Τετάρτη 10 Ιουλίου 2013

Oδηγίες για προσκυνητές του Αγίου Όρους

ΙΕΡΑ ΕΠΙΣΤΑΣΙΑ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ - ΑΘΩ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ
ΕΓΝΑΤΙΑΣ 109
54635 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Το γραφείο προσκυνητών της Ιεράς Επιστασίας του Αγίου Όρους στη Θεσσαλονίκη εξυπηρετεί κάθε άρρενα που εκφράζει την επιθυμία να επισκεφθεί το Άγιον Όρος. Οποιασδήποτε εθνικότητας, υπηκοότητας όπως και δόγματος.Για τους ημεδαπούς, ομοδόξους και αλλοδόξους κράτηση που αφορά στο διαμονητήριο, δηλαδή την άδεια εισόδου στην Αθωνική Πολιτεία, μπορεί να γίνει έως και τρεις μήνες πριν την επιθυμητή ημερομηνία. Καταχωρώντας τηλεφωνικώς τα πλήρη στοιχεία ταυτότητος ή του διαβατηρίου.Στα ανήλικα τέκνα προσχολικής ηλικίας η είσοδος απαγορεύεται, εκτός και γίνει ειδική συνεννόηση με τη Μονή που θα φιλοξενηθούν.
Οι αλλοδαποί, αλλόδοξοι και ομόδοξοι έχουν την δυνατότητα να κάνουν κράτηση έξι μήνες πριν, με την αποστολή φωτοτυπίας του διαβατηρίου τους ή αιτήματος στο παρακάτω mail: piligrimsbureau@c-lab.grΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. Ιδιαίτατα σημαντικό για την εξυπηρέτηση όλων των προσκυνητών να εξασφαλίζουν πρώτα το διαμονητήριο από το γραφείο Θεσσαλονίκης και κατόπιν να επικοινωνούν με τις Ιερές Μονές για την φιλοξενία τους. Επίσης κάθε ομάδα δεν θα πρέπει να ξεπερνά τον αριθμό των πέντε ατόμων και αυτό για την καλύτερη εξυπηρέτηση των ίδιων των προσκυνητών, στις μετακινήσεις και στην φιλοξενία τους.
Η συγκοινωνία εξυπηρετεί τόσο τις παραθαλάσσιες, όσο και τις πιο απομακρυσμένες Μονές. Ωστόσο υπάρχουν και πολλά μονοπάτια που μπορούν οι περιπατητές να ακολουθήσουν. Οι βιντεολήψεις απαγορεύονται, η φωτογράφηση επιτρέπεται αλλά όχι μέσα στις Μονές. Η χρήση ποδηλάτου επίσης απαγορεύεται.Η ενδυμασία των προσκυνητών θα πρέπει να συνάδει με την ιερότητα του χώρου (όχι κοντά παντελόνια και σκουλαρίκια).
Η παραλαβή των διαμονητήριων γίνεται από το γραφείο προσκυνητών στην Ουρανούπολη (ώρες λειτουργίας: 07:30 - 13:30, τηλ.:2377071421) την ημέρα της αναχώρησης.Με προσυννενόηση στο γραφείο Θεσσαλονίκης, μπορεί να γίνει παραλαβή διαμονητηρίου και από το λιμάνι της Ιερισσού (δεν υπάρχει γραφείο).Η ισχύς των διαμονητηρίων είναι τεσσάρων ημερών (τρεις διανυκτερεύσεις).
Το κόστος των διαμονητηρίων είναι 25 € για τους ομοδόξους και 35€ για τους αλλοδόξους. Έκπτωση γίνεται σε ειδικές ομάδες προσκυνητών όπως μαθητές, φοιτητές, κληρωτοί, ανάπηροι οι οποίοι πληρώνουν 10€. Για τους πολύτεκνους (τέσσερα τέκνα και άνω) το κόστος είναι μηδέν.
Τέλος για την εξυπηρέτηση των προσκυνητών στις θαλάσσιες συγκοινωνίες η προκράτηση είναι απαραίτητη (συν. ενας πιν. τηλεφώνων).
Ωράριο γραφείου Θεσσαλονίκης καθημερινά 09: 00 - 16:00
Τηλέφωνο Ημεδαπών 2310252575
Τηλέφωνο Αλλοδαπών 2310252578

Δευτέρα 8 Ιουλίου 2013

Με λαμπρότητα εορτάστηκε στο Άγιο Όρος, η σύναξη των Αθωνιτών Οσίων Πατέρων


Με μεγάλη λαμπρότητα και με την συμμετοχή πολλών Καρυωτών Πατέρων και εκ των πέριξ σκηνωμάτων, εωρτάσθη εις τον Ιερό Ναό του Πρωτάτου η Σύναξις πάντων των Αγιορειτών Οσίων Πατέρων, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννου, προσκεκλημένος επί τούτο υπό της Ιεράς Κοινότητος Αγίου Όρους – Άθω.
Ο Σεβασμιώτατος εις τον πανηγυρικόν του λόγον του όστις εξεφωνήθη εις τον ξενώνα της Ιεράς Κοινότητος μετά το πέρας της ολονυκτίου Ακολουθίας και τον χαιρετισμό του Πρωτεπιστάτου Ιερομονάχου Στεφάνου Χιλανδαρινού, εξέφρασε με συγκίνηση τις ευχαριστίας του προς το Ιερόν Σώμα διά την τιμητική πρόσκλησιν ώστε να προεξάρχει της πανηγύρεως και όλως ιδιαιτέρως την αγάπη του και τον σεβασμό του εις τους τιμώμενους Αγίους και ιδία την Προστάτιδα του Αγίου Όρους, Κυρία Θεοτόκο.

Σάββατο 6 Ιουλίου 2013

Εορτάζει ο Ιερός Ναός Αγίου Ραφαήλ στην Ιθάκη

Ο Ιερός Ενοριακός Ναός Αγίου Ραφαήλ Ιθάκης Πανηγυρίζει την ανακομιδή και μετακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Οσιομάρτυρος Ραφαήλ του Ιθακησίου στη γενέτειρά του νήσο Ιθάκη το Σάββατο 6 Ιουλίου και την Κυριακή 7 Ιουλίου ε. τ.


Στην τοποθεσία «Μύλοι», έξω από το χωριό Περαχώρι της Ιθάκης, υπήρχε ένα αιωνόβιο δέντρο που από παράδοση ονομαζόταν «δέντρο του Λάσκαρη». Ο ιδιοκτήτης του κτήματος παρέλαβε από πάππου προς πάππον ότι το κτήμα αυτό το είχαν αγοράσει από μια οικογένεια Λάσκαρη και ότι η οικογένεια αυτή είχε έναν πρόγονο που μαρτύρησε σε ξένη χώρα.Τα σχετικά με την παράδοση αυτή ξεκαθαρίσθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’50 – αρχές της δεκ. του ’60. Τότε, στην άλλη άκρη της Ελλάδας, στο νησί της Λέσβου συνέβησαν μια σειρά από θαυμαστά γεγονότα. Χάρη σε μια σειρά από οπτασίες, όνειρα και άλλα θαυμαστά σημεία, στον λόφο των Καρυών, έξω από το χωριό Θερμή, ήρθαν στο φως λείψανα Αγίων και ερείπια μοναστηριού. Οι ίδιοι οι Άγιοι εμφανίζονταν και έδιναν οδηγίες στους χωρικούς για τις ανασκαφές, ενώ αποκάλυπταν και λεπτομέρειες για τη ζωή και το μαρτύριό τους.
Ο ηγούμενος του μοναστηρίου ονομαζόταν Ραφαήλ. Είχε γεννηθεί στους Μύλους της Ιθάκης το 1410 και. το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Λάσκαρης ή Λασκαρίδης. Αυτός ήταν ο απόγονος της οικογένειας Λάσκαρη που μαρτύρησε σε ξένον τόπο – όπως ήθελε η θιακή παράδοση, που προαναφέρθηκε.Πριν γίνει. κληρικός, είχε σταδιοδρομήσει στο βυζαντινό στρατό και. έφτασε μάλιστα σε υψηλό βαθμό.Σε ηλικία τριανταπέντε ετών γνώρισε έναν ασκητικό σεβάσμιο ηγούμενο, τον Ιωάννη, ο οποίος τον προσείλκυσε στην εν Χριστώ ζωή με το κήρυγμά του. Κάποια Χριστούγεννα κατέβηκε για να εξομολογήσει και να κοινωνήσει τους στρατιώτες κι έκανε κήρυγμα ότι υπάρχει Θεός, άγιοι, ότι η ζωή συνεχίζεται. Τότε ο αξιωματικός Γεώργιος πίστεψε με όλη του την καρδιά και όταν κατέβηκε πάλι ο γέροντας και λειτούργησε για τα Θεοφάνεια, ο Γεώργιος αποχαιρέτησε τους στρατιώτες και τον ακολούθησε. Έμειναν μαζί στο ασκητήριό του, σε μια σπηλιά, για πέντε χρόνια, χωρίς να το ξέρει κανείς. Ούτε ο πατέρας του, που είχε μείνει μόνος στον κόσμο. Ζούσαν σκληρή ζωή. Κοιμόνταν πάνω στο χώμα και για προσκέφαλο είχαν μια πέτρα. Στο σπίτι του γύρισε μόνο όταν κοιμήθηκε ο Ιωάννης, αλλά δεν μπορούσε να λησμονήσει την ασκητική ζωή.
Την ίδια εποχή χειροτονήθηκε ιερέας του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Χάρη στις υψηλές γραμματικές γνώσεις και τα προσόντα του, λαμβάνει σύντομα το οφφίκιο του Πρωτοσυγκέλλου. Στάλθηκε και στο Μορλαί της Γαλλίας για να λάβει μέρος σε θεολογικές συζητήσεις με τους Δυτικούς. Στην πόλη αυτή γνώρισε το νεαρό Νικόλαο από την Θεσσαλονίκη, που συνδέθηκε πνευματικά με τον Ραφαήλ. Επέστρεψαν μαζί στην Ελλάδα. Ο Ραφαήλ έστελνε το Νικόλαο σε διάφορες περιοχές για να κηρύττει/τον Λόγο του Θεού. Ο ίδιος επισκέφθηκε κατ” επανάληψη την Αθήνα και. κήρυξε στο μνημείο του Φιλοπάππου.
Μετά την Αλωση της Κωνσταντινούπολης (1453), ξεκίνησαν από κάποια ακτή της Αλεξανδρούπολης και. κατέφυγαν και. οι. δύο το 1454 στην ενετοκρατούμενη Λέσβο. Αποβιβάστηκαν στην παραλία της Θερμής και αναζήτησαν κάποιο μέρος για να μονάσουν. Στο χωριό γνωρίσθηκαν με τον προεστό Βασίλειο και το δάσκαλο Θεόδωρο. Εγκαταστάθηκαν στο μοναστήρι της Παναγίας των Καρυών, μαζί με άλλους μοναχούς -που ήδη εγκαταβιούσαν εκεί ή ήρθαν αργότερα.Εννιά χρόνια αργότερα, το φθινόπωρο του 1462 οι Τούρκοι κυρίευσαν την Μυτιλήνη και ολόκληρο το νησί. Πολλοί Χριστιανοί, ταλαιπωρημένοι από την τουρκική καταπίεση, βγήκαν στα βουνά. Οι Τούρκοι υποψιάσθηκαν τότε πως είχαν για κρυσφύγετό τους το μοναστήρι.Για να καταπνίξουν την ανταρσία, οι Τούρκοι της Λέσβου κάλεσαν ενισχύσεις από την απέναντι Μικρασία. Οι χωρικοί τότε κατέφυγαν στο μοναστήρι των Καρυών.

Ο Αγιος Ραφαήλ λειτούργησε για τελευταία φορά την Μεγάλη Πέμπτη του 1463. Οι Τούρκοι τον συνέλαβαν μαζί με τους άλλους μάρτυρες την Μεγάλη Παρασκευή και τα φρικτά τους βασανιστήρια διήρκεσαν μέχρι την Λαμπροτρίτη, 9 Απριλίου 1463.Ο Αγιος Ραφαήλ υποβλήθηκε σε πολλά βασανιστήρια.Πρώτα τον χτύπησαν με τα ρόπαλά τους και τον έριξαν κάτω παράλυτο. Έπειτα τον κεντούσαν με τα κοντάρια τους, τον τραβούσαν από τα γένια και τον έσερναν καταγής.Ύστερα τον έδεσαν ανάποδα σε μια καρυδιά και τον χτυπούσαν απάνθρωπα επί ένα εικοσιτετράωρο. Στο τέλος τον πριόνισαν μέσα στο στόμα και, τέλος, τον αποκεφάλισαν.Μαζί του υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο ο διάκονος Νικόλαος, ο προεστός Βασίλειος, η σύζυγός του Μαρία, τα παιδιά του Ειρήνη (12 ετών) και Ραφαήλ (5 ετών), η ανιψιά τους Ελένη, ο δάσκαλος Θεόδωρος, ο γιατρός Αλέξανδρος.
Κατόπιν, απομακρύνθηκαν οι Τούρκοι, αφού παρέδωσαν στη φωτιά το μοναστήρι.Τα λείψανα των Μαρτύρων ενταφίασε ο υπέργηρος ιερέας της Θερμής, παπα-Σάββας, ο μοναχός Σταύρος και ο επιστάτης της Μονής, Ακίνδυνος.Μετά τις θαυμαστές αποκαλύψεις για την ζωή και το μαρτύριο του Αγίου Ραφαήλ και των συν αυτώ, αναγνωρίστηκε από το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως η αγιότητα των νεοφανών αυτών Μαρτύρων.Αργότερα, χτίσθηκε ναός του Αγίου Ραφαήλ στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Περαχώρι της Ιθάκης, στον οποίο κατατέθηκε τεμάχιο των ιερών λειψάνων του.
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Ἧχος Αʹ. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς Ἰθάκης τόν γόνον καί τῆς Λέσβου τό καύχημα,ὁσιομαρτύρων τήν δόξαν, Ραφαήλ εὐφημήσωμεν·
ἀρτίως γάρ ἡμῖν φανερωθείς,ἰάματα πηγάζει τοῖς πιστοῖς καί κατʹ ὄναρ καί καθʹ ἥπαρ ὑπερφυῶς
ὀπτάνεται τοῖς κράζουσι·Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν·δόξα τῷ σέ θαυμαστώσαντι·δόξα τῷ ἐκπληροῦντι διά σοῦ,ημῶν τά αἰτήματα.

Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013

Μια πολύ συγκινητική αληθινή ιστορία


 
Σ’ ἕνα αἰγαιοπελαγίτικο νησὶ ζοῦσε πρὸ ἐτῶν ἕνας ἱερέας εὐλαβέστατος. Ἡ ψυχούλα του ἦταν γεμάτη στοργὴ γιὰ τὸ ποίμνιό του καὶ εἰδικὰ γιὰ τοὺς πονεμένους. Ἔφτασε ὅμως ἡ μέρα ποὺ δοκιμάστηκε κι ἐκεῖνος καὶ πόνεσε πολύ. Ἡ κόρη του, μία ἐξαιρετικὴ κοπέλα, εἶχε παντρευτεῖ πρόσφατα μ’ ἕνα νοικοκυρεμένο παληκάρι. Ἔφτασε, λοιπόν, ὁ καιρὸς νὰ φέρει στὸν κόσμο τὸ πρῶτο παιδάκι της. Κατὰ τὸν τοκετὸ ὅμως, πέθανε! Πῆγε Μάρτυρας νὰ συναντήσει τὸν Πλάστη της, ἀφήνοντας πολὺ πόνο πίσω της. Ὁ ἱερέας πατέρας της πόνεσε κι αὐτὸς πολὺ στὸ χωρισμό, ἀλλὰ μὲ ἀκλόνητη Πίστη στὸ Θεὸ πρόσφερε δοξολογία στὸ ἅγιο ὄνομά Του. Τὴν ἀγάπη του δέ, γιὰ τὴν θυγατέρα του ἐξέφραζε μὲ θερμὲς προσευχὲς γιὰ τὴν ψυχή της καὶ μὲ κρυφὲς ἐλεημοσύνες. Ὁ ἱερέας εἶχε ἕναν ἀδελφὸ καπετάνιο πού, ἀπόμαχος πιὰ τῆς θάλασσας, εἶχε γίνει στεριανὸς γιὰ τὰ ὑπόλοιπα χρόνια τῆς ζωῆς του. Εἶχε δημιουργήσει περιουσία κι ἀπολάμβανε πλέον τοὺς κόπους του. Δυστυχῶς ὅμως ἦταν σχεδὸν ἄπιστος, παρ’ ὅλο ποὺ εἶχε καλὴ καρδιά. Τὰ βραδάκια, ὅταν μαζεύονταν στὸ φιλόξενο σπίτι τοῦ παπᾶ μαζὶ μὲ μερικοὺς φίλους, κάποιους...ἀγαθοὺς νησιῶτες ποὺ πρόσφεραν τὶς ὑπηρεσίες τους στὴν ἐκκλησία, ἔπιναν τὸ ζεστό τους φασκόμηλο καὶ κουβεντίαζαν.
Ὁ καπετάνιος ἕνα βράδυ εἰρωνεύτηκε τὸν ἱερέα καὶ τοῦ εἶπε: - Σιγὰ καημένε παπά, μὴν ὑπάρχει ἄλλη ζωὴ καὶ σὲ βλέπει ἡ κόρη σου τί λέμε καὶ τί κάνουμε! Ὁ ἱερέας μὲ πραότητα προσπάθησε νὰ τὸν βοηθήσει ν’ ἀποβάλει τὴν ἀπιστία, γιατί ἤξερε πὼς κατὰ βάθος ὑπέφερε ἡ ψυχὴ του μέσα στὴ θανατερὴ παγωνιά της. Ἐκεῖνος ὅμως δὲ φάνηκε νὰ ἐπηρεάζεται. Ἕνα βράδυ, λοιπόν, ὁ ἱερέας βλέπει τὴ θυγατέρα του στὸν ὕπνο του. Ἦταν ὁλόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, καὶ τοῦ λέει: "Πατέρα, σ’ εὐχαριστῶ γιὰ ὅλα. Γιὰ τὴν ἀγάπη σου, τὶς προσευχές σου, καὶ τὶς ἐλεημοσύνες ποὺ κάνεις γιὰ τὴν ψυχή μου. Πές, σὲ παρακαλῶ, καὶ στὸν θεῖο μου (τὸν καπετάνιο) ὅτι τὸν εὐχαριστῶ γιὰ τὸ ψάρι ποὺ μούστειλε!". Αὐτὰ εἶπε κι ἐνῶ χαμογελοῦσε ἀγγελικά, τόνειρο ἔσβησε… Ὁ ἱερέας, ὅταν σηκώθηκε τὸ πρωί, αἰσθανόταν μεγάλη χαρὰ καὶ συγκίνηση. Τὸ βράδυ διηγήθηκε τόνειρο στὴ συντροφιά. Ὅλοι συγκινήθηκαν, μόνο ὁ καπετάνιος κοιτοῦσε δύσπιστα τὸν ἀδελφό του. Ὅταν ὅμως τοῦ εἶπε ὅτι ἡ ἀνιψιὰ του τὸν εὐχαριστεῖ γιὰ τὸ ψάρι ποὺ τῆς ἔστειλε, κι ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἐξηγήσει αὐτὰ τὰ λόγια της, ὁ καπετάνιος τινάχθηκε ὄρθιος. Τὰ μάτια του γέμισαν δάκρυα καὶ τὰ χέρια του ἄρχισαν νὰ τρέμουν.
Ἀπ’ τὸ στόμα του βγῆκε ἡ κρυφὴ Πίστη τῆς καρδιᾶς του: - "Θεέ μοῦ!", ψιθύρισε καὶ μία κοίταζε τὸν ἕνα καὶ μία τὸν ἄλλον σαστισμένος. Ὅλοι τὸν ρώτησαν τί συνέβαινε. Γιατί τόση ταραχή, γιατί τόση συγκίνηση; Ἐκεῖνος, ὅταν συνῆλθε κάπως, ξανακάθησε στὴν καρέκλα του καὶ χωρὶς νὰ ἐμποδίζει τὰ δάκρυά του νὰ τρέχουν στὸ ἡλιοψημένο πρόσωπό του, τοὺς εἶπε μὲ ταπεινὴ φωνή: - "Ναι, εἶναι ἀλήθεια, ζοῦν οἱ ψυχὲς καὶ μᾶς βλέπουν! Ἀνήμερα στὴν κηδεία της ἑτοιμαζόμουν νὰ κατέβω στὴν ἐκκλησία, ὅπου θὰ τὴν διαβάζατε. Εἶχα πολὺ πόνο μέσα μου. Τὸ ξέρεις, παπά, πόσο ἀγαποῦσα αὐτὴ τὴ θυγατέρα σου. Ἦταν πάντα ἄγγελος… Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔφθασε ἕνας φίλος μου ψαρὰς κάτω ἀπ’ τὸν πέρα γιαλό. Τούχα πεῖ πώς, ὅταν ἐπίανε καλὸ ψάρι νὰ μοῦ τόφερνε κι ἐγὼ θὰ τὸ πλήρωνα ὅσο-ὅσο. Ἐκείνη ὅμως τὴ στιγμὴ μὲ νευρίασε ἡ παρουσία του, καθὼς κρατοῦσε τὸ ροφὸ κρεμασμένο στὸ πλάι του. Τοῦ εἶπα λοιπὸν ἀπότομα: - Δὲ θέλω ψάρια σήμερα, δὲν θέλω τίποτε. Σήμερα κηδεύω τὴν ἀνηψιά μου! Ὁ ἄνθρωπος ὅταν τάκουσε πάγωσε καὶ μὲ κοίταζε ἀμίλητος. Τὸν λυπήθηκα καὶ τοῦ εἶπα: - Ὅμως, νά, στὸ πληρώνω καὶ σὺ δῶστο σὲ κανένα φτωχὸ γιὰ τὴν ψυχή της! Ἐκεῖνος πῆρε τὰ χρήματα, μὲ συλλυπήθηκε κι ἔφυγε γρήγορα.
Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ δὲν τόπα σὲ κανέναν καὶ τὸ εἶχα ξεχάσει. Ἀλλὰ ἡ ψυχούλα της δὲν τὸ ξέχασε καὶ μούστειλε τὶς εὐχαριστίες της", εἶπε καὶ σκούπισε μὲ τὴν ἀνάστροφή τοῦ χεριοῦ του τὰ δάκρυά του. Μετὰ χαμογέλασε γλυκά, μὰ τόσο γλυκά! Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ χαριτωμένο χαμόγελο ὁ ἱερέας διέκρινε τὸ γλυκοχάραμα τῆς ἀναγεννημένης Πίστεώς του. Ἡ νύχτα τῆς ἀπιστίας ἔφυγε… - "Δοξασμένο τόνομά Σου Πολυέλεε Κύριε", ψιθύρισε ὁ ἱερέας καί τὸν ἀγκαλίασε μὲ τὸ βλέμμα του…

Δελτίο Τύπου της Ιεράς μας Μητροπόλεως σχετικά με τις Κατασκηνώσεις


Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου, τη 05η Ιουλίου 2013

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ

Με τις ευλογίες του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμά ξεκίνησαν και φέτος τη λειτουργία τους οι Κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας στη Ρίζα Αντιρρίου.Οι πύλες της Κατασκηνώσεως άνοιξαν στις 25 Ιουνίου και υποδέχθηκαν την πρώτη κατασκηνωτική περίοδο, η οποία φιλοξένησε εκατόν τρία (103) Κορίτσια Δημοτικού και διήρκεσε μέχρι σήμερα 5 Ιουλίου.
Αύριο, Σάββατο 6 Ιουλίου, θα ξεκινήσει η δεύτερη περίοδος που αποτελείται από εκατόν πέντε (105) Αγόρια Δημοτικού και θα διαρκέσει μέχρι τις 16 Ιουλίου.Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, στο πλαίσιο της ποιμαντικής του μέριμνας για τους νέους, επισκέφθηκε και θα συνεχίσει να επισκέπτεται τις κατασκηνώσεις, συνομιλώντας με τα παιδιά, τα οποία προτρέπει να χαρούν τις ημέρες της κατασκήνωσης, να ζήσουν με πνεύμα χριστιανικής αγάπης και αλληλεγγύης και να αγαπήσουν τον Χριστό και τον άλλο άνθρωπο.

Εκ του Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας της Ιεράς Μητροπόλεως

Αφιέρωμα στη μακαριστή γερόντισσα Ευγενία Κλειδαρά, Καθηγουμένη Ιεράς Μονής Αγίου Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης Μυτιλήνης




Η Ευγενία Κλειδαρά, Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στη Μυτιλήνη είναι η ηρωίδα της δικής μας εποχής. Καταγόμενη από τη Χίο, εγκαταστάθηκε σε αυτόν τον τόπο κάτω από αντίξοες συνθήκες. Το κοινωνικό, φιλανθρωπικό, Εθνικό, πνευματικό, συγγραφικό και εκδοτικό της έργο είναι τεράστιας σημασίας. Η οργάνωση της Ιεράς Μονής του Αγίου Ραφαήλ σε πρότυπο μοναχικής πολιτείας και αγάπης αποτελεί για όλον τον κόσμο παράδειγμα προς μίμηση. Στο πρόσωπό της αποτυπώνεται απέραντη η αγάπη προς το πλησίον. Ολόκληρη η ζωή της είναι ένας αγώνας δημιουργίας με καταβολή δυνάμεων στον ανώτατο δυνατό βαθμό. Ένας αγώνας σε ένα δρόμο δύσκολο, με εμπόδια και αντιξοότητες, μια ζωή που αξιολογείται από τρίτους σε εκτεταμένη κλίμακα με άριστα και θεάρεστα έργα.
Με το εκδοτικό της έργο δίνει μια αγκαλιά στην αγωνία των πονεμένων. Η Ηγουμένη φιλοξενεί όλους τους πιστούς με υποδειγματική τάξη στην Ιερά Μονή, ενισχύει τον ψυχικό κόσμο και φωτίζει τα όνειρα των πιστών. Εφαρμόζει στην πράξη το περιεχόμενο των βιβλίων της και εμψυχώνει στις εκάστοτε δοκιμασίες τους χριστιανούς. Τα βιβλία της Αγίας Μητέρας είναι εμπλουτισμένα από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, αποτελούν μια αστείρευτη πηγή θαυμάτων και κάθε σελίδα είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός. Τα βιβλία της, μεταφρασμένα στην Αγγλική, βοηθούν πνευματικά τους άλλους λαούς και τους γνωρίζουν το βίο των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης. Οι Έλληνες είμαστε ευλογημένοι που έχουμε στον τόπο μας την Αγία Μητέρα Ευγενία.
Εργάζεται άοκνα και έχει τοποθετηθεί από τον ίδιο τον Άγιο Ραφαήλ, ως η μόνη κατάλληλη για να ανταπεξέλθει στο δύσκολο, αλλά και θεάρεστο αυτό έργο. Η Ηγουμένη δεν έδωσε ποτέ σημασία στα κοσμικά, το χρήμα και την κτήση αυτού. Επηρεασμένη από το «Δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε» ενίσχυσε Οργανισμούς, Φορείς, Συλλόγους, φιλανθρωπικά Ιδρύματα, φοιτητές, διανοούμενους, Δήμους, Σχολεία, Στρατό και ιδιώτες.
Η Οσιολογιωτάτη Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, ορμώμενη από τα φιλανθρωπικά αισθήματα και την ευγενική της πρόθεση, προσέφερε το ποσό των τριάντα χιλιάδων ευρώ προς το Ορφανοτροφείο Θηλέων «Ανδρέου Π. Κατσακούλη» για εισφορά του έτους 2009. Επιπλέον προέβη σε γενναιόδωρη χορηγία προς το Γυμνάσιο Θερμής με τον εξοπλισμό και λειτουργία Εργαστηρίου Πληροφορικής του σχολείου, το οποίο προς τιμή της ονομάστηκε «Αίθουσα Πληροφορικής Ηγουμένη Ευγενία Κλειδαρά». Στο ίδιο Γυμνάσιο η Ηγουμένη προσέφερε το ποσό των είκοσι πέντε χιλιάδων ευρώ στην προσπάθειά της να ενισχύσει το Σχολείο στο οικονομικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε. Επίσης έκτισε το μεγαλοπρεπή Ναό του Αγίου Θεοδώρου στο Στρατηγείο της Μυτιλήνης και τόσα άλλα έργα. Πολλοί φοιτητές διευκολύνθηκαν οικονομικά από την Ηγουμένη, προκειμένου να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, συνδράμοντας στην πνευματική τους καλλιέργεια και μόρφωση.
Η απλόχερη προσφορά αγάπης από την πολύπλευρη, πολυτάλαντη και ακτινοβολούσα προσωπικότητα της Αγίας Ηγουμένης δεν σταματά στα στενά όρια του νησιού της Μυτιλήνης, που τόσο αγαπά. Η αγάπη της έφτασε στη ζούγκλα του Καμερούν όπου έκτισε Σχολείο, Νοσοκομείο και την Εκκλησία του Αγίου Ραφαήλ. Η γενναιοδωρία της βοήθησε πολλούς ασθενείς με Aids, ορφανά και πεινασμένα παιδιά. Με τη βοήθειά της δίνουν φαγητό μια φορά την ημέρα σε τέσσερις χιλιάδες παιδάκια, που ζουν σε άθλιες συνθήκες μέσα στη ζούγκλα. Η πράξη αυτή καταδεικνύει πόσο καλά γνωρίζει, βιώνει και εφαρμόζει στην πράξη τους λόγους και τις εντολές του Κυρίου. Όλη της η ζωή είναι μια θυσία. Η αγάπη, η βασίλισσα των αρετών, έχει γίνει το δικό της πιστεύω και την προσφέρει χωρίς ιδιοτέλεια και υστεροβουλία σε κάθε πιστό. Οι προσευχές της για κάθε πονεμένο είναι επίμονες και η αγάπη της θαυματουργεί.
Σε όλα τα Νοσοκομεία της Ελλάδος οι ασθενείς ψάχνουν το τηλέφωνό της και επικοινωνούν μαζί της. Γνωρίζει πώς να αγκαλιάζει την αγωνία του κάθε πονεμένου ανθρώπου και με την ατελείωτη αγάπη της σηκώνει τη δοκιμασία του. Η προσευχή της είναι θυμίαμα για τα Ουράνια και με την ταπεινότητά της μένει έκθαμβη μπροστά σε κάθε θαύμα των Αγίων που τόσα χρόνια υπηρετεί και θα υπηρετεί
Σε μια εποχή κατάρρευσης των ηθικών και κοινωνικών αξιών, η Ηγουμένη Ευγενία είναι από τα λίγα φωτισμένα πνεύματα, που με τη δράση της ποθεί να οδηγήσει όλους τους ανθρώπους, ιδιαίτερα τους νέους κοντά στον Ιησού Χριστό. Το έργο της είναι απίστευτα μεγάλο και πολυβραβευμένο. Οικονομική ενίσχυση σε αναξιοπαθούντες, ανέγερση Πνευματικών Ιδρυμάτων, συγγραφή βιβλίων, 160 έως σήμερα, μέσα από τα οποία έκανε γνωστούς τους αγαπημένους της Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη. Πολλοί άνθρωποι, κυρίως νέοι, ομολογούν ότι μέσα από τα βιβλία της Ηγουμένης Ευγενίας οδηγήθηκαν ξανά στο Ελληνοχριστιανικό ιδεώδες, στην αισιοδοξία και τη χαρά της ζωής, στην Αλήθεια και το Ουράνιο Φως, που οδηγεί στην απόκτηση του Αγίου Πνεύματος.
Η Ηγουμένη αγαπά πολύ τους νέους. Γι” αυτό διακαής πόθος της είναι να βρίσκεται ο Ιησούς πάντα στις καρδιές τους και να τους οδηγεί στην πορεία της ζωής τους. Ποθεί οι νεανικές ψυχές που είναι η ελπίδα του Έθνους μας να εμποτιστούν από τα Θεία νάματα και να βαδίσουν στη γλυκιά πνευματική ζωή που θα τους οδηγήσει στον Έναν Μοναδικό Θεό της Αγάπης, τον Ιησού Χριστό. Και οι νέοι από όλον τον κόσμο δεν ήταν δυνατόν να μην ανταποκριθούν σε αυτό το κάλεσμα.
Η Ηγουμένη δίνει ζωντάνια και προσφέρει απλόχερα στη νεολαία, αλλά και σε όλους τους συνανθρώπους της από τα δώρα της ψυχής της. Με την προσευχή και την επικοινωνία της με τους νέους, τους δίνει δύναμη στον αγώνα τους σε μια δύσκολη περίοδο που διανύει η ανθρωπότητα. Ο βίος της, η πίστη, η προσευχή και η ζωή κοντά στο Θεό, αποτελούν τα όπλα άμυνας μπροστά στα κακά που μας περιβάλλουν και αυτό το μεταλαμπαδεύει σε όλη τη χριστιανική κοινότητα και ιδιαίτερα στη νεολαία, που καθημερινά βρίσκεται αντιμέτωπη με αναρίθμητα προβλήματα.
Αμετρητες ευχαριστήριες επιστολές Αγάπης φθάνουν στο Μοναστήρι. Επικοινωνούν μαζί της, της ομολογούν πώς μέσα από τα βιβλία της αναγεννήθηκαν.
Όπως γράφει η ίδια η Ηγουμένη Ευγενία «τα εγκώμια και τα βραβεία με αφήνουν αδιάφορη, τοποθετώ όμως στα βιβλία μου τις επιστολές που μου στέλνουν, για να δείξω τον αληθινό Θεό. Προσέχω και εφιστώ την προσοχή όλων στη σωτηρία της ψυχής. Ποθώ να πιστέψουν όλοι οι άνθρωποι στη ζωντανή ύπαρξη του Θεού και τη θαυματουργική δύναμη των Αγίων που με την Παρουσία Τους κηρύττουν την αθανασία της ψυχής».
Με βαθύτατη μετριοφροσύνη μιλά για το έργο της. «Όλα προέρχονται από την Παντοδυναμία του Θεού και τα πάντα ανήκουν σε Εκείνον. Πώς έφθασαν τα βιβλία μου σε όλα τα κράτη, σε όλες τις ηπείρους; Δεν τα ώθησε ένα Παντοδύναμο χέρι, αφού είμαι έγκλειστη; Μπορούσα να επικοινωνήσω με όλον αυτόν τον κόσμο αν δεν ήταν η χάρη του Θεού, η ευλογία του Αγίου Ραφαήλ;» Για την Ηγουμένη, το βραβείο που έχει αξία είναι το βραβείο της ταπεινοφροσύνης της.
Η Ηγουμένη είναι μεγάλη ευεργέτιδα ανά τον κόσμο. Εκατομμύρια ψυχές ανοίγουν τα πνευματικά τους φτερά, τα μάτια της ψυχής και βλέπουν το αληθινό φως με την πνευματική καθοδήγηση της Ηγουμένης. Αναγνωρίστηκε διεθνώς χάρη στην προσωπική της ακτινοβολία και χάρη στο πνευματικό και κοινωνικό έργο της, που το προσφέρει με ευσέβεια, αγάπη και ταπεινοφροσύνη. Δεν είναι μόνο λιμάνι που καταφεύγουν οι πονεμένες και ανήμπορες ψυχές, δεν είναι μόνο μια μοναδική εμπνευσμένη συγγραφέας και ποιήτρια, είναι η γλυκιά Μανούλα πολλών ανθρώπων στη γη. Προσφέρει ακούραστα την αγάπη της, τον καλό λόγο της, τη θεία νουθεσία της, με πόνο και πλήρη αφοσίωση. Η ευλογία της αγκαλιάζει όλους μας. Προσφέρει το είναι της, για να μας οδηγήσει στον Κύριο. Η ζωή της κυλά με μεγάλη ταπεινοφροσύνη, απλότητα και ολιγάρκεια. Προσφέρει τον εαυτό της σε αυτό που ο Κύριος μας δίδαξε «Αγάπη προς το πλησίον». Η Ηγουμένη συνδυάζει με το βίο και το έργο της την αγάπη με την πίστη, δημιουργώντας τον κατά Χριστόν άνθρωπο.
Ας κάνουμε πράξη ζωής το παράδειγμα της Ηγουμένης και ας αναζητήσουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας τη Βασιλεία των ουρανών.
Συγγραφικό έργο της ιδίας

1) «Φωτεινές ελπίδες», Ποιήματα.
2) «Για μια ιδανική ζωή», Διηγήματα.
3) «Ιστορικό Ιεράς Μονής Αγίου Ραφαήλ» επηυξημένη έκδοση (μετάφραση και στην Αγγλική, Γαλλική, Γερμανική, Αραβική, Ρουμανική, Ιταλική, Βουλγαρική και Ρωσική).
4) «Στις κουρασμένες ψυχές» (μετάφραση και στην Αγγλική).
5) «Οι καιροί μας βοούν», Διήγημα.
6) «Λίγη δροσιά στο λιοπύρι της ζωής», Ομιλίες. (μετάφραση και στη Ρουμανική).
7) «Θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 1ος.
8) «Ο ψυχίατρος», Διήγημα (επηυξημένη έκδοση)
9) «Ο σύγχρονος άνθρωπος», Διήγημα (μετάφραση και στην Αγγλική).
10) « Ηλιαχτίδες», Ποιήματα μελοποιημένα.
11) «Θείες ακτινοβολίες», Ποιήματα.
12) «Σκοτεινοί δρόμοι», Διήγημα.
13) «Δροσοσταλίδες», Ομιλίες (μετάφραση και στη Ρουμανική).
14) «Ο Άγιος Γέροντας της Χίου», Βιογραφία.
15) «Νέοι ορίζοντες», Ποιήματα μελοποιημένα.
16) «Η εποχή μας».
17) «Λίγη δροσιά στο λιοπύρι της ζωής» και «Δροσοσταλίδες» (Μικτή έκδοση).
18) «Η Πνευματική Λέσβος», Ομιλία – Μελέτη.
19) «Η οσιακή ζωή του Πατρός Αμβροσίου Λεβέντη», Βιογραφία.
20) «Ο σύγχρονος άνθρωπος», Διασκευή σε θεατρικό έργο.
21) «Πάσα πνοή».
22) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 2ος.
23) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 3ος (μετάφραση και στην Αγγλική).
24) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 4ος.
25) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 5ος (μετάφραση και στην Αγγλική).
26) «Ο Άγιος Γέροντας Σάββας Σταυροβουνιώτης».
27) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 6ος.
28) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 7ος.
29) «Έχεις αθάνατη ψυχή» (μετάφραση και στην Αγγλική και Ρουμανική).
30) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 8ος.
31) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 9ος.
32) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 10ος.
33) «Λαμπροτρίτη».
34) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 11ος.
35) «Η Αγία Μαγδαληνή» (μετάφραση και στην Αγγλική και Ρουμανική).
36) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 12ος.
37) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 13ος.
38) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 14ος.
39) «Κλίμακα των αρετών» (μετάφραση και στη Ρουμανική).
40) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 15ος.
41) «Στους πονεμένους της γης».
42) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 16ος.
43) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 17ος.
44) «Ή Αγάπη, ή μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου» (μετάφραση και στη Ρουμανική).
45) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 18ος.
46) «Νέοι και νέες, σώσετε το ανθρώπινο γένος μας», Ποιήματα.
47) «Σε ένα βιβλίο βρήκε τον Θεό η Βαλεντίνη».
48) «Φθινοπωρινές ώρες», Ποιήματα.
49) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 19ος.
50) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 20ός.
51) «Φτερουγίσματα σε όμορφους κόσμους», Ποιήματα (μετάφραση και στην Αγγλική).
52) «Ιεροί Στίχοι» (μετάφραση και στην Αγγλική).
53) «Χριστέ μου, στείλε το Φως Σου στη γη, διώξε τον πόνο» (μετάφραση και στη Ρουμανική).
54) «Χριστέ μου, φέρε τη λύτρωση στον κόσμο» (μετάφραση και στην Αγγλική).
55) «Φως απ” το Φως Σου δίνε μου», Ποιήματα (μετάφραση και στην Αγγλική).
56) «Οι καιροί μας βοούν» Διασκευή σε θεατρικό έργο.
57) «Σκοτεινοί δρόμοι» Διασκευή σε θεατρικό έργο (μετάφραση και στη Ρουμανική).
58) «Επίπονη πνευματική πορεία».
59) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 21ος (μετάφραση και στην Αγγλική και Ρουμανική).
60) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 22ος (μετάφραση και στην Αγγλική).
61) «Ψήγματα Χρυσού από το ποιητικό έργο».
62) «Ψήγματα Χρυσού από το συγγραφικό έργο» Τόμ.Α’.
63) «Ψήγματα Χρυσού από το συγγραφικό έργο» Τόμ.Β’.
64) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 1ος (μετάφραση και στην Αγγλική).
65) «Κρίσεις στο ποιητικό μου έργο».
66) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 23ος.
67) «Αιωνιότητα», Ποιήματα.
68) «Σώσε Κύριε τον κόσμο Σου», Ποιήματα.
69) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 24ος.
70) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 25ος.
71) «Ποιήματα πόνου και αγάπης»,
72) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 2ος.
73) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 26ος.
74) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 27ος.
75) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 28ος.
76) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 29ος.
77) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 30ός.
78) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 3ος (μετάφραση και στην Αγγλική).
79) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 31ος.
80) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 32ος.
81) «Η εποχή μας», Θεατρικό έργο.
82) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 33ος.
83) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 34ος,
84) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 35ος.
85) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 4ος (μετάφραση και στην Αγγλική).
86) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 36ος.
87) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 37ος. (μετάφραση και στην Αγγλική και Ρουμανική).
88) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 38ος.
89) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 39ος.
90) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 40ός.
91) «Ψυχικές αναγεννήσεις, Τόμος 5ος (μετάφραση και στην Αγγλική και Ρουμανική).
92) «Η εποχή μας ζητά Εσένα, Εσένα Χριστέ μου», Ποιήματα.
93) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 41ος.
94) «Μερικά βιώματα από το συγγραφικό μου έργο».
95) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 42ος.
96) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 43ος.
97) «Ολόθερμες ευχαριστίες στους φοιτητές και φοιτήτριες».
98) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 44ος.
99) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 45ος.
100) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 46ος.
101) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 47ος.
102) «Το άφθαστο μεγαλείο της Θείας Αγάπης» (μετάφραση και στη Ρουμανική).
103) «Στην πολύτιμη και αληθινή σας αγάπη».
104) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 6ος.
105) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 48ος.
106) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 49ος.
107) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 50ός.
108) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 7ος.
109) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 51ος.
110) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 52ος.
111) «Εαρινές Ωδές»,
112) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 8ος.
113) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 9ος.
114) «Ψυχικές αναγεννήσεις». Τόμος 10ος.
115) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 11ος.
116) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 12ος.
117) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 13ος.
118) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 53ος.
119) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 54ος.
120) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 55ος.
121) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 14ος.
122) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 15ος.
123) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 16ος.
124) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 17ος.
125) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 18ος.
126) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 56ος.
127) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 57ος.
128) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 58ος.
129) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 59ος.
130) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 19ος.
131) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 20ός.
132) «Ο Σύγχρονος Άνθρωπος», (Θεατρικό έργο).
133) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 21ος.
134) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 22ος.
135) «Ψυχικές αναγεννήσεις», Τόμος 23ος.
136) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 60ός.
137) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ». Τόμος 61ος.
138) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 62ος.
139) «Ψυχικές αναγεννήσεις, Τόμος 24ος.
140) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 63ος,
141) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 64ος,
142) «Προς Ωφέλεια των Νέων»
143) «Η Εκκλησία του Αγ. Θεοδώρου του Βυζαντίου»
144) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ». Τόμος 65ος.
145) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 66ος.
146) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 67ος
147) «Ανταπόκριση των Φοιτητών»
148) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 68ος
149) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 69ος
150) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 70ός
151) «Νέα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ», Τόμος 71ος

Ποιμαντορική εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας

Ἐν Ἱερᾷ Πόλει Μεσολογγίου τῇ 25ῃ Ἰουνίου 2013

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΥΜΕΙΩΜΑ ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 56
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
ΚΟΣΜΑΣ

Πρὸς τό χριστεπώνυμον πλήρωμα της καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀγαπητοί,
Εἰσήλθαμε ἤδη καί ζοῦμε τήν περίοδο τοῦ θέρους. Τό καλοκαίρι εἶναι χρονική περίοδος ἡ ὁποία ἔχει καί προσφέρει πολλά καλά σέ ὅλους μας. Ἔχει ὅμως καί μερικά δυσάρεστα. Ἕνα ἀπό αὐτά εἶναι οἱ πυρκαϊές, οἱ ὁποῖες καταστρέφουν τά δάση μας. Τό δένδρο, τό πράσινο, τά δάση εἶναι δῶρα τοῦ Δημιουργοῦ μας πρός τόν ἄνθρωπο, ἐξαίρετα καί ἀναγκαιότατα. Δέν εὐχαριστοῦν μόνο τόν ἄνθρωπο, οὔτε μόνο τρέφουν τό ζωικό βασίλειο μέ τά φύλλα τους καί τούς καρπούς τους. Ἀποτελοῦν βασική προϋπόθεση γιά ὅλη τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Ἀπό τά δάση ἔχουμε τεράστια ὠφέλεια οἰκονομική, ὑγιεινή, προστατευτική, τουριστική. Μᾶς δίνουν γιά παράδειγμα τά ξύλα, τό ὀξυγόνο, ἰδίως σήμερα πού ἡ ἀτμόσφαιρα ἔχει ἐν πολλοῖς μολυνθῇ ἀπό τά καυσαέρια. Προστατεύουν τά ἐδάφη, ἀφοῦ οἱ βαθειές ρίζες τῶν δένδρων συγκρατοῦν τό πολύτιμο χῶμα, προστατεύουν χωριά, πόλεις, συνοικισμούς ἀπό τή μανία τῶν χειμάρρων. Προσφέρουν σέ ὅλους μας ἠρεμία καί γαλήνη. Ἐπισκεπτόμενοι καί παραμένοντες στό δάσος, θαυμάζουμε τά πανύψηλα δένδρα, ἀπολαμβάνουμε τήν δροσιστική σκιά, ἀνανεώνουμε τόν καθαρό ἀέρα, ὑμνοῦμε καί δοξάζουμε τόν πλάστη καί Δημιουργό μας.
Ὅλη αὐτή τήν ὡραιότητα, τήν προσφορά τήν ὠφέλεια, τήν εὐλογία, τήν ἀπομακρύνει, τήν ἀφανίζει, τήν καταστρέφει ἡ φωτιά τήν ὁποία ἡ ἠθελημένη ἤ ἡ ἀθέλητη ἀπροσεξία μας ἀφήνει κοντά ἤ μέσα στό πράσινο, στό δάσος. Οὔτε ἡ ἀπληστία οὔτε ἡ πλεονεξία τῶν κυνηγῶν τοῦ κέρδους καταστρέφουν τό δάσος ὅσο ἡ φωτιά. Ἡ Ἑλλάδα μας ἦταν ἕνα ἀπέραντο καταπράσινο δάσος καί σήμερα ἕνεκα τῆς φωτιᾶς διατηρεῖ ἐλάχιστες δασικές ἐκτάσεις.
Γιά ὅλους αὐτούς τούς λόγους, πατρικά καί θερμά, παρακαλῶ ὅλους μας νά προσέξουμε αὐτό τό καλοκαίρι τά δάση μας, τό πράσινο τῆς περιοχῆς μας καί τῆς πατρίδος μας. Μήν πετᾶμε καί μήν ἀφήνουμε ἀναμμένα σπίρτα ἤ τσιγάρα. Μήν ἀνάβουμε φωτιές μέσα σέ δασώδεις περιοχές. Μήν παίζουμε μέ τή φωτιά! Ἄν δοῦμε φωτιές, ἴχνη φωτιᾶς ἤ ὕποπτες κινήσεις ἀπειλῆς τοῦ πρασίνου ἤ τοῦ δάσους, ἄς εἰδοποιήσουμε τό Δασαρχεῖο, τίς ἀστυνομικές ἀρχές ἤ τήν πυροσβεστική ὑπηρεσία. Καί ἄν βρεθοῦμε κοντά σέ ἀναμμένη φωτιά ἄς τρέξουμε νά συμπαρασταθοῦμε στούς ἀδελφούς πυροσβέστες, οἱ ὁποῖοι μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς τους δίνουν τή μάχη μέ τή φωτιά.
Ἀγαπητοί, ἄς ἀκούσουμε τόν μεγάλο μας ἅγιο καί προστάτη Ἱερομάρτυρα Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό. Μᾶς συμβουλεύει νά ἀγαπήσουμε τά δένδρα γιά νά προκόψουμε.να τό νά φωνάξουμε πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις: Ἡ φωτιά πού καίει τά δάση μας εἶναι καταστροφή, εἶναι ἐγκληματική ἐνέργεια κατά τῆς Ἑλλάδος καί τῶν ἀδελφῶν Ἑλλήνων. Ἄς ἀναλάβουμε σταυροφορία γιά νά σωθῇ τό πράσινο, νά σωθοῦν τά δάση μας, νά σωθῇ ἡ πατρίδα μας.
Μέ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
†Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

Τετάρτη 3 Ιουλίου 2013

Προσκύνημα στο εξωκκλήσι της Παναγίας της εν Βλαχέρναις, στη Λεπενού Αγρινίου



Κείμενο του Θ. Κουλοχέρη

Την 1η και 2α Ιουλίου, η ενορία του Αγίου Γεωργίου του Δ.Δ Λεπενούς Αγρινίου, εορτάζει το Ιερό Παρεκκλήσιο της «Παναγίας της εν Βλαχέρναις», που βρίσκεται σε απόσταση 700 μέτρων, ανατολικά από το κέντρο του χωριού. Το παρεκκλήσιο ανεγέρθηκε στις αρχές της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα. Αιτία για την ανέγερση του παρεκκλησίου ήταν η θαυματουργική ανεύρεση Ιερής Εικόνας της Θεοτόκου.
Το έτος 1903, η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε μέσω οράματος στην Βασιλική Μεσινδιάνου, ευλαβή κάτοικο του χωριού Λεπενούς, και της υπέδειξε τον τόπο στον οποίο βρισκόταν θαμμένη η εικόνα της. Η Βασιλική συμπαραστατούμενη από τον ιερέα του χωριού και αρκετούς κατοίκους, σκάβοντας στο σημείο όπου η Παναγία είχε υποδείξει στο όραμά της, εντόπισαν μια πέτρα μεγάλου μεγέθους, με εσωτερική λαξευτή εσοχή εντός της οποίας βρίσκονταν η εικόνα της Θεοτόκου, αγιογραφημένη σε μουσαμά, φέροντας την επιγραφή «Παναγία η εν Βλαχέρναις». Με υπεράνθρωπες προσπάθειες, λαμβάνοντας υπόψη τις οικονομικές συνθήκες της υπαίθρου στις αρχές του 20ου αιώνα, η Γερόντισσα Βασιλική με δωρεές των κατοίκων της Λεπενούς ανήγειρε το Παρεκκλήσιο, που σώζεται ως σήμερα. Μετά την ανεύρεση της Ιερής Εικόνας, η Βασιλική αφιερώθηκε ολοτελώς στην Παναγία. Εμπιστεύθηκε το σύζυγο και τα παιδιά της στην πρόνοια του Θεού και διέμεινε ως μοναχή σε παραπλήσιο κτίσμα του Ναού, διακονώντας πνευματικά του προσκυνητές.
Το Ναιδριο και η Ιερή Εικόνα της Θεοτόκου, αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί σπουδαίο προσκύνημα για το χωριό της Λεπενούς, την περιοχή του Βάλτου, του Ξηρομέρου και του Αγρινίου από την εποχή του Μεσοπολέμου έως σήμερα. Αρκετές, είναι οι διηγήσεις προσκυνητών, οι οποίοι αναφέρουν θαυματουργικές επεμβάσεις της Παναγίας των Βλαχερνών στη ζωή τους.

Τρίτη 2 Ιουλίου 2013

Βαράσοβα: Το Άγιο Όρος της Αιτωλίας

«…υπήρχαν εβδομήντα δύο εκκλησιές και παρεκκλήσια στις κορφές και στις πλαγιές της Βαράσοβας…»
«…οι απόκρημνες πλαγιές τις Βαράσοβας από αιώνες πριν άρχισαν να προσελκύουν αναρριχητές..».

Γράφει ο Χρήστος Γερ. Σιάσος,Καθηγητής

Εκεί που ανταμώνεται ο Αιτωλικός κάμπος με τη θάλασσα, πλάι στις εκβολές του Ευήνου ποταμού, ξεπηδά επιβλητικός ο βράχος της Βαράσοβας.Η Βαράσοβα απέχει 240 χιλιόμετρα από την Αθήνα, 30 χιλιόμετρα από το Αντίρριο και 15 χιλιόμετρα από το Μεσολόγγι. Μετά από τη γέφυρα του Ευήνου, στη διασταύρωση της Εθνικής οδού από Μεσολόγγι προς το Γαλατά, θα στρίψουμε δεξιά και σε απόσταση 6 χιλιόμετρα θα βρεθούμε στην όμορφη παραλία του Κρυονερίου, δίπλα στον ασβεστολιθικό όγκο των 917 μέτρων, τη Βαράσοβα.
Απέναντι από την Βαράσοβα στέκει ο δασωμένος Αράκυνθος ή Ζυγός που αποτελεί την αντίθεση με την γυμνή και βραχώδη Βαράσοβα. Ένας μεγάλος μυθολογικός κύκλος φαίνεται πως διαμορφώθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων στην περιοχή της Αιτωλίας.
Μια ερωτική ιστορία μας λέει ότι νεαρός ιερέας του Διονύσου στην Καλυδώνα ερωτεύτηκε την Καλλιρρόη η οποία δεν ανταποκρίθηκε στα αισθήματά του και ο ιερέας ζήτησε βοήθεια από τον προστάτη θεό του. Έτσι ο Διόνυσος αφού άκουσε τις παρακλήσεις του ερωτευμένου έριξε την Καλυδώνα σε συμφορά. Οι Καλυδώνιοι ακολούθησαν το χρησμό του μαντείου που τους έλεγε να θυσιάσουν την κοπέλα και την θυσία θα εκτελούσε ο ερωτευμένος Ιερέας. Η Καλλιρρόη δεν άντεξε και αυτοκτόνησε κοντά στην πηγή του λιμανιού της Καλυδώνας όπου από τότε η πηγή αυτή ονομάσθηκε Καλλιρρόη.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι από τον 9ο μέχρι τον 12ο αιώνα μ.Χ., Καππαδόκες ζωγράφοι ταξίδευαν από την Ανατολή στην Ιταλία προτιμώντας τον χερσαίο δρόμο Κορινθιακού – Πατραϊκού και κάποιοι απ’ αυτούς έμεναν αρκετό καιρό προκειμένου να ζωγραφίσουν μορφές Αγίων σε Σπήλαια.Η Βαράσοβα την εποχή εκείνη υπήρξε μεγάλο ασκητικό κέντρο με πάρα πολλά σπήλαια ή ασκηταριά, σύμφωνα με μαρτυρίες βοσκών υπήρχαν εβδομήντα δύο εκκλησιές και παρεκκλήσια στις κορφές και στις πλαγιές της Βαράσοβας και από τότε έλαβε και το όνομα «Άγιο Όρος της Αιτωλίας». Τα ποιο σπουδαία ήταν των Αγίων Πατέρων, της Παναγίας, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Πέτρου, του Προδρόμου και του Αγίου Αθανασίου.
Στην Ανατολική πλευρά βλέπουμε «σκαρφαλωμένο» στο βράχο το μεγάλο και εντυπωσιακό σπήλαιο του Αγίου Νικολάου με αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Σύμφωνα με τα αρχιτεκτονικά στοιχεία μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για ένα μοναστηριακό συγκρότημα φρουριακού χαρακτήρα και που για 10 αιώνες ήκμαζε ένας μικρός αριθμός μοναχών. Το 1991 υπό την εποπτεία του ομότιμου καθηγητού Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Αθανασίου Παλιούρα άρχισε η ανασκαφή στο σπήλαιο αυτό όπου έφερε στο φως σπουδαία ευρήματα. 
Το άνοιγμα του σπηλαίου έκλειναν διώροφα κελιά ενώ από τον εξωτερικό περίβολο άρχιζε η κεντρική είσοδος-διαβατικό, το οποίο οδηγεί στην είσοδο του μικρού καθολικού γύρω από το οποίο τοποθετούνται εκτός από τα κελιά, δεξαμενή νερού, τράπεζα, εστία, μαγειρείο, φούρνος. Στην Β.Δ. πλευρά του σπηλαίου υπήρχε τριώροφος πύργος που χρησίμευε ως παρατηρητήριο προς τον Πατραϊκό κόλπο που ήταν μια διαρκής απειλή πειρατών που λυμαίνονταν κατά την Βυζαντινή εποχή τον Κορινθιακό και Πατραϊκό κόλπο. Πίσω από το Ιερό του ναού βρέθηκε κοιμητήριο, τάφοι μονώροφοι και διώροφοι με σκελετούς, καθώς πολλά οστά και κάρες.Βορειοδυτικά του σπηλαίου υπάρχει μια κόγχη σε πολύ μεγάλο ύψος καθώς και ξύλινη σκάλα που οδηγεί στο πάνω σπήλαιο, εγκλείστρα. Στον απομονωμένο αυτό χώρο ανέβαινε για αρκετές ημέρες ο ασκητής για περισσότερη προσευχή.
Στον Ελλαδικό χώρο δεν υπάρχει άλλη εγκλείστρα, συναντάμε όμως στον Άγιο Ιωάννη-Χοζεβίτη στην Έρημο ανάμεσα Ιεροσολύμων και Ιεριχούς και στον Άγιο Νεόφυτο στην Κύπρο. Η μοναδικότητα αυτή προσδίδει στο σπήλαιο του Αγίου Νικολάου της Βαράσοβας ξεχωριστό ενδιαφέρον καθ’ ότι από τον 9ο μέχρι τον 19ο αιώνα μ.Χ. παρατηρούμε σημαντική δραστηριότητα ως λατρευτικό και ησυχαστικό κέντρο.
Μορφολογικά η Βαράσοβα αποτελείται από τρεις ισοϋψείς κορυφές. Πίσω από την μία της κορυφή, σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι υπάρχει πηγάδι που πριν από μερικά χρόνια ήταν τελείως απροστάτευτο, χρησιμοποιούταν δε από τους αγελαδοτρόφους για να ποτίζουν τα βόδια τους που στάλιζαν γύρω απ’ αυτό. Σήμερα με πρωτοβουλία κατοίκων της περιοχής το πηγάδι ανακαινίσθηκε.Οι απόκρημνες πλαγιές τις Βαράσοβας από αιώνες πριν άρχισαν να προσελκύουν αναρριχητές. Πριν από το 1958 πραγματοποιούνταν από Συλλόγους αναβάσεις ορειβατών.Σημαντικοί Έλληνες ορειβάτες της εποχής επισκέπτονταν την Βαράσοβα με στόχο να «σαρώσουν» την ορθοπλαγιά ανοίγοντας νέες διαδρομές. Το 1970 ομάδα αναρριχητών σημαδεύει νέα μονοπάτια και συνεχίζουν μετέπειτα άλλες ομάδες.
Το 1979 εκδίδεται ο πρώτος οδηγός για τις αναρριχήσεις στη Βαράσοβα και το ενδιαφέρον των αναρριχητών επικεντρώνεται πλέον στην ελεύθερη αναρρίχηση.Το 1981 η Βαράσοβα καθιερώνεται πια σαν απαραίτητο στάδιο για τις σχολές Ορειβασίας-Αναρρίχησης, έκτοτε η έμφαση δίνεται πια στην υπέρβαση μεγάλων δυσκολιών, δημιουργούνται νέες πολύ δύσκολες διαδρομές, εξοπλισμένες με πλακέτες ανοίγοντας στα πιο απίθανα σημεία.
Ο Ορειβατικός Σύλλογος Μεσολογγίου πιο παλιά άνοιξε νέο μονοπάτι από την ανατολική πλευρά της Βαράσοβας όπου την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου πραγματοποιούσε ανάβαση η οποία διαρκούσε τέσσερις περίπου ώρες.Η Βαράσοβα χαρακτηρισμένη ως «ιδιαίτερα φυσικού κάλλους» περιοχή από το 1974 έχει εκτός του Ορειβατικού και τεράστιο οικολογικό και πολιτιστικό ενδιαφέρων. Οι μοναδικοί βράχοι της την καθιστούν Ορειβατικό Κέντρο όχι μόνο Ελληνικού αλλά Ευρωπαϊκού και Διεθνούς Ενδιαφέροντος. Διαθέτει πανίδα-χλωρίδα, αγριόγιδες, βόδια ζουν μόνιμα στα βράχια της, σπάνια δε άνθη και φυτά φύονται στις πλαγιές της.
Μπορεί αλήθεια να σκεφθεί κανείς πόσα καλά κληρονόμησε η φύση απ’ αυτήν την περιοχή; Αποτελεί πράγματι μοναδικό-παγκόσμιο ενδιαφέρον για όλες τις εποχές του χρόνου, η Βαράσοβα. Αξίζει , λοιπόν, η πολιτεία να κάνει ένα συνολικό σχεδιασμό για ίδρυση ενός αθλητικού κέντρου, γιατί η νέα γενιά των αναρριχητών αξίζουν καλύτερης μεταχείρισης.
Kάθε χρόνο η Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου πραγματοποιεί Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στο Σπήλαιο του Αγίου Νικολάου της Βαράσοβας, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ιεροθέου πλαισιωμένο από Ιερείς της περιοχής. Τη Θεία Λειτουργία παρακολουθούν εκατοντάδες πιστοί από όλα τα μέρη του Νομού και όχι μόνο, που έρχονται στο Σπήλαιο με τις βαρκούλες που διαθέτουν οι ψαράδες της περιοχής και στη συνέχεια ανεβαίνουν με πολύ κόπο το μονοπάτι που οδηγεί στο Σπήλαιο. Στο τέλος της Θείας λειτουργίας πραγματοποιείται αρτοκλασία.
Το ετήσιο αυτό προσκύνημα το περιμένουν με χαρά πολλοί Χριστιανοί της περιοχής και όχι μόνο εύχονται και ευχαριστούν τον Άγιο Νικόλαο για τη δύναμη που τους δίνει να πραγματοποιήσουν το προσκύνημα τους

Τι απαντάμε σε αυτούς που υποστηρίζουν οτι δεν υπάρχει Θεός


Ένας συνάδελφός σου σού επαναλαμβάνει συνεχώς: “ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ!” Καί αισθάνεσαι σά νά σέ χτυπά μέ μαστίγιο. Κι εσύ αγωνιάς γιά τήν ψυχή του καί τή ζωή του. Καί καλά σκέφτεσαι. Άν δέν υπάρχει ο Ζών κι ο Παντοδύναμος Θεός κι άν δέν είναι ισχυρότερος από τό θάνατο, τότε ο θάνατος είναι ο μοναδικός κυρίαρχος. Καί η κάθε ζωντανή ύπαρξη δέν είναι παρά ένα κλωτσοσκούφι τού θανάτου. Ένα ποντικάκι στό στόμα τής γάτας. Μία φορά, αντικρούοντας τόν, τού είπες: “Ο Θεός υπάρχει. Γιά σένα δέν υπάρχει”. Καί δέν έσφαλες. Γιατί εκείνοι πού αποκόπτονται από τόν Αιώνιο καί Ζωοδότη Κύριο εδώ στήν γή, αποκόπτονται από τή ζωή τήν πραγματική.
Καί έτσι ούτε εδώ, ούτε στήν άλλη ζωή θά γευθούν τό μεγαλείο του Θεού καί τής πλάσης Του. Καί καλύτερα νά μήν είχαμε γεννηθεί, παρά νά είμαστε αποκομμένοι από τόν Θεό.
Άν ήμουν στή θέση σου , θα του έλεγα τα εξής:
* Κάνεις λάθος, φίλε μου! Ορθότερο θα ήταν, αν έλεγες: «Εγώ δεν έχω Θεό». Διότι το βλέπεις, ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι γύρω σου, που έχουν Θεό και γι’ αυτό διακηρύττουν ότι υπάρχει Θεός. Λοιπόν, μη λες: «Δεν υπάρχει Θεός»! Περιορίσου να λες: «Εγώ δεν έχω Θεό»!
* Κάνεις λάθος! Μιλάς σαν τον άρρωστο, που λέει ότι δεν υπάρχει πουθενά υγεία! * Κάνεις λάθος! Μοιάζεις με τον τυφλό που λέει: «Δεν υπάρχει φως στον κόσμο». Όμως φως υπάρχει. Και είναι διάχυτο παντού. Αυτός ο δυστυχής δεν έχει το φως του. Και θα μιλούσε σωστά αν έλεγε: «Εγώ δεν έχω μάτια και δεν βλέπω φως».
* Κάνεις λάθος! Μιλάς σαν το ζητιάνο, που λέει: «Δεν υπάρχει χρυσάφι στή γη». Μα χρυσάφι ὑπάρχει! Και επάνω στή γη! Καί μέσα στή γη! Αυτός δεν έχει χρυσάφι! Το σωστό θα ήταν να έλεγε: «Εγώ δεν έχω χρυσό»!
* Κάνεις λάθος! Μοιάζεις με τον παλιάνθρωπο που λέει: «Δεν υπάρχει καλωσύνη στόν κόσμο». Ενώ θα έπρεπε να πει: «Εγώ δεν έχω ίχνος καλοσύνης μέσα μου».
Αυτό να του πεις κι εσύ:
Συνάδελφε, κάνεις λάθος! Λάθος διακηρύττεις ότι δεν υπάρχει Θεός!Γιατί, όταν κάτι δεν το έχεις εσύ και δεν το γνωρίζεις εσύ, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πουθενά κι ότι δεν το έχει κανείς! Ποιός σου έδωσε το δικαίωμα να μιλάς εκ μέρους όλου του κόσμου;Ποιός σου έδωσε την άδεια να διακηρύττεις,ότι την δική σου αρρώστια την έχουν όλοι; Ότι όλοι έχουν την δική σου πλάνη; Φωνάζεις ότι δεν υπάρχει Θεός! Το διακηρύττεις σέ όλον τεν κόσμο! Πολεμάς την αλήθεια! Εκείνοι που δεν θέλουν να ζουν με τον Θεό είναι ελάχιστοι. Αλλά και γι’ αυτούς ο Θεός υπάρχει! Τους περιμένει. Μέχρι την τελευταία πνοή σ’ αυτή τη γη!
Και μόνο αν δεν φροντίσουν να μετανοήσουν, έστω στην τελευταία τους στιγμή, μόνο τότε ο Θεός στην άλλη ζωή θα πάψει να υπάρχει γι’ αυτούς. Και θα τους διαγράψει από το βιβλίο της ζωής. Γι’ αυτό πές του, σε παρακαλώ φίλε μου. Γιά το καλό της ψυχῆς σου. Για τα επουράνια αγαθά. Για τα δάκρυα που έχυσε ὁ Χριστός και τις πληγές πού δέχθηκε γιά όλους μας. Άλλαξε μυαλό! Μετανόησε! Διορθώσου! Καί γύρισε στην Εκκλησία μας!
Aπό το βιβλίο «Δρόμος χωρίς Θεό δεν αντέχεται»
ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/07/agiou-nikolaou-belimirobits-yparxei-theos.html#ixzz2XtnBI8We

Δευτέρα 1 Ιουλίου 2013

Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός και Michael Jackson,. 2 πρότυπα αντίθετα !!!


του Στεργίου Ν. Σάκκου ομοτίμου καθηγητή Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Την αφορμή για το άρθρο αυτό μου δίνουν δύο θάνατοι, που συνέβησαν σε διάστημα λίγων ημερών μέσα στον Ιούλιο εδω και μερικα χρόνια. Δύο διαφορετικοί θάνατοι· του διάσημου τραγουδιστή Michael Jackson και του γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού.

Michael Jackson

Δεν έχω βεβαίως σχέση με την μουσική ούτε μπορώ να παρακολουθήσω την ζωή των τραγουδιστών και των καλλιτεχνών. Με προκάλεσε όμως η αποθέωση του Jackson και ο θόρυβος που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά του και θέλησα να πληροφορηθώ για την ζωή και την πολιτεία του.
Ο Michael Jackson, “ο βασιλιάς της πόπ”, αποτελεί ίσως την πιο χαρακτηριστική έκφραση και το πιο εύγλωττο σύμβολο του δυτικού πολιτισμού. Από άσημο παιδί πολύτεκνης οικογένειας αναδείχθηκε ένας από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών κατακτώντας τα πάντα· διασημότητα, δόξα, εξουσία, αμύθητη περιουσία. “῞Ολα τα είχε και δεν είχε τίποτα”, παρά μονάχα δυστυχία.Ιδιόρρυθμος”, κυριευμένος από αχαλίνωτο και αθεράπευτο ναρκισσισμό επιδόθηκε σε έναν ατέρμονα λαβύρινθο χειρουργικών επεμβάσεων με αποτέλεσμα να μεταποιηθεί παρά φύσιν σε άφυλο και να καταντήσει αξιολύπητος, λεηλατημένη ψυχή σε κακοποιημένο σώμα. Κατανάλωνε κάθε βράδυ τουλάχιστον δέκα -κάποτε μέχρι και τριάντα- χάπια xanax κατά του πανικού, για να μπορέσει να κοιμηθεί, αφού προηγουμένως είχε στήσει ολόκληρο μηχανισμό, για να τα προμηθεύεται παρανόμως. Αυτοπαγιδευμένος μέσα στις εκκεντρικότητές του συνέδεσε την ζωή του με πλαστούς γάμους, συναναστροφές ανηλίκων, κατηγορίες για παιδοφιλία.
Πέρασε ακόμη και από αυτή την αίρεση των Μαρτύρων του Ιεχωβά, γυρεύοντας να γεμίσει το ανικανοποίητο κενό του. Εφθασε στο απόγειο της δόξας του ενσαρκώνοντας απόλυτα το αμερικανικό όνειρο δισεκατομμυρίων συνανθρώπων του, κι ας βίωνε μέσα του αληθινή κόλαση. Δεν θα υπερβάλλαμε, αν λέγαμε ότι λατρεύτηκε από εκατομμύρια θαυμαστές του με ένα είδος θρησκευτικής υστερίας, αφού μετά τον θάνατό του σημειώθηκαν δώδεκα αυτοκτονίες φανατικών οπαδών του. Ο,τι έκανε και έλεγε ηλέκτριζε τους οπαδούς του σε όλο τον κόσμο.Αναμφισβήτητα, στις εκδηλώσεις λατρείας προς το πρόσωπό του διαπίστωσα για πολλοστή φορά ότι οι άνθρωποι σήμερα δεν λατρεύουν τον αληθινό Θεό, που δίδει τα χαρίσματα· θεοποιούν ανθρώπους με ιδιαίτερα χαρίσματα στα πόδια, στα χέρια, στην φωνή και παρά τα μυριάδες πάθη τους τους λατρεύουν ως θεούς. Η μετανεωτερική, η μεταμοντέρνα εποχή μας δεν μπορεί να καυχηθεί ότι απαλλάχτηκε από την ειδωλολατρία. Δεν χορταίνει να κατασκευάζει είδωλα και να τα προσκυνά τυφλά.

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός (1.7.1921 – 1.7.2009)

Ο γέροντας Ιωσήφ -κατά κόσμον Σωκράτης- από το χωριό Δρούσια της επαρχίας Πάφου της Κύπρου, μεγάλωσε κοντά στους αγρότες γονείς του, ζώντας από μικρός σκληρή ζωή. Ασκήτεψε πρώτα στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου λαμβάνοντας το όνομα Σωφρόνιος. Το 1947 εγκαταβίωσε στο Άγιο Ορος, όπου τον είλκυσε η αγιασμένη μορφή του γέροντα Ιωσήφ του Σπηλαιώτη. Αυτός ως μεγάλη και ιδιαίτερη ευλογία του χάρισε και το όνομά του, Ιωσήφ, προδιαγράφοντας έτσι με το προορατικό του χάρισμα την μελλοντική του ιερή και ευωδιαστή πορεία.Αγνωστος για τον κόσμο, δεν επιδίωξε ποτέ την ανθρώπινη καταξίωση· έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του ως ησυχαστής αντιμετωπίζοντας με ταπείνωση και ανεξικακία τον ορυμαγδό των κατηγοριών και των συκοφαντιών. Τα δεκαέξι βιβλία του αποτελούν πράγματι πνευματική κληρονομιά και οδηγό για θέματα «πράξεως και θεωρίας». Μιλούσε ιδιαίτερα για το άπειρο πέλαγος της φιλανθρωπίας και φιλευσπλαγχνίας του Θεού, ο οποίος δέχεται τον μετανοούντα και επιστρέφοντα αμαρτωλό. Τόνιζε επίσης τα επουράνια αγαθά, για τα οποία γράφει ο απόστολος Παύλος, «α οφθαλμός ουκ οίδε και ούς ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοίς αγαπώσιν αυτόν» (Α´ Κο 2,9).Πλήθος ανθρώπων σε όλο τον κόσμο θα μπορούσαν να καταθέσουν ότι στηρίχθηκαν πνευματικά με τις συμβουλές και τις νουθεσίες του αγίου Γέροντα, τις οποίες απηύθυνε τηλεφωνικά ή με επιστολές. ῞Οσο για την αφειδώλευτη υλική βοήθεια, την οποία προσέφερε κοινωνώντας “ταίς χρείαις των αγίων”, ο ουρανός θα την αποκαλύψει· για τον ίδιο κανόνα ζωής αποτελούσε το “μή γνώτω η αριστερά σου τί ποιεί η δεξιά σου” (Μθ 6,3).
Ποτέ δεν θα ξεχάσω το πνευματικό και χαρισματικό, θα έλεγα, χαμόγελό του· ίσως επρόκειτο για έναν από τους πιο χαρούμενους ανθρώπους που γνώρισα. Παρά το γεγονός ότι ενημερωνόταν και συνειδητοποιούσε το βαρύ κλίμα και τις προκλήσεις των ημερών μας, εντούτοις ακτινοβολούσε ανέφελη χαρά και εξέπεμπε ευτυχία μικρού παιδιού που ανέμελα απολαμβάνει την κάθε στιγμή. Ταυτοχρόνως όμως αυτός ο χαριτωμένος άνθρωπος της μεγάλης αγιοπνευματικής χαράς υπήρξε και άνθρωπος των δακρύων· από τα μάτια του έρρεαν κρουνοί δακρύων, τα οποία με πετσέτα σκούπιζε.
Στον γέροντα Ιωσήφ μελέτησα την χαρμολύπη, για την οποία μιλούν οι Πατέρες, και μάλιστα οι Νηπτικοί. Τον έχω ζωντανό στην σκέψη μου να κάθεται σε μία γωνία στις ακολουθίες. Ιδιαίτερα αποσπούσε την προσοχή μου την ώρα που προσερχόταν στην θεία Κοινωνία, ενώ το πρόσωπό του αυλάκωναν πηγές δακρύων.Την ίδια λάμψη διατήρησε το πρόσωπό του και μετά την οσιακή του κοίμηση. Ο Κύριος κοσμώντας το ιερό του λείψανο με τις ακτίνες της Θείας Χάριτος του χάρισε υπερκόσμια ιλαρότητα και ένα αποκαλυπτικό χαμόγελο -σινιάλο από την αιωνιότητα· σφράγισε έτσι την ευαρέσκειά του για όσα με καρτερικότητα, συγχωρητικότητα και ακατάβλητο πνευματικό μεγαλείο υπέμεινε, πραγματώνοντας έτσι τον μακαρισμό· «μακάριοι οι κλαίοντες νύν, ότι γελάσετε» (Λκ 6,21).“Μηδένα προ του τέλους μακάριζε”, τόνιζαν οι αρχαίοι. Και αυτό διαπιστώνεται με σαφήνεια στο τέλος των δύο. Ο Michael μάκρυνε με τον θάνατό του την αλυσίδα εκείνων που στην ζωή τους ακολούθησαν αυτοκαταστροφικές πορείες καταναλώνοντας αμφεταμίνες και ποτάμια εξαρτησιογόνων ουσιών· τραγική κατάληξη ο ξαφνικός θάνατος· ωστόσο αποθεώθηκε από τους κράχτες των ημερών μας
Ο μακαριστός γέροντας Ιωσήφ προστέθηκε στην μακαρία χορεία των εν Κυρίω κοιμηθέντων, οι οποίοι ενσαρκώνουν την πιο απτή απόδειξη ορθόδοξης ζωής για τον καινό άνθρωπο· θεραπευμένος από τα πάθη του και απαλλαγμένος από προσκολλήσεις στα χωματένια απολάμβανε την πραγματική του ελευθερία· πέρασε από την αφάνεια στην ουράνια δόξα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Προβληματισμένος στέκομαι μπροστά στα δύο “φέρετρα”. Το ένα, πανάκριβο, αξίας 25.000 δολαρίων περίπου, ανήκει στον πολυσυζητημένο “βασιλιά της πόπ”. Το δεύτερο, ένας απλός μοναχικός μανδύας, περιβάλλει το σώμα του γέροντα Ιωσήφ, που ανάλωσε την ζωή του στην άσκηση και την αγιότητα, ώστε δόκιμος να εισέλθει στην βασιλεία των ουρανών. Το πρώτο μέσα σε ένα κατάμεστο γήπεδο, υπό τους ήχους της μουσικής μονοπωλεί το ενδιαφέρον των καναλιών και του διαδικτύου και γίνεται παγκόσμιο υπερθέαμα.
Το δεύτερο, μέσα στην γαλήνια αγκαλιά του Αθω, μακριά από την βέβηλη βουή του κόσμου, σε ατμόσφαιρα κατανυκτική, με την παρουσία προσώπων οικείων τη πίστει. Το πρώτο, ερμητικά κλειστό, σκοτεινό και άραχλο αποπνέει απελπισία και μαρασμό, ενσαρκώνοντας την αδηφάγα κυριαρχία του ῞Αδη επάνω στην ανθρώπινη ματαιοδοξία.Το δεύτερο, ένα ιερό σκήνωμα, εξακτινώνεται στον ουρανό και μηνάει την όμορφη, ηλιόλουστη, ανθηρή και θαλερή άνοιξη, την ανάσταση πριν την ανάσταση των σωμάτων· γεύεται την βασιλεία των ουρανών. “Πού σου, θάνατε, το κέντρον;

” Προσπαθώντας να προσεγγίσω την επικαιρότητα αναρωτιέμαι για το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας· ποιά πρότυπα προβάλλονται ποικιλοτρόπως σήμερα προς μίμηση, για να εμπνεύσουν, να ενθουσιάσουν, να καθοδηγήσουν την νέα γενιά, και ποιά αντιπρότυπα καθιερώνονται; Πώς την προσανατολίζουν; “Καημένε κόσμε!”, αναφωνώ μαζί με τον ποιητή. Και τελικά, εμείς ποιό από τα δύο πρότυπα είμαστε έτοιμοι να διαλέξουμε για την ζωή μας, τα παιδιά μας, την παιδεία, την κοινωνία;

Περιοδικό «Απολύτρωσις», τεύχος Σεπτεμβρίου

Οι Ασκητές που ζουν στα φοβερα Καρούλια του Αγίου Όρους




Δέν ξέρω ἄν ἔτυχε ποτέ νά διαβάσετε ἤ ν᾿ ἀκούσετε κάτι γιά τά φρικτά Καρούλια. Τόν τρομακτικό καί ἀπρόσιτο ἐκεῖνο γκρεμό στά ΝΔ τῆς Χερσονήσου τοῦ Ἄθω, πού εἶναι γνωστός μόνο ἀπό φωτογραφίες καί σλάιτς ἤ θεωρητικές ἀφηγήσεις προσκυνητῶν, οἱ ὁποῖοι ταξιδεύοντας γιά τή Λαύρα εἶχαν τή δυνατότητα νά τά περιεργαστοῦν μέσα ἀπό τό καραβάκι. Γιατί μέ τά πόδια εἶναι μᾶλλον ἀδύνατο νά κατακτήσει κανείς τήν ἄγρια τούτη περιοχή, ὅπου στό παρελθόν ὀρθόδοξοι ἀναχωρητές εἶχαν χτίσει τίς ἀετοφωλιές τους, μιᾶς κι ὁ χῶρος προσφερόταν ἰδιαίτερα γιά τίς πνευματικές τους ἀπογειώσεις.
Ποιός ξέρει τί νά βρῆκαν σέ τούτη δῶ τή γωνιά τῆς γῆς οἱ ἀκροβάτες καλόγεροι καί τή διάλεξαν γιά προσφιλῆ κατοικία, τή στιγμή πού γιά τόν κοινό νοῦ μιά τέτοια ἐπιλογή μόνο τυχοδιῶκτες καί ἐπικίνδυνα ριψοκίνδυνοι τήν ἀποφασίζουν. Ἄνθρωποι δηλαδή πού δέχονται νά υἱοθετήσουν τήν περιπέτεια κι ὅταν ἀκόμη γνωρίζουν πώς ἕνα τέτοιο ἐγχείρημα ἐγκυμονεῖ ἐκ προοιμίου κινδύνους γιά τήν ἰκμάδα τοῦ σώματος καί τήν ἀκεραιότητα τῆς ὑγείας.
Νά ᾿τανε μήπως ἡ ἀπεραντοσύνη τῆς θάλασσας καί ἡ ἐπιβλητική ἀγριάδα τῶν κυματόβρεχων βράχων πού ἔρχονται νά πείσουν ἀκόμα καί τόν πιό δύσπιστο, ὅτι τά μεγαλεῖα τῆς φύσης εἶναι σέ θέση νά δώσουν σέ ὅποιον τά γεύεται τίς δυνατότητες γιά ἕνα πιό σταθερό καί οὐσιαστικό τρόπο ζωῆς; ῎Η νά ᾿ταν ἄραγε, ἡ αἴσθηση τῆς γαλήνης καί ἠρεμίας, πού τόσο ἀνέκφραστα εὐδοκιμεῖ στά Καρούλια ἐνισχύοντας σέ φύσεις ἀνήσυχες κάποιες φυγόκεντρες τάσεις, δηλαδή τήν κίνηση ἀπό τόν κόσμο μέ τή θορυβώδη ζωή, τή ρύπανση καί τό ρύπο, σέ παρθένες περιοχές, ἱκανές νά μετουσιώσουν σέ πράξη τήν ἀνθρώπινη ἐπιθυμία γιά ἀδιάλειτη προσευχή καί ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό;
Βάλθηκα, κρεμασμένος στή χοντρή ἁλυσίδα πού ᾿ναι κτισμένη στό βράχο, νά φτάσω ὥς τά Καρούλια, ἔστω κι ἄν μέσα μου κάτι μοῦ φώναζε πώς τέτοια ἐδάφη δέν κατακτοῦνται ἀπό ἐρασιτέχνες τοῦ πνεύματος κι ἀπό πρωτόπειρους ὀρειβάτες.
῎Ηθελα νά κατέβω στά φρικτά τά γκρεμά, ἔστω κι ἄν ἀντηχοῦσαν ἀκόμα στ᾿ αὐτιά μου τά λόγια κάποιου Κατουνακιώτη πώς «δύσκολα φτάνουν ἐκεῖ τουρίστες» κι ὅτι προπέρσι ἔχασε τήν ἰσορροπία του καί χάθηκε στόν γκρεμό ἕνας γέροντας ἀσκητής πού ζοῦσε ᾿κεῖ πάνω». ῎Ημουν περίεργος νά γνωρίσω τόν τελευταῖο ξωμάχο, τόν ρῶσο καλόγερο, τόν π. Νικοντίμ, πού ἑξῆντα ὁλόκληρα χρόνια ζεῖ στήν ἄκρη τῆς γῆς συντροφιά μέ τά βράχια, τ᾿ ἀγριοπούλια καί τόν Θεό.
Τόν βρῆκα νά στέκει ἔξω ἀπό τήν καλύβα κρατώντας στό χέρι τό κομποσχοίνι καί κοιτάζοντας τόν ἥλιο κατάματα, λές κι ἤθελε νά τόν συγκρίνει μέ τόν δικό του τόν ῞Ηλιο τῆς Δικαιοσύνης, πού μιά ζωή τώρα ὑπερθερμαίνει καί συντηρεῖ τά ἔγκατα τῆς φτωχῆς του καρδιᾶς.
Ἦταν τριάντα χρονῶν τότε, νεαρός ἀξιωματικός τοῦ ρωσικοῦ στρατοῦ, ἦλθε γιά πρώτη φορά στήν ῾Ελλάδα μέ σκοπό νά πάει στό ῞Αγιο ῎Ορος νά προσκυνήσει στά μοναστήρια καί νά γνωρίσει τούς ἀσκητές πού ᾿χε ἀκούσει πώς εἶχαν βάλει στά κατεπείγοντα στόχο τους τήν ἀπαλλαγή ἀπό τόν φόρτο τῆς ὕλης καί τήν καταστολή τῶν παθῶν. Βρισκόταν ἐκείνη τήν ἐποχή στό ζενίθ τῶν μεταφυσικῶν του ἀναζητήσεων ὁ ρῶσος ἀξιωματικός, κι ἦρθε στό ῎Ορος μήπως καί ἔβρισκε αὐτό πού ζητοῦσε. Γιά νά μή φύγει ποτέ πιά ἀπό τοῦτον ἐδῶ τόν πλανήτη»…!
Εξῆντα ὁλόκληρα χρόνια σέ ἑλληνικό ἔδαφος κι ὡστόσο καμιά ἐπαφή μέ τή γλώσσα τοῦ τόπου πού ἔμπρακτα δέχτηκε νά γίνει ἡ δεύτερή του πατρίδα καί νά ὑπηρετήσει τίς ἐσωτερικές του ἐφέσεις,. ᾿
῎Αν κάποτε βρεθεῖτε στό ῞Αγιο ῎Ορος καί τό λέει ἡ καρδιά σας, ἀξίζει νά διακινδυνεύσετε ἕνα «περίπατο» στά φρικτά τά Καρούλια. ῎Αν στό μεταξύ ὁ π. Νικοντίμ ἔχει κλείσει τά μάτια του, κοιτάξτε κατάματα πρός τόν ἥλιο καί θά ἐντοπίσετε τό φωτοστέφανο ἀπό τή δικιά του στρατολογία νά προβάλει στόν οὐρανό εὔγλωττα καί ἐνδεικτικά.
Απόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Τάσου Μιχαλᾶ
῎Ορος Ἅγιο, Πολιτεία ἀνθρώπινη,σελ. 25-28, ᾿Εκδ. «῾Επτάλοφος», 1980

Πρόγραμμα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανιας κκ ΚΟΣΜΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ 1 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013
07:30' π.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΘΥΑΜΟΥ ΒΑΛΤΟΥ
Όρθρος - Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.

19:30' μ.μ. - ΙΕΡΟΝ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΛΑΧΕΡΝΑΣ ΛΕΠΕΝΟΥΣ
Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός.

ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013
19:30' μ.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΑΣΤΡΑΚΙΟΥ
Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός.

ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013
07:30' π.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΡΑΒΟΛΑΣ
Όρθρος - Αρχιερατική Θεία Λειτουργία - εις διάκονον χειροτονία.

Εκ του Ιδιαιτέρου Γραφείου



Σάββατο 29 Ιουνίου 2013

Ο Απόστολος Πέτρος και Παύλος


Ο Πέτρος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ήταν γιος του Ιωνά, αδελφός του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου. Ο Πέτρος και ο Ανδρέας ήταν ψαράδες στη λίμνη Γεννησαρέτ. Είχε νυμφευθεί στην Καπερναούμ, όπου έμενε οικογενειακά μαζί με την πεθερά του. Όπως μας πληροφορεί το Ευαγγέλιο, όταν ο Ιησούς έφθασε στη λίμνη της Γεννησαρέτ συνάντησε τούς δύο αδελφούς Πέτρο και Ανδρέα οι οποίοι έριχναν τα δίχτυα τους. Αμέσως μετά την κλήση τους, άφησαν τα δίχτυα και τις οικογένειές τους και τον ακολούθησαν.Ψαράς στο επάγγελμα, ήταν τύπος αυθόρμητος, ορμητικός, και τη ζωή του κοντά στο Χριστό τη μαθαίνουμε από τα τέσσερα Ευαγγέλια, ενώ την αποστολική του δράση, από τις πράξεις των Αποστόλων.Έγραψε και δύο Καθολικές Επιστολές, μέσα στις οποίες να τι προτρέπει τους χριστιανούς: «Νηψατε, γρηγορησατε· ο αντιδικος υμων διαβολος ως λεων ωρυομενος περιπατει ζητων τινα καταπιη» (Α΄ Πέτρου, ε΄ 8). Δηλαδή εγκρατευθείτε, γίνετε άγρυπνοι και προσεκτικοί. Διότι ο αντίπαλος και κατήγορός σας ο διάβολος, σαν λιοντάρι που βρυχάται, περιπατεί με μανία και ζητάει ποιον να τραβήξει μακριά από την πίστη και να τον καταπιεί.Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, ο Πέτρος, δίδαξε το Ευαγγέλιο στην Ιουδαία, στην Αντιόχεια, στον Πόντο, στην Γαλατία, στην Καππαδοκία, στην Ασία και τη Βιθυνία. Κατά την παράδοση (που σημαίνει ότι δεν είναι απόλυτα ιστορικά διασταυρωμένο) έφτασε μέχρι την Ρώμη, όπου επί Νέρωνος (54-68μ.Χ.) υπέστη μαρτυρικό θάνατο, αφού τον σταύρωσαν χιαστί, με το κεφάλι προς τα κάτω.

Ο δε Παύλος γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας και στην αρχή ήταν σκληρός διώκτης του Χριστιανισμού. Όταν κάποτε μετέβαινε στη Δαμασκό για να διώξει και εκεί χριστιανούς, έγινε θαύμα στο οποίο φανερώθηκε ο Χριστός, ο οποίος τον πρόσταξε να πάει στον Ανανία ο οποίος τον κατήχησε και τον βάπτισε. Έτσι, έγινε ο μεγαλύτερος κήρυκας του Ευαγγελίου, θυσιάζοντας μάλιστα και την ζωή του γι’ αυτό.Ονομάστηκε ο πρώτος μετά τον Ένα και Απόστολος των Εθνών, λόγω των τεσσάρων μεγάλων αποστολικών περιοδειών του. Είναι ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Ελλάδος. Συνέγραψε 14 επιστολές προς τις Εκκλησίες τις οποίες εκείνος ίδρυσε. Τη ζωή του με τις περιπέτειές του θα τα δει κανείς, αν μελετήσει τις Πράξεις των Αποστόλων, αλλά και τις 14 Επιστολές του στην Καινή Διαθήκη.Ο Απόστολος Παύλος θέλει κάθε χριστιανός, όπως και ο ίδιος, να αισθάνεται και να λέει: «ζω δε ουκετι εγω, ζη δε εν εμοι Χριστός» (Προς Γαλάτας β΄ 20). Δηλαδή, δε ζω πλέον εγώ, ο παλαιός άνθρωπος, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός. Και ακόμα, «τα πάντα και εν πασι Χριστός» (Προς Κολασσαείς γ΄ 11). Να διευθύνει, δηλαδή, όλες τις εκδηλώσεςι τις ανθρώπινης ζωής μας ο Χριστός.Ο Απόστολος Παύλος υπέστη μαρτυρικό θάνατο (χωρίς να είναι απόλυτα ιστορικά διασταυρωμένο) δι’ αποκεφαλισμού στη Ρώμη.

Απολυτίκιο
«Οι των Αποστόλων πρωτοθρονοι, και της οικουμενης διδασκαλοι, τω Δεσποτη των ολων πρεσβευσατε, ειρηνην την οικουμενην δωρησασθαι, και ταις ψυχες ημων το μεγα ελεος»

Παύλος: Ο Απόστολος των Εθνων

Ο μέγας Απόστολος των Εθνών Παύλος δεν ανήκε στη χορεία των δώδεκα Αποστόλων. Δε γνώρισε τον Κύριο όσο ζούσε στη γη, αλλά αποκαλύφτηκε κατόπιν σε αυτόν και κλήθηκε να γίνει απόστολός Του, όντας αυτός πολέμιος της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία μας χαρακτήρισε τον Απόστολο Παύλο ως τον «Πρώτον μετά τον Ένα», δηλαδή τον σημαντικότερο άνδρα επί γης μετά τον Χριστό και ως το «πολύτιμο σκεύος Χριστού». Δίκαια, διότι ο μέγας αυτός Απόστολος προσέφερε στην Εκκλησία του Χριστού τις πιο ανεκτίμητες υπηρεσίες της ιστορίας Της! Αυτός είναι ο ουσιαστικός θεμελιωτής Της στα έθνη, ως τα πέρατα της οικουμένης!
Τις πληροφορίες για τον βίο και το έργο του μεγάλου Αποστόλου αντλούμε από το βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων» και από τις Επιστολές του, αλλά και από άλλες αρχαιότατες εξωβιβλικές μαρτυρίες. Αναφέρουμε ενδεικτικά τα εξής χωρία: Πραξ.9,1-29, 22,3-21,26,9-20, Γαλ.1,13-24,A΄Κορ.15,8, Εφ.3,8, Φιλιπ.3,12, κλπ. Το ιεραποστολικό του έργο περιγράφεται στα κεφάλαια 13ο – 28ο του βιβλίου των «Πράξεων των Αποστόλων».
Γεννήθηκε γύρω στο 15 μ.Χ. στην Ταρσό της Κιλικίας από Iουδαίους γονείς, οι οποίοι κατάγονταν από την φυλή του Βενιαμίν. Ονομαζόταν Σαούλ ή Σαύλος και επίσης είχε και το ρωμαϊκό όνομα Παύλος. Οι εύποροι γονείς του έδωσαν στον φιλομαθή γιο τους υψηλή παιδεία. Επίσης το αξιόλογο ελληνιστικό πνευματικό κλίμα της Ταρσού επέδρασαν θετικά στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Τόσο ο πατέρας του όσο και ο Παύλος ανήκε στην αίρεση των Φαρισαίων. Αυτό σημαίνει ότι από μικρός είχε καλλιεργήσει στην ανήσυχη ψυχή του θέρμη και ζήλο για την πίστη του.
Γύρω στο 34 μ.Χ. βρέθηκε στην Ιερουσαλήμ να σπουδάζει κοντά στον ονομαστό νομοδιδάσκαλο Γαμαλιήλ (Πράξ.22,3). Ο νεαρός φαρισαίος μαθητής έδειξε ιδιαίτερο ζήλο για τη διάσωση της θρησκείας του. Τον συναντούμε συμμέτοχο στον λιθοβολισμό του Πρωτομάρτυρα Στεφάνου (Πραξ.7,54) και λίγο αργότερα φανατισμένο διώκτη των Χριστιανών. Διαβάζουμε στο ιερό κείμενο: «Σαύλος ελυμαίνετο την εκκλησίαν κατά τους οίκους εισπορευόμενος, σύρων τε άνδρας και γυναίκας παρεδίδου εις φυλακήν» (Πραξ.8,3). Εξαιτίας του υπέρμετρου μάλιστα ζήλου του και του μίσους κατά των πιστών του Ιησού, ζήτησε από τον αρχιερέα να τεθεί επικεφαλής αποσπάσματος, το οποίο θα βάδιζε προς τη Δαμασκό, προκειμένου να τιμωρήσει παραδειγματικά τους εκεί Ιουδαίους που είχαν γίνει Χριστιανοί και να τους σύρει δεμένους στην Ιερουσαλήμ (Πραξ.9,1).
Όμως καθ’ οδόν έγινε το μεγάλο θαύμα. Ο διώκτης Παύλος είδε ένα εκτυφλωτικό φως, το οποίο τον έριξε από το άλογο και τον τύφλωσε. Ταυτόχρονα άκουσε μια φωνή να του λέγει: «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;». Ο τρομοκρατημένος Παύλος ρώτησε: «Τις ει, Κύριε;» και απάντησε: «Εγώ ειμι Ιησούς ον συ διώκεις΄ αλλά ανάστηθι και είσελθε εις την πόλιν, και λαληθήσεται σοι τι σε δει ποιείν» (Παρξ.9,4-6). Το συγκλονιστικό αυτό γεγονός συντάραξε κυριολεκτικά τον Παύλο, μετανόησε και αφού μπήκε στην πόλη συναντήθηκε με τον επί κεφαλής της Εκκλησίας Ανανία, ο οποίος τον θεράπευσε από την τύφλωση, τον κατήχησε και τον βάπτισε. Το γεγονός αυτό έγινε χρονολογικά πιθανότατα το 36 μ.Χ.
Από τότε ο Παύλος έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Ύστερα από μια επιμελή προετοιμασία ανέλαβε να εκχριστιανίσει τους εθνικούς, δηλαδή τους μη Ιουδαίους.
Με συνοδεία άξιων συνεργατών, όπως του Βαρνάβα και του Μάρκου ως ένα σημείο, ο Παύλος ξεκίνησε το 48 μ.Χ. την πρώτη μεγάλη αποστολική περιοδεία του, η οποία περιγράφεται λεπτομερώς στα 13ο και 14ο κεφάλαια των«Πράξεων των Αποστόλων». Πρώτος σταθμός τους ήταν η Σαλαμίνα και ύστερα η Πάφος της Κύπρου, όπου κήρυξαν και ίδρυσαν εκκλησίες. Κατόπιν διάβηκαν στην Μικρά Ασία και περιόδευσαν στις πόλεις Πέργη της Παμφυλίας, στην Αντιόχεια της Πισιδίας, στο Ικόνιο, τα Λύστρα, την Δέρβη και αλλού. Παρ’ όλες τις δυσκολίες που συνάντησαν και τις διώξεις που υπέστησαν, το κήρυγμά τους σημείωσε επιτυχία. Σε όλες τις πόλεις ίδρυσαν τοπικές εκκλησίες. Μέσω της Αττάλειας επέστρεψαν στην Αντιόχεια, όπου «συναγαγόντες την εκκλησίαν ανήγγειλαν όσα εποίησεν ο Θεός μετ’ αυτών και ότι ήνοιξε τοις έθνεσι θύραν πίστεως» (Πραξ.14:27).
Στη συνέχεια έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Ιερουσαλήμ (48 μ.Χ.), η οποία έλυσε σοβαρά θέματα ιεραποστολής (Πράξ.15ο κεφ.). Σε αυτή ο Παύλος έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Κατόρθωσε να πείσει ότι η αποστολή του Ιουδαϊσμού τελείωσε και πως η χάρη του Θεού έρχεται σε κάθε άνθρωπο, που συντάσσεται με το Χριστό.
Ύστερα με συνεργάτη του τον Σίλα αναχώρησε για την δεύτερη αποστολική περιοδεία του, η οποία περιγράφεται στα 16ο , 17ο και 18ο κεφάλαια των «Πράξεων των Αποστόλων». Μέσω της Συρίας και Κιλικίας περιόδευσε τις πόλεις της Ασίας Δέρβη και Λύστρα. Εκεί συνάντησε τον ευσεβή και ένθερμο νέο Τιμόθεο, το οποίο πήρε και αυτόν μαζί του. Διάβηκαν την Φρυγία, την Γαλατία, έφτασαν στην Μυσία και κατόπιν στην Τρωάδα. Κατόπιν οράματος πέρασαν στην Μακεδονία και ίδρυσαν εκκλησίες στους Φιλίππους, την Θεσσαλονίκη, την Βέροια, την Αθήνα και την Κόρινθο, στην οποία έμειναν περίπου ενάμισι χρόνο στο σπίτι του Ακύλα και της Πρισκίλας. Με το τέλος και της δεύτερης περιοδείας ο Παύλος έφτασε στην Έφεσο και από εκεί μέσω Καισάρειας στην Ιερουσαλήμ. Κατόπιν επέστρεψε στην Αντιόχεια για ανάπαυση.
Σύντομα ανέλαβε να επιτελέσει και την Τρίτη αποστολική περιοδεία του. Περιγράφεται στα 19ο και 20ο κεφάλαια των «Πράξεων των Αποστόλων». Επισκέφτηκε την Γαλατία, την Φρυγία και κατέληξε στην Έφεσο, όπου έμεινε τρία χρόνια διδάσκοντας και στηρίζοντας την εκκλησία της μεγάλης ασιατικής αυτής πόλεως. Μετά ήλθε στην Τρωάδα, πέρασε ξανά στους Φιλίππους, στην Θεσσαλονίκη, στην Βέροια, ίσως στην Ήπειρο και τερμάτισε στην Κόρινθο, όπου έμεινε τρεις μήνες.
Μέσω Τρωάδος, Μιλήτου και Καισάρειας έφτασε και πάλι στην Ιερουσαλήμ. Εκεί συνελήφθη ως ταραχοποιός και οδηγήθηκε σε δίκη (Πράξ.21οκεφ.). Ως ρωμαίος πολίτης (Ρωμ.11,1) απαίτησε να δικαστεί στο αυτοκρατορικό δικαστήριο της Ρώμης. Γι’ αυτό αναχώρησε δέσμιος ακτοπλοϊκώς για την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Κοντά στη νήσο Μελίτη ναυάγησε το πλοίο και βγήκαν στην ξηρά όπου κήρυξε και ίδρυσε και εκεί εκκλησία. Τελικά έφθασε στη Ρώμη, όπου ύστερα από δύο χρόνια σχετικού περιορισμού δικάστηκε και αθωώθηκε (Πράξ.27ο και 28ο κεφ.). Στο σημείο αυτό τελειώνει και το ιερό βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων».
Από την Ρώμη έπλευσε στην Κρήτη, όπου αφήκε επίσκοπο τον εκλεκτό και πιστό συνεργάτη του Τίτο, ανέβηκε στην Κόρινθο, στην Μακεδονία και επισκέφτηκε πιθανότατα την Νικόπολη της Ηπείρου το Φθινόπωρο του 66 μ.Χ., όπου και παραχείμασε (Τιτ.3,12). Μετά πέρασε και πάλι στην Ασία, όπου αφήκε τον αγαπητό του συνοδό Τιμόθεο, αφού τον κατέστησε επίσκοπο στην Έφεσο. Η τέταρτη και τελευταία περιοδεία του μεγάλου αποστόλου τερματίστηκε στην Δύση. Έφτασε σύμφωνα με μαρτυρία του αγίου Κλήμεντα Ρώμης στις εσχατιές της Δύσης, στην Ισπανία. Κατόπιν κατάκοπος και τσακισμένος από τις κακουχίες κατέληξε στην Ρώμη. Κατάλαβε το τέλος του και έγραψε στον αγαπημένο του μαθητή Τιμόθεο: «εγώ ήδη σπένδομαι και ο καιρός της εμής αναλύσεως εφέστηκε» (Β΄Τιμ.4,6-8). Οι διωγμοί κατά των Χριστιανών, που είχε κηρύξει ο παράφρονας Νέρων βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Ο Παύλος κατέστη ο κύριος στόχος των ειδωλολατρών δημίων. Έτσι γύρω στο 67 μ.Χ. συνελήφθη και αποκεφαλίσθηκε, σφραγίζοντας έτσι το τιτάνιο ιεραποστολικό του έργο με το μαρτύριό του.
Ο μεγάλος αυτός Απόστολος μας άφησε και δεκατέσσερις επιστολές, οι οποίες κατέχουν σπουδαία θέση στον Κανόνα της Καινής Διαθήκης. Αυτές είναι: 1) Η προς Ρωμαίους, 2) προς Κορινθίους Α΄, 3) προς Κορινθίους Β΄ 4) προς Γαλάτας, 5) προς Εφεσίους, 6) προς Φιλιππησίους, 7) προς Κολασσαείς, 8) προς Θεσσαλονικείς Α΄, 9) προς Θεσσαλονικείς Β΄,10) προς Τιμόθεον Α΄,11) προς Τιμόθεον Β΄,12) προς Τίτον, 13) προς Φιλήμονα και 14) προς Εβραίους.
Η σεπτή του μνήμη εορτάζεται ομού με του άλλου κορυφαίου απόστόλου Πέτρου στις 29 Ιουνίου