Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Πρόγραμμα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κκ Κοσμά τις προσεχείς ημέρες

ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017
19:30' μ.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός.

ΠΕΜΠΤΗ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017
07:30' π.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΓΑΗΣ ΧΩΡΑΣ
Όρθρος – Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.

ΣΑΒΒΑΤΟ 1 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
07:30' π.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Όρθρος – Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

19:30' μ.μ. – Ι. ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΝ
ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΩΝ ΒΛΑΧΕΡΝΩΝ ΛΕΠΕΝΟΥΣ
Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός.

ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
07:30' π.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Όρθρος - Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.

6 ΚΑΙ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΓΙΟΑΚΑΤΑΞΕΩΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΜΑΣ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΚΑΡΝΑΝΟΣ  ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΩΝ ΑΥΤΟΥ
ΕΙΣ ΣΚΛΑΒΑΙΝΑ ΠΑΛΑΙΡΟΥ  ΔΗΜΟΥ ΑΚΤΙΟΥ – ΒΟΝΙΤΣΑΣ

ΠΕΜΠΤΗ 6 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
19:00' μ.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΚΑΡΝΑΝΟΣ  ΣΚΛΑΒΑΙΝΩΝ  ΠΑΛΑΙΡΟΥ
Μέγας Πανηγυρικός Πολυαρχιερατικός Εσπερινός.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
07:30' π.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΚΑΡΝΑΝΟΣ  ΣΚΛΑΒΑΙΝΩΝ ΠΑΛΑΙΡΟΥ
Όρθρος - Πανηγυρική Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία.

19:00' μ.μ. – ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΠΑΛΑΙΡΟΥ
Μεθέορτος Αρχιερατικός Εσπερινός – Λιτάνευσις Ιεράς Εικόνος και  Ιερών Λειψάνων του Αγίου Βλασίου και των συμμαρτυρησάντων αυτού,ις την κωμόπολη της Παλαίρου

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Ολοκληρώνεται η συντήρηση του μαρμάρινου δαπέδου του Ιερού μας Ναού

     Κατόπιν εγκρίσεως υπό του Μητροπολιτικού Συμβουλίου της καθ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως , ξεκίνησαν  τη Δευτέρα 19/06/2017 χαριτι Θεού οι εργασίες γυαλίσματος, αρμοκόλλησης και κρυσταλλοποίησης του δαπέδου του κυριώς  Ναού, μιας και το Ιερό και ο σολέας επισκευασθηκαν-γυαλισθηκαν τον περασμένο Φεβρουάριο. Το δάπεδο ήταν αρκετά φθαρμένο λόγω παρέλευσης αρκετών ετών, και έχρηζε άμεσης επισκευής και συντήρησης.
     Σε εποχές μειώσεως μισθών και φοβερής ανεργίας... αξίζουν συγχαρητήρια στους ενορίτες που φροντίζουν να δώσουν από το υστέρημα της οικογένειάς τους... για να γίνει ο ενοριακός τους Ναός πραγματικό στολίδι για την περιοχή της Μακρυνείας. Όσο και να πασχίζουν ορισμένοι να ξεριζώσουν την πίστη και την ελπίδα των πιστών στην Εκκλησία δεν το καταφέρνουν !!! Οι χριστιανοί Έλληνες αγαπούν την Εκκλησία και πάντα θα μεριμνούν για Αυτή.






Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Αναμένοντας την καρδιακή μας συγνώμη.

Τα «γιατί» του όποιου πόνου μας φαίνεται πως θα μένουν αναπάντητα, όσο προσπαθούμε να δούμε την αιτία έξω από τον εαυτό μας. Για όσους, με καλή διάθεση, κάνουν το δικηγόρο του Θεού, φαίνεται πως δεν θα αποδεικτούν καλοί δικηγόροι, μια και η λογική Του δεν συμβαδίζει με τη δική μας.Θάθελα σ’ αυτό το σημείωμα να εντοπίσω μια αιτία που γίνεται κάποτε ο λόγος του δικού μας πόνου. Είναι εκείνη που προκαλούμε εμείς τον πόνο του άλλου, εκούσια ή ακούσια.
Ζώντας με ανθρώπους, αναπόφευκτα, συγκρουόμαστε, ψυχραινόμαστε, προκαλούμε και δεχόμαστε πόνο. Η ατέλειά μας, όπως και των γύρω μας, είναι δεδομένη και η μη συνειδητοποίησή της θα μας προκαλεί συχνά απογοήτευση και απαίτηση , είτε από τον εαυτό μας είτε από τους άλλους.Όμως, εκείνες οι φορές που ο λόγος μας ή η σιωπή μας ως αδιαφορία, πλήγωσε τον πλησίον μας, μένουν στη ζωή μας ως αμετανόητες αμαρτίες. Δεν μπορείς να δικαιολογηθείς και να καλύψεις τη συνείδησή σου! Χρειάζεται να περάσεις τον πόνο της μετάνοιας, που συντρίβει την έπαρση και την αυτάρκεια μέχρις «Άδου κατωτάτου» και φτάνεις στην ανάστασή σου. «Ο πόνος της μετάνοιας», κατά τον όσιο Γέροντα της Κύπρου, Παναή τον εκ Λύσης, «είναι ο μεγαλύτερος πόνος στον άνθρωπο». Όταν, βέβαια, είναι αληθινή μετάνοια, η οποία και δίνει την εμπειρία της νεκρανάστασης.
Αν αυτή η μετάνοια δεν υπάρξει, τότε λειτουργεί ο πνευματικός νόμος που θα φέρει πόνο από τον πόνο που προκαλέσαμε εμείς στον άλλο. Γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για ν’ απαλλαγούμε από το βάρος της αμαρτίας μας, παρά να δεκτούμε το φάρμακο του πόνου. Είτε μέσω της μετάνοιας είτε μέσω του ακούσιου πόνου των θλίψεων.
Πώς να καλυφτούν οι «μικρές» αμαρτίες μας έναντι των συνανθρώπων μας; Πώς να παραθεωρηθούν οι κρυφοί βαθιοί αναστεναγμοί τους; Πώς να αδιαφορήσεις για τον καρδιακό τους πόνο; Είναι εκεί, αναμένοντας την καρδιακή μας συγγνώμη για να εξαλειφτούν και να θεωρηθούν «ως μη γενόμενες». Κι αν αυτό δεν γίνει, τότε ο καλός Θεός αφήνει να πειρακτούμε, να δοκιμαστούμε, να συντριβούμε, για να λυτρωθούμε. Δεν είναι αυτό έκφραση της αγάπης Του;Τα χρόνια που ζούμε έχουν ημερομηνία λήξης. Είναι το μόνο σίγουρο για τον καθένα μας. ΄Ετσι η αναβολή για την τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων μας είναι επιπολαιότητα που στοιχίζει. Οι έξυπνοι, ως ξύπνοι ευρισκόμενοι εν εγρηγόρση, δεν περιμένουν την τελευταία στιγμή για ν’ απαλλαγούν από τα βάρη της συνείδησης. Τακτοποιούν τις σχέσεις τους, ελευθερώνονται και πορεύονται προς συνάντηση του Κυρίου τους με τη χαρά των αγίων Του.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους  
Πηγή:  xristianos.gr

Τι χαρίζει ο Ιησούς Χριστός στους νέους μας;


      Ποιός νέος ἤ νέα, θά περνοῦσε ἀδιάφορος κι ἀσυγκίνητος μπροστά ἀπό τήν ὀμορφιά; Πόσοι κόποι καί ποιά τιμήματα καταβάλλονται γιά τήν ἀπόκτησί της ἤ τήν συγκράτησί της; Ἁλυσίδα βιομηχανιῶν, στούντιο κ.λπ. ἐπαγγέλλονται τήν προσφορά της. Μυριάδες ἐλπίζοντες καταφεύγουν.Πόσο ὄμορφοι ὅμως εἶναι οἱ νέοι σήμερα; Καθημερινά μερικοί μᾶς δίνουν εἰκόνες τῆς ἠθικῆς καί πνευματικῆς τους ἀσχήμιας. Ποτέ νέοι δέν εἶχαν τόσο δίκαιο καί τόσο ἄδικο. Δίκαιο, γιατί ἐγίναμε προαγωγοί τους στήν διαφθορά καί ἄδικο, γιατί ἀρνοῦνται προσωπικά νά μοχθήσουν στή ζωή. Ζοῦν μέσα στήν ἀπόγνωσι, τόν θρῆνο καί τήν ἐγκατάλειψι. Βιώνουν μιά κατάστασι ἐσχάτου πένθους. Ἔχουν γκρεμίσει τα πάντα στή ζωή τους καί γι’ αὐτό μεταβάλλουν τό περιβάλλον τους σέ στάχτες. Σ’ αὐτούς καί σ’ ὅλους τους νέους ἀπευθύνεται ὁ Χριστός καί τούς καλεῖ νά ἀνταλλάξουν μαζί Του τήν «ὡραιότητα ἀντί τῆς στάχτης».
      Ὅ Ἰησοῦς σας χαρίζει τήν ὡραιότητα τῆς συγχώρησης, ἀντί τῆς στάχτης μιᾶς ἔνοχης συνείδησης. Θυμηθεῖτε τόν ἄσωτο γυιό (Λουκᾶ ἰε’ 11-32). Ἔφυγε ἀγέρωχος, ἐγωπαθής, περιφρονητικός. Συντριμμένος ἀπό τήν ζωή της ἁμαρτίας ἔρχεται στήν ἀνάγκη… ἔρχεται στόν ἑαυτό του… ἔρχεται στόν πατέρα. Εἶναι μιά συνηθισμένη τριλογία τοῦ νεανικοῦ βίου. Πόση ἀπόστασι χαρακτηρίζει τήν συμπεριφορά του, ἀνάμεσα στήν ἀπαίτησι «δός μου» ὅταν ἔφευγε ἀπό τό πατρικό σπίτι καί στήν παράκλησι «ποίησαν μέ» ὅταν ἐπέστρεφε σ’ αὐτό. Στήν στάχτη τῶν κουρελιῶν, ἤ ὡραιότητα τῆς πρώτης στολῆς. Γιά νά χαρεῖ ὅμως κάποιος τήν ὡραιότητά της πρώτης στολῆς χρειάζεται νά ζητήση συγγνώμη ἀπό τόν Ἐπουράνιο Πατέρα. Κι Αὐτός τοῦ τήν προσφέρει μέ ἀγάπη καί στοργή.
      Ὁ Ἰησοῦς σας χαρίζει τήν ὡραιότητα μιᾶς ὁλοκληρωμένης ἀφιέρωσης, ἀντί τῆς στάχτης μιᾶς μοιρασμένης καρδιᾶς. Δέστε τόν νεανίσκο τοῦ Ματθαίου (ιθ’ 16-24), πού ἐνῶ ἐπιθυμοῦσε νά ζήση τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ, ἐγκατέλειψε τήν προσπάθειά του, ἐπειδή ὁ Χριστός τοῦ ζήτησε νά ἀρνηθεῖ τήν ἀσφάλεια τοῦ πλούτου του. Μοιρασμένη καρδιά ὁ νεανίσκος «λυπούμενος» γιά τήν ὀμορφιά μιᾶς ὁλόψυχης ἀφιέρωσης. Φυλαχθῆτε ἀπό τήν στάχτη, τοῦ νά προσπαθεῖτε νά ζῆτε «χωλαίνοντας μεταξύ δυό φρονημάτων» (Γ’ Βασιλ. ιη’ 21), τοῦ νά θέλεις νά συγκατοικήσουν στήν καρδιά σου ὁ Χριστός καί κάτι ἄλλο. Τοῦ ἀξίζει νά Τοῦ ἀνήκεις ὁλόκληρος.
     Ο Ἰησοῦς σᾶς χαρίζει τήν ὡραιότητα τῆς ἠθικῆς ἁγνότητας καί ὀμορφιᾶς, ἀντί τῆς στάχτης, τῆς ἀκράτειας καί τῆς ἀκολασίας. Στή στάχτη ἑνός πανσεξουαλισμοῦ μέ μύριες ἀποτροπιαστικές μορφές, ὁ Ἰησοῦς σου προσφέρει μιά ζωή «ἐν πάσῃ ἁγνότητι» (Β’ Κορινθ. στ’ 6). Ὁ ἔρωτας εἶναι ἡ δύναμι τῆς ψυχῆς πού ὠθεῖ τόν ἄνθρωπο στή θυσία τῶν πάντων γιά τήν ἐπιτυχία ἑνός εὐλογημένου καί καταξιωμένου ἀπό τόν Θεό δεσμοῦ. Ὅμως, τί ἔχει νά προσφέρει σ’ ἐκείνους πού τόν ἐξήντλησαν λαίμαργα στό ὄνειρο τῆς σεξουαλικῆς "ἐλευθερίας";
       Ὁ Ἰησοῦς σᾶς χαρίζει τήν ὡραιότητα μιᾶς ὄμορφης ἀγωνιστικῆς ζωῆς, ἀντί τῆς στάχτης των μάταιων κι ἀκαρποφόρητων ἀγώνων. Πιόνια στά χέρια τῶν δυνατῶν, τῶν ἐξουσιαστῶν μοιάζει ἡ ἀγωνιστική σας ὁρμή. Ὁ ἐνθουσιασμός σας, ἄν καί μάχεται, ἐν τούτοις προδίδεται. Ἀκοῦστε ὅμως τήν ὀμορφιά τῶν προτροπῶν τοῦ Μεγάλου Νικητή τοῦ χριστιανικοῦ στίβου, τοῦ Παύλου στόν νεαρό Τιμόθεο, «ἵνα στρατεύη τήν καλήν στρατείαν… ἔσο καλός διάκονος τοῦ Χρίστου… ἀγωνίζου τόν καλόν ἀγώνα τῆς πίστεως… συγκακοπάθησον ὡς καλός στρατιώτης του Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Α’ Τιμ. α’ 18). Ὑπάρχει, πιό ἐπιθυμητή ὡραιότητα;
      Ὁ Ἰησοῦς σᾶς χαρίζει τήν ὡραιότητα τῆς νίκης, στή θέση τῆς στάχτης τῆς ἥττας. Θριαμβικός ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου: «γράφω ὑμῖν νεανίσκοι, ὅτι νενικήκατε τόν πονηρόν» (Α’ Ἰωάν. β’ 13). Τά νιάτα, εἶναι ἡ ἐμπροσθοφυλακή τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ ὁμάδα κρούσης. Ἄν τώρα ὑποταχθῆτε στόν διάβολο, χάσατε τήν ὀμορφιά τῶν πιό γενναίων ἀγώνων. Ὁ Χριστός νέος κονταροχτυπήθηκε μέ τόν Πονηρό καί νίκησε, γιατί «τούτη εἶναι ἡ νίκη πού νικάει τόν κόσμο, ἡ πίστη σας». Πράγματι, «πᾶν το γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾶ τόν κόσμον» (Α’ Ιωάν. ε’ 4).
      Ὁ Χριστός σᾶς χαρίζει τήν ὡραιότητα μιᾶς ζωῆς πού κερδίζεται ὁλόκληρη, ἀντί τῆς στάχτης ἑνός μικροῦ τμήματος. Γνωστή ἡ προτροπή «ἐνθυμοῦ τόν Πλάστην σου ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς νεότητός σου» (Ἐκκλησιαστής ιβ’ 1). Ὅποιος σώζεται νέος, σώζεται καί γιά τήν ζωή τούτη καί γιά τήν αἰωνιότητα.      Μιά μέρα, ὅταν πιά δέν θά εἴμαστε νέοι, ὁ Ἰησοῦς θά μᾶς χαρίσει τήν ὡραιότητα ἑνός ἐνδόξου σώματος ἀντί τῆς στάχτης τοῦ χοϊκοῦ. Κι αὐτό δέν συμβαίνει μόνο ὅταν παύουμε νά εἴμαστε νέοι. Καί νέοι ἀποθέτουν το σκήνωμά τους. Ὅμως ὁ πιστός, νέος ἤ γέρος, ξέρει, πώς ὅπως φόρεσε… «τήν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ ἔτσι θά ἐνδυθεῖ καί τήν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου» (Α’ Κορινθ. ιε’ 49). Τήν φθορά θά διαδεχθεῖ ἡ ἀφθαρσία, τήν ἀτιμία ἡ δόξα, τόν θάνατο ἡ ζωή, τήν στάχτη ἡ ὡραιότητα».
     Ἀπό σένα ἐξαρτᾶται, νά φέρεις τίς στάχτες τῆς ζωῆς σου στο Χριστό καί νά Τοῦ ζητήσεις τήν ὡραιότητά Του. Εἶναι… ἡ εἰδικότητά Του, τό ἔργο Του. Ο Χριστός δίνει ὀμορφιά στά νιάτα.
Σέ σένα.

Ιεροδιάκονος Θεοδόσιος (†2012), μια αγιασμένη Αγιορείτικη μορφή


Κατά το έτος 1939 ένα δεκατριάχρονο αγνό, ήσυχο και σεμνό χωριατόπουλο από τα χωριά της Πελοποννήσου ήρθε στο Ίβηρίτικο Κελλί της Αγίας Άννης να γίνει μοναχός. Γέροντας τότε στο Κελλί ήτο ό εκ Πατρών ορμώμενος, αλλά με Στεμνιτσιώτικη καταγωγή, Μοναχός Θεοδόσιος με συνοδεία τους μονάχους Μόδεστο, Λάζαρο, Πολύκαρπο και τον αλησμόνητο Γεώργιο (Ζήτο).
Την εποχή εκείνη ήρχετο κατά καιρούς από την Ίβηρίτικη Σκήτη του Τίμιου Προδρόμου όπου διέμενε, χάριν πνευματικής φιλίας και συμπνευματισμού, ό μετά ταύτα καθηγούμενος της Ί. Μονής Αγίου Παύλου, Ιερομόναχος Ανδρέας, ό ενάρετος και άγιος εκείνος άνθρωπος. Ολίγων προ του Β' Παγκοσμίου πολέμου ό Γέρων Ανδρέας επέστρεψε στη Μονή της μετανοίας του όπου διηγούμενος τα της σκητιώτικης ζωής του, είπε στους παραδελφούς του Άγιοπαυλίτες πώς στο Κελλί της Αγίας Άννης προσήλθε να μονάσει ένας άγγελος. 
Με αυτόν τον άγγελο μας αξίωσε ό καλός Θεός να ζήσουμε μαζί 15 ολόκληρα χρόνια και σήμερα που επιτελούμε το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του, όφειλετικά και εύγνωμόνως επιθυμούμε να αναφερθούμε στην όσια και αγγελική βιωτή του, αφού βεβαίως πρωτίστως σας ευχαριστήσουμε ολόψυχα όλους για την παρουσία και συμπροσευχή σας υπέρ μακάριας μνήμης και αιώνιας αναπαύσεως της ψυχής αυτού.Ό κατά κόσμο Θεόδωρος Κοΰζιος, τέκνο του Φωτίου και της Ελένης Κοΰζιου, γεννήθηκε το έτος 1926 στην Τοπόριστα -το σημερινό Θεόκτιστο- Γορτυνίας, όπου μαζί με τα άλλα δυο αδέλφια του, τον Γεώργιο και τον Παναγιώτη, τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Εκείνα τα χρόνια ένα θαυμαστό γεγονός, που συνέβη στον ίδιο, τον έκανε πιο ευλαβή και θεοφοβούμενο. 
Διερχόμενος έξω από το παρεκκλήσι του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου είδε  ένα μικρό κορίτσι να κόβει αχλάδια από μία αχλαδιά που ητο στην αυλή του παρεκκλησίου. Τότε φώναξε: «Έλα 'Αϊ Γιώργη και σε κλέβουν». Αμέσως άνοιξε ή πόρτα του Ναού και ξεπρόβαλε ένας πανέμορφος και λαμπρός νέος που κοίταξε διερευνητικά, αλλά και συγχρόνως γλυκά τον μικρό Θεόδωρο. Πάντα ένεθυμείτο την ομορφιά αυτού του νέου, που προφανώς δεν ητο άλλος από τον Άγιο Γεώργιο που εξαφανίστηκε πάραυτα.
Στο Άγιον Όρος ήλθε μαζί με άλλα παιδιά από το χωριό του, δυο εκ των όποιων -οι αυτάδελφοι Γεράσιμος και Ιωακείμ του Ίβηριτικού Κελλίου της Μεταμορφώσεως- ήσαν και συγγενείς του. Σε λίγο κηρύχτηκε ό πόλεμος του 1940 και ή εντολή της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης ητο όλα τα ανήλικα παιδιά που διέμεναν στο Όρος, να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Ό Θεόδωρος επειδή ητο αποφασισμένος όχι μόνο να ζήσει, αλλά και να πεθάνει στο Περιβόλι της Παναγίας, για να μη τον ανακαλύψουν οι αστυνομικοί, επί ένα ολόκληρο χρόνο έκρύπτετο στο υπόγειο του Κελίου.
Ή μοναχική του κουρά έγινε το 1944 (24/2) και έλαβε το όνομα του Γέροντος του, Θεοδόσιος. Το 1952 (19/5) χειροτονήθηκε διάκονος στο ναό του Κελίου από τον «γέρο Δεσπότη», όπως τον αποκαλούσε, Μιλητουπόλεως Ιερόθεο. Παρέμεινε διάκονος σε όλη του τη ζωή και δεν δέχτηκε να χειροτονηθεί ιερεύς «από ευλάβεια προς την Ιεροσύνη» όπως έλεγε γι' αυτόν ό ηγιασμένος Γέροντας Παΐσιος.
Από το 'Άγιον Όρος εξήλθε ελάχιστες φορές και σε μία από αυτές κατόπιν πολλής πιέσεως από τον παραδελφό του, πατέρα Γεώργιο, επισκέφτηκε το χωριό του να δει τους γονείς και τ' αδέλφια του. Μία άλλη φορά, κατόπιν δικής μας πιέσεως δέχτηκε να πάμε στους Αγίους Τόπους και το Όρος Σινά, όπου -αν και γέρων 75ετής-άνέβηκε με πολύ πόθο και ενθουσιασμό στην αγία Κορυφή.
Είπαμε στην αρχή του ταπεινού μας λόγου πώς ό μακάριος Γέρων Ανδρέας ό Άγιοπαυλίτης τον απεκάλεσε «άγγελο». Αν ήτο δυνατόν να ζούσε μέχρι σήμερα και μάλιστα να ζούσε μαζί με τον Γέροντα Θεοδόσιο για 15 ολόκληρα χρόνια όπως εμείς και έβλεπε το μακάριο και όσιακό του τέλος, ασφαλώς δεν θα μετάνιωνε γι' αυτόν τον χαρακτηρισμό του. Και να γιατί:
Ό Γέρων Θεοδόσιος ήτο άνθρωπος βαθειάς πίστεως. Πίστευε ακράδαντα στον Θεό και Τον αγαπούσε πραγματικά. Καρπός αυτής της πίστεως ήτο ό φόβος του Θεού που τον διακατείχε πάντοτε και ή ευλάβεια του στα θεια. Ή αγάπη του για την λατρεία του Θεού μέχρι τέλους αμείωτη. Όταν για έναν χρόνο μετά την τελευτή του Γέροντος Γεωργίου παρέμεινε μόνος, παρόλο που έκουράζετο υπέρμετρα με τις διάφορες δουλειές του Κελίου, έπ' ούδενί δεν άφηνε τις ακολουθίες και διάβαζε όλα τα γράμματα, τα όποια σχεδόν ήξερε απ' έξω.
Αυτός πού αγαπάει τον Θεό αληθινά -όπως όλοι γνωρίζουμε-άγαπάει και τον πλησίον πραγματικά. Γι' αυτό ήτο πάντα φιλόξενος, πάντα καταδεχτικός, πάντα εύπροσήγορος. Πρόθυμος να διακονήσει, να μαγειρεύει με επιμέλεια και ν' αναπαύσει όλους τούς γνωστούς και άγνωστους πού άρχοντα στο Κελλί. Ολίγων προ του θανάτου του βλέποντας ανθρώπους στο Κελλί, ρωτούσε αν έχουμε ετοιμασία, αν έχουμε μαγειρεύσει.
Εκεί όμως πού έδωσε εξετάσεις και πήρε άριστα ήτο ή υπομονή του, ή εργατικότητα του και προπαντός ή ταπείνωση του. Ήτο όντως άνθρωπος πολλής υπομονής και καρτερίας, ή δε εργατικότητα του μέχρι τα βαθειά του γεράματα μάς άφηνε άναυδους. Ότι άρχιζε, είτε  στο εργόχειρο στον τόρνο, είτε στις γεωργικές εργασίες το τελείωνε μόνος του. Ποτέ δεν μας ζήτησε βοήθεια. Με σιωπή προσευχόμενος και με σκυμμένο το κεφάλι ήργάζετο «από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός» και παρόλο που είχε σοβαρό πρόβλημα με την κοίλη του δεν το έβαζε κάτω. Πάλευε υπεράνθρωπα γιατί αγαπούσε και το Κελλί του, στο όποιο έζησε 73 ολόκληρα χρόνια, αλλά αγαπούσε και εμάς, τη συνοδεία του. 
Για την ταπείνωση του που ήτο πηγαία και αληθινή θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες πολλές. Μόνο τούτο θ' αναφέρουμε, χαρακτηριστικό του ταπεινού του φρονήματος: όταν έσκυβαν ακόμη και λαϊκοί να του φιλήσουν το χέρι, αυθόρμητα έκανε και εκείνος το ίδιο. Και αν σε κάτι είχε άλλην άποψη, υποχωρούσε αμέσως λέγοντας «ας είναι και έτσι». Αυτή ή ταπείνωση του τον έκανε πράο και ήσύχιο. Τον έκανε να θέλει να ζει πάντα στην αφάνεια. Μου είπε κάποτε: «Εγώ ούτε σε εργάτη δεν έκανα παρατήρηση». Εντύπωση μεγάλη έκανε στον Γέροντα Παΐσιο -ό όποιος και το διηγείτο- ή στάση του Γέροντος Θεοδοσίου μέσα στο Ταχυδρομείο στις Καρυές, όπου έστέκετο σε μία άκρη με το κομποσχοίνι στο χέρι παραχωρώντας τη σειρά του ακόμη και σε νεωτέρους. Τότε είναι που είπε πώς: «Ό Θεοδόσιος είναι κεκρυμμένος θησαυρός». Και σαν «κεκρυμμένος θησαυρός» δεν θα μπορούσε ασφαλώς να μην είχε εξορίσει από μέσα του τον θυμό, την άργολογία και την κατάκριση. Έλεγε ό μοναδικός και ανεπανάληπτος μακαριστός π. Γεώργιος: «Αυτός ό Θεοδόσιος μουγγός πάει στις Καρυές μουγγός και γυρίζει ένα νέο δεν μου φέρνει από εκεί». Ητο ολιγόλογος, και όταν άνοιγε το στόμα του με το γλυκύτατο εκείνο μειδίαμα ό λόγος του ητο πάντοτε «αλάτι ήρτυμένος».
Πολλά είδαμε στον Γέροντα Θεοδόσιο και πολλά ζήσαμε κοντά του. Πολλά ακούσαμε και όντως πολύ ωφεληθήκαμε, όπως και όλοι οι επισκέπτες του Κελίου μας. Απ' όλα, ένα γεγονός μάς εντυπωσίασε περισσότερο, και παρόλο πού μειώνει εμάς τούς νεωτέρους θα το διηγούμαι πάντοτε. Σε έναν παροξυσμό και διαφωνία για κάτι μεταξύ μας ήρθε ανάμεσα μας και έβαλε μετάνοια σαν να έφταιγε εκείνος, λέγοντας πώς: «μήπως πρέπει να φύγω εγώ από το Κελλί για να ησυχάσετε;» Ή στάση του αυτή όχι μόνο μάς συγκίνησε, αλλά και μάς έκανε πιο προσεκτικούς.
Θα μπορούσα να πω πολλά, όμως θα καταπαύσω τον λόγο γιατί δεν επιθυμούμε να σάς κουράσουμε.
 Οι περισσότεροι άλλωστε γνωρίζατε και συναναστραφήκατε τον μακάριο Γέροντα μας, «το παιδί της Παναγίας» όπως τον απεκάλεσε σε ομιλία του ό σεβαστός Καθηγούμενος της Μονής μας, π. Ναθαναήλ. Σας ευχαριστούμε και πάλι ολόψυχα όλους που υποβληθήκατε στον κόπο να έλθετε στο μνημόσυνο του. 
Και συ, Γέρων Θεοδόσιε, «μη εάσεις ημάς ορφανούς» τώρα που ή ολοφώτεινη ψυχή σου είναι μέσα στον παράδεισο, ενώπιων του θρόνου του Θεού «μη διαλείπης ημάς εποπτεύων». Εύχου να βαδίσουμε πάνω στα χνάρια που άφησες και συγχώρεσε μας για όσες φορές σε λυπήσαμε. 
Εμείς θα σε ευγνωμονούμε πάντοτε για το καλό παράδειγμα που μας άφησες και θα ευχαριστούμε από καρδίας τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό που μας έφερε μέσα στην στοργική πατρική αγκαλιά σου, όταν βρεθήκαμε απρόσμενα έμπερίστατοι, για λόγους πού Εκείνος μόνο γνωρίζει.
 Εύχου ακόμη να αξιωθούμε και εμείς οι περιλειπόμενοι της επουρανίου Βασιλείας «ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος» και όπου «ήχος καθαρός έορταζόντων» και βοώντων άπαύστως αγγέλων και σεσωσμένων ανθρώπων: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Άγίω Πνεύματι νύν και άεί και εις τούς αιώνας των αιώνων αμήν.

Ιερομόναχος Άντίπας
Περιοδικό «ΠΡΩΤΑΤΟΝ» τεύχ. 129

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Η εορτή του Αγίου Πνεύματος στη Γραμματικού Αγρινίου

     Με λαμπρότητα και με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου από όλη την ευρύτερη περιοχή της Μακρυνείας, εορτάστηκε στη Γραμματικού του Δήμου Αγρινίου η εορτή του Παναγίου Πνεύματος στο ομώνυμο γραφικό εξωκλήσι που πανηγύριζε. Εκατοντάδες πιστοί  από τη γύρω περιοχή κατέκλυσαν τον Ιερό εξωκλήσι και πολλοί εξ αυτών μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων
      Το απόγευμα της Κυριακής της Πεντηκοστής τελέσθηκε Μέγας Πανηγυρικός εσπερινός μετ Αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος από τον Ιεροκήρυκα της καθ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως, Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Δαυίδ Μπαζούλα ο οπόιος αναφέρθηκε στο Τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, στο Πανάγιο και Ζωοποιό Πνεύμα, που αποτελεί την ψυχή της Εκκλησίας, υποδεικνύοντας ότι κάθε Χριστιανός στη ζωή του θα πρέπει ν’ αποσκοπεί να αποκτήσει τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και να γίνει δοχείο της χάριτος του Τριαδικού Θεού.
     Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής, τελέσθηκε η Ακολουθία του Όρθρου και εν συνεχεία Πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετά Θείου Κηρύγματος όπου τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο Αρχιερατικός Επίτροπος Μακρυνείας και Εφημέριος του Ιερού Ναού Αποστόλου Φιλίππου Γραμματικούς, π Σπυρίδωνας Ιωάννου. ο οποίος και αναφέρθη εκτενώς στην σημασία και στα νοήματα της σημερινής ημέρας.