Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Ιεραποστολή στη Μάυρη Ήπειρο


 
«Ἐκκλησία χωρίς ἱεραποστολή εἶναι Ἐκκλησία χωρίς ἀποστολή», ἤ πιό σωστά «Ἐκκλησία χωρίς ἱεραποστολή δέν εἶναι Ἐκκλησία, δέν εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολίκή Ἐκκλησία». Ἐκκλησία σημαίνει συνάθροιση, σύναξη, συμπόρευση, συνόδευση τῶν πάντων πρός τόν Χριστό. Αὐτό βέβαια προϋποθέτει κλήση τῶν πάντων. Αὐτό πάλι προϋποθέτει τήν ὕπαρξη κλητήρων, πού ἀπεστάλησαν ἀπό τήν Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, γιά νά καλέσουν πάντα τά ἔθνη. Κατ’ ἐξοχήν ἀπεσταλμένοι εἶναι οἱ Ἀπόστολοι, οἱ διάδοχοί των, οἱ Ἐπίσκοποι καί ὅσοι ἐκεῖνοι ἀποστέλλουν. Ὅλοι ὅμως, οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἐπίσης εἴμαστε «ἀπεσταλμένοι». Μέ τόν τρόπο πού ζοῦμε εἴτε ἑλκύουμε, εἴτε ἀπωθοῦμε ἀνθρώπους στήν/ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ὅλοι ἑπομένως ἐπηρρεάζουμε τό περιβάλλον μας καί θά πρέπει ἡ ἐπιρροή μας νά εἶναι θετική, ἐποικοδομητική, πνευματική, Ἁγιοπνευματική, ὁδηγοῦσα πρός τήν μετάνοια, κατευθύνουσα καί παρακινοῦσα στήν γνήσια ἔνταξη στήν Ἐκκλησία. Θά πρέπει νά ἀσκοῦμε μία ἐπηρροή ἀληθινά ἱερή- ἱεραποστολική.
Ἡ Ἱεραποστολή εἶναι ἀπό τά κύρια γνωρίσματα τοῦ Χριστιανοῦ. Ἄς δοῦμε μερικά χαρακτηριστικά σημεῖα:
1.Ἱεραποστολή εἶναι ἡ ζωή μας: «Ἅμα Χριστιανός, ἅμα ἱεραπόστολος». Δέν νοεῖται χριστιανός πού νά μήν ἐνδιαφέρεται γιά τή σωτηρία τῶν ἀδελφῶν του, δηλ. μή ἱεραπόστολος. Ὅλοι εἴμαστε κεκλημένοι: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» μᾶς εἶπε ὁ Κύριος. Τό λέει σέ ὅλους μας. Εἶναι ἀπαραίτητο νά κάνουμε ἱεραποστολή: «Ὑμεῖς ἐστε τό φῶς τοῦ Κόσμου». Ἄν παραιτηθοῦμε ἀπό τήν προσπάθεια γιά τήν σωτηρία τῶν συνανθρώπων μας, ἀρνούμαστε τήν ἀγάπη, ἀρνούμαστε τόν Χριστό, ἀρνούμαστε τήν χριστιανική μας ταυτότητα καί ἀποστολή. Οἱ Χριστιανοί, τά μέλη τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ μικρά ζύμη πού πρέπει νά ζυμώσει ὅλον τόν κόσμο. Στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δυνάμει ἀνήκουν οἱ πάντες. Θά πρέπει ὅμως νά γίνουν καί ἐνεργείᾳ μέλη Της. Αὐτό βεβαίως ἐξαρτᾶται ἀνθρωπίνως ἀπό τά ἤδη ζωντανά μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε ἀληθινά καί γνήσια μέλη τοῦ Ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου, τότε ζοῦμε ἐν Χριστῷ. Τότε εἴμαστε «ἐπιστολή Χριστοῦ γινωσκομένη καί ἀναγινωσκομένη» ἀπό ὅλους. Εἴμαστε «εὐωδία Χριστοῦ», πού προσκαλεῖ πάντας στήν ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστιανός πάντα κάνει ἱεραποστολή ἤ πιό σωστά εἶναι ἱεραποστολή. Εἶναι μία ζωντανή παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἕνα σαρκωμένο εὐαγγέλιο. Ἡ γαλήνη πού ἐκπέμπει, ἡ ἀνατροπή τῶν κοινωνικῶν στερεοτύπων πού πραγματώνει, ἡ βία πού ἀσκεῖ στόν ἑαυτό του γιά τήν ταύτιση τοῦ θελήματός του μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἡ χαρά του, ὁ ταπεινός καί εὔσχημος τρόπος του, ὅλα μιλοῦν γιά τόν Χριστό πού ἐνεργεῖ δι’ αὐτοῦ.
Στήν Ὀρθοδοξία πού εἶναι ἡ μόνη Ἀλήθεια, ἡ ἱεραποστολή, δέν εἶναι ἕνα ἀκόμη ἔργο μας, μία ἀκόμη «καλή πράξη», ἀλλά εἶναι ἡ φυσική φανέρωση τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπό ὅλη μας τήν ζωή. Δέν ὑπάρχουν ὧρες ἱεραποστολῆς καί ὧρες μή ἱεραποστολικές. Ὁ Χριστιανός ὅ,τι κάνει τό κάνει παρακινημένος ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅλα στόν Χριστιανό ἐφ’ ὅσον εἶναι ἐνέργειες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος φανερώνουν τόν Χριστό. Διότι ὁ Χριστός ἀποκαλύπτεται διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ Χριστός πάλι εἶναι Αὐτός πού ἀποκαλύπτει τόν Πατέρα. Ἑπομένως ἕνας ἀληθινός Χριστιανός εἶναι μία ζωντανή παρουσία τοῦ Χριστοῦ στή γῆ. Ὀ Κύριος καταδέχεται νά φανερώνεται καί νά ἐργάζεται μέσα σέ μᾶς καί μέσα ἀπό μᾶς στούς ἄλλους.
Εἶναι καθῆκον μας· εἶναι καί τιμή μας νά συνεργαστοῦμε μέ τόν Κύριο στό ἔργο Του στή γῆ. Καλούμαστε νά διδάξουμε στόν κόσμο τό εὐαγγέλιο κι ἔτσι νά μεταμορφώσουμε τόν κόσμο. Αὐτή ἡ μεταμόρφωση πρέπει νά ἀρχίσει ἀπό ἐμᾶς τούς ἴδιους. Ἔτσι ἡ κλήση μας γιά ἱεραποστολή εἶναι κλήση γιά νά θυσιάσουμε καί νά μεταμορφώσουμε τούς ἑαυτούς μας προσφέροντας συνεχῶς τή ζωή μας στό Θεό καί στούς συνανθρώπους μας. Εἶναι κλήση κατ' ἀρχήν στό νά δόσουμε τή ζωή μας στό θέλημα καί στή χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἔπειτα εἶναι κλήση στό νά μεταμορφώσουμε τό εἶναι μας, τή ζωή μας σέ λατρεία τοῦ Θεοῦ καί συνεχή ὁμοίωση-κοινωνία-ταύτιση μαζί Του. Τότε ἀληθινά ἀρχίζει νά μεταμορφώνεται καί ὅλος ὁ κόσμος, ἀφοῦ ὅλοι εἴμαστε τῆς ἰδίας φύσεως, ἔχουμε τήν ἴδια οὐσία. Διά τῆς ἱεραποστολῆς καί τῆς ἐντάξεως ὅλων στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γινόμαστε ὅλοι ἕνα. Ἐκτός ἀπό μία φύση(πού ἤδη εἴμαστε), γινόμαστε καί μία θέληση, ἕνα πνεῦμα. Μᾶς ἑνώνει τότε τό Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, τό Ἅγιο Πνεῦμα καί πραγματώνεται ὁ λόγος-προσευχή τοῦ Χριστοῦ Μας: «ἵνα πάντες ἕν ὦσι».
μεταμορφώνουμε τόν κόσμο, μέ τό νά γινόμαστε ἀληθινά «ἄνθρωποι πού ζοῦμε γιά τό Θεό καί γιά τούς ἄλλους», ὄχι μέ τήν ἔννοια μιᾶς συνεχοῦς ἀνάμειξής μας στίς κοινωνικές καί πολιτικές ὐποθέσεις, ἀλλά μέ τό νά εἴμαστε πάντοτε, παντοῦ καί σέ ὅλα τά πράγματα μάρτυρες τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ μέ τή ζωή μας καί τά λόγια μας καθώς ἐπίσης καί φορεῖς τῆς θυσιαζόμενης ἀγάπης.
2)Ἱεραποστολή εἶναι η σωτηρία μας: «Δέν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος νά σωθοῦμε παρά μόνο μέσῳ τοῦ διπλανοῦ μας». Ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἔλεγε ὅτι τό κλειδί γιά τή σωτηρία μας εἶναι στά χέρια τοῦ ἀδελφοῦ μας. Κανείς δέν σώζεται μόνος του. Σωζόμαστε ὅλοι μαζί, ζώντας μέσα στήν ἐκκλησία ὡς εὐχαριστιακή κοινότητα. Εἶναι ἀδιανόητο νά ἀδιαφοροῦμε γιά τόν ἀδελφό μας καί τή σωτηρία του. Καί μόνο ἡ σκέψη ὅτι μπορεῖ νά ζήσει στήν κόλαση γιά πάντα πρέπει νά μᾶς συγκλονίζει. Ὁφείλουμε νά κάνουμε τά πάντα γιά τή σωτηρία του. Ἄν ζοῦμε μόνο γιά τόν ἑαυτό μας δέν ἀξίζει νά ζοῦμε καί οὐσιαστίκά δέν ζοῦμε. Ζωή εἶναι ὁ Θεός καί ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, εἶναι κοινωνία προσώπων. Ὁ ἄνθρωπος ζεῖ ὅταν ὁμοιάζει μέ τόν Θεό δηλ. ὅταν ἀγαπάει ὅταν κοινωνεῖ ἀληθινά μέ τόν ἄλλο καί τόν Ἄλλο δηλ τόν Θεό. Προορισμός μας εἶναι ἡ Ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο. Ἡ ἀγάπη εἶναι καί ἡ σωτηρία μας. Τότε ἀληθινά ἔχουμε ὅλον τόν καρπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: τήν ἀγάπη τήν χαρά τήν εἰρήνη κλπ. Ἡ ἱεραποστολή δηλαδή μᾶς ὁλοκληρώνει σάν χριστιανούς, σάν πνευματικούς ἀνθρώπους. Χαιρόμαστε ἀληθινά καί καλοῦμε καί τούς ἄλλους νά βιώσουν αὐτή τή χαρά.
3)Ἡ ἱεραποστολή εἶναι πρόσκληση στή ζωή τῆς χαρᾶς καί στήν κοινωνία τῆς ἀγάπης. Ζώντας κατά Θεόν βιώνουμε τήν ἀληθινή χαρά. Πρόσκληση στήν Ἐκκλησία σημαίνει πρόσκληση στήν κοινωνία τῆς ἀγάπης καί στήν βίωση τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς. Χάσαμε τόν κόσμο γιατί χάσαμε τήν Άγάπη καί τή Χαρά πού τελικά εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός. Ὅταν καλοῦμε τούς ἀνθρώπους στήν ἀλήθεια στήν Ἐκκλησία, δέν τούς καλοῦμε νά ἀσπαστοῦν κάποιες ἀπόψεις κάποια ἰδεολογία. Τούς καλοῦμε σέ μιά ἀληθινά προσωπική σχέση (μέ τό Θεό καί μέ τό συνάνθρωπο), σ' ἕναν ἀληθινό τρόπο ζωῆς πού συνιστᾶ σχέση ἀληθινῆς ἀγάπης μέ τό Θεό καί τό συνάνθρωπο. Αὐτός ὁ τρόπος ζωῆς μεταμορφώνει τή συνόλη ζωή, ἀπό ζωή μεμονωμένων καί ἀπομονωμένων ἀτόμων, σέ ἀληθινή κοινωνία προσώπων πού εἶναι «ἕνα» «ἐν Χριστῷ». Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ τόπος καί ὁ τρόπος τῆς ἀληθινῆς κοινωνίας καί κοινωνικότητας. Μόνο ζώντας ἐντός Της μπορεῖς νά ἀγαπήσεις ἀληθινά καί ἀνιδιοτελῶς. Μόνο ἐκεῖ ὁ καθένας δέν ζεῖ γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλά γιά τόν Χριστό καί τούς ἀλλους. Πιστεύω στήν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας σημαίνει ὅτι δέχομαι νά ἐνταχθῶ στό «σύνδεσμο τῆς ἀγάπης», νιώθω ἕνα μέ ὅλους. Ἀλλά γιά νά ἐμπνεύσουμε στούς ἄλλους αὐτή τήν ἐπιθυμία γιά τήν ἀληθινή ἀγάπη καί τή γνήσια χαρά, πρέπει πρῶτα ἐμεῖς νά τά ζοῦμε αὐτά μεταξύ μας καί μέσα μας. «Τότε θά πληροφορηθοῦν καί οἱ ἄλλοι ὅτι εἶστε ἀληθινοί μαθητές μου, ὅταν ἔχετε ἀγάπη ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλο» μᾶς εἶπε ὁ Κύριος. Αὐτή ἡ τέλεια ἕνωση μέ τόν Χριστό καί τούς ἀδελφούς μας, μᾶς γεμίζει μέ χαρά. Ὁ Χριστιανισμός εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή χαρά, ἡ μόνη δυνατή χαρά πάνω στή γῆ. Μ΄ αὐτήν τήν χαρά πού πηγάζει ἀπό τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ Ἐκκλησία νίκησε καί κυρίεψε ὅλον τόν κόσμο. Σήμερα ἄραγε ἔχουμε χαρά ὥστε νά συνεχίσουμε νά ἑλκύουμε τόν κόσμο; Ἔχουμε ἀγάπη μεταξύ μας γιά νά συγκινήσουμε τούς γεμάτους μοναξιά σύγχρονους ἀνθρώπους; Ἕνας ἄθεος τῶν ἡμερῶν μας εἶπε ὅτι οἱ χριστιανοί δέν ἔχουν σήμερα χαρά... Ἰσχύει πράγματι ἀλλά μόνο γι’ αὐτούς πού δέν ζοῦν ἀληθινά τόν Χριστιανισμό, τόν Χριστό. Αὐτοί πράγματι δέν ἔχουν χαρά. Ὅσοι ὅμως εἶναι ζωντανά κύτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ ἔχουν γνήσια, συνεχή καί ἀναφαίρετη χαρά. Τό Εὐαγγέλιο εἶναι ἡ πιό χαρούμενη ἀγγελία πού πηγάζει ἀπό τήν ἀληθινή Χαρά, τόν Χριστό Μας. «Μή φοβεῖσθε· ἰδού γάρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην»-ἔτσι ἀρχίζει τό εὐαγγέλιο· καί τελειώνει: <<καί αὐτοί προσκυνήσαντες αὐτόν ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλήμ μετά χαρᾶς μεγάλης...>>.
Καλούμαστε λοιπόν κι ἐμεῖς νά βιώσουμε αὐτή τή ἀληθινή Χαρά πού λέγεται Χριστός, γιά νά μπορέσουμε νά ἑλκύσουμε καί τούς ἀδελφούς μας, πού τόσο ταλαιπωροῦνται σέ σημεῖο πού νά ἀκοῦς ἀποφθέγματα τοῦ τύπου: «Δέν ὑπάρχει χαρά!». Καί βέβαια δέν ὑπάρχει ἐκεῖ πού βρίσκονται, μακρυά ἀπό τόν Χριστό. Διότι ἡ χαρά εἶναι ἀναπόσπαστο στοιχεῖο τοῦ Χριστιανοῦ καί μόνο· πουθενά ἀλλοῦ δέν θά τήν βρεῖς. Μόνο ἅμα πιστεύεις στόν Χριστό, εἶσαι πάντα χαρούμενος. Ὁ Χριστός εἶπε: Τήν Εἰρήνη τήν δική Μου σᾶς δίνω, ὅχι ὅπως ὁ κόσμος. Καί παραπέρα λέει: Τήν Χαρά τή δική Μου σᾶς δίνω, ὄχι ὅπως ὁ κόσμος. Δηλαδή αὐτή ἡ Χαρά, εἶναι τῆς Θείας Χάριτος δῶρο. Δέν ἔρχεται ἀπό τούς ἄλλους ἀλλά ἀπό τόν Θεό. Σ'αὐτή τή χαρά καλοῦμε τούς ἀδελφούς μας. Ἐξυπακούεται ὅτι ἐμεῖς πρῶτοι τήν βιώνουμε. Καί τήν βιώνουμε μόνιμα. Διότι ἡ χριστιανική χαρά εἶναι μόνιμη· μπορεῖ νά γίνει μόνιμη...Ὅταν φτάσουμε νά σκεπτόμαστε μόνο τόν Χριστό κι ὄχι τόν ἑαυτό μας. Τότε ἡ Χαρά εἶναι μόνιμη. Διότι τότε ἀγαπᾶμε ἀληθινά. Ἡ ἀληθινή ἀγάπη ἐπιτυγχάνεται ὅταν ταυτιζόμαστε μέ τόν Χριστό καί μέ τόν συνάνθρωπο ἐξ αἰτίας τοῦ Χριστοῦ. Τότε στό πρόσωπό μας ὁ ἄλλος βλέπει τό πρόσωπό τοῦ Χριστοῦ. Βλέπει πῶς μπορεῖ νά γίνει κι ἐκεῖνος ἄν πιστέψει στό Χριστό.
Σήμερα ὅλοι εἶναι γεμᾶτοι ἄγχος. Γιατί; Διότι δέν πιστεύουμε ἀληθινά στήν Θεία Πρόνοια, στήν Θεία Ἀγάπη πού μᾶς καλεῖ στό «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα» καί σέ ὅλα τά ἄλλα τά ὑπέροχα τῆς πίστεώς μας...Ὅταν πιστεύσουμε ἀπόλυτα στήν Δύναμη καί τήν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θά πιστεύσουμε ὅτι ὅλα γίνονται, ΟΛΑ μέ κεφαλαῖα, ἤ ἐπειδή ὁ Θεός τά θέλει, ἤ ἐπειδή ὁ Θεός τά παραχωρεῖ. Δέν ὑπάρχει τρίτο. Λοιπόν, ἀφοῦ τά θέλει, τά δέχομαι μέ ὅλη μου τήν καρδιά. Κι ἀφοῦ τά παραχωρεῖ, πάλι θά τά δεχθῶ μέ τήν ἴδια χαρά γιατί σίγουρα εἶναι γιά τό καλό μου, εἶναι μία δοκιμασία...

Ἡ ἀληθινή χριστιανική ζωή εἶναι τό νά εἴμαστε πάντα μέ τόν Χριστό·τό νά ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό κάθε στιγμή· νά πιάσουμε σφιχτά τό χέρι τοῦ Χριστοῦ καί νά Τόν ἀφήσουμε νά μᾶς πάει ὅπου Ἐκεῖνος θέλει· αὐτό μᾶς φέρνει τήν ἀληθινή χαρά, διότι τότε ζοῦμε σύμφωνα μέ τό θέλημά Του καί ὄχι σύμφωνα μέ τό θέλημά μας. Ἡ ἀληθινή ζωή ἡ κατά Θεόν ζωή ἐπιτυγχάνεται μέ τό νά ἀκολουθήσουμε τόν Χριστό: «Σύ δέ ἀκολούθει Μοι» μᾶς λέει. Μαζί μέ Μένα, μόνιμα θά νοιώθεις τήν ἀληθινή Χαρά, τήν Θεία Χάρη, τήν σιγουριά τῆς Θείας Προστασίας. Αὐθόρμητα θά σοῦ ξεπηδάει κάθε στιγμή ἕνα μόνιμο «Εὐχαριστῶ» γιά ΟΛΑ, κάθε στιγμή». Τήν Χαρά τοῦ Χριστοῦ θά πρέπει νά τήν φανερώσουμε πρῶτα μέ τή ζωή μας καί κατόπιν καί μέ τά λόγια μας. Τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι ἡ ὁδηγία γιά τήν εὕρεση τῆς ἀληθινῆς Χαρᾶς εἶναι τό κήρυγμα τῆς Ἀνάστασης, τῆς νίκης κατά τῆς ἁμαρτίας, τοῦ διαβόλου καί τοῦ θανάτου. Ἡ ἀλήθεια τῆς ἀνάστασης εἶναι ἡ πιό χαρούμενη ἀλήθεια πού ὐπάρχει, ἡ μόνη Ἀλήθεια : Ὁ ἀναστημένος Χριστος εἶναι ἡ αἰτία τῆς χαρᾶς μας καί τῆς ἀγάπης μας.
4)Ἡ Ἰεραποστολη ἀπαιτεῖ νά βγοῦμε ἀπό τήν καλοπέραση μας ἀπό τό «βόλεμά» μας. Ὁ Χριστός Μας, μᾶς εἶπε: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη». Κι ἐμεῖς...κλειστήκαμε στόν ἑαυτό μας. Πρέπει νά ἔχουμε πάντα ἀνοιχτά τά μάτια καί τά αὐτιά τῆς ψυχῆς γιά νά ἀκοῦμε τίς θεϊκές προσκλήσεις καί νά φανερώνουμε πάντα τόν Χριστό. Πρέπει πάντα νά εἴμαστε σέ θέση νά μᾶς χρησιμοποιεῖ ὁ Κύριος στό ἔργο Του: Ἡ ζωή μας πρέπει νά εἶναι μίμηση τῆς ζωῆς Του. Ἡ παρουσία μας πρέπει νά εἶναι κήρυγμα μετανοίας, προσευχῆς, εἰρήνης , χαρᾶς, ἀγάπης. Τίποτε τό κακό, τό ἐμπαθές, τό ἀκάθαρτο ἀλλά «ὅσα ἁγνά ,ὅσα ἅγια, ὅσα ἀγαπᾶ ὁ Θεός», αὐτά νά εἶναι τά στοιχεῖα τῆς προσωπικότητας, τῆς ὕπαρξής μας.
5)Πῶς πρέπει νά κάνουμε ἱεραποστολή;
Α)Μέ τήν ἰδέα ὅτι ἐμεῖς δέν κάνουμε τίποτε οὐσιαστικό καί Β)μέ τέλεια ἕνωση μέ τόν Κύριο:
Δέν ἐπιτρέπεται νά ὑπερηφανευόμαστε καί νά αὐτοθαυμαζόμαστε ὅτι τάχα βοηθοῦμε τούς ἀνθρώπους. Δέν βοηθοῦμε κανέναν. Δέν σώζουμε κανέναν. Ὀ Κύριος εἶναι ὁ μόνος Σωτήρ καί Ἐκεῖνος πού «ποιεῖ τά πάντα». Ἐκεῖνος εἶναι ἡ πηγή κάθε καλοῦ. Εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ταπείνωση γιά νά ἐπιτύχει ἡ ἱεραποστολή. Ἀλλά γιά νά ὑπάρχει ἡ ταπείνωση εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ὑπακοή. Σάν ὑπακοή ὁρίζεται ἠ ἐκκοπή τοῦ θελήματός μας καί τοῦ φρονήματός μας. Εἶναι ἐφαρμοσμένη ταπείνωση ἡ ὑπακοή. Ὅποιος θέλει νά φτάσει στήν ταπείνωση κόβει τό θέλημά του καί κάνει τό θέλημα τοῦ ἄλλου (τοῦ γέροντά του ἀλλά καί τοῦ ὁποιουδήποτε ἄλλου, παρεκτός ἁμαρτίας). Προσπαθεῖ ὁ ὑπάκουος ἐπίσης, νά ἀποβάλλει καί τό μάταιο φρόνημα , τήν ἰδέα ὅτι εἶναι «κάποιον τι» (αὐτή ἠ ἰδέα λέγεται οἴηση) καί νά πιστέψει ἀπόλυτα ὅτι εἶναι τό οὐδέν καί ὅτι κανένα καλό δέν μπορεῖ νά προέλθει ἀπ' αὐτόν παρά μόνο ἁμαρτίες.
Ἡ ταπείνωση τότε ἔρχεται στήν ψυχή τοῦ ὑπάκουου καί φέρνει μαζί της τή Θεία Χάρη διότι «Ὁ Θεός ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν». Μέ τή Θεία Χάρη «ἡ ὁποία τά ἀσθενῆ θεραπεύει καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ» κάθε ἔργο ἱεραποστολικό στερεώνεται, κάθε προσπάθεια πνευματική εὐοδοῦται. Πλούσιοι οἱ καρποί, μεγάλη ἡ συγκομιδή στόν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου. Ἄς θυμηθοῦμε τόν ἀπόστολο Πέτρο στό περιστατικό τῆς θαυμαστῆς ἁλιείας. Ἐπειδή ἔκανε ἀδιάκριτη ὑπακοή στό φαινομενικά παράλογο λόγο τοῦ Κυρίου νά ρίξει μέρα τά δίχτυα του ἐνῶ τήν προηγούμενη νύχτα δέν εἶχε πιάσει τίποτε, πλούσια ἦρθε ἡ εὐλογία στήν ἐργασία του. Ἄν καί μεῖς ἐπιθυμοῦμε τήν εὐλογία, τήν καρποφορία ,τήν εὐδοκίμηση στίς κάθε εἴδους προσπάθειές μας ἄς κάνουμε ὅ,τι κάνουμε ζητώντας εὐλογία , κάνοντας ὑπακόη. Ἄς θεωροῦμε χαμένο κάθε ἔργο ὅσο μεγάλο καί φαινομενικά ἐπιτυχημένο καί ἄν εἶναι, ἄν τό κάναμε μέ τό θέλημά μας, χωρίς νά ζητήσουμε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἐπισκόπου μας, τοῦ Πνευματικοῦ μας. Ἔτσι ἔχει τακτοποιήσει ὁ Θεός τά πράγματα μέσα στό Σῶμα Του, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ὅπως ὁ Ἴδιος ντύθηκε τήν ταπείνωση καί κατέβηκε στή γῆ, ἔτσι καί οἱ δικοί Του θέλει νά ἐγκομβωθοῦν τήνταπείνωση. Ἄν μιά μόνο ἁμαρτία, ἡ ὑπερηφάνεια κατέστρεψε τόν ὡραιότερο τῶν ἀγγέλων, ἔτσι καί μόνο μέ μιά ἀρετή, τήν ταπεινοφροσύνη μποροῦμε νά ξανακερδίσουμε ὅ,τι χάσαμε γιά τόν ἑαυτό μας, ἀλλά καί γιά τούς ἀδελφούς μας. Καί ὅπως μέ τήν παρακοή χάσαμε τόν παράδεισο ἔτσι μέ τήν ὑπακοή θά τόν ξανακερδίσουμε. Ἡ Ὑπακοή εἶναι μίμηση Χριστοῦ . Ὁ Κύριος «ἔγινε ὑπήκοος μέχρι θανάτου» στόν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα Του, «θανάτου δέ Σταυροῦ». Δηλ. πέθανε κυριολεκτικά στήν ὑπακοή ὁ Κύριος. Ὅποιος κάνει ὑπακοή, καί μάλιστα μέ ἀπόφαση καλλίτερα νά πεθάνει, παρά νά παρακούσει, μιμεῖται τόν Κύριο. Αὐτός λέει κάθε στιγμή αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριος στή Γεθσημανῆ: «Κύριε οὐχ ὡς ἐγώ θέλω, ἀλλ' ὡς Σύ». Γιαυτό καί κερδίζει πλούσια τήν θεϊκή εὐδοκία καί εὐλογία. Ὅπως τόν Χριστόν Μας, ὁ Θεός Πατέρας Τόν «ὑπερύψωσε καί Τόν προσκύνησαν τά ἐπουράνια καί τά ἐπίγεια καί τά καταχθόνια» ἔτσι καί τόν ταπεινό καί ὑπάκουο ἄνθρωπο τόν εὐλογεῖ πλούσια ὁ Θεός (τόν εὐλογεῖ καί μέ τά δυό Του χέρια, ἔλεγε κάποιος ἁγιασμένος γέροντας) καί τόν τιμοῦν οἱ πάντες. Διότι αὐτός ἔγινε ὅπως τά μικρά παιδιά γιά τά ὁποῖα εἶπε ὁ Κύριος ὅτι εἶναι τά πρότυπά μας: «Ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν». Ὁ ταπεινός εἶναι ἀληθινά «πτωχός τῷ πνεύματι» δηλ. ἔχει φτωχή ἰδέα γιά τόν ἑαυτό του ,τήν λογική του ,τήν κρίση του. Ἔτσι ἐντελῶς ἀβίαστα ὑπακούει στήν ὁδηγία τοῦ πνευματικοῦ του καί ἀσφαλιζεται μέ τήν εὐχή καί εὐλογία του.Δύο ἀκόμη σημεῖα γιά τό πῶς πρέπει νά γίνεται ἡ ἱεραποστολή: Γ)Μέ πνεῦμα προσφορᾶς καί Δ)Μιλᾶμε κυρίως μέ τήν ζωή μας...Ἄς τά μελετήσουμε:
Γ) Ἡ ἱεραποστολή πρέπει νά γίνεται μέ πνεῦμα προσφορᾶς. Ἀνιδιοτελῶς. Χωρίς νά ἀποσκοποῦμε σέ κανένα ἴδιον ὄφελος ἤ συμφέρον. Χωρίς νά ἐπιδιώκουμε καμμία εὐγνωμοσύνη, ἀναγνώριση ἀπό τούς ἀνθρώπους, κοσμική φήμη ἤ ἠθική ἱκανοποίηση. Πρέπει νά δίνουμε καί νά μήν περιμένουμε τίποτε. Οὔτε νά στενοχωριόμαστε γιά τό ἄν οἱ ἄλλοι δέχονται τήν προσφορά μας ,τήν ἀγάπη μας· οὔτε ἀκόμη καί ἄν μᾶς τήν γυρίζουν πίσω ἤ τήν ἀφήνουν ἀναξιοποίητη. Διότι ὁ μισθός μας θά ἔλθει ἀπό τόν Κύριο. «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου», «ἰδού ὁ δοῦλος σου Κύριε», πρέπει νά εἴμαστε ἕτοιμοι νά λέμε κάθε στιγμή, ὅ,τί καί ἄν μᾶς κοστίσει. Ἐμεῖς πρέπει νά εἴμαστε κάθε στιγμή ἐκεῖ πού εἶναι καί ὁ Κύριος: «Ὅπου εἰμί ἐγώ ἐκεῖ καί ὁ διάκονος ὁ ἐμός ἔσται» μᾶς εἶπε. Ἐμεῖς θά δίνουμε, θά δίνουμε καί τίποτε ἄλλο....Ὅλα τά ἄλλα εἶναι στά δικά Του χέρια. Ἐμεῖς θά σπέρνουμε τό λόγο Του καί θά σκορπίζουμε τήν ἀγάπη Του πρός πάντας, χωρίς ὅρια ,χωρίς διακρίσεις καί χωρίς νά περιμένουμε καμμιά ἀνταπόδοση γιά τόν ἑαυτό μας. Ὅπως καί Ἐκεῖνος «βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους, πονηρούς καί ἀγαθούς...» καί βεβαίως χωρίς νά ἀποσκοπεῖ σέ κανένα «ἴδιον ὄφελος παρά μόνο ἀπό ἄπειρη καθαρή ἀγάπη. Πρέπει νά προσπαθοῦμε καί νά μήν δεσμευόμαστε καί ἀπογοητευόμαστε ἀπό τό ἀποτέλεσμα. Δέν πρέπει νά μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἀνταπόκριση τοῦ ἄλλου ἤ τό κέρδος πού θά ἔχουμε ἤ δέν θά ἔχουμε. Ἄς κάνουμε ταπεινά ὅ,τι μᾶς ὑπαγορεύει ἡ συνείδησή μας καί τά ὑπόλοιπα εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ.
Δ)Πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι: «μιλᾶμε κυρίως μέ τήν παρουσία μας κι ὄχι τόσο μέ τά λόγια μας». Οἱ ἄλλοι δέν προσέχουν τόσο αὐτό πού λέμε, ὅσο αὐτό πού ζοῦμε, αὐτό πού ἐκπέμπουμε. Δέν ἔχει τόσο σημασία τό τί θά κάνουμε ὅσο, τό ποιοί εἴμαστε καί τί φανερώνουμε μέ τήν ὅλη μας ὕπαρξη-παρουσία στούς ἄλλους.
Τελικά μόνο ἡ ἀγάπη μας μιλάει, ἡ προσευχή μας καί ...λιγότερο τά λόγια μας. Κανένας δέν μπορεῖ ἀληθινά καί ὁλοκληρωμένα νά δείξει ἤ νά διδάξει κάτι στόν ἄλλον, ἐκτός ἀπό τόν Θεό. Μόνο Αὐτός μπορεῖ νά βοηθήσει αὐτούς πού Τόν ἀναζητοῦν. Ἀπό μέρους μας ἑπομένως χρειάζεται πολλή προσευχή ἡ ὁποία καί καλεῖ τόν Θεό, ὥστε νά ἐνεργήσει γιά τήν σωτηρία ὅλων μας. Γιά νά ἔχουμε ὅμως ἀληθινή ἀγάπη καί ζωντανή προσευχή πρέπει νά ἔχουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀφοῦ στοιχεῖα τοῦ καρποῦ Του εἶναι αὐτά :«Ὁ δέ καρπός τοῦ Πνεύματος ἐστίν ἀγάπη ,χαρά ,εἰρήνη...» καί «οὐδείς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν εἰμή ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ». Τό Ἅγιο Πνεῦμα γνωρίζουμε ὅτι ἔρχεται στούς καθαρούς καί στούς ταπεινούς, στούς ὑπάκουους, ὅπως ἦταν ἡ Παναγία μας, πού εἶπε τό «ἰδού ἡ δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά τό ῥῆμα σου». Ἑπομένως κι ἐμεῖς, γιά νά ἔχουμε ἐνεργό μέσα μας τό Ἅγιο Πνεῦμα θά πρέπει νά ταπεινωθοῦμε διά τῆς ὑπακοῆς. Ἡ ταπείνωση θά «ἀναγκάσει» τόν Θεό, θά Τόν «ὑποχρεώσει» νά μᾶς βοηθήσει. Ἡ ταπείνωση θά μᾶς γεμίσει μέ τή Θεία Χάρη, μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἔτσι θά ἐπιτευχθεῖ τό νά γίνουμε ἀγάπη καί προσευχή (ὄχι μόνο νά δείχνουμε ἀγάπη ἤ νά κάνουμε προσευχή). Τότε ἀληθινά θά βοηθήσουμε τούς ἀδελφούς μας πού ἀναζητοῦν τόν Κύριο.
Πρέπει,τελικά καί συμπερασματικά, γιά νά κάνουμε σωστή ἱεραποστολή, ἤ πιό σωστά γιά νά γίνουμε ἱεραποστολή, θά πρέπει νά μάθουμε νά προσευχόμαστε ἀληθινά. Θά πρέπει νά γίνουμε λατρευτικά ὄντα ὅπως εἶναι καί ὁ προορισμός μας. Λατρεία εἶναι ὁ ὕψιστος βαθμός τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό. Ὅταν λατρεύουμε ἀληθινά, γινόμαστε ἀγάπη· γίνόμαστε ἕνα μέ τό Θεό καί μέ τούς πάντες. Τότε κάνουμε ἀληθινή ἱεραποστολή, διότι ἑνωνόμαστε μέ ὅλους καί ὅλοι δέχονται τήν πρόσκληση καί τήν πρόκληση νά ἐνταχθοῦν σ’ αὐτήν τήν ἑνότητα μέ τό Θεό. Τότε ἐμπνέονται καί ἑλκύονται οἱ ἄνθρωποι. Ἡ ὀρθόδοξη ἱεραποστολή ἔτσι πραγματοποιήθηκε. Οἱ ἱεραπόστολοι κήρυτταν μέ τά λόγια τους ἀλλά κυρίως μέ τήν ὅλη τους παρουσία, μέ τήν ἀγάπη τους ἐνῶ συγχρόνως ἐξέπεμπαν τήν Θεία Χάρη μέ τήν ὁποία καί θαυματουργοῦσαν. Ἔχτιζαν μιά ἐκκλησία καί τελοῦσαν τίς ἀκολουθίες καί τήν θεία Λειτουργία. Ὁ κόσμος «βλέποντας», γευόμενος τόν Θεό καί τήν Θεία Χάρη, τήν Θεία Εἰρήνη καί Χαρά, καταλάβαινε βιωματικά ποῦ εἶναι ἡ Ἀλήθεια, ποῦ εἶναι ὁ Θεός. Θυμοῦμαι ἕναν νεαρό Ἀφρικανό, πρώην Καθολικό, ὁ ὁποῖος μᾶς διηγεῖτο ὅτι ἀκριβῶς, ἑλκύσθηκε στήν ὀρθοδοξία, ὅταν κάποτε μπῆκε σ' ἕναν ὀρθόδοξο ναό σέ ὥρα Λατρείας. Ἔζησε ἔκπληκτος τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ πού ποτέ ὥς τότε δέν εἶχε ζήσει στό Ρωμαιοκαθολικισμό. Ἀντίθετα μέ τά ἄλλα δόγματα- χριστιανικές αἱρέσεις ,πού ἔρριχναν καί ρίχνουν τό κύριο βάρος στήν λογική, στήν ἐξωτερική δράση καί στό κήρυγμα, ἡ ὀρθοδοξία καλεῖ σέ μιά βιωματική καί ὄχι νοησιαρχική προσέγγιση τοῦ Θεοῦ. Καί αὐτή γίνεται μέ τή Λατρεία. Στήν ὀρθοδοξία «παθαίνουμε, δέν μαθαίνουμε τά θεῖα». Ὁ κόσμος καί ὁ κάθε ἄνθρωπος ἄλλάζει ὄχι τόσο μέ τά λόγια ὅσο καί κυρίως μέ τή Θεία Χάρη. Καί αὐτή ἔρχεται μέ τήν ὑπακοή στήν Ἐκκλησία, στόν πνευματικό μας· ἔρχεται μέ τά Μυστήρια, μέ τή Θεία Λειτουργία, μέ τή Λατρεία. Ὅσο πιό πολύ καί μεῖς ζοῦμε τό μυστήριο τῆς ὑπακοῆς καί τή Λατρεία μας, τόσο πιό πολύ ἡ Θεία Χάρη ἐνεργοποιεῖται καί ἐνεργεῖ μέσα μας καί δι’ ἡμῶν. Τόσο περισσότερο καί ἀκριβέστερα φανερώνουμε τόν Χριστό· τόσο πιό πολύ πνεῦμα προσφορᾶς καί ἀγάπης ἀνιδιοτελοῦς ἀποκτοῦμε καί τόσο πιό ἀποτελεσματικά δροῦμε στόν ἀμπελῶνα Του. Ἀμήν! Γένοιτο!

Πηγή :hristospanagia.blogspot.com

Ιεραποστολή στην Άπω Ανατολή: το χωρίς τέλος αγκάλισμα του πονεμένου ανθρώπου

Oι φωτογραφίες που δημοσιεύονται είναι από τα Ιεραποστολικα κλιμάκια στο Medan της Σουμάτρας(υπεύθυνοι π.Χρυσόστομος Manalu και πρεσβυτέρα Ελισάβετ) και στο Boyolali της Ιάβας.(Υπεύθυνος π.Μεθόδιος)
Η αγάπη μας για τον συνάνθρωπο αλλά και η πραγματοποίηση της εντολής του αναστημένου Κυρίου μας «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» δεν μπορεί παρά να μας υπενθυμίζει συνεχώς το χρέος που έχουμε. Το έργο μας είναι τεράστιο και η υποχρέωση την οποία έχουμε λάβει εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες από πολύ νωρίς με το μήνυμα του Ευαγγελίου για την αγάπη, την θυσία και την προσφορά, οφείλουμε να το πραγματώσουμε. Τι μεγαλύτερη λοιπόν πραγματοποίηση αυτής της δωρεάς που είχαμε αλλά και της εντολής του Κυρίου από το να βρεθούμε όχι μόνο στην πατρίδα μας, αλλά και σε χώρες που υποφέρουν από μαγεία, την πολυθεΐα, προπάντως όμως από την ανάγκη και υλικών αγαθών, να τους βοηθήσουμε ούτως ώστε να αντιμετωπίσουν τη ζωή, να έχει μια ποιότητα η ζωή τους και επίσης να βρουν την αλήθεια και να πορευτούν σαν ολοκληρωμένοι πλέον άνθρωποι στην κοινωνία; Αυτό το χρέος λοιπόν το πραγματοποιούμε με ποικίλους τρόπους είτε όσοι έχουν την ιδιαίτερη ευλογία να βρεθούν στην πρώτη γραμμή, δηλαδή σ’ αυτές τις χώρες της ιεραποστολής- που είναι όμως πολύ δύσκολο- και είναι ήρωες πραγματικά αυτοί που βρίσκονται εκεί, είτε στην Αφρική είτε στην Ασία, αλλά και επίσης να μπορέσουν να βοηθήσουν για να ξεπεραστούν όλες αυτές οι δυσκολίες τις οποίες έχουν.














Οι αρρώστιες λέπρα και το AIDZ θερίζουν, η θνησιμότητα πολύ μεγάλη από μικρή ηλικία, πόσιμο νερό και αυτό είναι περιζήτητο. Αν και είναι πλούσιες χώρες εν τούτοις δυστυχώς εμείς οι δήθεν πολιτισμένοι και κυρίως οι αποικιοκράτες που πήγαν, εξακολουθούν και τους πιέζουν να μείνουν σ’ αυτή την κατάσταση. Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή έρχεται να βοηθήσει τους ανθρώπους, να αναγεννηθούν, να αναθαρρήσουν, να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν υπεύθυνα τη ζωή τη δική τους και των παιδιών τους. Να δημιουργήσουν μια καλύτερη κοινωνία και να ξεπεράσουν τις υλικές ανάγκες που έχουν και είναι πάρα πολλές αλλά επίσης και να μπορέσουν να βρουν το δρόμο εκείνο που δημιουργεί τον ολοκληρωμένο άνθρωπο που δημιουργημένος κατ’ εικόνα Θεού οφείλει να αγωνιστεί, αναπτύσσει τα χαρίσματα που έχει και μαζί με τη Χάρη του Θεού οδηγείται προς την αγιότητα. Για να δημιουργήσουμε μια καλύτερη κοινωνία, ανθρωπινότερη».

Ο γέροντας Παίσιος μιλάει για την ταπείνωση του ανθρώπου


Η ταπείνωση έχει μεγάλη δύναμη και διαλύει τον διάβολο. Είναι το πιο δυνατό σόκ για τον διάβολο. Όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ο διάβολος. Και όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν πειρασμοί. Μια φορά ένας ασκητής ζόρισε ένα ταγκαλάκι να πή το " Αγιος ο Θεός ...;"; Είπε το ταγκαλάκι " Αγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος";, " ελέησον ημάς" δεν έλεγε. Πές: " ελέησον ημάς"! Τίποτε! Αν το έλεγε, θα γινόταν Άγγελος. Όλα τα λέει το ταγκαλάκι, το ελέησόν με" δεν το λέει, γιατί χρειάζεται ταπείνωση. Το " ελέησον με" έχει ταπείνωση, και δέχεται η ψυχή το μεγάλο έλεος του Θεού που ζητάει.
Ό,τι και να κάνουμε, ταπείνωση-αγάπη-αρχοντιά χρειάζεται. Τα πράγματα είναι απλά. Εμείς τα κάνουμε δύσκολα. Όσο μπορούμε, να κάνουμε ό,τι είναι δύσκολο στον διάβολο και εύκολο στον άνθρωπο. Η αγάπη και η ταπείνωση είναι δύσκολες στον διάβολο και εύκολες στον άνθρωπο. Και ένας φιλάσθενος που δεν μπορεί να κάνει άσκηση, μπορεί να νικήση τον διάβολο με την ταπείνωση. Σε ένα λεπτό μέσα μπορεί ο άνθρωπος να γίνη Άγγελος ή ταγκαλάκι. Πώς; Με την ταπείνωση ή την υπερηφάνεια. Τι, μήπως χρειάσθηκαν ώρες γι ανα γίνη ο Εωσφόρος από Άγγελος διάβολος; Μέσα σε δευτερόλεπτα έγινε. Ο ευκολώτερος τρόπος για να σωθούμε, είναι η αγάπη και η ταπείνωση. Γι΄αυτό από την αγάπη και την ταπείνωση να αρχίσουμε και μετά να προχωρήσουμε στα άλλα.

Ποιός είναι ο πιο σύντομος δρόμος στην απόκτηση των αρετών ;

Τίποτε άλλο δεν σκοτίζει το νου, λέει ο Μέγας Βασίλειος, όσο η πονηρία, και τίποτα δε φωτίζει το νου, όσο η ανάγνωση στην ησυχία. Τίποτε δεν οδηγεί πιο γρήγορα στον πόνο της ψυχής, όσο η ενθύμηση του θανάτου. Τίποτε δεν οδηγεί σε αφανή προκοπή, όσο η αυτομεμψία και το κόψιμο των θελημάτων· ούτε σε αφανή απώλεια, όσο η οίηση και η αυταρέσκεια. Τίποτε δεν προξενεί την αποστροφή του Θεού και την τιμωρία του ανθρώπου, όσο ο γογγυσμός· ούτε την ευκολία στην αμαρτία, όσο η σύγχυση και η πολυλογία. Δεν υπάρχει άλλος συντομότερος δρόμος για την απόκτηση της αρετής, από τη μόνωση και τη συγκέντρωση του νου. Ούτε για την ευγνωμοσύνη και την ευχαριστία, από τη μελέτη των δωρεών του Θεού και των δικών μας αμαρτιών. Ούτε για την αύξηση των ευεργεσιών, από τον έπαινό τους. Τίποτε άλλο δεν προσφέρει τόσο συχνά σωτηρία ακούσια, όσο οι πειρασμοί. Ούτε υπάρχει πιο σύντομος δρόμος προς το Χριστό, δηλαδή προς την απάθεια και τη σοφία του Πνεύματος, από το βασιλικό δρόμο, εκείνον δηλαδή που σε όλα απέχει από υπερβολές και ελλείψεις.

Ούτε άλλη αρετή μπορεί να επιτύχει το θείο θέλημα τόσο, όσο η ταπεινοφροσύνη και η εγκατάλειψη κάθε δικού μας νοήματος και θελήματος. Ούτε υπάρχει άλλος συνεργός σε κάθε καλό έργο, σαν την καθαρή προσευχή. Ούτε άλλο εμπόδιο για απόκτηση των αρετών, σαν τον περισπασμό και το μετεωρισμό της διάνοιας, έστω κι αν είναι σε πολύ μικρό βαθμό.
Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός, Βιβλίο Πρώτο, στη Φιλοκαλία, τόμος Γ΄, Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας

H συμβολή των Αγίων Αποστόλων στην ζωή και το έργο της Εκκλησίας

Του κ. Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου -Καθηγητού

Στις 30 Ιουνίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει με ξεχωριστή λαμπρότητα τη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων. Βεβαίως υπάρχουν και οι προσωπικές μνήμες τους σε διάφορες ημερομηνίες του έτους, αλλά με αυτόν τον συλλογικό εορτασμό τιμάται σύμπασα η χορεία των μεγάλων αυτών ανδρών, οι οποίοι ως συνεχιστές του σωτηριώδους έργου του Κυρίου επί της γης, έστρεψαν τον ρου της ιστορίας και άλλαξαν κυριολεκτικά την μορφή του κόσμου! Εμείς ως συνειδητό εκκλησιαστικό σώμα γνωρίζουμε την ανεκτίμητη προσφορά τους στην εδραίωση και επέκταση της Εκκλησίας στον κόσμο και γι'; αυτό με την ευκαιρία της σεπτής τους εορτής τους εναποθέτουμε τη βαθιά μας ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες μας.
Οι ιερές μορφές τους είναι ιστορημένες σε περίοπτες θέσεις στους ναούς μας και η μνεία και αναφοράς τους στις ιερές ακολουθίες είναι συχνές, διότι αυτοί αποτελούν τη σπουδαιότερη αγιολογική χορεία της Εκκλησίας μας. Χάρη στο δικό τους τιτάνιο αγώνα, τις αφάνταστες προσωπικές τους θυσίες, θεμελιώθηκε η Εκκλησία στον κόσμο, μέσα σε ένα εξαιρετικά εχθρικό για την εν Χριστώ σωτηρία και αλήθεια περιβάλλον. Επισφράγισμα του έργου τους υπήρξε ο εμποτισμός του με το αίμα τους. Στο σύνολό τους έδωσαν και αυτή τη ζωή τους για τον ευαγγελισμό του κόσμου.
Είναι πάντως γεγονός πως πολλοί χριστιανοί γνωρίζουν ελάχιστα για τα πρόσωπα και το έργο των αγίων Αποστόλων. Η σύντομη αυτή εργασία έχει ως στόχο να κάμει γνωστές τις προσωπικότητες και το έργο τους. Το έχουμε τονίσει πολλές φορές πως ο συνειδητός χριστιανός δεν είναι παθητικός οπαδός και ουραγός κανενός αρχηγού, αλλά ενεργό κύτταρο του εκκλησιαστικού σώματος με γνώση, γνώμη και δημιουργική πρωτοβουλία στη ζωή της Εκκλησίας. Έτσι θέλει τον πιστό η αγιοπατερική και ελληνορθόδοξη παράδοσή μας.
Η λέξη απόστολος σημαίνει τον απεσταλμένο. Εν προκειμένω Απόστολοι ονομάσθηκαν οι εκλεγμένοι και καλεσμένοι από τον Κύριο μαθητές Του να συνεχίσουν το σωστικό Του έργο, μετά την εις τους ουρανούς Ανάληψή Του. Επίσης, σύμφωνα με την χαρακτηριστική Του προτροπή έγιναν οι μάρτυρες της Αναστάσεώς Του «έως εσχάτου της γης» ( Πράξ.1,8). Η εκλογή και η κλήση των Αποστόλων, οι οποίοι ως την Πεντηκοστή καλούνταν μαθητές, έγινε αμέσως με την αρχή της δημόσιας δράσης του Κυρίου, στη Γαλιλαία. Ευθύς μετά τη Βάπτισή Του κατευθύνθηκε στις όχθες της λίμνης Γενησαρέτ, όπου απευθύνθηκε στους εκεί αλιείς, στους οποίους είπε: «δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ.4,20). Αυτοί «ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ» (Ματθ.4,21). Άλλοι «αφέντες τον πατέρα αυτών Ζεβεδαίον εν τω πλοίω μετά των μισθωτών απήλθον οπίσω αυτού» (Μαρκ.1,20).
Οι μαθητές ορίσθηκαν από τον Κύριο σε τρεις κύκλους ήτοι: τον στενό κύκλο των δώδεκα, τον ευρύτερο κύκλο των εβδομήκοντα και τον ευρύτατο κύκλο των πολυπληθών φίλων Του. Μεγαλύτερη σημασία είχε ο κύκλος των δώδεκα. Αυτοί βρισκόταν πλησίον Του και σ'; αυτούς αποκάλυψε τα μυστήρια του Θεού. Αυτοί έλαβαν την ειδική χάρη της ιεροσύνης να επιτελούν τις αγιαστικές και λειτουργικές πράξεις της Εκκλησίας και να τη μεταδίδουν στους διαδόχους τους. Αυτοί είχαν την τιμή να ορισθούν ως οι κατ'; εξοχήν συνεχιστές του έργου Του, διότι μόνο σε αυτούς είπε: «Εγώ εξελεξάμην υμάς, και έθηκα υμάς ίνα υμείς υπάγετε και καρπόν φέρητε, και ο καρπός υμών μένη» (Ιωάν.15,16). Μετά τη Ανάσταση τους κατέστησε επίσημα διαδόχους του έργου Του: «καθώς απεσταλκέ με ο Πατήρ, καγώ πέμπω υμάς. Και τούτο ειπών ενεφύσησε και λέγει αυτοίς΄ λάβετε Πνεύμα Άγιον΄ αν τινών αφήτε τας αμαρτίας αφίενται αυτοίς, αν τινών κρατήτε , κεκράτηνται» (Ιωάν.20,21). Επίσης στο όρος της Γαλιλαίας, όπου είχαν συναχθεί οι έντεκα μαθητές, λίγο πριν την Ανάληψη τους είπε: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντας αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ.28,19-20).
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν επέλεξε τους Αποστόλους Του από την ελίτ της τότε αριστοκρατίας, ή από τις τάξεις των πολιτικά ισχυρών, των οικονομικά δυνατών, ή τους κλειστούς κύκλους της διανόησης, διότι η διαφθορά, η κατάπτωση και η έπαρση ήταν το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των ανθρώπων. Αντίθετα τους επέλεξε από τους άσημους, αδύναμους και αγράμματους ανθρώπους, οι οποίοι βίωναν την δυστυχία και την κακοδαιμονία της πτώσεως και της αμαρτίας καλλίτερα από τους πρώτους και καλλιεργούσαν έντονα στην ψυχή τους την προσδοκία της από το Θεό απολυτρώσεως. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του αποστόλου Παύλου: «Επειδή γαρ εν τη σοφία του Θεού ουκ έγνω ο κόσμος δια της σοφίας τον Θεόν ...; τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη, και τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνη τα ισχυρά και τα αγενή του κόσμου και τα εξουθενημένα εξελέξατο ο Θεός, και τα μη όντα, ίνα τα όντα καταργήση, όπως μη καυχήσηται πάσα σάρξ ενώπιον του Θεού.» (Α΄Κορ.1,21-29). Η άσημη προέλευση των Αποστόλων είναι από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια ως σήμερα σημείο αναφοράς όλων των πολεμίων του Χριστιανισμού, ως δήθεν θρησκεία των παρακατιανών ανθρώπων. Η σάπια ψευτοδιανόηση θα ήθελε έναν Χριστιανισμό «φιλοσοφικό», ο οποίος θα έδινε έναυσμα για ανώφελες συζητήσεις στους κλειστούς κύκλους των «πνευματικών ανθρώπων», αποκομμένο από τον αγιαστικό και σωστικό του ρόλο. Επειδή αυτός δεν ταιριάζει στα δικά τους μέτρα, γι'; αυτό απορρίπτεται από αυτούς και πολεμείται λυσσαλέα σε όλες τις εποχές!
Το Άγιο Πνεύμα κατά την αγία ημέρα της Πεντηκοστής (Πραξ.2ο κεφ.) μεταμόρφωσε τους άσημους, δειλούς και αγραμμάτους ψαράδες σε σοφούς άνδρες, σε πανίσχυρες προσωπικότητες, σε ολόφωτες υπάρξεις, οι οποίοι καταύγασαν την οικουμένη. Η συγκλονιστική εμπειρία της Αναστάσεως του Κυρίου και η επέλευση της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος έδωσαν σε αυτούς αφάνταστη ορμή. Διασκορπίστηκαν σε όλον τον κόσμο για να διαλαλήσουν το νέο, ελπιδοφόρο και σωτήριο μήνυμα της εν Χριστώ απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους. Οι πυρωμένες από θείο ζήλο καρδιές τους και το φλογερό τους κήρυγμα έκαναν τις καρδιές των ανθρώπων να δονούνται από λαχτάρα για λύτρωση. Ο σπόρος του Ευαγγελίου ρίχνονταν από αυτούς τους άοκνους και θείους εργάτες σε κάθε μέρος της οικουμένης και αύξανε θεαματικά.
Τα σκοτάδια της πλάνης διαλύονταν με το άκουσμα της ευαγγελικής αλήθειας. Οι δεισιδαίμονες τυραννικές αντιλήψεις παραμερίζονταν μπροστά στην πνευματική ελευθερία του χριστιανικού μηνύματος. Οι ασήμαντοι αυτοί αλιείς της Γαλιλαίας έστρεψαν την ιστορία του κόσμου στον δρόμο της ανθρωπιάς, του πολιτισμού και της προόδου. Οι ταπεινοί και καταφρονημένοι άνθρωποι της παλαιάς εποχής, οι οποίοι δεν είχαν μεγαλύτερη αξία από εκείνη των ζώων και των πραγμάτων, αναδείχτηκαν, χάρις στο κήρυγμα εκείνων, για πρώτη φορά ως ανθρώπινες αξίες και ακόμα περισσότερο, ως ζωντανές εικόνες του Θεού! Πολλοί ισχυροί κατάλαβαν ότι η εγκόσμια ισχύς τους δεν είχε πραγματική αξία και γι'; αυτό την αποποιήθηκαν. Μια νέα πρωτόγνωρη παγκόσμια αδελφότητα γεννήθηκε στον κόσμο, η Εκκλησία του Χριστού, ως μια νέα πραγματικότητα αγάπης και συναδελφώσεως των ανθρώπων και των λαών μέσα στον απάνθρωπο κόσμο της αμαρτίας και του κακού, ως μέσον σωτηρίας και απολυτρώσεως από την δουλεία της αμαρτίας και της φθοράς.
Η ανθρωπότητα και ο σύγχρονος πολιτισμός οφείλει μεγάλη ευγνωμοσύνη στους αγίους Αποστόλους. Ό,τι δεν κατόρθωσε η διανόηση και η δύναμη του αρχαίου κόσμου, το κατόρθωσε η χορεία των Μαθητών και Αποστόλων του Χριστού. Όμως ο κόσμος, δυστυχώς, όχι μόνο δεν εκτίμησε την προσφορά τους, αλλά το αντίθετο, έκαμε ό,τι μπορούσε για να ματαιώσει και να γκρεμίσει ό,τι εκείνοι έκτιζαν. Ο απόστολος Παύλος περιέγραψε πολύ παραστατικά τις δυσκολίες της αποστολής τους ως εξής: «ημάς τους αποστόλους εσχάτους απέδειξεν, ως επιθανατίους, ότι θέατρον εγεννήθημεν τω κόσμω, και αγγέλοις και ανθρώποις, ημείς μωροί δια Χριστόν, υμείς φρόνιμοι εν Χριστώ, ημείς ασθενείς, υμείς δε ισχυροί ΄υμείς ένδοξοι, ημείς δε άτιμοι. Άχρι της άρτι ώρας και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν και κοπιώμεν εργαζόμενοι ταις ιδίαις χερσί΄ λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν΄ ως περικαθάρματα του κόσμου εγεννήθημεν, πάντων ερίψημα έως άρτι» (Α΄Κορ.4,9-13). Οι μύριες αυτές δυσκολίες, οι κακουχίες, οι κόποι και προπαντός οι απάνθρωποι διωγμοί δεν τους πτόησαν. Το έργο τους καρποφορούσε, διότι το αύξανε το ενοικούν στην Εκκλησία Άγιο Πνεύμα (Ιωάν.15,26).
Το έργο των αγίων Αποστόλων συνεχίστηκε και συνεχίζεται δια των διαδόχων αυτών. Σε κάθε μέρος, όπου ίδρυαν τοπικές εκκλησίες, χειροτονούσαν επισκόπους και πρεσβυτέρους για να συνεχίσουν το έργο τους. Γράφει ο άγιος Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων, το κατ'; εξοχήν βιβλίο της ιεραποστολής της Εκκλησίας μας: «Χειροτονήσαντες δε αυτοίς πρεσβυτέρους κατ'; εκκλησίαν και προσευξάμενοι μετά νηστειών παρέθετο αυτούς τω Κυρίω, εις ον πεπιστεύκασι» (Πράξ.14,23). Αυτή η αδιάκοπη διαδοχή συνεχίζεται ως σήμερα και χαρακτηρίζεται ως αδιάκοπη διαδοχή προσώπων και πίστεως και γι'; αυτό ονομάζεται η Εκκλησία μας Αποστολική. Όλοι λοιπόν όσοι εργάζονται στην Εκκλησία του Χριστού, κληρικοί και λαϊκοί συνεχίζουν κατ'; ουσίαν το έργο των αγίων Αποστόλων. Τόσο μεγάλο είναι το έργο που επιτελούν! Όλοι εμείς οι πιστοί του Χριστού και προσκυνητές της σεπτής εορτής των Αγίων Αποστόλων, των «Συνεργών του Χριστού» (Β΄Κορ.6,1), έχουμε χρέος να αποδίδουμε σε αυτούς την αρμόζουσα τιμή, διότι η αγία μας Εκκλησία είναι θεμελιωμένη πάνω σε αυτές τις μεγάλες προσωπικότητες. Αυτό το βεβαιώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος είδε στην Αποκάλυψη την θριαμβεύουσα εν ουρανοίς Εκκλησία του Χριστού, θεμελιωμένη επί «θεμελίους δώδεκα και επ'; αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του Αρνίου» (Αποκ.10,21).
πηγή:http://forum.athos.gr

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Η Ιερά μας Μητρόπολη εορτάζει και πανηγυρίζει έναν απο τους τοπικούς της Αγίους

Το χωριό Τρύφου στην επαρχία Ξηρομέρου είναι διάχυτο από παραδόσεις ενός Αγίου, που αν και έχει σκληρή ονομασία, όμως είναι Άγιος. Η περιοχή του Τρύφου είναι η περιοχή όπου έζησε τα χριστιανικά χρόνια της μετάνοιάς του. Η ιστορία του Τρύφου είναι συνδεδεμένη με τον Άγιο Βάρβαρο τόσο, που οι κάτοικοι τον θεωρούν άγιο της οικογένειάς τους και προστάτη τους.
Βρισκόμαστε στα 820 – 829, όταν η Εκκλησία δοκιμάζεται από την εικονομαχία και Βυζαντινός αυτοκράτορας ήταν ο Μιχαήλ Τραυλός. Ο Άγιος δεν ήταν χριστιανός από τη νηπιακή του ηλικία. Αποτελούσε μέλος πειρατικής συμμορίας από τη χώρα των Άφρων. Ήταν ‘’ρωμαλέος και αιθιόψ τη μορφή΄΄. Η αιμοβόρα τακτική ληστρική ομάδα των Αράβων στην οποία ανήκε έκαναν επιδρομές στα μέρη της Αραβίας, της Αυγύπτου και της Παλαιστίνης καθώς και στη Σικελία, την Κρήτη και την Ήπειρο. Από την Ήπειρο πέρασαν στο στενό του Ακτίου μπήκαν στον Αμβρακικό κόλπο και προχώρησαν στην Ακαρνανία, ειδικότερα στην περιοχή του Ξηρομέρου, και κυρίως στο βουνό Περγαντί. Οι πειρατές αν άγρια θηρία λήστευαν και σκότωναν τους Ακαρνάνες. Η συμφορά ήταν μεγάλη και οι ζημιές ανυπολόγιστες. Οι Ακαρνάνες όμως αντέδρασαν δυναμικά. Η μεγάλη μάχη έγινε στο χωριό Δραγαμέστο, σημερινό Καραϊσκάκη και με πολλή γενναιότητα κατάφεραν οι Ακαρνάνες να νικήσουν τους πειρατές. Δεν φονεύτηκαν όμως όλοι. Σώθηκε μόνο ένας, ο Βάρβαρος, καθώς κρύφτηκε σε ένα αμπέλι. Ο Θεός γνώριζε πως ο Βάρβαρος μετά από τη σωματική του σωτηρία θα έβρισκε και την ψυχική. Από τη μέρα εκείνη ο Βάρβαρος ζούσε σε σπηλιές και δύσβατα μέρη στα βουνά της Ακαρνανίας και οι συνθήκες αυτές τα έκαναν ακόμη πιο σκληρό και ανάλγητο. Έγινε ο φόβος και τρόμος της περιοχής, κάνοντας επιδρομές σε ανύποπτους αγρότες. Η φήμη του απλώθηκε παντού, λεγόταν ότι έτρωγε ανθρώπινες σάρκες και όσο και να προσπάθησαν να τον συλλάβουν οι Ακαρνάνες. Είχε σκληρυνθεί η καρδιά του Βαρβάρου και δεν υπολόγιζε τίποτα. Ο θεός όμως Δε θέλει το θάνατο του αμαρτωλού, έτσι δεν ήταν δυνατό ν΄ αφήσει και τον Βάρβαρο μέσα στην πλάνη. Θέλει με τα δίχτυα της αγάπης του να του αγριεύσει.


Στην φωτογραφία διακρίνεται ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κκ ΚΟΣΜΑΣ, ως ιεροκύρηκας τότε της Μητροπόλεώς μας, ο νυν Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητροπόλεώς μας π Επιφάνιος δεξιά στην εικόνα και ο π Παύλος Ντανάς αριστερά
Κάποια μέρα είδε ο Βάρβαρος από μακριά τον ιερέα του χωριού Τρύφου π. Ιωάννη Νικοπολίτη να μπαίνει στον Ναό του Αγίου Γεωργίου, που βρισκόταν στην περιοχή Νύσσα για να τελέσει τη Θ. Λειτουργία. Κατέστρωσε το σχέδιο να ληστέψει τον ευλαβή ιερέα και να τον φονεύσει.Άργησε όμως να φτάσει στην εκκλησία του Αγ. Γεωργίου και ο ιερεύς είχε προχωρήσει αρκετά στη Θ. Λειτουργία. Μπαίνοντας όμως στο ναό βρέθηκε σε μια υπερφυσική κατάσταση, σε ένα θαύμα. Βλέπει τον ιερέα λουσμένο μέσα σ΄ ένα θεϊκό φως, να βρίσκεται μπροστά στην Αγία Τράπεζα και μην πατά στο έδαφος. Είδε, όπως αναφέρει ο Κων/νος Ακροπολίτης, και δυο νεαρούς άνδρες που έλαμπαν περισσότερο από τον ήλιο και κρατούσαν τον ιερέα από κάθε μια πλευρά και ΄΄τον είχαν σηκώσει μετέωρο μέχρι δυο πήχεις πάνω από τη γη΄΄. Ξαφνικά αισθάνεται να ξεχύνεται μια άρρητη και υπερκόσμια ευωδιά. Άγγελοι είχαν κυκλώσει την Αγία Τράπεζα και έψελναν ύμνους και δοξολογίες στον Ιησού. Παρουσιάστηκε τότε ένα χαριτωμένο βρέφος που το κρατούσαν στα χέρια τους δυο άγγελοι. Και το απέθεσαν στο άγιο δισκάριο. Το πρόσωπό του ακτινοβολούσε θεϊκό φως και άγγελοι ατένιζαν την υπερκόσμια ομορφιά. Την ώρα της Μεγάλης εισόδου, ο ιερέας πλησίασε την πρόθεση και πήρε στα χέρια του τα Τίμια Δώρα. Είδε τότε ο Βάρβαρος άγγελοι να κρατούν τον π. Ιωάννη για να μην πέσει και βεβηλωθούν τα Άγια Δώρα. Ο Βάρβαρος παρατηρεί έντρομος. Μετά το Σύμβολο της Πίστεως και κατά τον καθαγιασμό των Αγίων Δώρων, βλέπει ο Βάρβαρος τον λειτουργό να παίρνει μαχαίρι και να σφάζει το θείο Βρέφος. Το αίμα του το έχυσε στο άγιο Ποτήριο, ενώ το σώμα του το τεμάχισε και το τοποθέτησε στο Δισκάριο. Μετά τη Θεία Μετάληψη, όταν ο ιερέας ύψωσε τα Άγια προς το λαό, η στέγη του ναού σαν να σκίστηκε στα δυο, απ’ όπου οι άγγελοι ανέβασαν το Θ. Βρέφος στον ουρανό, ενώ μια υπέροχη ευωδιά ξεχύθηκε στο ναό.
Την ώρα εκείνη που ο Βάρβαρος είχε μείνει εμβρόντητος τον έπιασε ο Θεός στη θεία σαγήνη και τον κάλεσε στην αληθινή πίστη. Το θαύμα αυτό έγινε προσκλητήριο μετάνοιας. Η καρδιά του μαλάκωσε, τα άγρια ένστικτα υποχώρησαν. Αντιλήφθηκε ότι η πίστη των χριστιανών είναι μοναδική και αληθινή. Μέσα στο ναό και μετά το θαύμα που έζησε, ο Άγιος θυμήθηκε όλο το αμαρτωλό του παρελθόν, τις αδικίες, τα εγκλήματά του. Και αναλύεται σε δάκρυα. Με δέος και συστολή πλησίασε και γονάτισε στο Λειτουργό του Θεού και ομολογεί ενώπιον του με λυγμούς το θαύμα που αξιώθηκε να δει. Ταυτόχρονα εξομολογείται το αμαρτωλό του παρελθόν. με πατρική αγάπη ο π. Ιωάννης τον ενίσχυσε και τον ενθάρρυνε. Τα θεοφόρα λόγια του σεβαστού ιερέα του έδωσαν φτερά και μια χαρά πλημμύρισε την ψυχή του. Με ιερό ζήλο ζήτησε ο βάρβαρος από τον π. Ιωάννη να κατηχηθεί. Η Αγία Γραφή του έγινε αχώριστος σύντροφος.

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Βαρβάρου σήμερα
Μετά την κατήχησή του, η επιθυμία του να ντυθεί τη στολή του Αγίου Βαπτίσματος δεν άργησε να πραγματοποιηθεί. Με το Βάπτισμα, αναγεννήθηκε ο βάρβαρος και καθαρίστηκε από το σκοτάδι της αμαρτίας του. κατά την ιερή τελετή, ο π. Ιωάννης του υπέδειξε να αλλάξει όνομα. εκείνος όμως τον παρακάλεσε να κρατήσει το ίδιο όνομα, για να θυμάται το αμαρτωλό παρελθόν του και επειδή είχε τόσο πικράνει το Θεό με τη βάρβαρη διαγωγή του. Είχε αποκτήσει την αρετή της αυτομεμψίας. Μετά το Βάπτισμα, συγκινημένος τριγυρνούσε μέσα στα απόκρημνα βουνά φωνάζοντας ΄΄Χριστιανός ειμί΄΄. Αναγεννημένος ο Άγιος φλεγόταν από θείο έρωτα και ήθελε να γίνει μοναχός. Ασπάσθηκε το μοναχικό βίο και έζησε με νηστείες και προσευχές, με διαρκή επαγρύπνηση και υπακοή σε έρημους τόπους. Σπουδαίο ρόλο στη ζωή του έπαιξε ο π. Ιωάννης Νικοπολίτης, ο πνευματικός του πατέρας, στον οποίο έκανε ανευ όρων υπακοή. Έτσι, ρίχτηκε αγώνες πνευματικούς, ζώντας με αυταπάρνηση και κακοπάθεια στην σπηλιά σαν τα αγρίμια, εκεί που ως τώρα ζούσε χωρίς σκοπό και προορισμό. Οι δαίμονες, όμως, δεν μπορούσαν να μείνουν ήσυχοι και κλόνιζαν το σπήλαιο με θορύβους και αλαλαγμούς. Φώναζαν με απειλές και βρισιές. Κατόπιν πρόσθεσαν με θράσος: ‘’Γιατί μας καις; Πότε θα σταματήσεις τις προσευχές και τις νηστείες του… Ήλθες εδώ στον έρημο να μας βασανίσεις΄΄. Ο Άγιος όμως αφοσιωμένος στον εαυτό του και το Θεό, έμενε αναίσθητος.
Για να δουλαγωγήσει το στόμα του έφερε πάντα επάνω του αλυσίδες τρείς πήχες στο μάκρος, με πολύ καύχηση. Και ήταν η αλυσίδα τρείς πήχεις γιατί μ΄ αυτόν τον τρόπο ήθελε να τιμήσει την Αγ. Τριάδα. Την κρατούσε όμως και για έναν ακόμη λόγο. Ήθελε να τιμωρήσει τον εαυτό του, γιατί με αυτήν αλυσόδενε μέχρι τότε τα θύματά του. Έτσι, την κράτησε ως το θάνατό του. Έτσι, ζούσε με αδιάλειπτη προσευχή, μνήμη θανάτου, συνεχή βία εναντίον του. όλα αυτά και η ακρότατη νηστεία, η γύμνωσή του, η αντοχή του στους καύσωνες και τους παγετούς τον κατέστησαν μεγάλο ασκητή. Η ακτημοσύνη του απόλυτη. Δεν απέκτησε ούτε αλεύρι, ούτε λάδι. Βρισκόταν κυριολεκτικά στο έλεος του Θεού μέσα στις κουφάλες των δέντρων. Μέσα στο δάσος αγρυπνώντας αναζητούσε στην έρημο και ηρεμία τον γλυκύτατο Ιησού. Δίπλα στο δάσος βρίσκεται το ποτάμι όπου κατέβαινε να πάρει νερό και να ξεδιψάσει. Πολλοί χριστιανοί από την Τρύφο τον παρακαλούσαν να εγκαταλείψει την σπηλιά κ΄ να εγκατασταθεί στο χωριό τους. Εκείνος όμως όλο αρνούνταν. Πήγαινε όμως στο χωρίο για να κοινωνεί τα Άχραντα Μυστήρια. Μέσα στη σπηλιά έζησε τρία χρόνια.
Με την άσκηση και υπακοή του, ο Όστος έγινε ΄΄φως μέσα΄΄. Πλήθη λαού τον επισκέπτονταν ( για να εξομολογηθούν τον πόνο τους), για να παρηγορηθούν και να θαυμάσουν την κακοπάθειά τους. Μετά την πολυχρόνιο άσκησή του ο Άγιος άρχισε να προαισθάνεται τον θάνατό του με χαρά, αφού ο νους του βρισκόταν στον ουρανό. Μια μέρα κυνηγού από τη Νικόπολη, τη σημερινή Πρέβεζα, βρέθηκαν στα Ακαρνανικά όρη και περιπλανημένοι έφτασαν στο μέρος όπου ασκήτεψε ο Άγιος. Μόλις είχε πέσει ο ήλιος και οι κυνηγοί δεν διέκριναν καθαρά τα θηράματά τους. ο Άγιος είχε βγει από τη σπηλιά για να χορτάσει την πείνα του με κανένα χόρτο ή ρίζα. Οι κυνηγοί είδαν μια σκιά στην πυκνή φυλλωσιά του δάσους, νόμισαν ότι ήταν θήραμα και σκόπευσαν με τα βέλη τους. Έτρεξαν και διαπίστωσαν ότι τα βέλη είχαν τραυματίσει θανάσιμα τον Ασκητή Βάρβαρο. Ο Άγιος με χαρά που εξωφλούσε το κακό που είχε κάνει, ευχαριστεί το Θεό θυμάται τον π. Ιωάννη, ζητά από το Θεό τη συγχώρηση και κλείνει τα μάτια του.
Το νέο μαθεύτηκε σε όλη την περιοχή και στις 23 Ιουνίου πολλοί χριστιανοί από το Ξηρόμερο ενταφίασαν με ευλάβεια  το Ιερό Λείψανο του Αγίου Βαρβάρου. Μόλις εναπόθεσαν το λείψανο στον τάφο μια τυφλή που βασανιζόταν επί 7 χρόνια βρήκε το φως της. Αλλά και άλλοι χριστιανοί θεραπεύτηκαν, δαιμονισμένοι, λεπροί, τυφλοί
Ο τάφος του Αγίου ανέδυε μύρο. Για το μύρο του Αγίου υπάρχουν και άλλες μαρτυρίες όπως από τον Ιωσήφ Βρυέννιος, στα 1400, τον Πατριάρχη Κων/πόλεως Κάλλιστο το 1355, ο οποίος μας πληροφορεί ότι οι Βούλγαροι έχριαν με το μύρο του Αγίου τους βαπτιζόμενους. Τέλος, ο Κων/νος Ακροπολίτης αναφέρει τη θεραπεία της κόρης του από λέπρα. Δίκαια λοιπόν ο Άγιος Βάρβαρος ονομάζεται και Μυροβλήτης.Δίπλα στον τάφο του Αγίου υπάρχουν κιματικά λουτρά. Η παρουσία του Αγίου τα έχει ευλογήσει. Γι’ αυτό και οι κάτοικοι του Ξηρομέρου ονομάζουν το νερό αυτό ΄΄αγιονέρι΄΄, το πίνουν και αγιάζονται και πολλοί αναζητούν το θεραπευτικό άγιασμα που έρχονται στα λουτρά του Τρύφου από μακριά.Όμως το Άγιο λείψανο δεν βρίσκεται στον τάφο του, αλλά μεταφέρθηκε στην Ιταλία για να τιμηθεί από τον Βενετό αξιωματικό Σκλαβούνο το 1571, ο οποίος είχε θεραπευτεί, μετά από προσκύνημα στον τάφο του Αγίου στην Τρύφο. Το λείψανο του Αγίου θαυματουργούσε και στο πέρασμα του, όπως στην Κέρκυρα, στο χωριό Ποταμός. Προς τιμήν του Αγίου έχτισαν οι κάτοικοι του χωριού με μεγαλοπρεπές κωδωνοστάσιο και τιμούν τον Άγιο στις 15 Μαϊου. Επίσης Ναός προς τιμήν του έχει χτισθεί στην Κατούνα Λευκάδας. Φήμες αναφέρουν ότι τα ιερά λείψανα του βρίσκονται σε ένα μικρό χωριό της Ιταλίας που λέγεται San Barbaro. Η αλυσίδα του αγίου χάθηκε όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν το Ξηρόμερο.
Οι κάτοικοι της Τρύφου έκτισαν Ναό προς τιμή του και το 1878 ανακαλύφθηκε αυτός ο απαρχαιωμένος ναός, κτισμένος από ογκώδεις λίθους λαξευμένους με τέχνη. Ο τάφος ανακαινίστηκε το 1999

Τι είναι τα θαύματα, ποιος τα επιτελεί και ποια η σημασία τους ;


Τί είναι τά θαύματα;
Τά θαύματα τής ορθόδοξης χριστιανικής πίστεως είναι η αναστολή τής φθοράς ή τού θανάτου πού ταλαιπωρούν τή ζωή μας, μέ μιά έκτακτη ευεργεσία τού αληθινού Θεού, τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού

Ποιός τα επιτελεί;
Ο Κυριός μας Ιησούς Χριστός, μέ όργανα πολλές φορές τήν Παναγία Μητέρα Του ή τούς Αγίους Του. Η Παναγία καί οι 'Αγιοι είναι ενωμένοι μέ τόν Χριστό στήν αληθινή αιώνια ζωή· όμως, αφού νίκησαν τήν αμαρτία καί ζούν μέσα στή Χάρη τού Χριστού, μέ τήν τέλεια αγάπη τού Χριστού πού έχουν, αγκαλιάζουν τόν κόσμο καί προσεύχονται στόν Χριστό γιά τούς αγωνιζομένους πιστούς.

Ποιά είναι η σημασία τών θαυμάτων γιά μας που τα πληροφορούμεθα;
Μέ τά θαύματα προγευόμαστε τήν αιώνια άφθαρτη βασιλεία τού Χριστού, όπου δέν υπάρχει φθορά καί πόνος, αλλά ζωή καί μακαριότητα. Αυτό πού θά καταργηθεί τελεσίδικα μέ τή Β΄ Παρουσία τού Κυρίου, αυτό προφανερώνεται στόν παρόντα κόσμο μέ τά θαύματα, τήν προσωρινή αναστολή τής φθοράς καί τού πόνου. Μέ τά θαύματα φανερώνεται η μοναδικότητα τής παρουσίας, τής πρόνοιας, τής κυριότητος τού Χριστού σέ όλον τόν κόσμο καί ιδιαίτερα στούς πιστούς. Μέ τά θαύματα πιστοποιείται η πραγματικότητα τής αιωνίου ζωής. Η ζωή συνεχίζεται μετά θάνατον. Αυτό πιστοποιείται καί μέ τά θαύματα, αφού οι ζώντες 'Αγιοι ενεργούν καί θαυματουργούν ως όργανα τού Θεού. Μέ τά θαύματα δοξάζεται η Εκκλησία, πιστοποιείται χάριν τών απλουστέρων η μοναδικότητά Της, η αληθινότητά Της, η ταυτότητά Της (ότι είναι ασύγχυτα καί αχώριστα ενωμένη μέ τόν Χριστό, όπως τό Σώμα πρός τήν Κεφαλή). Μέ τά θαύματα επιβεβαιώνεται ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η μόνη συνέχεια τής κοινωνίας τών Αγίων Προφητών καί Δικαίων τής Παλαιάς Διαθήκης, ως καί τών Αποστόλων καί Δικαίων τής Καινής Διαθήκης. Στήν Παλαιά Διαθήκη τά οστά τού σωματικώς νεκρού Προφήτου Ελισαίου θαυματούργησαν ανασταίνοντας ενταφιαζόμενο νεκρό (Δ΄ Βασιλειών 13, 21). Στήν Καινή Διαθήκη θαυματουργούσαν ακόμη καί η σκιά τού Αποστόλου Πέτρου (Πράξεις 5, 15) ή τά μαντήλια τής κεφαλής καί τού λαιμού τού Αποστόλου Παύλου (Πράξεις 19, 12). 'Οταν λοιπόν γίνονται θαύματα μέ τόν τιμητικό ασπασμό τών λειψάνων τών Αγίων ή μέ τήν προσευχή πρός τούς Αγίους γιά νά παρακαλέσουν εκείνοι τόν Χριστό μας, πιστοποιείται ότι ο Θεός τής Παλαιάς καί τής Καινής Διαθήκης, ο Κύριος Ιησούς Χριστός (αχώριστος μέ τόν πατέρα καί τό 'Αγιο Πνεύμα) ενεργεί καί στήν εποχή μας διά τής Εκκλησίας.
Πολλοί βλέπουν τήν Εκκλησία σάν μιά “θρησκεία”, μόνο καί μόνο γιά νά μάς παρηγορεί στίς θλίψεις, νά προσεύχεται γιά τήν υγεία μας, νά μάς θεραπεύει ενίοτε διά θαυμάτων τίς ανίατες αρρώστιες, νά μάς βοηθεί σάν ένα είδος ψυχοθεραπευτού στά ψυχολογικά αδιέξοδα, νά απαντά στίς απορίες γιά τή μεταθανάτια κατάστασή μας, δηλ. έχουν τήν Εκκλησία σάν ένα είδος “θεραπευτηρίου” γιά τήν ικανοποίηση τών “θρησκευτικών” αναγκών.
Καί τίθεται τό θεμελιώδες ερώτημα: έστω, ότι η Εκκλησία ανταποκρίνεται σέ όλες αυτές τίς προδιαγραφές. Τί αλλάζει στή ζωή μας καί πόσο πραγματικά συνδεόμαστε μέ τόν Χριστό; Καί άν δέ συνδεθούμε μέ τόν Χριστό μας, τί τό όφελος από τό οποιοδήποτε θαύμα θεραπείας πού μάς γίνεται; Τί ωφέλησε τούς εννέα λεπρούς η θεραπεία από τή λέπρα, όταν λησμόνησαν τόν ευεργέτη καί τή σχέση τους μέ Αυτόν; Τελικά γύρισαν στήν προηγούμενη ζωή τους, χωρίς τήν προοπτική τής αληθινής ζωής. Μόνο ο ένας σώθηκε, από τήν πίστη πού είχε καί τήν ευγνωμοσύνη πού έδειξε. Γι’ αυτό καί ο Χριστός μας τού είπε: Σήκω καί πήγαινε στό καλό· η πίστη σου σέ έσωσε (Λουκάς 17, 19).
Αυτό ακριβώς είναι τό μεγάλο δίδαγμα από όλα τά θαύματα: πώς θά φροντίσουμε διά τής Εκκλησίας νά μείνουμε ισοβίως ευγνώμονες στό Χριστό μας, πού τελεί τά θαύματα διά τών Αγίων. Πώς θά ενταχθούμε καί θά μείνουμε στήν άγια ζωή καί παράδοση τής Εκκλησίας, εξομολογημένοι, λειτουργημένοι, πιστεύοντες. Λοιπόν, απαιτείται μιά διαδικασία αναζητήσεως τού Χριστού. Διαδικασία όχι χρόνου ή τόπου, αλλά τρόπου, καρδιακής προσεγγίσεως, τελείας εμπιστοσύνης, ορθής πίστεως, εκκλησιαστικού τρόπου ζωής.
Σ’ αυτό βοηθεί η εξομολόγηση μέ ειλικρινή μετάνοια, η πραγματική σχέση ζωής μέ τήν Εκκλησία­Σώμα Χριστού, η ολόψυχη συμμετοχή στή θ. λατρεία, η άσκηση τής προσευχής, η καθαρή ζωή, η φύλαξη τής καρδιάς από πονηρούς λογισμούς κι εμπαθείς παρορμήσεις κ.τ.ό. Κάποιοι θά δυσκολευθούν μέ αυτές τίς οδηγίες θεραπείας τών προβλημάτων τους. 'Εχουμε συνηθίσει νά ξοδεύουμε τά πάντα γιά δουλειές, διασκεδάσεις κ.λπ. Δυσκολευόμαστε νά ξοδέψουμε κάτι δικό μας γιά νά αποκαταστήσουμε πραγματικές σχέσεις μέ τό Χριστό. Θεωρούμε τήν Εκκλησία κάτι ξένο πρός τήν καθημερινή ευτυχία καί πορεία τής ζωής μας. Καιρός νά αλλάξουμε γνώμη. Αγάπησε Εκείνον πού σέ αγάπησε συνήθιζε νά προτρέπει ένας Γέροντας. Η αγάπη κάνει τά πράγματα εύκολα. Στό χέρι μας έχουμε τή λύση τών προβλημάτων.
Εμείς λοιπόν πού διαβάζουμε γιά τά θαύματα καί διαπιστώνουμε ότι είναι γεγονότα αδιαμφισβήτητα, δοξολογούμε τό όνομα τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τόν ευχαριστούμε πού μάς ελεεί καί μάς δίνει αποδείξεις τής στοργικής Του φροντίδας. Αποφασίζουμε νά Τού μείνουμε πιστοί μέχρι τέλους μέ μιά ζωή εκκλησιαστική . Εκκλησιαστική ζωή θά πεί ζωή πραγματικής ενώσεως μ' Εκείνον, αφού η Εκκλησία είναι τό μοναδικό Σώμα Του (Εφεσίους 4, 15­16). 'Ετσι συντελείαι καί σέ μάς τό πιό σπουδαίο καί μόνιμο θαύμα: η πνευματική μας απελευθέρωση από τήν αμαρτία, η πνευματική μας κάθαρση καί ανακαίνιση, η πνευματική μας ζωοποίηση καί η αγιωσύνη.

Η αξία της ελεημοσύνης. Δυο διδακτικές ιστορίες από το Γεροντικό


Ένας άγιος Γέροντας έμενε με τον υποτακτικό του σε μια καλύβη, όχι μακριά από ένα κεφαλοχώρι. Κάποτε έπεσε στον τόπο μεγάλη δυστυχία κι ο φτωχός κόσμος πέθαινε σχεδόν από την πείνα. Πολλοί στην απελπισία τους πήγαιναν και κτυπούσαν στην καλύβη του ερημίτη. Εκείνος πάλι, που ήταν πολύ ελεήμων, έδινε με την καρδιά του απ’ ό,τι τύχαινε να έχει. Ο υποτακτικός όμως που έβλεπε με τρόπο το ψωμί τους να λιγοστεύει, είπε μια μέρα στενοχωρημένος στο Γέροντα:
-Αββά, δε μου ξεχωρίζεις τα ψωμιά που μου αναλογούν, κι από δω και πέρα μοίραζε από τα δικά σου ελεημοσύνη. Έτσι όπως πάμε τώρα, γρήγορα θα πεινάσουμε κι οι δυο.
Ο αγαθός Γέροντας χώρισε τα ψωμιά του υποτακτικού του, χωρίς να πει τίποτα κι εξακολούθησε να δίνει από τα δικά του στους φτωχούς. Μα κι ο Θεός που είδε την καλή του προαίρεση τα ευλόγησε, κι όσο εκείνος έδινε, τόσο αυτά επληθύνονταν.Ο υποτακτικός στο μεταξύ έφαγε τα δικά του. Όταν πια δεν του έμειναν παρά λίγα ψίχουλα, πήγε στον Γέροντα του και τον παρακαλούσε να τρώνε πάλι μαζί. Εκείνος τον δέχτηκε χωρίς να φέρει αντίρρηση. Τώρα όμως είχαν αυξηθεί και οι ζητιάνοι, κι ο υποτακτικός άρχισε πάλι να δυσανασχετεί. Ο υποτακτικός κατσούφιασε.
-Δώσε του ένα καρβέλι, πρόσταξε ο Γέροντας, που έκανε πως δεν είδε το μορφασμό του.
-Μου φαίνεται πως δεν έχουμε πια να φάμε ούτε εμείς. Είπε φωναχτά ο υποτακτικός, για να τον ακούσει κι ο ζητιάνος.
-Πήγαινε και ψάξε καλά, πρόσταξε ο Γέροντας.
Σηκώθηκε εκείνος απρόθυμα να πάει στο κελλαρικό. Μα τρόμαξε ν’ ανοίξει την πόρτα. Το βρήκε γεμάτο ως επάνω από καλοψημένα φρέσκα καρβέλια!Από την ημέρα εκείνη απόκτησε μεγάλη εμπιστοσύνη στον άγιο Γέροντά του κι έγινε πρόθυμος στο ν’ ανακουφίζει τους φτωχούς.
 

Να ελεούμε χωρίς διακρίσεις 
Ένας καλός ιερέας κάθε Κυριακή μετά τη Λειτουργία μάζευε τους φτωχούς της ενορίας του και τους μοίραζε τα χρήματα, που μάζευε το «κιβώτιο των πτωχών». Μια Κυριακή πήγε μία γυναίκα με παλιά ξεσκισμένα ρούχα με ύφος κακομοίρικο. Ο Ιερέας τη λυπήθηκε. Έβαλε το χέρι του στο κιβώτιο με την πρόθεση να της δώσει όσα χρήματα χωρούσε η παλάμη του. όταν το τράβηξε έξω, είδε πως είχε πιάσει λίγα κέρματα. Βιάστηκε να της τα δώσει, γιατί πίσω της περίμενε άλλη να πάρει φιλοδώρημα. Αυτή φορούσε περιποιημένα φορέματα. Ο ιερέας σκέφτηκε πως ήταν από κείνες που χωρίς λόγο ζητιανεύουν. Θα της έδινε λίγα, για να μην την αφήσει να φύγει έτσι και τής έμενε η ντροπή. Έβαλε πάλι το χέρι του στο κιβώτιο κι η χούφτα του γέμισε χρυσά νομίσματα.
 Σαν ευλαβής που ήταν κατάλαβε τη θεία επέμβαση. Ζήτησε λοιπόν πληροφορίες και για τις δύο εκείνες γυναίκες. Έμαθε τότε πως η μία που φαινόταν καλοντυμένη, ήταν από καλή οικογένεια, που τελευταία από διάφορα ατυχήματα φτώχυνε και υπέφερε πολύ. Από αξιοπρέπεια φορούσε περιποιημένα ρούχα. Η άλλη έβαζε κουρέλια, όταν έβγαινε να ζητιανέψει, για να της δίνουν ευκολότερα.

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Εορτασμός του Παναγίου Πνεύματος στην Γραμματικου Αγρινίου (πλούσιο φωτογραφικό λεύκωμα)

Με κάθε εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια τελέσθηκε χθές Κυριακή 12 Ιουνίου 2011 και σήμερα Δευτέρα 13 Ιουνίου, η εορτή του Παναγίου Πνύματος στο ομώνυμο εξωκκλήσι  στην Γραμματικού Αιτωλ/νίας.
Αφ εσπέρας, Κυριακής της Πεντηκοστής τελέσθηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ Αρτοκλασίας με την συμμετοχή των ιερέων: π Νεκταρίου Παλιούρα, π Κων/νου Γιολδάση, π Αποστόλου Ψαρρά και του οικείου Εφημερίου π Σπυρίδωνα Ιωάννου. Μετά την ακολουθία του Εσπερινού πραγματοποιήθηκαν στην πλατεία του χωριού πολιτιστικές εκδηλώσεις με τη συμμετοχή των πολιτιστικών συλλόγων Ματαράγκας, Άνω Κερασόβου, Γαβαλούς, Ζευγαρακίου  Καστρακίου Ναυπακτίας και με τη συμμετοχή φυσικά του τοπικού τμήματος παιδιών και ενηλίκων της Γραμματικούς
Το πρωί της εορτής τελέσθηκε η Ακολουθία του Ορθρου και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετά Θείου Κυρήγματος. Πλήθος κόσμου  για άλλη μια χρονιά κατέκλησε το εκκλησάκι του κάμπου της Μακρυνείας απο τα γύρω χωριά (Ματαράγκα , Παπαδάτες, Γαβαλού, Άγιο Ανδρέα) αλλά και από την ευρύτερη περιοχή του Αγρινίου.
 Ακολουθούν φωτογραφίες απο τα αναγραφόμενα.

Απο τον Πανηγυρικό Εσπερινό












Από τις πολιτιστικές εκδηλώσεις στην πλατεία του χωριού









Από την Ακολουθία του Ορθρου και την πανηγυρική Θεία Λειτουργία