μέχρι τώρα ήταν δικό μου. Εγώ κατέβαλα κάθε προσπάθεια για την μόρφωση της ψυχής του. Τώρα δεν είναι πλέον δικός μου, είναι αποκλειστικά δικός Σου. Κύριε Σου ανήκει. Διαφύλαξε τον από κάθε κακό και την αμαρτία. Είναι το άλας της γης, προφύλαξε τον από την ηθική σήψη. Κύριε μου, Σε αγαπώ και τον αγαπώ. Γέμισε τον με τις δωρεές του Παναγίου Πνεύματος. Τον σέβομαι και τον ευλαβούμαι, είναι ο ιερές Σου!

Ειρήνη ανέκφραστη είχε πλημμυρίσει την ψυχή μου. Τα μάτια μου είχαν γεμίσει από δάκρυα, από δάκρυα χαράς, αγάπης και ευγνωμοσύνης. Είχα στη ζωή μου πολλές καλές μέρες. Αυτή όμως, χωρίς άλλο, ήταν η ωραιότερη, και οι επίγειες σκέψεις δεν είχαν καμία πλέον θέση σ’ αυτή. Αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω την επιστολή, τα δάκρυα μου μουσκεύουν το χαρτί, είναι δάκρυα ευτυχίας»

Ψάξε να βρεις το Χριστό

Ένας ερημίτης προσευχόταν επίμονα, ζητώντας να συναντηθεί με το Θεό. Επιτέλους κατάφερε να κλείσει μία συνάντηση μαζί του. Αύριο πάνω στο όρος, του είπε ένας άγγελος. 

Την επόμενη ημέρα ο ερημίτης σηκώθηκε πολύ πρωί και κοίταξε το όρος, ήταν τελείως καθαρό από σύννεφα. 

Έτσι ξεκίνησε λοιπόν, χαρούμενος και με δέος, προς την κορυφή του βουνού.

Κάποια στιγμή, εκεί που περπάταγε κατά μήκος του μονοπατιού συνάντησε έναν άνθρωπο που είχε πέσει κάτω μέσα στα αγκάθια και του ζήτησε βοήθεια. Λυπάμαι, βιάζομαι, έχω ραντεβού με το Θεό, απάντησε ο ερημίτης και συνέχισε τον δρόμο του.

Λίγο πιο κάτω συνάντησε μια γυναίκα που έκλαιγε δίπλα στο άρρωστο παιδί της. Βοήθησε με σε παρακαλώ. Λυπάμαι, δεν έχω χρόνο, ο Θεός με περιμένει στην κορυφή του βουνού.

Προχώρησε ακόμα πιο γρήγορα για να μην αργήσει, αλλά εκεί που το μονοπάτι έγινε πιο δύσκολο, είδε έναν ηλικιωμένο εξαντλημένο, που του έδινε ένα ασκί. Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο, σε παρακαλώ πήγαινε να μου γεμίσεις το ασκί με νερό από την πηγή εδώ πιο κάτω. Κάνε υπομονή, καλέ μου άνθρωπε, έχω ένα ραντεβού με τον Θεό και δεν θέλω να αργήσω!

Όταν ο ερημίτης έφτασε επιτέλους στην κορυφή του βουνού, στην πόρτα της καλύβας, όπου επρόκειτο να συναντηθεί με τον Θεό, βρήκε κρεμασμένο ένα μήνυμα•

Συγχώρεσε με που δεν είμαι εδώ, αλλά πήγα να βοηθήσω εκείνους που δεν βοήθησες εσύ στο διάβα σου.

Για κάποιους άλλους το μήνυμα έγραφε• συγνώμη που δεν είμαι εδώ αλλά ήρθα να σε βρω νωρίτερα τρεις φορές κι εσύ με απέρριψες φεύγοντας.

Η Θεία Κοινωνία

«Όταν λαμβάνουμε μερίδα του Σώματος του Χριστού και μερικές ρανίδες του Αίματός Του, εκπλησσόμαστε τότε ώς ποιον βαθμό ήθελε Αυτός να ενωθεί μαζί μας!» (όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ). 

Επανειλημμένως ο όσιος Γέρων Σωφρόνιος αναφέρεται στο βαθύ και ακατάληπτο μυστήριο της Θείας Λειτουργίας και μάλιστα του Μεγάλου Βασιλείου. Πρόκειται, κατά τον λόγο του, για «την παγκόσμια λειτουργία, (όπου) όλη η ομολογία της πίστεώς μας εκτίθεται εκεί με περιεκτική μορφή. Η θεολογία όμως αυτή είναι το περιεχόμενο της προσευχής μας». 

Έχει τέτοιο βάθος, σημειώνει, που κατά καιρούς «με καταλάμβανε μυστική φρίκη μπροστά στο μεγαλείο (αυτού) του μυστηρίου». Και δικαιολογημένα. Γιατί, όπως εξηγεί, «μας χρειάζεται πολλή άσκηση, προκειμένου να διανοίξουμε το αυθεντικό, υπαρκτικό περιεχόμενό της». Φτάνει μάλιστα στο σημείο να ομολογεί ότι ακόμη και «πολλοί μοναχοί δεν είναι σε θέση να εννοήσουν τη Λειτουργία, νυστάζουν ψυχικά και η ίδια η Λειτουργία δεν ενεργεί τόσο δυνατά σε αυτούς».

«Κλειστό» λοιπόν το περιεχόμενο της Θείας Λειτουργίας, κατά τον μεγάλο όσιο θεολόγο, για τους περισσοτέρους χριστιανούς, ακόμη και για πολλούς μοναχούς. Και ποιο είναι εκείνο μπροστά στο οποίο κατεξοχήν ιλιγγιά ο νους του; «Το απίστευτο θαύμα», του «πώς Εκείνος, ο οποίος δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’  εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του, θέλει να ζήσει με τον άνθρωπο!» 

Η άπειρη αγάπη του Θεού με άλλα λόγια, εκείνη που έκανε τον Θεό να κλίνει ουρανούς και να κατέβει ως άνθρωπος, αυτό είναι το μέγιστο μυστήριο – ό,τι σημειώνει ο απόστολος Παύλος και το χαρακτηρίζει ως όντως μέγα μυστήριο: «Ομολογουμένως μέγα εστί το της ευσεβείας (πίστεως δηλαδή) μυστήριο∙ Θεός εφανερώθη εν σαρκί». Και γιατί το θεωρεί τόσο «κλειστό» γεγονός ο όσιος Σωφρόνιος, αφού έχουμε τόσους χριστιανούς που το πιστεύουν και το αποδέχονται; 

Γιατί, όπως μας λέει, έχει υπόψη του όχι μία θεωρητική αποδοχή του μυστηρίου που «περνάει» μέσα από την αποδοχή της νόησης, αλλά την «υπαρκτική» αποδοχή που είναι και η μόνη «αυθεντική»∙ αυτή που κινητοποιεί όλη την ύπαρξη του ανθρώπου με κέντρο την καρδιά του – μία βιωματική συμμετοχή στο μυστήριο.  

Έτσι για τον όσιο Σωφρόνιο η θεία Λειτουργία είναι η συνέχεια της ενσάρκωσης του Χριστού, όπου Αυτός μάς συναντά – εμάς που βαπτιστήκαμε και γινήκαμε δικά Του μέλη -  και μας προσφέρεται για να μας θρέψει υπό τα είδη του άρτου και του οίνου. Η μερίδα του άρτου είναι η μερίδα του Σώματός Του και οι ρανίδες του οίνου είναι οι ρανίδες του Αίματός Του. Και τι σημαίνει αυτό; Πέρα από το «αυτονόητο» γεγονός ότι πρόκειται για Σώμα και Αίμα Χριστού, ζούμε το θάμβος και την έκπληξη του μυστηρίου, όπως είπαμε, της άπειρης αγάπης του Θεού μας: «ώς ποιον βαθμό ήθελε Αυτός να ενωθεί μαζί μας!» 

Ο όσιος Γέρων δεν μπαίνει στη διαδικασία οποιασδήποτε λογικής εξήγησης – τι λογική μπορεί να υπάρχει σ’ αυτό που συνιστά μυστήριο του Θεού; Υπάρχει όμως κατανόηση, μας λέει. Αλλά αυτή έρχεται μ’ έναν τρόπο που δεν μπορεί να τον προσδιορίσει ο άνθρωπος. «Με την τέλεση του μυστηρίου αυτού ο συνηθισμένος κτιστός άρτος μεταβάλλεται σε Σώμα Χριστού, κατά τον δημιουργικό λόγο του Θεού. Έρχεται στιγμή, κατά την οποία αυτό γίνεται σαφές, χωρίς εξήγηση». Κι αυτή η στιγμή, μας είπε παραπάνω, προϋποθέτει «πολλή άσκηση».

Έτσι ο όσιος μάς καθοδηγεί στο πέλαγος αυτό της αγάπης του Θεού που συνιστά και το κέντρο της Εκκλησίας μας, για να μας πει από την εμπειρία του και την πίστη στους αγίους Πατέρες ότι με τη θεία Λειτουργία «φέρουμε στη συνείδησή μας την οδό του Θεού, που οδηγεί στη δημιουργία των θεοειδών ανθρώπων». Με το γεγονός αυτό δηλαδή βρισκόμαστε πάνω στην Οδό, πάνω στον Ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό: Αυτός είναι «η Οδός», οπότε πορευόμαστε μέσα στην προοπτική του σκοπού που μας έθεσε απαρχής ο Θεός, της ομοίωσής μας με Αυτόν. Χωρίς τη συμμετοχή μας στη Θεία Λειτουργία ο σκοπός της ζωής του χριστιανού, και κάθε ανθρώπου βεβαίως, δεν υφίσταται – ο άνθρωπος βαδίζει ως τυφλός και ανόητος στον κόσμο. 

Γι’  αυτό και στη Θεία Λειτουργία, τα μυστήρια αυτά της Εκκλησίας, έχουμε την κατεξοχήν δράση του Τριαδικού Θεού μας, έχουμε τη ζωντανή παρουσία Του στον απόλυτο δυνατό βαθμό για τον άνθρωπο. Οπότε καταλαβαίνει κανείς ότι όταν υπάρχει έστω και μικρή επίγνωση του μεγαλείου αυτού βρίσκεται διαρκώς κατειλημμένος από έκπληξη∙ ζει μέσα στη διαρκή ανανεωτική ατμόσφαιρα της Χάρης και του Πνεύματος του Θεού – «ιδού, καινά ποιώ πάντα»!

Και να, η επιβεβαίωση από τον άγιο. Παρ’ όλη τη δυσκολία που νιώθει για να εκφράσει το ανέκφραστο που ζει, αποκαλύπτει: «Να ένα αληθινά παράδοξο πράγμα: Ζω ήδη μέσα στο ράσο εξήντα επτά χρόνια, (σημ.: την ομιλία αυτή εκφώνησε στις 25 Μαῒου 1992), και κάθε φορά η Λειτουργία είναι για μένα κάτι νέο, μοναδικό! Είναι αδύνατον να την συνηθίσουμε!» Γιατί; Διότι ακριβώς ζει την παρουσία του ζωντανού Τριαδικού Θεού πάντοτε στη ζωή του – «η πολλή άσκηση» που έκανε – ιδίως όμως στη Θεία Λειτουργία. Αλλά συνεχίζει και με κάτι άλλο εξίσου πολύ σημαντικό ο όσιος Γέρων: «Και όταν βρίσκουμε ανάπαυση στη βαθειά καρδιά μας από την εγγύτητα του Θεού, τότε βεβαίως μάς είναι ευκολότερο να υπηρετήσουμε τους ανθρώπους».  

Κατά συνέπεια, ο Γέρων Σωφρόνιος ζούσε τη Θεία Λειτουργία με επίγνωση, ζούσε δηλαδή την παρουσία του Χριστού που κομματιάζεται για να μας προσφέρει τον Εαυτό Του,  εκπλησσόταν από την ακατανόητη αυτή αγάπη του Θεού που «τρέχει» να ενωθεί μαζί μας, σαν να μην υπάρχει τίποτε ανώτερο σ’ Αυτόν από το να είναι μαζί με τους κατ’ εικόνα Του δημιουργημένους ανθρώπους, κι αυτή η εγγύτητα του Θεού που βίωνε εμπειρικά τού έδινε την ανάπαυση της βαθειάς καρδιάς, εκεί που πράγματι κατά τον Κύριο πραγματοποιείται η συνάντηση του ανθρώπου με τον Θεό, με αποτέλεσμα να μπορεί να διακονεί και να υπηρετεί ευκολότερα τους ανθρώπους. 

Λίγο παρακάτω στον λόγο του, εξηγεί καλύτερα τη φοβερή αυτήν πνευματική πραγματικότητα: «Ακούγοντας τις προσευχές αυτές (της Λειτουργίας) που εκθέτουν τα δόγματα της πίστεώς μας, πραγματικά εισερχόμαστε βαθμηδόν στις αληθινές διαστάσεις της Λειτουργίας. Ακόμη και η ίδια η φύση μας αλλάζει: από εγωιστική γίνεται φύση που ανταποκρίνεται στις εντολές του Χριστού Θεού. Ο μακάριος Σιλουανός το εξέφρασε αυτό με τους λόγους: “Ο αδελφός μας είναι η ζωή μας”. Ο ίδιος ο Κύριος στη Φοβερά Κρίση θα πει ότι ο κάθε μικρός άνθρωπος είναι ο εαυτός Του».

Γιατί χαρακτηρίσαμε φοβερή την πραγματικότητα αυτή; Διότι εύκολα λέμε και ακούμε τα σχετικά με την αγάπη για τον συνάνθρωπο – όλοι μιλάμε για την αγάπη. Αλλά αγάπη με έδρα τον εγωισμό δεν υπάρχει, είναι οξύμωρο! Για τον όσιο Σωφρόνιο λοιπόν, τότε κανείς μπορεί πράγματι να διακονήσει τον συνάνθρωπό του, να τον αγαπήσει πραγματικά δηλαδή, όταν διάγει ασκητική ζωή, με την έννοια της εγκρατείας και της διαρκούς αναφοράς στον Θεό, κι όταν ζει εκκλησιαστικά και ευχαριστιακά τη ζωή του. Τότε βρίσκει την αληθινή  ανάπαυση, η οποία αποτελεί τον όρο και της γνήσιας και ανιδιοτελούς  αγάπης. Γιατί τελικά ανάπαυση σημαίνει ότι «αναπαύεται» σ’ αυτόν ο Θεός. Οπότε, προσφέρεις ό,τι έχεις! 

Ποιό είναι το ισχυρότερο όπλο του διαβόλου επάνω στον άνθρωπο ;

Ο διάβολος χρησιμοποιεί πολλούς τρόπους, πολλά μέσα, πολλά όπλα γιά νά εξουσιάζει τούς ανθρώπους.

Τό ισχυρότερο από όλα τά όπλα του είναι η απελπισία. Απελπισία είναι η υπερβολική λύπη, η απογοήτευση, η απόγνωση.

Ίσως νά ρωτήσει κανείς: Καλό πρά­γμα δέν είναι τό νά λυπούμαστε γιά τίς αμαρτίες πού κάνουμε; Καλό πράγμα είναι, διότι η αμαρτία γεννά λύπη καί η λύπη μετάνοια. «Η κατά Θεόν λύπη μετάνοιαν εις σωτηρίαν αμεταμέλητον κατεργάζεται» (Β΄ Κορ. ζ΄ 10). Η λύπη πού είναι σύμφωνη μέ τό θέλημα τού Θεού έχει ως αποτέλεσμα τή μετάνοια, πού οδηγεί στή σωτηρία.

Αλλά στή μετάνοια οδηγεί μόνο η κατά Θεόν λύπη. Η υπερβολική λύπη δέν είναι λύπη κατά Θεόν, αλλά ακραία εκδήλωση τού πληγωμένου εγωισμού μας. Η υπερβολική λύπη δίνει πλεονεκτήματα στό σατανά. Γίνεται στά χέρια του ισχυρότατο όπλο γιά νά μάς εμποδίζει νά μετανοήσουμε. Η «υπερβολή λύπης» δέν οδηγεί στή μετάνοια, αλλά στήν απελπισία καί τήν απόγνωση.

Ο Θεός θέλει τή σωτηρία μας καί κάνει τά πάντα γιά νά μάς σώσει. Ο διάβολος δέν θέλει τή σωτηρία μας καί κάνει τά ακριβώς αντίθετα γιά νά μάς κολάσει. Όταν πρόκειται νά διαπράξουμε τήν α­μαρτία, μάς ψιθυρίζει: Δέν είναι τίποτε αυτό. Κάνετε ελεύθερα ό,τι θέλετε. Όλα επιτρέπονται. Όταν όμως διαπράξουμε τήν αμαρτία, αλλάζει τακτική καί μάς ψιθυρίζει: Είναι πάρα πολύ βαρύ τό αμάρτημα πού έκανες. Δέν υπάρχει γιά σένα ελπίδα σωτηρίας.

Οι πιό πολλοί Χριστιανοί γνωρίζουν τήν πανουργία τού σατανά καί προφυλάσσονται. Αλλά υπάρχουν καί κάποιοι πού κυριεύονται από λύπη μεγάλη, η οποία τούς ρίχνει στήν άβυσσο τής α­πογνώσεως. Η υπερβολική λύπη, όταν μάς πλήξει σφοδρώς, κατορθώνει νά εξ­­αφανίζει όλη τή δύναμη τής ψυχής, σημειώνει ο ιερός Χρυσόστομος. «Είωθε γάρ η τής λύπης υπερβολή, όταν ημίν επισκήψη σφοδρότερον, άπασαν περιτρώγειν τής ψυχής τήν ισχύν» («Περί κατανύξεως Λόγος Β΄», PG 47, 417). Συνηθίζει η υπερβολική λύπη νά αδυνατίζει πολύ τή δύναμη τής ψυχής.

Ώστε λοιπόν η απελπισία είναι κατ εξοχήν έργο δαιμονικό. Είναι τό ισχυρότερο όπλο τού διαβόλου. «Ουδέν ούτως ισχυρόν όπλον τώ διαβόλω, ως απόγνωσις διά τούτο ουχ ούτως αυτόν ευ­φραίνομεν αμαρτάνοντες, ως απογινώσκοντες». Δέν έχει κανένα δυνατότερο όπλο ο διάβολος από τήν απελπισία. Γι αυτό δέν χαίρεται τόσο πολύ όταν αμαρτάνουμε, όσο όταν απελπιζόμαστε, σημειώνει πάλι ο ιερός Χρυσόστομος στόν πρώτο λόγο του «Περί μετανοίας» (PG 49, 280).

Πόσο πλάνος είναι ο διάβολος, πού πλανά τήν οικουμένη! Τί ασύστολο ψέ­μα χρησιμοποιεί, όταν μάς ψιθυρίζει ότι «δέν υπάρχει γιά μάς ελπίδα σωτηρίας». Ελπίδα σωτηρίας υπάρχει γιά όλους ανεξαιρέτως τούς ανθρώπους. Διότι γιά όλους τούς ανθρώπους σταυρώθηκε ο Χριστός. Έχυσε τό τίμιο Αίμα Του «υπέρ τής τού κόσμου ζωής καί σωτηρίας». «Ου τοσούτον ημείς εξημάρτομεν, όσον εκείνος δικαίως επράξατο», λέει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων στήν τρίτη Κατήχησή του. Ο Χριστός επάνω στό Σταυρό υπέμεινε πολύ περισσότερα παθήματα απ όσα έπρεπε, γιά νά σώσει εμάς πού αμαρτήσαμε. 

«Πλείω ών οφείλομεν ο Χριστός απέτισε τοσούτω δέ πλείω όσω άμετρον πέλαγος πρός μικράν ύδατος σταγόνα παραβαλλόμενον», γράφει ο ιερός Χρυσόστομος στή 10η ομιλία του στήν πρός Ρωμαίους επιστολή. Περισσότερα απ όσα χρωστούσαμε πλήρωσε ο Χριστός. Καί τόσο περισσότερα, όσο είναι άν συγκριθεί μιά σταγόνα νερού μέ τό απέραντο πέλαγος. Τί είναι μία σταγόνα νερού μπροστά στά ύδατα τού ωκεανού; Τό παράδειγμα πού χρησιμοποιεί ο χρυσορρήμων Πατήρ είναι ω­ραιότατο, αλλά καί πάλι υπολείπεται τής πραγματικότητας. Διότι ο ωκεανός έχει όρια, ενώ η ευσπλαχνία τού Θεού δέν έχει όρια. 

Ο Χριστός μέ τή σταυρική θυσία Του γίνεται «ιλασμός περί τών α­μαρτιών ημών, ου περί τών ημετέρων δέ μόνον, αλλά καί περί όλου τού κόσμου» (Α΄ Ιω. β΄ 2). Θυσιάστηκε, ώστε μέ τό Αίμα Του νά συγχωρηθούν ενώπιον τού Θεού οι αμαρτίες μας καί όχι μόνο οι δικές μας αμαρτίες, αλλά καί οι αμαρτίες όλου τού κόσμου. Υπάρχει λοιπόν ελπίδα σωτηρίας γιά όλους τούς αμαρτωλούς.

Η παραβολή τού Ασώτου αυτήν α­κριβώς τήν αλήθεια τονίζει: Αρπάζει τούς αμαρτωλούς από τό χείλος τής α­πογνώσεως καί τούς ρίχνει στήν ανοικτή αγκάλη τού Θεού Πατέρα. Μάς θυμίζει ότι υπάρχει «φιλάνθρωπος Πατέρας καί Θεός», ο Οποίος περιμένει τήν «καλλίστην επιστροφήν» μας. Αρκεί εμείς νά μήν απελπιζόμαστε γιά τή σωτηρία μας, αλλά νά μετανοούμε ειλικρινώς γιά τίς αμαρτίες μας καί νά είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι ο Ουράνιος Πατέρας θά διανοίγει «αγκάλας πατρικάς», θά μάς α­ποκαθιστά πλήρως στή θέση τού υιού καί θά μάς χαρίζει πάλιν «τής οικείας δόξης τά γνωρίσματα». 

Γιά νά ζούμε στόν κόσμο τής διαφθοράς καί τής αποστασίας ως πριγκιπόπουλα τού ουρανού καί ως πολίτες τής Βασιλείας τού Θεού, απολαμβάνοντας τούς αγλαούς καρπούς τής μετανοίας καί Εξομολογήσεως στούς αιώνες τών αιώνων.

Εορτή της Αγίας Παρθενομάρτυρος Ερμιόνης της θαυματουργού

Ἦταν μία ἀπὸ τὶς 4 κόρες τοῦ Ἀποστόλου Φιλίππου, ποὺ εἶχε καὶ αὐτὴ τὸ προφητικὸ χάρισμα (Πραξ. κα’ 8) καὶ ἀφοσιώθηκε στὸ ἀποστολικὸ ἔργο.

Ὅταν πῆγε μαζὶ μὲ τὴν ἀδελφή της Εὐτυχίδα στὴν Ἔφεσο γιὰ νὰ συναντήσει τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο, βρῆκε ἀντὶ αὐτοῦ, ποὺ εἶχε ἀποβιώσει, τὸν μαθητὴ του Πετρώνιο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο διδάχτηκε καὶ στηρίχτηκε περισσότερο στὸ εὐαγγελικὸ ἔργο.

Λέγεται μάλιστα, ὅτι κάποτε ἀπὸ τὴν Ἔφεσο πέρασε ὁ Τραϊανὸς γιὰ νὰ πάει νὰ πολεμήσει τοὺς Πέρσες, καὶ ἄκουσε πολλὰ γιὰ τὸ προφητικὸ χάρισμα τῆς Ἑρμιόνης. Τὴν κάλεσε λοιπὸν γιὰ νὰ προφητεύσει γι’ αὐτόν. 

Ἡ Ἑρμιόνη τοῦ εἶπε ὅτι θὰ νικήσει τοὺς Πέρσες, ἀλλὰ τὴν βασιλεία τῶν Ρωμαίων θὰ καταλάβει ὁ γαμπρὸς τοῦ Ἀδριανός, ποὺ πράγματι ἔγινε.

Ἐπειδὴ ἡ προφητεία ἐπαληθεύτηκε, ὁ Τραϊανὸς διέταξε καὶ βασάνισαν σκληρὰ τὴν Ἑρμιόνη. Κατόπιν τὴν παρέδωσε στοὺς δήμιους γιὰ νὰ τὴ θανατώσουν, ἀλλὰ αὐτοὶ πίστεψαν στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἄφησαν ἐλεύθερη.

Ἔτσι ἡ Ἑρμιόνη πέθανε εἰρηνικὰ καὶ τάφηκε στὴν Ἔφεσο.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχς δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Παρθένος ἀκήρατος, διατελοῦσα σεμνή, τῷ Λόγῳ νενύμφευσαι, τῷ ἐκ Παρθένου Ἀγνῆς, σαρκὶ ὁμιλήσαντι· ὅθεν τὴν σοὶ δοθεῖσαν, θεοπάροχον χάριν, ἄθλοις τῆς εὐσεβείας, τοῖς ἐν πλάνῃ ἐκφαίνεις· διό σε Ἑρμιόνη, ὁ Χριστὸς ἐδόξασε.

Κοντάκιον. Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.

Βλαστὸς καρποτελής, καὶ ἀμάραντον ἄνθος, Φιλίππου τοῦ κλεινοῦ, ἐν σεπτοῖς Διακόνοις, ἐδείχθης θείᾳ χάριτι, Ἑρμιόνη πανθαύμαστε· καὶ ἀθλήσασα, παρθενικῶς προσηνέχθης, τῷ δοξάσαντι, τοὺς εὐαγεῖς σου ἀγῶνας, Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν.

Μεγαλυνάριον.

Κλάδος ἀνεδείχθης ἀειθαλής, Φιλίππου τοῦ θείου, Ἑρμιόνη πανευκλεής· ἔνθεν διατρέφεις, καρποῖς τῶν σῶν ἀγώνων, ἡμῶν τὰς διανοίας, τῶν εὐφημούντων σε.

Στις 14 Σεπτεμβρίου ο αγιασμός της νέας σχολικής χρονιάς

Συνήλθε χθες και σήμερα για τον μήνα Σεπτέμβριο, η Διαρκής Ιερά Συνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος της 164ης Συνοδικής Περιόδου, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.

Κατά τις δύο αυτές Συνεδρίες, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος:

Απεφάσισε σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων ο αγιασμός για την έναρξη του σχολικού έτους σε όλα τα σχολεία της χώρας να πραγματοποιηθεί, όπως κάθε χρόνο, την πρώτη ημέρα της λειτουργίας τους, που για φέτος ορίσθηκε η Δευτέρα 14η Σεπτεμβρίου, σε ώρα που θα συνεννοηθούν οι κατά τόπους εφημέριοι με τους Διευθυντές των σχολείων, λαμβανομένης υπ’ όψιν της Θείας Λειτουργίας της μεγάλης εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Κατά τους αγιασμούς θα ισχύσουν όλες οι προβλεπόμενες υγειονομικές διατάξεις που αφορούν στην πρόληψη και προφύλαξη από την πανδημία του κορωνοϊού Covid - 19.

Απεφάσισε όπως κατά την 1η Οκτωβρίου ε.έ. πραγματοποιηθεί η επίσημη ανακοίνωση υπό του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, ενώπιον των Μελών της ΔΙΣ και των ΜΜΕ, του Προγράμματος των Συνοδικών και Περιφερειακών Εκδηλώσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος για τον Εορτασμό των διακοσίων ετών από της ενάρξεως της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821.

Ενημερώθηκε περί του από 4.8.2020 εγγράφου του Γενικού Γραμματέως της Γ.Γ. Θρησκευμάτων επί του θέματος: «Αποστολή προς ενημέρωση πλήρους σειράς των βιβλίων του μαθήματος των Θρησκευτικών» και εξέφρασε την ικανοποίησή της για το γεγονός ότι τα εν λόγω βιβλία είναι απολύτως εναρμονισμένα με τις πρόσφατες αποφάσεις της Ολομέλειας του Σ.τ.Ε., 1749/2019, 1750/2019 και 1752/2019.

Ενημερώθηκε περί του από 10.7.2020 εγγράφου της Διευθύνσεως Θρησκευτικής Εκπαιδεύσεως και Διαθρησκευτικών Σχέσεων της Γ.Γ. Θρησκευμάτων επί του θέματος: «Προγραμματισμός εκπαιδευτικών προγραμμάτων και μαθητικών διαγωνισμών σχολικού έτους 2020-2021» και απεφάσισε την αποστολή συγχαρητηρίου γράμματος προς την Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, καθώς και τις Ιερές Μητροπόλεις Μονεμβασίας και Σπάρτης, Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης και Μεσσηνίας, οι οποίες πρόκειται να υλοποιήσουν τα εν λόγω προγράμματα και τους διαγωνισμούς.

Ενέκρινε την «Δοξολογία επί τη διακοσιοστή επετείω της εξεγέρσεως των Ελλήνων διά την ελευθερίαν της πατρίδος ημών».

Τέλος η Δ.Ι.Σ. ενέκρινε νέες ιερές ακολουθίες και αποσπάσεις κληρικών, ενώ ασχολήθηκε και με θέματα Ιερών Μητροπόλεων, Συνοδικών Επιτροπών και με τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα.

Εκ της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος

Πρόγραμμα Ιεράς Πανηγύρεως Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου Κατερινούς 2020

ΙΕΡΑ  ΜΟΝΗ  ΓΕΝΕΣΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ  ΚΑΤΕΡΙΝΟΥΣ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ  ΙΕΡΑΣ  ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ

 Δευτέρα  7  Σεπτεμβρίου 2020     

7.00΄ μ.μ. Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός, μετά θείου κηρύγματος καὶ ἀρτοκλασίας. Μετά τὸν Ἑσπερινό, 10.00΄ μ.μ. ἕως 1.00΄ πρωϊνή,    θὰ τελεσθεῖ Ἱερά Ἀγρυπνία στὸ καθολικό τῆς Μονῆς.

Τρίτη  8  Σεπτεμβρίου 2020

7.00’ π.μ. Ὄρθρος καὶ πανηγυρική Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αἰτωλίας   καὶ Ἀκαρνανίας κ. ΚΟΣΜΑ.Στὴ συνέχεια, θὰ τελεσθεῖ  Ἁγιασμός  διὰ τὴν ἀνακαίνιση τῆς νέας Πύλης τῆς Μονῆς.

Τρίτη  ἀπόγευμα

7.00’ μ.μ. Μεθεόρτιος Ἑσπερινός καὶ Παρακλητικός 

Κανών τῆς Παναγίας Κατερινιώτισσας.

* Στὸν Ἑσπερινό καὶ στὴ Θεία Λειτουργία θὰ ψάλλουν μέλη τοῦ Συλλόγου Ἱεροψαλτῶν «ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ». 

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών μηνός Σεπτεμβρίου στην Ενορία μας

Ανακοινώνουμε στο ευσεβές και χριστεπώνυμο πλήρωμα της καθ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως, το πρόγραμμα των τακτικών Ιερών Ακολουθιών που θα τελεσθούν το μήνα Σεπτέμβριο 2020 στον Ιερό μας Ναό

• Τρίτη 01 Σεπτεμβρίου 2020 και  ώρα 09:00 πμ η Ακολουθία του Αγιασμού επί τη ενάρξει του νέου μήνα και του νέου Εκκλησιαστικού έτους
• Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2020 και ώρα 18:00 η Ακολουθία του Εσπερινού
• Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2020 η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία Θεία Λειτουργία μετά Θείου Κηρύγματος
• Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2020 και ώρα 07:00 πμ η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία Θεία Λειτουργία επί τη Θεομητορική εορτή της Γεννήσεως της Θεοτόκου
• Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2020 και ώρα 18:00 μμ η Ακολουθία του Εσπερινού
• Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2020 η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία Θεία Λειτουργία μετά Θείου Κηρύγματος
• Κυριακή απόγευμα και ώρα 19:00 μμ στο παρεκκλήσιο της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού Πανηγυρικός Εσπερινός μετ αρτοκλασίας και Θείου Κηρύγματος επί τη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού
• Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2020 Πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετά Θείου Κηρύγματος στο παρεκκλήσιο της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού
• Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2020 και ώρα 18:00 μμ η Ακολουθία του Εσπερινού
• Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2020 η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία Θεία Λειτουργία μετά Θείου Κηρύγματος
• Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2020 και ώρα 18:00 μμ η ακολουθία του Εσπερινού 
• Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2020 και ώρα 07:00 πμ η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία Θεία Λειτουργία επί τη μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος Ιωάννου του Βραχωρίτου
• Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2020 και ώρα 18:00 μμ η Ακολουθία του Εσπερινού
• Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2020 η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία Θεία Λειτουργία μετά Θείου Κηρύγματος

Σημ: Το Μυστήριο της Εξομολογήσεως θα γίνεται κάθε Σάββατο απόγευμα από ώρα 17:00 έως 18:00 μμ προ της Ακολουθίας του Εσπερινού.

Πανηγυρίζει η Ιερά Μονή Παναγίας Λυκουρίσσης Σκουτεράς

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΣ ΤΙΜΙΑΣ ΖΩΝΗΣ 

ΛΥΚΟΥΡΙΣΣΗΣ ΣΚΟΥΤΕΡΑΣ

Ι Ε Ρ Α  Π Α Ν Η Γ Υ Ρ Ι Σ

Σας προσκαλούμε στις Λατρευτικές Εκδηλώσεις επι τη Εορτή της Καταθέσεως της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α   Π Α Ν Η Γ Υ Ρ Ε Ω Σ

ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
17:30' Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ΄αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος.

ΔΕΥΤΕΡΑ 31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
7:00' Όρθρος και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία Ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. ΚΟΣΜΑ.

ΔΕΥΤΕΡΑ 31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
18:00' Ιερά Παράκληση προς την Παναγία μας

Εκ της Ιεράς Μονής

Ολοκληρώθηκε ο εξωτερικός ανακαινισμός του Ιερού μας Ναού

Με τη χάρη του Θεού ολοκληρώθηκε ο εξωτερικός ανακαινισμός του προαυλίου χώρου του Ιερού μας Ναού που περιελάμβανε καθαρισμό των μαρμάρων και αγορά τσιμεντένιων διακοσμητικών γλαστρών και κύκνων προκειμένου ο Ναός μας να είναι ένα πραγματικό στολίδι της Μακρυνείας.

Θεία Λειτουργία στον Ιερό μας Ναό το προσεχές Σάββατο

• Eπί τη εορτή της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου το Σάββατο 29 Αυγούστου θα τελεσθεί Θεία Λειτουργία στον Ιερό μας Ναό από ώρα 07:00 έως ώρα 09:00 πμ

Eγκώμιο στην αποκεφάλιση του Τιμίου Προδρόμου : Του Οσίου πατρός ημών Θεοδώρου του Στουδίτη

"Λαμπρή καί θεοχαρμόσυνη εἶναι, εὐσεβεῖς χριστιανοί, ἡ πανήγυρη πού μᾶς συγκέντρωσε σήμερα γιά νά γιορτάσουμε πνευματικά. Πολύ σωστά χαρακτηρίζεται λαμπρή, γιατί φεγγοβολάει καί ἀπό αὐτό ἀκόμα τό ὄνομα ἐκείνου πού σήμερα τιμᾶμε, ἐπειδή αὐτός καί εἶναι καί ὀνομάζεται λυχνάρι2τοῦ φωτός. Δέν εἶναι βέβαια λυχνάρι πού μᾶς περιλούζει μέ ὑλικό φῶς, γιατί τότε δέν θά ἦταν διαρκής καί ἀδιάκοπη ἡ λάμψη του καί θά χανόταν κάθε φορά πού θά ’μπαινε μπροστά του κάποιο ἐμπόδιο. Ἀλλ’ εἶναι φῶς πού δείχνει τήν ἀστραφτερή λαμπρότητα τῆς θείας χάριτος στά κατάβαθα τῆς καρδιᾶς ἐκείνων πού ἔχουν συγκεντρωθεῖ γιά νά γιορτάσουν τή μνήμη του καί ἀνεβάζει τό νοῦ στό νά στοχάζεται τά παθήματα τοῦ δικαίου ἄνδρα, ὥστε βλέποντας μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς τό μακάριο ἐκεῖνο μαρτύριο, νά γεμίσουμε μέ πνευματική εὐφροσύνη.

     Σέ καμία περίπτωσι βέβαια, ἡ θέα τοῦ χυμένου καταγῆς αἵματος κάποιου ἄλλου ἀποκεφαλισμένου ἀνθρώπου, δέν θά ’φερνε εὐχαρίστηση. Οὔτε τό ἄκουσμα μιᾶς τέτοιας εἴδησης θά προκαλοῦσε σεβασμό στή μνήμη τοῦ ἀποθαμένου. Γιατί πῶς θά μποροῦσε ὁ ἄνθρωπος, πού ἀπό φυσικοῦ του ἀγαπάει τή ζωή, νά χαρεῖ μία αἱμορραγία πού ὁδηγεῖ στό θάνατο; Ἀντίθετα, πολύ περισσότερο, τό θέαμα αὐτό θά τόν ὁδηγοῦσε σέ ἀπέχθεια, οἶκτο καί κακολογία τῆς πράξεως, ἐκτός ἄν παραλογιζόταν καί ἀποθηριωνόταν, μή μπορώντας νά ἀντιδράσει λογικά σ’ αὐτά πού βλέπει, ὅπως ἀκριβῶς κάνουν τά διάφορα ζῶα πού δέν ἔχουν λογική. Χαίρονται δηλαδή, κακαρίζουν καί χοροπηδᾶνε οἱ πετεινοί ὅταν βλέπουν νά σφάζουν ἕνα ἄλλο κοκόρι, ἀπολαμβάνοντας μόνο τό θέαμα, χωρίς νά σκέπτονται ὅτι τούς περιμένει καί αὐτούς τό ἴδιο πάθημα. Χαίρονται ὅμως τά μάτια μας νά βλέπουν τό αἷμα κάθε ἁγίου, εὐφραίνονται τ’ ἀφτιά μας ν’ ἀκοῦν τά σωτήρια μηνύματά του καί τά χείλη μας τό προσκυνοῦν. Γιατί ἡ ἀφαίρεσή του χαρίζει τέλεια συμμετοχή στήν ἀθάνατη καί ἀληθινή ζωή. Δέν ἐννοῶ βέβαια μόνο τή σταγόνα τοῦ αἵματος, ἀλλά καί ὁτιδήποτε ἀπό τά ἅγια μέλη του -ἤ μιά τρίχα καί καθετί πού φοροῦσε ἤ ἔπιαναν τά χέρια του- εἶναι περιζήτητο καί πολύτιμο γιά κεῖνον πού ἔχει ἀποφασίσει νά πιστεύει καί νά λατρεύει σωστά τόν Θεό. Γι’ αὐτό ἐκεῖνος πού ἔχει κάτι τέτοιο στό σπίτι του ἤ στήν ἐκκλησία -δηλαδή τό ὁλόκληρο λείψανο ἤ ἕνα μέρος του, ἀκόμα καί τό ἐλάχιστο κομματάκι- τό θεωρεῖ ἰδιαίτερη τιμή καί καυχιέται γι’ αὐτό, σάν νά ’χει θησαυρό πού ὑποβοηθάει τόν ἁγιασμό του καί ἐξασφαλίζει τή σωτηρία του. Ἔτσι προσέρχεται μέ πολλή εὐλάβεια στή λειψανοθήκη μέ τήν ἱερή σκόνη καί ἐγγίζει μέ δέος τά ἀνέγγιχτα, λόγω τῆς ἱερότητάς τους, ἱερά λείψανα.

     ...Τέτοιο ἦταν καί τό ἅγιο αἷμα τοῦ Προδρόμου καί Βαπτιστῆ τοῦ Χριστοῦ, γιά τό ὁποῖο μιλᾶμε σήμερα καί τό ὁποῖο ἔχυσε ἀπό τόν ἱερό του τράχηλο σάν πολύτιμο μύρο πού εὐωδιάζει τήν οἰκουμένη. Τό αἷμα αὐτό δέν τό ἔφτιαξε ἡ ἡδονική πολυφαγία, οὔτε τό κρασί, οὔτε κάποια ἀπό τίς ἄλλες τροφές πού συνήθως παχαίνουν καί εὐχαριστοῦν τούς λαίμαργους.

       Ἀλλά τό δημιούργησε ἡ Χάρη τῆς ἐγκράτειας, πού ὁ Ἅγιος τήν ἀσκοῦσε ἀπό τά σπάργανά του μέχρι τό μαρτυρικό του τέλος. Καί ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, ὁ Ἰωάννης, πού οὔτε ἔτρωγε, οὔτε ἔπινε...ο (Ματθ. 11, 18-19). Τό αἷμα αὐτό χύθηκε πρίν ἀπό τό αἷμα τοῦ Δεσποτικοῦ καί ἀθανάτου ποτηρίου. Γιατί ἔπρεπε ὁ Πρόδρομος τοῦ Φωτός, πού μέ τό λαμπρό ἐρχομό του ἀπό στείρα μάνα φώτισε ὅσους βρίσκονταν πάνω στή γῆ, νά γίνει ἀκτινοβόλος κήρυκας καί σ’ αὐτούς πού ἦταν κάτω ἀπό αὐτήν, δηλαδή στόν Ἅδη.Τό αἷμα αὐτό ἔχει παρρησία9 ἐνώπιον τοῦ Παντοκράτορα Κυρίου, περισσότερο ἀπ’ ὅτι εἶχε τό αἷμα τοῦ δικαίου Ἄβελ. Γιατί κάθε ἔργο περιέχει μέσα του μιά μυστική φωνή πού δέν παράγεται ἀπό ἠχητικά ὄργανα, ἀλλά πού γίνεται φανερή ἀπό τή δύναμι πού ἔχει βάλει μέσα σ’ αὐτό ὁ ποιητής τοῦ ἔργου. Τό αἷμα αὐτό εἶναι πιό ἀξιοσέβαστο ἀπό τό αἷμα τῶν Πατριαρχῶν (Ἀβραάμ, Ἰσαάκ, κ.τ.λ.), πιό πολύτιμο ἀπό τό αἷμα τῶν προφητῶν καί πιό ἁγιασμένο ἀπό τό αἷμα ὅλων τῶν δικαίων. Γιατί εἶναι πιό ὑπέροχο καί ἀπό αὐτό ἀκόμα τό αἷμα τῶν Ἀποστόλων καί πιό ἔνδοξο καί ἀπό τό αἷμα τῶν μαρτύρων. Καί αὐτά τά λόγια δέν εἶναι δικά μου, ἀλλά εἶναι λόγια τοῦ Μεγάλου Λόγου, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού ἔχει δώσει τή σχετική μαρτυρία γιά τόν Τίμιο Πρόδρομο.

     Εἶναι αἷμα πού στολίζει τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πιό ὄμορφα ἀπό κάθε στολισμό πού θά τῆς γινόταν μέ πολύχρωμα καί σπάνια λουλούδια. Χύθηκε γιά τήν δικαιοσύνη στό τέλος τῆς ἐποχῆς πού ἴσχυε ὁ παλαιός νόμος καί ἔγινε λούλουδο πού παραστέκει στήν εἴσοδο τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ.

...Τί νά τό ὀνομάσουμε αὐτό τό φαγοπότι, συμπόσιο ἤ φονευτήριο; Τί νά ἀποκαλέσουμε τούς κρασοκυβέρνητους προσκαλεσμένους, ὁμοτράπεζους ἤ αἱματοβαμμένους;

      Ὤ πρωτόγνωρο θέαμα! Ὤ ἁμαρτωλό ὅραμα! Ἀπό τό ἕνα μέρος προσφέρονταν κοτόπουλα καί ἀπό τό ἄλλο φέρνανε τό προφητικό κεφάλι. Ἀπό τή μιά μεριά κερνοῦσαν πλούσια καθαρό κρασί καί ἀπό τήν ἄλλη ἔρεε μέ ὁρμή τοῦ δικαίου τό αἷμα. Ὤ πόσο φοβερό εἶναι νά τό πῶ καί πόσο φρικτό νά τό ἐκφράσω! ...Προσκυνῶ ἐκεῖνα τά ὡραῖα πόδια, πού εὐαγγελίστηκαν τά ἀγαθά στούς ἀνθρώπους καί μέ τά ὁποῖα προετοιμάστηκε ἡ ὁδός τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου. Φέρτε νά προσκυνήσω καί τήν τίμια ἁλυσίδα μέ τήν ὁποῖα δέθηκε ὁ πιό πολύτιμος καί ἀγγελόμορφος ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Φέρτε καί τή σεβάσμια πιατέλα ὅπου τοποθετήθηκε ἡ πολυσέβαστη καί ἀπ΄ ὅλα τά χρυσάφια ἀκριβότερη Κεφαλή. Ἀκόμα ἄν ἔβρισκα δέν θ΄ἄφηνα ἀπροσκύνητο τό φονικό μαχαίρι πού μπήχθηκε στόν ἱερό τράχηλο, οὔτε θά δίσταζα νά καταφιλήσω τό χῶμα ὅπου φρουρήθηκε ὁ θησαυρός, μέ τή βεβαιότητα, ὅτι καί αὐτό θά μοῦ μετέδιδε θεία Χάρη.

...Μακαριστέ τάφε καί χαρμόσυνη ταφόπετρα, πού σκέπασες τό τρισμακάριστο ἐκεῖνο σκήνωμα καί τύλιξες μέσα σου τό πολυτιμώτερο ἀπό σωρούς σμαράγδια καί μαργαριτάρια σῶμα. ...Ἐκεῖ λοιπόν βρισκόταν ὁρατά ἡ συντροφιά τῶν μαθητῶν καί ἀόρατα πλήθη ἀγγέλων, εὐφημώντας, δοξάζοντας, ὑψώνοντας στόν οὐρανό καί μεταφέροντας στήν ἀτελείωτη χαρά αὐτόν πού ἔζησε σάν ἔνσαρκος ἄγγελος καί προανάγγειλε τό Μεσσία. Αὐτόν πού ὑπῆρξε γνήσιος φίλος τοῦ Κυρίου, πού ὁδήγησε στόν οὐράνιο Νυμφίο τήν Ἐκκλησία, τό ἄσβηστο λυχνάρι τοῦ ἀνεκφράστου φωτός, τή ζωντανή φωνή τοῦ Θεοῦ Λόγου, τόν ἀνώτερο ἀπ’ τούς προφῆτες16, τόν μεγαλύτερο ἀπ’ ὅσους γέννησε ποτέ γυναίκα. Τέτοια λοιπόν ὅπως περιγράψαμε, εἰρηνική ἦταν ἡ ταφή τοῦ δικαίου, πρόξενος καί ἀγαλλίασης καί σωτηρίας, σ’ ὁλόκληρο τόν κόσμο.

     ...Σήμερα ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος μακαρίζεται γιατί θυσιάζει τό κεφάλι του γιά τήν ἀλήθεια καί ὁ παράνομος Ἡρώδης γελοιοποιεῖται καί ἐξευτελίζεται. Σήμερα ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἀπ’ ὅλους ἐγκωμιάζεται γιά τό σθεναρό ἔλεγχο καί ὁ παράφρονας Ἡρώδης θεωρεῖται ἄτιμος γιά τήν μοιχεία του. Σήμερα ἡ κεφαλή τοῦ Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου προσφέρεται σφαχτάρι ἱερό πάνω στήν πιατέλα καί ἡ μοιχαλίδα Ἡρωδιάδα, παρά τή θέλησή της, δέχεται τήν αἰώνια καταδίκη. Σήμερα τό αἷμα τοῦ Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου χύνεται γιά τήν τήρηση τοῦ θείου νόμου καί αὐτός πού ἐναντιώθηκε στόν Πρόδρομο μέ τήν παρανομία δικαιολογημένα διαπομπεύεται. Σήμερα ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἐξαιτίας τῆς παρρησίας του πρός τόν Ἡρώδη ἀποκεφαλίζεται, γιά τήν τήρηση τῆς δικαιοσύνης.

Ἔτσι μαθαίνουν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς νά μή χωρίζουν τίς νόμιμες συζύγους τους καί ἀποδοκιμάζουν αὐτόν πού χώρισε τή γυναίκα του. Σήμερα ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος στήνει πάνω στή γῆ πνευματικό ὁρόσημο καί προτρέπει ὅλους τούς ἄνδρες νά ἀρκοῦνται στή νόμιμη γυναῖκα τους καί νά μήν προχωροῦν παραπέρα. Σήμερα ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος κατεβαίνει στόν Ἅδη καί οἱ νεκροί μαθαίνουν τό χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Σήμερα οἱ οὐρανοί εὐφράνθηκαν μέ τόν ἀποκεφαλισμό τοῦ Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστῆ, πού θυσιάστηκε γιά τή δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καί οἱ ἄνθρωποι πάνω στή γῆ γιορτάζουνε μέ εὐχαριστήριους ὕμνους. Καί ἔχω τή γνώμη ὅτι καί ἐμᾶς τώρα παρακολουθεῖ ἀπό τόν οὐρανό ὁ Τίμιος Πρόδρομος καί μᾶς ἀμείβει ὡς ὑμνητές του μέ θεία χαρίσματα. Ἀνάμεσα στό χορό τῶν προφητῶν, σάν πρωινό ἀστέρι μεσουρανεῖ καί φωτίζει τό στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀνάμεσα στούς ἀποστόλους καί πρίν ἀπ’ αὐτούς καί περισσότερο ἀπ’ αὐτούς λάμπει σάν ἥλιος μέσα στούς ἥλιους. Μέσα στούς μάρτυρες ξεχωρίζει μέ τά θαύματά του, σάν ὁλοστόλιστος μ’ ἀστέρια οὐρανός. Ἀνάμεσα στούς δικαίους στέκει περίτρανα γιά τά πολλά παθήματα πού ὑπέφερε, γιά χάρη τῆς δικαιοσύνης καί ὑψώνεται πιό ψηλά ἀπό τούς κέδρους τοῦ Λιβάνου, αὐτός πού σκόρπισε σήμερα χαρά στήν οἰκουμένη.Γιατί, ἄν θά χαροῦν πολλοί κατά τή γέννησή του, σύμφωνα μέ τά λόγια τοῦ Εὐαγγελιστή Λουκᾶ (Λουκ. 2,10), πρέπει νά εἶναι ἀνάλογη καί ἡ εὐφροσύνη τήν ἡμέρα αὐτή τοῦ μαρτυρικοῦ τέλους, τήν ὁποία ἀξιωθήκαμε νά πανηγυρίσουμε ὅλοι ἐμεῖς, δηλαδή οἱ ἱερεῖς καί οἱ ἐρημίτες καί οἱ κοινοβιάτες καί οἱ λαϊκοί, γιατί ὅλοι ἔχουν μέρος στή χαρά πού δίνει ἡ μνήμη του.

Σ’ Αὐτόν πρέπει ἡ δόξα καί ἡ δύναμη, μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό Πανάγιο καί Ζωοποιό Πνεῦμα, τώρα καί πάντοτε καί στούς ἀτελεύτητους αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν"

Αποσπάσματα Εγκωμιαστικού Λόγου"εις την αποκεφάλιση του μεγάλου Προδρόμου και Βαπτιστού του Χριστού" του οσίου πατρός ημών Θεοδώρου του Στουδίτου.Ολόκληρο το θαυμάσιο αυτό εγκωμιαστικό κείμενο,μπορείτε να το διαβάσετε,στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Καρέα στην ηλεκτρονική διεύθυνση:www.imaik.gr

Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής

 Ο Τίμιος Πρόδρομος είναι το πρόσωπον εκείνο, το οποίον εγκωμίασε ο Χριστός περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο. “Μείζων εν γεννητοίς γυναικών προφήτης Ιωάννου του Βαπτιστού ουδείς εστι” (Λουκ. ζ' 28). Είναι ο μεγαλύτερος των Προφητών, όχι ως προς την ηλικία, αφού έζησε μόνον τριάντα χρόνια, αλλά ως προς την χάρη και την δόξα, γιατί αξιώθηκε όχι μόνον να ιδή, αλλά και να βαπτίση “τον κηρυττόμενον” Μεσσία. Στην συνέχεια όμως ο Χριστός τόνισε ότι ο μικρότερος στην Βασιλεία των Ουρανών είναι μεγαλύτερος από τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Και το είπε αυτό, σύμφωνα με την ερμηνεία του ιερού Χρυσοστόμου, για να μη παρασυρθούν οι όχλοι από την υπερβολή των επαίνων και θεωρήσουν τον Ιωάννη ανώτερον από τον Θεάνθρωπο Χριστό. Αλλά και σύμφωνα με μια άλλη ερμηνεία, του εκκλησιαστικού Συγγραφέως του 4ου μ.Χ. αιώνος Διδύμου του Τυφλού, ο μικρότερος από τους Αγίους Αποστόλους, ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, είναι μεγαλύτερος του Προδρόμου, αφού οι Απόστολοι είναι ανώτεροι από τους Προφήτας.

     Είναι γέννημα στείρας γυναικός και καρπός προσευχής. Από έμβρυο έξι μηνών στην μήτρα της Ελισάβετ έλαβε την χάρη του Αγίου Πνεύματος και σκίρτησε όταν η Παναγία συνάντησε την μητέρα του και με το στόμα της προφήτευσε και ονόμασε την Μαρία Μητέρα του Θεού. Το όνομα Ιωάννης, που έλαβε, ήταν και αυτό δώρο του Θεού, όπως και ο ίδιος. Η ασκητική του ζωή σκανδάλισε πολλούς από τους συγχρόνους του, που δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τον αγγελικό τρόπο της ζωής του, και τον κατηγορούσαν ότι είναι δαιμονισμένος. Βέβαια, το γεγονός αυτό, δηλαδή το να κατηγορούν οι άνθρωποι κάποιον συνάνθρωπό τους, επειδή θέλει να ζήση όχι όπως εκείνοι, αλλά με διαφορετικό τρόπο, συνέβαινε και σε άλλες εποχές, όπως συμβαίνει και στις ημέρες μας, αφού και σήμερα υπάρχουν πολλοί που κατηγορούν αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν με την δική τους λογική. Εκτός όμως από το καταλαβαίνω υπάρχει και το αισθάνομαι. Δηλαδή, πέρα από την λογική υπάρχει και η καρδιά, που όταν μεθά από το δυνατό κρασί της άκτιστης χάρης του Αγίου Πνεύματος, απαρνείται όλες τις ψευτοχαρές της εφήμερης αυτής ζωής. Αυτή την μέθη οι άγιοι Πατέρες την ονομάζουν νηφάλια. Όταν κάποιος γευτή την αγάπη του Θεού, τότε περιφρονεί όλες τις άλλες αγάπες, προς τα υλικά πράγματα εννοείται, γιατί τις βρίσκει ψεύτικες.

     Ο Τίμιος Πρόδρομος προετοίμασε τους ανθρώπους να δεχθούν τον Χριστό. Το κήρυγμά του ήταν κήρυγμα μετανοίας. Ο λόγος του ήταν γεμάτος ανδρεία και δύναμη. Δεν δείλιασε και δεν δίστασε να τα βάλη με το κατεστημένο της εποχής του. Ήλεγξε την παρανομία του βασιληά Ηρώδη. Αλλά και τους Φαρισαίους, που καταδυνάστευαν τον λαό φορτώνοντάς τον φορτία βαρειά και δυσβάστακτα, τους αποκάλεσε φίδια και γεννήματα εχιδνών. Προπορεύθηκε του Χριστού και στον άδη και μάλιστα με χαρά, όπως ψάλλουμε στο Απολυτίκιό του, για να κηρύξη στους απ’ αιώνος θανόντας “Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί”.

     Στην συνέχεια, θα τονίσουμε τρία σημεία, λαμβάνοντας αφορμή από τα γεγονότα της ζωής του, αλλά και από τον βίο και την πολιτεία του.Πρώτον, ότι κατηγορήθηκε ως δαιμονισμένος γιατί η ζωή του, που την είχε αφιερώσει στον Θεό, ήταν διαφορετική από εκείνη των πολλών. Δεν έμενε στην πόλη, αλλά έφυγε στην έρημο, όπου ζούσε ασκητικά. Δεν έτρωγε φαγητό, αλλά τρεφόταν με ακρίδες, δηλαδή με τις τρυφερές άκρες των φυτών, και με μέλι άγριο. Και σήμερα, δυστυχώς, υπάρχει από πολλούς η ίδια αντιμετώπιση, όταν αποφασίση κάποιος, και ιδίως νέος και μορφωμένος, να αφιερωθή στον Χριστό και στην Εκκλησία Του ως Ιερέας ή ως Μοναχός. Και αν δεν τον αποκαλούν δαιμονισμένο, σίγουρα λένε ότι κάτι έπαθε στο μυαλό. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι άνθρωποι που αντιτίθενται και προκαλούν πλείστα όσα εμπόδια και δυσκολίες, δεν είναι άθεοι ή άσχετοι με την Εκκλησία, αλλά αντίθετα εκκλησιάζονται και μάλιστα τιμούν τους Αγίους, που ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο. Αυτό αν δεν είναι παραλογισμός τότε τί είναι;  Δεύτερον. Αν ήλεγξε την παρανομία του Ηρώδη και την υποκρισία των Φαρισαίων, το έκανε από αγάπη και όχι από εμπάθεια, αφού ήταν απαθής και “πλήρης Πνεύματος Αγίου”. Σκοπός του δεν ήταν η διαπόμπευσή τους, αλλά η διόρθωση και η θεραπεία τους.Σήμερα υπάρχει η νοοτροπία να δικαιολογούμε τα λάθη μας και τα πάθη μας στηρίζοντάς τα αγιογραφικά και αγιολογικά, δηλαδή φέροντας παραδείγματα από την Αγία Γραφή και από την ζωή των Αγίων. Έτσι, πολλοί βρίζουν, συκοφαντούν και σπιλώνουν υπολήψεις τάχα για την δόξα του Θεού. Οι Άγιοι, όταν αναγκάζονταν να ελέγξουν, το έκαναν με πόνο, αγάπη και πολλή προσευχή για τα συγκεκριμένα πρόσωπα και αφού είχαν εξαντλήσει κάθε άλλο μέσο.  Τρίτον. Τα γεγονότα της ζωής του, ο Τίμιος Πρόδρομος, ευχάριστα και οδυνηρά, τα θεωρούσε ότι προέρχονται κατ’ ευθείαν από τον Θεό, αφού χωρίς την θέλησή Του τίποτα δεν μπορεί να συμβή. Και πράγματι, όχι μόνον η γέννηση και τα άλλα περιστατικά της ζωής του έγιναν επειδή το θέλησε ο Θεός, αλλά και αυτός ο θάνατός του έγινε θεϊκή Οικονομία, για να κηρύξη και “τοίς εν άδη”.

    Το ίδιο συμβαίνει και με κάθε έναν από εμάς. Ο Θεός μας γνωρίζει πριν ακόμα γεννηθούμε, αφού αυτός είναι η αιτία της δημιουργίας μας.Μας αγαπά περισσότερο από ό,τι νομίζουμε και φροντίζει για τον καθένα μας ξεχωριστά. Τίποτε από όσα συμβαίνουν στην ζωή μας δεν είναι τυχαίο. Τις αποτυχίες, τις αναποδιές και τις πιο οδυνηρές ακόμη ασθένειες τις επιτρέπει ο Θεός από αγάπη, γιατί όταν αντιμετωπισθούν σωστά μπορούν να αποδειχθούν ως οι μεγαλύτερες ευλογίες. Πόσοι δεν μετενόησαν και έγιναν πραγματικοί άνθρωποι μετά από μια δύσκολη περιπέτεια ή μια βαρειά αρρώστεια;

      Η εμπιστοσύνη στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού αποτελεί το πιο σταθερό στήριγμα και στις μεγαλύτερες αναποδιές. Διώχνει τις ανασφάλειες και το άγχος και μας θέτει στην σωστή προοπτική για την ψύχραιμη και σωστή αντιμετώπιση και των πιο δύσκολων προβλημάτων.

ΠΗΓΗ: Εκκλησιαστική Παρέμβαση

Πανηγυρίζει η Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Ανάληψη Θέρμου

Γράφει ο Καθηγητής Χρήστος Γερ. Σιάσος

Ένα από τα αρχαιότερα και πλουσιότερα Μοναστήρια στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας είναι η Ιερά Μονή του  Τιμίου Ιωάννου του Προδρόμου και Βαπτιστού, στο χωριό Δερβέκιστα, σημερινή Ανάληψη Θέρμου – Τριχωνίδας. Πνευματοφόρα πηγή του Ορθοδόξου Ελληνισμού κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας αλλά και σήμερα. 

Το Μοναστήρι γιορτάζει κάθε χρόνο στις 29 Αυγούστου, μνήμη Αποτομής Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου και Βαπτιστού.  Προσκυνητές πηγαίνουν κάθε χρόνο για να γιορτάσουν τον Άγιο. Στη Θεία λειτουργία χοροστατεί ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς.

 Το Μοναστήρι κτίσθηκε τον 12ο αιώνα, ήκμασε δε προ του 1300. Είχε στην κατοχή του πολλούς ελαιώνες, μετόχια, λιβάδια και ζώα. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 600 μέτρων ανάμεσα σε πολλά γέρικα πλατάνια και κυπαρίσσια τα οποία μπορεί να φθάνουν σε ηλικία πέραν των χιλίων ετών. Ανατολικά της εκκλησίας υπάρχει  αιωνόβιο δένδρο και πάνω σ’ αυτό αναρριχημένο κλίμα, που η παράδοση λέει ότι το κλίμα αυτό το φύτεψε ο Άγιος Ιάκωβος ο Νεομάρτυς το 1500. 

 Ο κυρίως Ναός είναι σταυρεπίστεγος  και φέρει εσωτερικά τρούλο.  Η ανατολική πλευρά  είναι  φτιαγμένη από πελεκητή πέτρα, φέρει μεγάλη οπή (ζεματήστρα) όπου, κατά την παράδοση, οι Μοναχοί έριχναν καυτό λάδι και εμπόδιζαν τους πειρατές να εισέλθουν μέσα στο Μοναστήρι.  Στη δυτική πλευρά υπάρχουν γλυπτά και επιγραφές όπως: Έτος 1802  «ΠΑΝΑΡΕΤΟΝ ΤΟΝ ΗΓΟΥΜΕΝΟΝ – ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΤΕΡΒΕΚΙΤΣΑ ΚΕ ΙΩΣΗΦ ΚΕ ΑΜΒΡΟΣΙΟΝ». 

Το ξυλόγλυπτο επίχρυσο τέμπλο  αποτελείται από σταφύλια και πουλιά  που γράφει: «1810 ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΤΕΜΠΛΟ ΔΙΑ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΙΩΣΗΦ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ». 

Το Μοναστήρι έχει οκτώ κελιά από την μια πλευρά και έξι από την άλλη. Υπάρχουν ακόμα και σήμερα, πολλές εικόνες και κειμήλια ιερά με χαραγμένες χρονολογίες όπως: Στην εικόνα του Ιερού Μανδηλίου, 1881, στην εικόνα της Παναγίας Ελεούσας, 1882, στην εικόνα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, 1823, ο Άγιος κρατά  στο αριστερό του χέρι ειλητάριο που γράφει: «ΖΗΛΩΝΕΖΗΛΟΣΑ Τ/Ο ΚΥΡΙΩ ΠΑΝ/ΤΟΚΡΑΤΩΡΙ».  

 Υπάρχει επίσης παλαιό Ευαγγέλιο αργυροκέντητο, ασημένια δισκοπότηρα. Μέσα σε μικρό κουτί φυλάσσονται οστά του Αγίου Ιακώβου του Νεομάρτυρα. 

Στολίδι του Μοναστηριού είναι και η σπηλιά του Αγίου Ιακώβου από το 1500 στην θέση Παληοφοράδα πλησίον του ποταμού Ευήνου. Η σπηλιά αυτή υπάρχει ακόμα και σήμερα.

Προσκυνητές πηγαίνουν κάθε χρόνο στις 28 και 29 Αυγούστου για να γιορτάσουν τον Άγιο. 

Το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου προσέφερε επί Τουρκοκρατίας πολλές υπηρεσίες στο Ελληνικό Έθνος και στους Χριστιανούς. Φιλοξένησε κλεφταρματωλούς. Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης που βρισκόταν στην Δερβέκιστα πήγαινε συχνά στο Μοναστήρι.

Σ΄ αυτό ήρθαν οι διασωθέντες εξοδίτες πολιορκημένοι του Μεσολογγίου και φιλοξενήθηκαν, όσο έμειναν εκεί.

Ήταν επίσης πνευματικό κέντρο, υπήρχε Κρυφό Σχολειό όπου οι καλόγεροι  μάθαιναν τα Ελληνόπουλα γράμματα. Με Υπουργική απόφαση η Ιερά Μονή χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο καθ΄ ότι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα Μοναστηριακού συγκροτήματος κατά τους χρόνους  της Τουρκοκρατίας. 

Στο Μοναστήρι ασκήτεψαν πολλοί μοναχοί, Όσιοι, Νεομάρτυρες,  Άγιοι όπως, ο Άγιος Θεωνάς, ο Όσιος Ιάκωβος ο Νεομάρτυς, ο Ιεροδιάκονος Ιάκωβος, ο Μοναχός Διονύσιος και άλλοι.  

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος υπήρξε προφήτης και αγγελιοφόρος του Χριστού, κήρυκας της μετάνοιας, μάρτυρας για τον αποκεφαλισμό του από τον βασιλιά Ηρώδη το Μέγα. Ο ιερέας Ζαχαρίας και η σεβαστή Ελισάβετ ήταν οι γονείς του Ιωάννη. Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στο Ζαχαρία και του είπε ότι, η Ελισάβετ θα γεννήσει παιδί και θα του δώσεις το όνομα Ιωάννης. 

Ο Ιωάννης όταν μεγάλωσε ακολούθησε ασκητική ζωή και με τα κηρύγματά του ενοχλούσε τον βασιλιά Ηρώδη ο οποίος έστειλε στρατιώτες  συνέλαβαν τον Ιωάννη  και τον φυλάκισαν. Αυτό έγινε γιατί η σύζυγος του, Ηρωδιάδα, πρώην γυναίκα του αδελφού του Φιλίππου, ενοχλούταν και άρχισε να μισεί τον Ιωάννη. Σε κάποια εκδήλωση ζήτησε από τον Ηρώδη τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη και να δώσουν το κεφάλι του ως δώρο στην κόρη της Ηρωδιάδας. Μετά από τον μαρτυρικό θάνατο του Ιωάννη οι μαθητές του πήραν το σώμα του και το έθαψαν. Το Μοναστήρι απέχει περίπου δύο χιλιόμετρα από την Ανάληψη Θέρμου.

        Απολυτίκιον του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων σοί αρκέσει η μαρτυρία του Κυρίου Πρόδρομε ανεδείχθης γαρ όντως και προφητών σεβασμιότερος ότι και εν ρείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τον κηρυττόμενον. Όθεν της αλήθειας υπαραθλήσας, χαίρων ευηγγελίσω, και τοις εν άδη, Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίρωντα την αμαρτίαν του κόσμου, και παρέχοντα ημίν το μέγα έλεος.