Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Δελτίο Τύπου που μας απέστειλε η Ιερά μας Μητρόπολη

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ       
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ       ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ  
ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΤΥΠΟΥ & ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ                  
  ======= ◊ =======
Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου, τη 25η Ιανουαρίου 2016

Δ Ε Λ Τ Ι Ο Ν     Τ Υ Π Ο Υ
Ο εορτασμός των Αγίων Τριών Ιεραρχών

Το προσεχές Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2016 η αγία μας Εκκλησία τιμάτην   σύναξη   των   Αγίων   Τριών   Ιεραρχών   και   μεγάλων   οικουμενικών Διδασκάλων,   Βασιλείου   του   Μεγάλου,   Γρηγορίου   του   Θεολόγου   και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, οι οποίοι είναι προστάτες της Παιδείας και των Γραμμάτων. 
    Η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας τιμώντας την εορτή διοργανώνει εκδηλώσεις στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου και στην πόλη του   Αγρινίου,   με   την   παρουσία   του   Σεβασμιωτάτου  Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμά. Στο Μεσολόγγι η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνδιοργάνωση με   το  Πνευματικό   Κέντρο   του   Δήμου,  την  Παρασκευή   29 Ιανουαρίου  και   ώρα  07:00’   μ.μ.  στο  Τρικούπειο   Πολιτιστικό Κέντρο,   όπου   θα   μιλήσει   ο   ομότιμος   Καθηγητής   του   Πανεπιστημίου Θράκης  κ.  Παναγιώτης  Πουλής, με θέμα:  «Οι  Τρεις  Ιεράρχες ωςεπιφανείς νομικοί».
    Στο  Αγρίνιο  η   αντίστοιχη   εκδήλωση   θα   πραγματοποιηθεί   σε συνδιοργάνωση   με   το  Παράρτημα   Αιτωλοακαρνανίας   της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων, το Σάββατο 30 Ιανουαρίου και ώρα 19:00’  στο  Παπαστράτειο Μέγαρο  της Γυμναστικής Εταιρείας. Ομιλητής θα είναι ο Πρόεδρος της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων και διδάκτωρ   Θεολογίας,  κ.   Κωνσταντίνος   Σπαλιώρας,   ο   οποίος   θααναπτύξει το θέμα: «Η αλήθεια ως πρότυπο ζωής, κατά τους Τρεις Ιεράρχες». Την εκδήλωση θα πλαισιώσει με ύμνους και τραγούδια η Νεανική Χορωδία  του   Ιερού   Ναού   Αγίου   Χριστοφόρου   Αγρινίου,   υπό   την διεύθυνση του κ. Παναγιώτη Μήτσου.Ο   Σεβασμιώτατος   Ποιμενάρχης   μας   κ.   Κοσμάς,   το  πρωί   της Παρασκευής  θα   χοροστατήσει   κατά   τη   θεία   Λειτουργία   στον   Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, όπου θα εκκλησιαστούν οι μαθητές και οι μαθήτριες των σχολείων της ενορίας.Το πρωί του Σαββάτου θα ιερουργήσει στον Ιερό Ναό Τριών Ιεραρχών Δουνεΐκων Τριχωνίδος. 

Εκ  του  Γραφείου  Τύπου  και  Επικοινωνίας της  Ιεράς  Μητροπόλεω

Θεία Λειτουργία στον Ιερό μας Ναό


Επι τη εορτη των Τριών Ιεραρχών, προστατών των γραμμάτων και της παιδείας, στον Ιερό μας Ναό θα τελεσθεί η Ακολουθία του Όρθρου και η Θεία Λειτουργία την Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2016 με τη συμμετοχή του Δημοτικού Σχολείου Γραμματικούς και το Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2016 

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

Ιεροί Ναοί που εορτάζουν και πανηγυρίζουν επι τη εορτή του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου


Πανηγυρίζουν σήμερα, με την ευκαιρία της μνήμης του εν Αγίοις Πατρός ημών Γρηγορίου του Θεολόγου , ο Ιερός Ναός Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου της πόλεως του Αγρινίου όπου θα ιερουργήσει  ,  ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.Κοσμάς και το ομώνυμο μετόχι της Ιεράς Μονής Προυσού στην Καμαρούλα Αγρινίου

Άγιος Γρηγόριος αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ο ποιμένας & Θεολόγος

 Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος καταγόταν από την Ναζιανζό της Μικράς Ασίας. Η μητέρα του Νόννα ήταν ευσεβής Χριστιανή, ενώ ο πατέρας του ήταν αρχικά οπαδός του συστήματος των Υψισταρίων, ενός κράματος από ιουδαϊκά και εθνικά θρησκευτικά στοιχεία, και στο οποίο η λατρεία του υψίστου Θεού συνδυαζόταν με την λατρεία του πυρός. Η σύζυγός του με την προσευχή και την καθημερινή παρακίνησή της κατόρθωσε την επιστροφή του στην Χριστιανική πίστη. Βαπτίσθηκε από Επισκόπους της περιοχής και έλαβε το όνομα Γρηγόριος. Λίγο αργότερα χειροτονήθηκε Επίσκοπος Ναζιανζού. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος παρομοιάζει τους γονείς του με τον Αβραάμ και την Σάρραν, επειδή απέκτησαν τρία παιδιά σε προχωρημένη ηλικία, ήτοι την Γοργονία, τον Γρηγόριο και τον Καισάριο.
Ο άγιος Γρηγόριος χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος από τον πατέρα του και Επίσκοπος από τον φίλο του Βασίλειο. Υπήρξε μεγάλος Θεολόγος. Στην υμνογραφία εξυμνείται κυρίως ως “τών θεολόγων ο νούς ο ακρότατος”. Η Εκκλησία τον ετίμησε απονέμοντάς του τον τίτλο του Θεολόγου, τον οποίο επεφύλαξε σε τρεις μόνον αγίους. Οι άλλοι δύο είναι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης και ο όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος.
Ο άγιος Γρηγόριος κλήθηκε να αναλάβη την ηγεσία της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως σε μια εποχή δύσκολη, κατά την οποία είχαν επικρατήσει οι αιρετικοί Αρειανοί για σαράντα χρόνια και η αυτοκρατορική αυλή ευνοούσε την αίρεση. Εκεί, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, έλαμψε το θεολογικό του χάρισμα, αλλά και το μεγαλείο της ψυχής του. Εξεφώνησε τις περίφημες περί θεολογίας ομιλίες του και ο μικρός Ναός στον οποίο ομιλούσε και λειτουργούσε ονομάσθηκε Αναστασία, επειδή ανέστησε τον θείο λόγο. Τελικά, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος του παρέδωσε τον καθεδρικό Ναό και η Β' Οικουμενική Σύνοδος τον ανέδειξε Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως. Οι εχθροί του όμως έθεσαν θέμα αντικανονικότητος της εγκαταστάσεώς του στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, επειδή τάχα κατείχε άλλην έδρα. Η καταγγελία όμως αυτή δεν ευσταθούσε, διότι στην πόλη Σάσιμα δεν εγκαταστάθηκε ποτέ. Όμως για να μη δημιουργηθή σχίσμα στην Εκκλησία, ανεχώρησε από την Κωνσταντινούπολη, αφού πρώτα εξεφώνησε από την προεδρικήν έδρα της Συνόδου έναν συγκινητικό λόγο, με τον οποίο απεκάλυπτε όλο το μεγαλείο της πνευματικής του δυνάμεως. Είπε ότι εάν ήταν αυτός αίτιος της διαιρέσεως, ας ερρίπτετο στην θάλασσα όπως ο Ιωνάς, για να παύση η τρικυμία. Και απεχώρησε για να πάη να βρη “τήν φίλη του ησυχία”.
Ο βίος και τα συγγράμματά του μας δίνουν την αφορμή να τονίσουμε πολλά και σημαντικά, αλλά η στενότης του χώρου μας επιτρέπει να αναφέρουμε, εντελώς τηλεγραφικά, τα ακόλουθα:
Πρώτον. Ο άγιος Γρηγόριος ήταν όνομα και πράγμα Θεολόγος, επειδή είχε προσωπική γνώση και εμπειρία του Θεού. Οι ομιλίες του, και κυρίως οι εορταστικοί του λόγοι στις μεγάλες Δεσποτικές Εορτές, έχουν θεολογικό περιεχόμενο, επειδή το Ορθόδοξο κήρυγμα είναι κατήχηση και ταυτόχρονα μύηση στο μυστήριο της θεολογίας. Η Ορθόδοξη θεολογία είναι τρόπος ζωής και βοηθά τον άνθρωπο να καθαρθή από τα πάθη, για να μπορέση να αποκτήση προσωπική κοινωνία με τον Θεό, ο οποίος δεν είναι απλώς ανώτερη δύναμη ή αφηρημένη ιδέα, αλλά Πρόσωπο. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, όπως όλοι οι άγιοι Πατέρες, έτρεφε και τρέφει τον λαό του Θεού με τα νάματα της Ορθοδόξου Θεολογίας, η οποία προσφέρει λύσεις στα μεγάλα υπαρξιακά του προβλήματα.
Το Ορθόδοξο κήρυγμα σήμερα, έχει επηρεασθή, δυστυχώς, από ξένα πρότυπα και από την εκκοσμίκευση. Βέβαια, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλλά ως επί το πλείστον ακούει κανείς κηρύγματα κοινωνικά, ηθικίστικα, άχρωμα, και άγευστα της Ορθοδόξου θεολογίας, που αφήνουν τον άνθρωπο ασυγκίνητο και αθεράπευτο. Οι άγιοι Πατέρες, ως ποιμένες, καταπιάνονταν ασφαλώς και με τα διάφορα κοινωνικά θέματα και προβλήματα, αλλά το έκαναν ως Θεολόγοι. Δηλαδή μελετούταν τα θέματα και πρότειναν λύσεις μέσα από την προοπτική της Ορθοδόξου θεολογίας.
Δεύτερον. Ευρισκόμαστε στον πρώτο μήνα του χρόνου και όπως είναι γνωστό, συνηθίζουμε να ευχόμαστε ο ένας στον άλλο “χρόνια πολλά”. Και αυτό το κάνουμε, επειδή αγαπούμε την ζωή και επιθυμούμε να ζήσουμε όσο γίνεται περισσότερο. Κανείς δεν επιθυμεί τον θάνατο, επειδή δεν έχει δημιουργηθή για να πεθάνη, αλλά για να ζη αιώνια. Ο θάνατος είναι κάτι το ξένο και παρείσακτο στην ζωή μας. Είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, της κακής χρήσεως της ελευθερίας μας, της ανυπακοής μας στο θέλημα του Θεού. Η ανθρώπινη ζωή έχει ύψιστο σκοπό και ως εκ τούτου μεγάλη σπουδαιότητα και αξία. Αξίζει να μελετήσουμε την αξία και τον σκοπό της ζωής του ανθρώπου μέσα από την θεολογία του αγίου Γρηγορίου. Θα μας πη ο Άγιος ότι ο άνθρωπος “είναι ζώον ενταύθα οικονομούμενον και αλλαχού μεθιστάμενον και πέρας του μυστηρίου τη προς τον Θεόν νεύση θεούμενον”. Δηλαδή, ότι ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για το ενταύθα, αλλά για την αιωνιότητα. Στην παρούσα ζωή οικονομείται, ήτοι ζή, αναπνέει, τρώει, πίνει, εργάζεται, γίνεται μοναχός, παντρεύται, αλλά ο σκοπός της ζωής του είναι άλλος. Είναι η θέωση, ήτοι η κοινωνία με τον άγιο Τριαδικό Θεό, που επιτυγχάνεται με την σωστή χρήση της ελευθερίας του και την υπακοή του στο θέλημα του Θεού. Η αληθινή μας πατρίδα δεν είναι ενταύθα, αλλά αλλαχού. Είναι η βασιλεία του αγίου Τριαδικού Θεού. Ζούμε ενταύθα, αλλά πρέπει να μεθιστάμεθα αλλαχού, ήτοι να πολιτευόμεθα στον ουρανό.
Αξίζει να εντρυφήσουμε στην Ορθόδοξη θεολογία, η οποία προσφέρει λύσεις στα καθημερινά μας προβλήματα, αλλά και βοηθά στην υπέρβαση του ενταύθα, δηλαδή του θανάτου και την απόλαυση της ζωής, όχι απλώς για πολλά χρόνια, αλλά αιώνια.

Αφιέρωμα στο Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρό Χριστόδουλο

Γράφει ο καθηγητής Χρήστος Γερ. Σιάσος


Συμπληρώνονται οκτώ χρόνια από την κοίμηση του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδοςκυρού Χριστοδούλου Α΄. Κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες ζωντανεύει  στη μνήμη μας η μορφή του, έρχονται  στο νου μας χιλιάδες αναμνήσεις, όπου ο  Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος μας άφησε παρακαταθήκη. Η πύρινη γλώσσα σταμάτησε να μιλά και να καλεί για αγώνες, με οράματα και ελπίδες. Η  καρδιά του μεγαλόψυχου Ιεράρχη έπαψε να χτυπά τα ξημερώματα, στις 5.15 ημέρα Δευτέρα της 28 Ιανουαρίου 2008. 
Ο ακάματος εργάτης της Εκκλησίας μας, αναπαύεται εν Κυρίω. Τον έκλαψαν, τον θαύμασαν, τον πίστεψαν, τον αγάπησαν, τον εμπνεύστηκαν, μικροί και μεγάλοι και όλοι αναγνώρισαν το μεγαλείο της ψυχής του. Σπάνια συναντάμε τόσο μεγάλες χαρισματικές προσωπικότητες, ο σοφός λαός λέει ότι, σαν τον Χριστόδουλο γεννιέται ένας ανά εκατό χρόνια. Για τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο έχουν γραφεί πολλά και έχουν ειπωθεί περισσότερα και όλοι μας σήμερα δικαιωνόμαστε. 
Ο τόπος μας, εκτός από Πολιτικούς Ηγέτες έχει προσφέρει στην Πατρίδα μας και Πνευματικούς Ηγέτες, ανθρώπους που στο πέρασμά τους από αυτή τη ζωή, λάμπρυναν με το ήθος τους, την οσιακή μορφή τους, την Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Ο Μακαριστός Χριστόδουλος ήταν ένας από αυτούς, ήταν πραγματικό Κόσμημα της Εκκλησίας μας.  
Αυτές τις ημέρεςας φέρουμε στη μνήμη μας τον φωτισμένο εκείνο Ιεράρχη που σήμερα, αν ήταν κοντά μας σίγουρα, η Ελλάδα μας και όλοι εμείς θα  ήμασταν  σε καλύτερο δρόμο…
       Ο Χριστόδουλος, κοσμικό του όνομα Χρήστος, γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου  1939 στην όμορφη Ξάνθη, από προσφυγική οικογένεια που ήρθε στην  Ελλάδα από την Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης το 1924, μετά την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών. 
       Ο πατέρας του, Κωνσταντίνος, την δύσκολη και βασανιστική για τον Ελληνισμό τετραετία, 1946 έως το 1949, διετέλεσε Δήμαρχος Ξάνθης. Μετά την κήρυξη του πολέμου της Γερμανίας κατά της Ελλάδος και για λόγους ασφαλείας, ο πατέρας του παίρνει την οικογένεια και έρχεται  στην Αθήνα, στην περιοχή της Κυψέλης.  Ο Χρήστος,  φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο που λειτουργούσε στην οδό Πατησίων κοντά στη στάση «Λυσσιατρείο» και στη συνέχεια γράφτηκε στο Λεόντειο Λύκειο Αθηνών, κοντά στον Άγιο Λουκά Πατησίων, οι επιδόσεις του ήταν πάντα Άριστες.
           Το 1956 εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου το 1961 έλαβε το πτυχίο με «Άριστα». Στη συνέχεια φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από το 1962 έως το 1967, όπου έλαβε το πτυχίο με «Άριστα». Από μικρός βρισκόταν κοντά στην Εκκλησία και στο ψαλτήρι.  Φλεγόμενος από Ιερό ζήλο για  το Μοναχισμό και την Ιεροσύνη, εκάρη Μοναχός στην Ιερά Μονή Βαρλαάμ των Μετεώρων, στις 16 Μαΐου 1961 και την επομένη της κουράς του, 17 Μαΐου, εορτή του Αγίου Αθανασίου Χριστιανουπόλεως, χειροτονήθηκε Διάκονος στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων Τρικάλων και έλαβε το όνομα Χριστόδουλος.  Από τη θέση αυτή ο Χριστόδουλος είχε επιδοθεί  στο κήρυγμα, την κατήχηση και την διδασκαλία της Χριστιανικής Πίστης.
            Το 1965 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και αμέσως Αρχιμανδρίτης. Τοποθετήθηκε Ιερατικός Προϊστάμενος και Ιεροκήρυκας στον Ιερό Ναό της Παναγίτσας του Παλαιού Φαλήρου στον Πειραιά. Επισκέπτονταν συχνά  μαζί με τους Μητροπολίτες, πρώην Καλλίνικο Πειραιώς και Αμβρόσιο Αιγιαλείας, το ορμητήριό τους,τηνΙερά Μονή της Παναγίας της Χρυσοπηγής στο Καπανδρίτι. 
            Στις 14 Ιουλίου 1974, εξελέγη, Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού, σε ηλικία μόλις 35 ετών. Η ενθρόνισή του γίνεται στις 4 Αυγούστου του ιδίου έτους. Σημαντική υπήρξε η συμβολή του στους αγώνες της Εκκλησίας για την θεσμοθέτηση του Θρησκευτικού γάμου ως ισοκύρου έναντι  του πολιτικού, 1982, για την αποτροπή του «αυτόματου διαζυγίου».
           Στις 10 Απριλίου 1998 απεβίωσε ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ και η Εκκλησία της Ελλάδος καλείται να εκλέξει τον νέο της Αρχιεπίσκοπο.Στις 28 Απριλίου 1998 ο Τοποτηρητής του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου, Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος,  συγκάλεσε στο Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αθηνών την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και νέος  Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και  Πάσης Ελλάδος εκλέγεται ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Χριστόδουλος. Ιστορική ημέρα για την Ορθοδοξία, για την Εκκλησία της Ελλάδος, για τον Ελληνισμό. 
          Την νενομισμένη Διαβεβαίωση ενώπιον του  Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας έδωσε στο Προεδρικό Μέγαρο,  την Παρασκευή 8 Μαΐου 1998. 
           Με κάθε επισημότητα, με εξαιρετικά λαμπρό τρόπο και Βυζαντινό μεγαλείο, τελέστηκε  στον  Μητροπολιτικό  Ιερό Ναό των  Αθηνών, το Σάββατο 9 Μαΐου 1998, η ενθρόνιση του νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλου. Με τη συμμετοχή σύσσωμης της Θρησκευτικής, Πολιτειακής,  Πολιτικής,  Στρατιωτικής Ηγεσίας της Χώρας, καθώς των Νομαρχιακών και Δημοτικών Αρχών,  των εκπροσώπων Συλλόγων και Φορέων και πλήθος κόσμου. 
Στον ενθρονιστήριο λόγο του υποσχέθηκε ότι θα υπερμάχεται τα δίκαια της Εκκλησίας, γι΄αυτό επέλεξε να κάμει τη μεγάλη «ρήξη». Τη στιγμή δε που δάκρυσε αισθάνθηκε ότι αναλαμβάνει μεγάλη ευθύνη απέναντι στο πιστό Λαό της Ελλάδος και περισσότερο στα αγαπημένα του Ελληνόπουλα, σαν να σκέφθηκε από πού ξεκίνησε και που έφθασε με τη βοήθεια του Θεού.
   Ο λόγος του Αρχιεπισκόπου συγκλόνισε όλους τους πιστούς, σήκωσε την Χριστιανοσύνη πολύ ψηλά, άνοιξε τις καρδιές των παιδιών μας, όλης της νεολαίας, ο Ελληνικός  Λαός πανηγύριζε. Η Αγιοτάτη Ελλαδική Εκκλησία του Χριστού μας απέκτησε τον ΑΞΙΟ ΗΓΕΤΗ της, τον Άξιο Αμπελουργό της.  Νέος, δυναμικός, αγωνιστής, άκαμπτος, λόγιος, όσο ολίγοι Ιεράρχες. Η απλότητα, η ηθική ακεραιότητα, η ευγένεια, η καλοσύνη, η ιεροπρέπεια, η εμμονή του στην Ορθόδοξη Πίστη και στις παραδόσεις της Εκκλησίας μας, η απέραντη αγάπη προς τα Ελληνόπουλα ήταν τα χαρίσματα του νέου Αρχιεπισκόπου.
        Έβαλε την προσωπική του σφραγίδα στη σύγχρονη Ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και σ’ όλο το Ελληνικό Έθνος.  Άνοιξε νέους δρόμους αναζήτησης, φέροντας πιο κοντά στην Εκκλησία τους νέους και αφού πρώτα τους «ζητά συγγνώμη», τα καλεί να έρθουν στην Εκκλησία λέγοντας τους:  «...Ελάτε με σκουλαρίκια και με μπλουτζίν στην Εκκλησία ...».  Συγκρούστηκε, από άμβωνος, με «υψηλά» πρόσωπα για να προστατέψει  την παρακαταθήκη των Ελλήνων Χριστιανών. 
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ίδρυσε πάνω από 14 νέες Ειδικές Συνοδικές Επιτροπές, καθιέρωσε επίδομα τρίτεκνης οικογένειας στην περιοχή της Θράκης.
Προτάθηκαν και χειροτονήθηκαν 29 Μητροπολίτες, 5 βοηθοί Επίσκοποι και Τιτουλάριοι Επίσκοποι σε κενωθείσες Μητροπόλεις.
Η δημιουργία του 2002 της «Αλληλεγγύης» αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι από το πολύπλευρο έργο του Χριστόδουλου με πλούσια φιλανθρωπική δράση. Πέντε χιλιάδες μερίδες φαγητού δίνονται στα παιδιά των φαναριών ανεξαρτήτως φυλής και θρησκεύματος καθώς και σε απόρους συνανθρώπους μας κάθε ημέρα. 
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος κοντά στα παιδιά.
 Ο Χριστόδουλος, από την εποχή της θητείας του στη Μητρόπολη Δημητριάδος, εξέφραζε δημόσια τις απόψεις του όχι μόνο για Εκκλησιαστικά αλλά και για άλλα ζητήματα. Ήρθε σε σύγκρουση με την Κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη το 1999-2000 για το ζήτημα της μη αναγραφής του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες. Όλος ο Ελληνισμός βροντοφώναξε και δήλωσε την πίστη του στα Όσια και τα Ιερά της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, και της Πατρίδας μας. 
       Η σύγκρουση κορυφώθηκε το καλοκαίρι του 2000 όταν η Εκκλησία της Ελλάδος πραγματοποίησε δύο μεγάλες λαοσυνάξεις, στην  Θεσσαλονίκη στις 14 Ιουνίου,  και στην Αθήνα, στις 21 Ιουνίου 2000, συγκεντρώνοντας παράλληλα τρία και πλέον εκατομμύρια υπογραφές που τις παρέδωσε ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος στην Πολιτική Ηγεσία της Ελλάδος, στις 29 Σεπτεμβρίου 2001, με το αίτημα να διεξαχθεί δημοψήφισμα για την προαιρετική αναγραφή  του Θρησκεύματος (Χ.Ο.) στις ταυτότητες. Το αίτημα απορρίφθηκε τόσο από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όσο και από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος.
            Στους χιλιάδες πιστούς των λαοσυνάξεων, ο Αρχιεπίσκοπος μεταξύ των άλλων είπε: «…Προτιμήσαμε το φως της ημέρας για να πραγματοποιήσουμε τη συγκέντρωση μας. Δεν είχαμε τίποτα να κρύψουμε. Ξέραμε τι θα γίνει. Άλλοι προτιμούν την νύκτα και τα φτιασιδώματα…Ώκι αν εσηκώνονταν από τους τάφους των τα μεγάλα παλικάρια του έθνους μας, οι Κολοκοτρώνηδες και οι Μακρυγιάννηδες και οι Μιαούλιδες και Μποτσαραίοι, οι παπάδες και οι δεσποτάδες, τι θα λέγανε εάν βλέπανε το γκρέμισμα που επιχειρούν σήμερα κάποια παιδιά τους, στην Ελληνορθόδοξη παρουσία μέσα στην κοινωνία και τα ραπίσματα που δίνουν στην μάνα τους την εκκλησία…»
 Ο πιο δύσκολος αγώνας για τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο αρχίζει στις 9 Ιουνίου 2007 ημέρα Σάββατο, όπου εισάγεται στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών. Χειρουργείται και παραμένει νοσηλευόμενος επί σαράντα ημέρες. Με σθένος και υποδειγματική ψυχική δύναμη αντιμετωπίζει την περιπέτεια της υγείας του, από την πρώτη ημέρα. Δίνει σκληρή μάχη για να κρατηθεί στην ζωή παραδίδοντας μαθήματα θάρρους και αξιοπρέπειας.
Στις 18 Αυγούστου  2007 ταξιδεύει, για μεταμόσχευση ήπατος, στο Μαϊάμι. Στις 26 Σεπτεμβρίου η μεταμόσχευση ματαιώνεται λόγω εκτεταμένης μετάστασης του καρκίνου. 
       Η εξόδιος ακολουθία εψάλλει στις 10 το πρωί στον Ιερό Ναό της Μητροπόλεως  Αθηνών.  Το σκήνωμα του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου τέθηκε στο Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών σε τριήμερο  λαϊκό προσκύνημα. Πρωτοφανής είναι ο αριθμός των πιστών που πήγαν από κάθε γωνιά της Ελλάδος, κάθε ηλικίας, για να προσκυνήσουν, για να αποτίσουν φόρο τιμής στον «δικό τους Χριστόδουλο».
Ανάμεσα στο πλήθος ξεχώριζαν οι νέοι άνθρωποι, μαθητές, μαθήτριες, φοιτητές και φοιτήτριες πήγαν για να τιμήσουν τον Χριστόδουλο λέγοντας το τελευταίο αντίο σ’ αυτόν που τους έλεγε «ρε σεις και εγώ σας πάω». Βαρύ το κλίμα στην εξόδιο ακολουθία.  Προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, της Ιεράς Συνόδου και παρουσία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Πρωθυπουργού, σύσσωμης της Κυβέρνησης, εκπροσώπων των Κομμάτων του Ελληνικού Κοινοβουλίου, αντιπροσώπων των Ξένων Πρεσβειών στην Ελλάδα, Προκαθημένων της Ελλαδικής  Εκκλησίας και εκπροσώπων άλλων δογμάτων. 
Το 2008 στις 17 Μαρτίου, ο Σύλλογος των Διδασκόντων του Γυμνασίου Νεοχωρίου – Μεσολογγίου, μετά από έκτακτη συνεδρίαση και την εμπεριστατωμένη εισήγηση της Διευθύντριας, Θεολόγου κ. Γεωργιάδη-Αλεξοπούλου Δέσποινας, το Γυμνάσιο Νεοχωρίουπαίρνει την προσωνυμία:
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΝΕΟΧΩΡΙΟΥ – ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Α΄.
Στις ημέρες μας, έρχονται πιο συχνά τα προφητικά λόγια του Μακαριστού Χριστόδουλου στη μνήμη μας που μας έλεγε: «Με την παγκοσμιοποίηση που κάποιοι ονειρεύονται θα μας κάνουν «κιμά», η «έφοδος» προς την Ελλάδα μας, την οικογένειά μας και την Θρησκεία μας, δεν θα αργήσει να έρθει. Εμείς σήμερα, με όλα τα δεινά που μας βρήκαν,   το μόνο που μας απομένει είναι να αντισταθούμε και να υπερασπισθούμε ό,τι μας απέμεινε...».Ο Χριστόδουλος της Ελλάδας μας, που μας έδωσε πίστη και ελπίδα, σήμερα… δικαιώνεται!

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Δελτίο Τύπου της Ιεράς μας Μητρόπολης

Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου, τη  13η  Ιανουαρίου  2016

ΔΕΛΤΙΟΝ  ΤΥΠΟΥ
«Τα ιδεώδη της δημοκρατίας και η διαχρονική τους ισχύς»
Ομιλία του κ. Γεωργίου Θεοδωρακόπουλου στο Αγρίνιο

Η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας και η Γυμναστική Εταιρεία Αγρινίου σας προσκαλούν στην ομιλία του κ. Γεωργίου Θεοδωρακόπουλου, που θα πραγματοποιηθεί την προσεχή Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2016 και ώρα 18:30’ στην αίθουσα εκδηλώσεων του Παπαστρατείου Μεγάρου Αγρινίου.
Το θέμα της ομιλίας είναι: «Τα ιδεώδη της δημοκρατίας και η διαχρονική τους ισχύς».
Ο κ. Γεώργιος Θεοδωρακόπουλος είναι επίτιμος Διευθυντής του Υπουργείου Παιδείας, Νομικός και Πολιτικός Επιστήμων.

Εκ  του  Γραφείου  Τύπου  και  Επικοινωνίας της  Ιεράς  Μητροπόλεως

Δελτίο Τύπου που μας απέστειλε η την Ιερά μας Μητρόπολη

Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου, τη 18η  Ιανουαρίου 2016

ΔΕΛΤΙΟΝ  ΤΥΠΟΥ
Ιερά Αγρυπνία για την εορτή της Παναγίας Παραμυθίας

Την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2016 η αγία μας Εκκλησία εορτάζει την Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της επονομαζομένης Παραμυθίας. 
Η Διακονία Στηρίξεως Γυναικών «Παναγία η Παραμυθία», τιμώντας την εορτή της προστάτιδός της θα τελέσει ιερά αγρυπνία στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Αγρινίου, στην οποία θα χοροστατήσει ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς.
Η ιερά αγρυπνία θα πραγματοποιηθεί το απόγευμα της Τετάρτης, 20ης Ιανουαρίου 2016, από ώρα 20:00’ έως 01:00’.

Εκ  του  Γραφείου  Τύπου  και  Επικοινωνίας της  Ιεράς  Μητροπόλεως

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Ο Αγιος Παίσιος ο Αγιορείτης

Τοις αγίοις τοις εν τη γη αυτού εθαυμάστωσεν ο Κύριος

Μια λαμπρή ημέρα για την Ορθόδοξο Ανατολική του Χριστού Εκκλησία ξημέρωσε αγαπητοί αδελφοί πριν λίγες ημέρες και συγκεκριμένα στις 13 Ιανουαρίου 2015, όταν η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αγιοκατάταξε, ἀνέγραψεν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τόν μοναχόν Παΐσιο Ἁγιορείτη. Οσα θα πούμε ή όσα θα ακούσετε για τον Γέροντα Παίσιο είναι ελάχιστα μπροστά στο πνευματικό του ανάστημα αυτού του σύγχρονου πλέον Αγίου της Εκκλησίας μας αλλά στο λιγοστό χρόνο που μας απομένει θα προσπαθήσουμε να ψηλαφήσουμε τα χαρίσματα αυτού του Αγίου  .
Ο Άγιος γέροντας Παΐσιος γεννήθηκε στα Φάρασσα της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία, στις 25 Ιουλίου του 1924. Πέντε εβδομάδες μετά τη βάπτιση του, η οικογένεια του, μαζί με τα καραβάνια των προσφύγων,κατέληξε στην Κόνιτσα. Εκεί ο Αρσένιος τελείωσε το δημοτικό σχολείο και πήρε το απολυτήριο του  

Ο πατέρας Παΐσιος πρώτη φορά εισήλθε στο Άγιο Όρος για να μονάσει το 1949, αμέσως μετά την απόλυσή του από το στρατό. Στο Περιβόλι της Παναγίας αφιέρωσε σχεδόν ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του και συγκεριμένα στην Μονή Εσφιγμένου, στη Μονή Ιβήρων, στη Μονή Σταυρονικήτα και τέλος στο κελλάκι του στην Παναγούδα του Αγίου Ορους. Στο διάστημα που παρέμεινε στο Άγιο Όρος λόγω των δυσκολιών , του κρύου, της ασιτίας, της βαρείας χειρωνακτικής εργασία και της αυπνίας, ασθένησε όπου υποβλήθηκε σε εγχείρηση, με αποτέλεσμα μερική αφαίρεση των πνευμόνων. Μετά την επέμβαση για την αφαίρεσή τους και λόγω της χρήσης ισχυρών αντιβιοτικών ο γέροντας έπαθε ψευδομεμβρανώδη κολίτιδα, η οποία του άφησε μόνιμα δυσπεπτικά προβλήματα. Κάποια στιγμή, ενώ εργαζόταν στην πρέσσα που είχε στο κελί του, έπαθε βουβωνοκήλη. Αρνήθηκε να νοσηλευτεί και υπέμεινε καρτερικά την ασθένεια, η οποία του έδινε φοβερούς πόνους για τέσσερα ή πέντε χρόνια. Κάποια μέρα σε μια επίσκεψή του στη Σουρωτή, κάποιοι γνωστοί του γιατροί κυριολεκτικά τον απήγαγαν και τον οδήγησαν στο Θεαγένειο νοσοκομείο, όπου και χειρουργήθηκε. Παρά την αντίθεση των γιατρών, ο γέροντας συνέχισε τη σκληρή ασκητική ζωή και τις χειρωνακτικές εργασίες κάτι που επιδείνωσε και άλλο την κατάσταση της υγείας του. Μετά το 1993 άρχισε να παρουσιάζει αιμορραγίες για τις οποίες αρνούνταν να νοσηλευτεί. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ο Παΐσιος βγαίνει για τελευταία φορά από το Όρος και πηγαίνει στη Σουρωτή, στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου για τη γιορτή του Αγίου Αρσενίου (10 Νοεμβρίου). Εκεί μένει για λίγες μέρες και ενώ ετοιμάζεται να φύγει ασθενεί και μεταφέρεται στο Θεαγένειο, όπου του γίνεται διάγνωση για όγκο στο παχύ έντερο. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 ο γέροντας χειρουργείται. Παρότι η ασθένεια δεν σταμάτησε, παρουσίασε μεταστάσεις στους πνεύμονες και στο ήπαρ, οι γιατροί του ανακοινώνουν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ. Τη Δευτέρα 11 Ιουλίου (γιορτή της Αγίας Ευφημίας) ο γέροντας κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του αποφάσισε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους της ασθένειάς του. Τελικά την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994  και ώρα 11:30 το βράδυ την ησυχία τάραξε μια δυνατή βροντή! Κατόπιν με συνεχείς αστραπές φωτιζόταν όλο το Άγιον Όρος. Το απόγευμα έγινε γνωστό ότι ο γέροντας είχε περάσει πιά στην αιωνιότητα. 
Ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Έκτοτε, κάθε χρόνο στις 11 προς 12 Ιουλίου, στην επέτειο κοιμήσεως του Γέροντος, τελείται αγρυπνία στο Ιερό Ησυχαστήριο, με συμμετοχή χιλιάδων πιστών.
Ο Γέροντας Παίσιος είναι ο πιο σύγχρονος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο Αγιος των ημερών μας, των εσχάτων χρόνων. Χιλιάδες ανθρώπων επισκεπτόταν τον Αγιο γέροντα. Κάθε λογής βασανισμένοι άνθρωποι οδηγούνταν σε αυτόν, μαθαίνοντας για ένα χαρισματικό μοναχό . Η Παναγούδα ήταν μια σκήτη εγκαταλελειμμένη και ο Παΐσιος εργάστηκε σκληρά για να δημιουργήσει ένα κελί όπου και έμεινε μέχρι και το τέλος τη ζωής του. Από την εποχή που εγκαταστάθηκε στην Παναγούδα πλήθος λαού τον επισκεπτόταν. Επίσης δεχόταν πάρα πολλές επιστολές. Όπως έλεγε ο γέροντας στενοχωρείτο πολύ, γιατί από τις επιστολές μάθαινε μόνο για διαζύγια και ασθένειες ψυχικές ή σωματικές. Παρά το βεβαρημένο πρόγραμμά του, συνέχιζε την έντονη ασκητική ζωή, σε σημείο να ξεκουράζεται ελάχιστα, 2 με 3 ώρες την ημέρα. Εξακολούθησε όμως να δέχεται και να προσπαθεί να βοηθήσει τους επισκέπτες.
 Ήτανε άνθρωπος του οποίου το ύψιστον έργο ήταν η προσευχή. Παρ’ όλη την κακουχία του, την ταλαιπωρία του, ήταν ένας άσαρκος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που δεν ήξερε τι σημαίνει ούτε ύπνος ούτε ξεκούραση. Ήταν πάντοτε ευδιάθετος και είχε πάντοτε στην καρδιά του αγάπη να δεχτεί τον πόνο των ανθρώπων. Τον πατέρα Παΐσιο τον επισκέπτονταν άνθρωποι όλων των τάξεων. Και μορφωμένοι και αμόρφωτοι και επίσκοποι και πολλοί καθηγητές, άνθρωποι ακόμα και άλλων θρησκειών κάθε λογής άνθρωποι. Εκατοντάδες άνθρωποι επισκέπτονταν το κελλί του. Μόλις ερχόταν το λεωφορείο στις Καρυές, την πρωτεουσα του Αγίου Ορους και έπαιρναν το διαμονητήριο, κατευθείαν όλοι στον πατέρα Παΐσιο. Έβλεπες ένα καραβάνι ανθρώπων να πηγαίνουν εκεί. Ήταν ο πρώτος στόχος, ο πρώτος σταθμός. Οι εγκύκλιες γνώσεις του περιορίζονταν στο επίπεδο του δημοτικού. Παρ' όλα αυτά ξεχώριζε για την «χαριτωμένη» απλότητά του και την έντονη αγωνία που τον διακατείχε για την βοήθεια των συνανθρώπων του, που αναζητούσαν ένα πνευματικό καθοδηγητή. Ο ίδιος αποτελούσε παράδειγμα ανθρώπου αφιερωμένου στον Θεό, αφαιρώντας τις προσωπικές επιδίωξεις και τα προσωπικά θελήματα. Η υπακοή, η άσκηση, η ταπείνωση, η ευσέβεια, το φιλότιμο και πάνω από όλα η αγάπη και η μακροθυμία, αποτελούσαν τρόπο ζωής για τον ίδιο, αλλά και διδαχές για όσους αποζητούσαν ένα λόγο παρηγοριάς ή κάποια επίλυση προσωπικού προβλήματος.
Μέσα στο κελλάκι του είχε συνεχώς αναμμένα κεριά μπροστά στις εικόνες του.  Πολλές φορές αξιώθηκε εκεί μέσα να δει ολοζώντανο τον Ιησού Χριστό, να  συνομιλήσει με την Παναγία , τον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη αλλά και την Αγία Ευφυμία. Ήταν ένα απέριττο κελλί, ασκητικώτατο, πάμφτωχο, με εικόνες χωμένες στον τοίχο και κεριά αναμμένα. Ήταν ένα πολύ μικρό κελλί (2,50x2) Στην μία γωνιά ήταν το κρεβατάκι του, το οποίο ήταν ξύλινο, γεμάτο εικόνες. Στην άλλη γωνιά κάτω είχε κάτι παλιοκουρέλια, τα οποία τάχα ήταν το χαλί του. 
Είχε και ένα σκαμνάκι, στο οποίο καθόταν και προσευχόταν, ένα ξύλο που έβαζε στα γόνατα και έγραφε, και ένα-δυο μολύβια που έγραφε. Ήταν πάμφτωχος ο πατήρ Παΐσιος. Δεν είχε τίποτα. Πολλοί άνθρωποι του άφηναν χρήματα. Τα έκρυβαν, για να τα βρη μετά. Όμως ο Γέροντας, όταν έβρισκε χρήματα, συνήθως τα έβαζε μέσα σε βιβλία ή περιοδικά και τα έδινε. Δεν είχε πετρογκάζ, δεν είχε τίποτε απ’ αυτά τα μαγειρικά είδη. Είχε ένα-δύο κουτιά από κονσέρβες, και μέσα σ’ αυτά έρριχνε τσάι ή έβραζε ρύζι. Είχε και μία μικρή κατσαρόλα, που τη χρησιμοποιούσε, όταν σπάνια φιλοξενούσε ξένους. Τότε όπως έλεγε, έριχνε και μια κουταλιά φακές μέσα για να γίνη επίσημο γεύμα. Στο κελλί του είχε μόνο τσάι και παξιμάδια. Τίποτε άλλο. Αυτός ο άνθρωπος μπορώ να πω ότι, όσο τρώμε εμείς σ' ένα γεύμα, το έτρωγε σε δυο εβδομάδες. Πραγματικά ήταν ένας άσαρκος άνθρωπος, ένας επίγειος άγγελος και ένας ουράνιος άνθρωπος. Δεν ήταν μόνο ότι δεν έτρωγε σχεδόν τίποτα, αλλά και δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου...
Σαν μοναχός ασφαλώς τηρούσε με ακρίβεια το πρόγραμμα των ακολουθιών του καθημερινά, του εσπερινού, του αποδείπνου, του μεσονυκτικού, του όρθρου, των ωρών. Αργότερα, αντικαθιστούσε τις περισσότερες από τις ακολουθίες αυτές με το κομποσχοίνι. Κάθε βράδυ αγρυπνούσε. Πραγματικά μπορώ να πω με πεποίθηση ότι ο πατήρ Παΐσιος ήταν ένας άνθρωπος που στήριζε την οικουμένη με τις προσευχές του. Ήταν ένας άνθρωπος ισάξιος των μεγάλων πατέρων της Εκκλησίας μας.
Μπορεί κανείς να μιλάη ώρες και μέρες για το Γέροντα Παΐσιο. Τα θαύματα τα οποία έγιναν με την προσευχή του είναι ίσως αναρίθμητα. Όμως μεγάλη σημασία δεν έχουν τα θαύματα του Γέροντα, αλλά η μεγάλη αγάπη του στο Θεό, η βαθιά του πίστη και ότι ήταν ένα πραγματικό τέκνο της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Μοναχισμού. Πολλοί είναι οι άνθρωποι που γνώρισαν το Γέροντα Παΐσιο. Καθένας από αυτούς μπορεί να πει μια ιστορία για το Γέροντα ή να θυμηθεί την απλότητά του. Υπάρχουν βεβαίως και πάρα πολλοί άλλοι άνθρωποι που γνώρισαν το Γέροντα Παΐσιο, άκουσαν τη διδασκαλία του, διαπίστωσαν την αγιότητά του, δέχτηκαν τα δώρα της προσευχής του. Όλοι αυτοί ομολογούν πως ο γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης είναι ένας από τους πιο σημαντικούς αγίους ασκητές του 20ου αιώνα.
Ας προσευχόμαστε στη χάρη του και ζητούμε τις μεσιτίες του προς τον φιλάνθρωπο Θέο αγαπητοί αδελφοί να μας αξιώσει να μιμηθούμε και εμείς την απλότητα του χαρακτήρος του, την ταπείνωσή του, την αγαπη του για το Θεό και τον άνθρωπο αλλά και όλες τις αρετές που με καρτερικότητα καλλιεργησε γιατί αυτός υπήρξε ἐν ἐσχάτοις καιροῖς, βοηθὸς ἑτοιμότατος, καὶ τῆς εὐσεβείας κῆρυξ ἄριστος, πασχόντων τὸ κούφισμα, ἀτακτούντων διόρθωσις, τῶν ἐν ἀνάγκαις ταχινὴ ὑποστήριξις, τῶν ἐν θλίψεσι, χαρμονὴ ἀναφαίρετος. Αμην

Πρόγραμμα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κκ Κοσμά

ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016
17:00' - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΦΡΑΓΚΟΥΛΕΪΚΩΝ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός.

ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016
07:30' - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Όρθρος - Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.
18:00' - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός.

ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016
07:30' - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΑΣ
Όρθρος - Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία εορτής πολιούχου Αμφιλοχίας – Λιτάνευσις Ιεράς Εικόνος.

ΠΕΜΠΤΗ 21 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016
17:00' - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΑΤΟΥΝΑΣ
Υποδοχή Ιερά Εικόνος Παναγίας Φοβεράς Προστασίας εκ της Ι.Μονής Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους – Αρχιερατικός Εσπερινός

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016
07:30' - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΑΤΟΥΝΑΣ
 Όρθρος - Αρχιερατική Θεία Λειτουργία – χειροτονία διακόνου.

ΔΕΥΤΕΡΑ 25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016
07:30' - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Όρθρος - Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016
18:00' - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ 
Πανηγυρικός  Αρχιερατικός Εσπερινός εορτής Αγίων Τριών Ιεραρχών.

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016
07:30' - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ –ΔΟΥΝΕΪΚΩΝ (ΕΝΟΡΙΑΣ ΚΑΛΟΥΔΙΟΥ) ΘΕΡΜΟΥ
Όρθρος – Πανηγυρική Αρχιερατική  Θεία Λειτουργία

ΚΥΡΙΑΚΗ 31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016
07:30' - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΤΩ ΧΡΥΣΟΒΙΤΣΑΣ ΘΕΡΜΟΥ
Όρθρος - Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

Το Μυστήριο της Βαπτίσεως του Κυρίου, μέσα από τον υμνολογικό πλούτο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας (Καταβασίες)

Όλες οι γιορτές της ορθόδοξης χριστιανικής λατρείας έχουν το δικό τους συμβολισμό, ιδιαίτερα οι Δεσποτικές αποκαλούμενες. Μια από αυτές είναι και η γιορτή των Θεοφανείων που αναφέρεται στη βάπτιση του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό. Η γιορτή αυτή, όμως, ονομάζεται και "τα Άγια Φώτα" και των "Επιφανείων", γιατί την ημέρα εκείνη, σύμφωνα και με τη μαρτυρία των Ευαγγελιστών έκανε την εμφάνισή του ολόκληρη η Αγία Τριάδα.
"Τότε παραγίνεται ο Ιησούς από της Γαλιλαίας επί του Ιορδάνην προς τον Ιωάννην του βαπτισθήναι υπ' αυτού" (Ματθ. γ' 13). Όπως συνεχίζει ο Ευαγγελιστής, την ώρα που τελείται η βάπτιση "Ιδού φωνή εκ των ουρανών λέγουσα ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα" (1) (Ματ. γ' 17). Έχουμε δηλ. την παρουσία, εκτός του Χριστού και του Θεού ο οποίος δηλώνει τη συμμετοχή του στο μυστήριο, ως δεύτερο πρόσωπο της Αγ. Τριάδος, και το πνεύμα "του Θεού καταβαίνων ωσί περιστεράν και ερχόμενον επ' αυτού". Το γεγονός της βάπτισης του Χριστού αναφέρουν όλοι οι ευαγγελιστές στα κείμενά τους.
Την ημέρα εκείνη η εκκλησία μας καθόρισε να ψάλλονται το πρωί στον όρθρο δύο κανόνες. Ο μεν πρώτος, πεζός, έργο του επισκόπου Κοσμά του Μαϊουμα σε δεύτερο ήχο και ένας Ιαμβικός, του ίδιου ήχου (δεύτερου) έργο του μεγάλου μελωδού της ορθόδοξης εκκλησίας Ιωάννη του Δαμασκηνού.Τα πρώτα τροπάρια (ειρμοί) των εννέα ωδών, (μικρών ομάδων από 4-6 τροπάρια) ψάλλονται με πανηγυρικό τρόπο λίγο πριν από το εωθινό ευαγγέλιο. Τα πρώτα αυτά τροπάρια ονομάζονται στη λειτουργική γλώσσα, "καταβασίες" γιατί τα παλιά χρόνια, οι ψάλτες κατέβαιναν από τα στασίδια τους και τα έψαλλαν στο μέσο του Ναού.
Το περιεχόμενό τους έχει σχέση με το θρησκευτικό γεγονός που γιορτάζεται την ημέρα εκείνη. Και οι δύο ποιητές της εκκλησίας έζησαν τον 7ομ.Χ. αιώνα. Είναι η εποχή της μεγάλης θρησκευτικής παραγωγής, 7ος-9ος αιώνας, που διαμορφώνεται και οριστικοποιείται ο λατρευτικός τύπος που θα ακολουθήσουν όλες οι εκκλησίες. Ο εμπλουτισμός της με τα ιερά αναγνώσματα από τα κείμενα της Αγίας Γραφής (Π. και Κ. Δ.) τους ύμνους και τις προσευχές, στους ιερούς χώρους των ναών θα καλλιεργούν το θρησκευτικό συναίσθημα και θα ενισχύσουν την πίστη των χριστιανών.
"Η ορθόδοξη λατρεία είναι αγιοστάλαχτη τη διαμόρφωσαν οι άγιοι και σοφοί πατέρες της εκκλησίας, οι κατ' εξοχήν άνθρωποι του Θεού, που είχαν βιωματική σχέση με το Θεό" γράφει πανεπιστημιακός δάσκαλος και συνεχίζει. "Οι άγιοι, πάλι, είναι οι ποιητές και υμνογράφοι και μελωδοί και ψάλτες… της ορθόδοξης εκκλησίας" (2)

Ωδή α' ήχος β' πεζή
"Βυθού ανεκάλυψε πυθμένα,
Και δια ξηράς οικείους έλκει,
Εν αυτώ κατακαλύψας αντιπάλους
Ο κραταιός εν πολέμοις Κύριος
Ότι δεδόξασται".
Το πρώτο τροπάραιο του κανόνα αναφέρεται στο θαυματουργικό τρόπο που πέρασαν οι Ισραηλίτες την Ερυθρά Θάλασσα με αρχηγό τους το Μωυσή, γύρω στα 1225π.Χ. Στέκει με θαυμασμό ο Ιερός υμνογράφος μπροστά στο συντελούμενο θαύμα. Ο πανίσχυρος Κύριος έκανε να φανεί ο πυθμένας της θαλάσσης και στον σχηματιζόμενο διάδρομο πέρασαν οι Ισραηλίτες στην απέναντι ακτή. Γρήγορα, όμως, τα νερά επανήλθαν όταν απομακρύνθηκαν όλοι μαζί με τον Μωυσή και ταυτόχρονα εισήλθαν οι Αιγύπτιοι. Ο ιερός υμνογράφος από τη μια προβάλλει την παντοδυναμία του Θεού, στις εντολές του οποίου υπακούνε και τα στοιχεία της φύσεως. Ο υμνογράφος μάλιστα χρησιμοποιεί το ρήμα "έλκει, για να τονίσει το ενδιαφέρον του Θεού για "τους υιούς Ισραήλ" αφού ο ίδιος ηγείται δια του Μωυσέως, της σωτηρίας Φάλαγγας.Από την άλλη πλευρά τονίζεται η αγάπη του Θεού προς τον περιούσιο λαό στον οποίο υποσχέθηκε να οδηγήσει στη γη Χαναάν, τη γη της επαγγελίας.

Ωδή γ'
"Ισχύν, ο διδούς, τοις βασιλεύσιν ημών Κύριος
 Και κέρας χριστών αυτού υψών παρθένου αποτίκτεται.
Μολεί δε προς το βάπτισμα, διο πιστοί βοήσωμεν
Ουκ εκ έστιν άγιος ως ο Θεός ημών
Και ουκ έστι δικαίος πλην σου, Κύριε"

Ο ποιητής εδώ παίρνει αφορμή από την τρίτη βιβλική ωδή που είναι αφιερωμένη στην προφήτιδα Άννα για να μας θυμίσει ότι είναι εκείνος που δίνει τη δύναμη και την ενίσχυση στους βασιλείς. Τώρα Χριστός έρχεται για να βαπτιστεί στον Ιορδάνη ποταμό. Η χρίση με λάδι ήταν πράξη καθιέρωσης εκ μέρους του Θεού για ανθρώπους που επρόκειτο να κυβερνήσουν ως βασιλείς είτε επρόκειτο για ιερείς για να ασκήσουν τα καθήκοντά τους. Αυτός, λοιπόν, που είναι πιο πάνω και από τους βασιλείς, καταδέχεται να γεννηθεί από την Μαρία και ενώ είναι αναμάρτητος, θέλει να βαπτιστεί όπως όλοι οι άνθρωποι. Να θυμίσουμε εδώ ότι πολλοί κάτοικοι που πήγαιναν, στον Ιωάννη, τον Πρόδρομο, ζητούσαν να εξομολογηθούν. Γι' αυτό και το βάπτισμα που εδέχοντο από τον Ιωάννη, ελέγετο βάπτισμα μετάνοιας. Από το βάπτισμα του Χριστού και μετά ονομάστηκε βάπτισμα σωτηρίας.

Ωδή δ'
Ακήκοα, Κύριε, φωνής σου ον είπας,
Φωνή βοώντος εν τη ερήμω,
Ότι εβρόντισαν πολλών επί υδάτων.
Τω σω μαρτυρούμενος Υιώ όλος γεγονός του παρόντος
Πνεύματος δε εβόησε: Συ ει Χριστός, Θεού σοφία και δύναμις".

Με τη βιβλική ρήση "Φωνή βοώντος εν τη ερήμω" (Ησ. 40.3) αρχίζει ο εκκλησιαστικός ποιητής τον ειρμό της δ' ωδής. Γνωρίζει το σπουδαίο ρόλο που έπαιξε στο τελετουργικό του βαπτίσματος του Χριστού. Πιο πολύ, όμως, ήταν ο άνθρωπος (ο Ιωάννης) που με τα ηθικά του κηρύγματα του έλεγχε τους άρχοντες της εποχής του για τα παραπτώματά τους για να σώσει το λαό του από την κατάπτωση και την παρακμή. Ο ιερός βαπτιστής "άκουσε τη φωνή του Θεού πατέρα", πολύ δυνατή την ώρα που τελείται η βάπτιση του Χριστού, και ακούστηκε σ' όλη την περιοχή του Ιορδάνη. Αλλά ο Ιωάννης γέμισε μέσα του από την χάρη του αγίου πνεύματος που τη στιγμή εκείνη ήταν παρόν με την μορφή ενός περιστεριού. Γι' αυτό ακριβώς είχε τη φώτιση ώστε σε λίγο να αναφωνήσει: "Συ ει ο Χριστός, Θεού Σοφία και δύναμις". Λίγα χρόνια αργότερα ο Απόστολος των εθνών Παύλος θα διατυπώσει και θα επιβεβαιώσει την αλήθεια ότι ο Χριστός είναι και "σοφία και δύναμις Θεού" (Α' Κορ. 1,24)

Ωδή ε'
Ιησούς ο ζωής αρχηγός λύσαι το κατάκριμα ήκει
Αδάμ του πρωτοπλάστου, καθαρσίων δε ως Θεός μη δεόμενος
Τω παισόντι καθαίρεται εν τω Ιορδάνη, εν ω την έχθραν κτείνας,
Υπερέχουσαν πάντα νουν ειρήνην χαρίζεται".
Στην ωδή αυτή ο ιερός υμνογράφος τονίζει με έμφαση τον ερχομό του Χριστού στον κόσμο και τον σκοπό του να σώσει το ανθρώπινο γένος. Έρχεται στον κόσμο για να απαλλάξει τον πρωτόπλαστο Αδάμ από την καταδίκη του προπατορικού αμαρτήματος. Ενώ είναι Θεός και δεν έχει ανάγκη από καθαρισμό, βαπτίζεται στον Ιορδάνη ποταμό για χάρη του Αδάμ. Εκεί (στον ποταμό) αφού θανάτωσε την έχθρα που χώριζε τον άνθρωπο με το Θεό, χαρίζει την ειρήνη του σ' όλο τον κόσμο, κάτι που δεν μπορεί να συλλάβει το ανθρώπινο μυαλό. Γενικά όλη η παρουσία του Χριστού στον κόσμο με το κήρυγμα και τα θαύματα που επιτέλεσε ήταν "η καταλλαγή" και συμφιλίωση του ανθρώπου με το Θεό. Την επαναφορά του από την κατάσταση που βρέθηκε μετά από την πτώση του, στην προηγούμενη ζωή του παραδείσου.
Η ωδή στ' είναι αφιερωμένη στην κηρυκτική δράση του Προδρόμου που καλούσε από την έρημο τους λαούς να μετανοήσουν. "Μετανοείτε και καθαριστείτε" τους έλεγε, για να υποδεχτούν τον ερχομό του σωτήρος Χριστού.Η ωδή ζ' κάνει λόγο για τη θαυματουργική διάσωση των τριών νέων που ρίχτηκαν στο καμίνι επειδή δεν αρνήθηκαν την πίστη τους στον αληθινό Θεό. Ο ποιητής εμπνέεται από τα γραφόμενα του προφήτη Δανιήλ, που ζει στην εξορία, στην Βαβυλώνα, μαζί με τους συμπατριώτες του. Την ώρα της φωτιάς ένας άγγελος τους προστατεύει θαυματουργικώς.Και η ωδή η' αναφέρεται στο πυρακτωμένο καμίνι. Κάνει ένα παραλληλισμό. Όπως, εκεί στη Βαβυλώνα, ο άγγελος σώζει τους τρεις νέους, έτσι και στον Ιορδάνη ποταμό, έρχεται ο ίδιος ο Χριστός να σώσει όλους τους ανθρώπους.

Ωδή θ'
"Απορεί πάσα γλώσσα ευφημείν προς αξίαν, ιλιγγιά δε νους
Και υπερκόσμιος υμνείν σε, Θεοτόκε, όμως αγαθή υπάρχουσα
Την πίστιν δέχου, και γαρ τον πόθον οίδας τον ένθεον ημών.
Συ γαρ χριστιανών ει προστάτις, σε μεγαλύνομεν".

Πάντοτε οι ποιητές και υμνογράφοι της εκκλησίας μας, την 9η ωδή την αφιερώνουν στην Παναγία. Εδώ ο Ιερός Κοσμάς, μένει έκθαμβος από το μεγαλείο της Θεοτόκου. Πιστεύει ότι είναι πολύ δύσκολο η ανθρώπινη γλώσσα να βρει τα λόγια που αρμόζουν για τον έπαινο της. Επειδή, όμως, πιστεύει ότι εκείνη είναι αγαθή, και γνωρίζει τον πόθο και την αγάπη μας στο πρόσωπό της, την παρακαλεί να δεχτεί την ειλικρινή πίστη τους. Σε υμνούμε και σε δοξολογύμε, γιατί είναι η προστάτιδα όλων μας. (3)
Ας δεχθεί ο καθένας την ημέρα εκείνη μαζί με το αγιασμένο νερό και τα νάματα του Ιορδάνη, που χαρίζουν υγεία, ειρήνη και ευλογία.
Βιβλιογραφία
1.Ματθ. γ' 13-17 Μαρκ. α΄ 9-11, Λου. γ' 21-22, Ιωάνν. α' 31-34
2.Ομοσπ. Συλλόγων Ιεροψαλτών Ελλ. Πρακτ. Συνεδρίου 1995
3.Οι κατεβασίες (κειμ. Μετ. σχόλια) Αρχ. Σ. Κούτσα 1994 (εκδ. ΤΕΡΙΟΣ)
Πηγή:laosver.gr

Η Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού μέσα στη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας

Στίς 5 Ἰανουαρίου, τελεῖται στούς Ὀρθοδόξους Ἱερούς Ναούς ἡ Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ καί ἐν συνεχεία οἱ ἱερεῖς θά ἁγιάσουν τά σπίτια ὅσων χριστιανῶν τό ἐπιθυμοῦν καί τό ζητήσουν.  Η ἴδια Ἀκολουθία θά τελεσθεῖ καί την ἑορτή τῶν Θεοφανείων, κατά τήν ὁποία ἑορτή πανηγυρίζουμε μέ τό γεγονός τῆς Φανερώσεως ἐπί τῆς γῆς τοῦ Χριστοῦ ὡς Μονογενούς Υἱοῦ καί λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός. Ταυτοχρόνως ἑορτάζουμε καί τή φανέρωση τῆς Ἁγίας Τριάδας, καθ' ὅτι, ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας «Τριάδος ἡ φανέρωσις ἐν Ἰορδάνη γέγονεν».ο ἁγιασμός καί τῶν δύο ἡμερῶν, 5ης καί 6ης Ἰανουαρίου, εἶναι ἵδιος. Δηλαδή ἔχει τήν ἵδια ἁγιαστική δύναμη. Μερικοί, ὅμως, παρασυρόμενοι ἀπό τό γεγονός ὅτι τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων παραλείπεται ἡ ἀνάγνωση τῆς πρώτης μεγάλης Εὐχῆς ἰσχυρίζονται ὅτι, ἔνεκα αὐτῆς τῆς ἐλλείψεως, ὁ ἁγιασμός της 6ης Ἰανουαρίου εἶναι μεγαλυτέρας ἁγιαστικῆς χάριτος. Οἱ ὑποστηρικτές αὐτῆς τῆς ἀπόψεως δέν ἔχουν δίκιο, διότι ἡ παραλειπομένη εὐχή δέν εἶναι ἁγιαστική ἀλλά κηρυκτική. Ἀναλύει θεολογικά τό νόημα τῆς ἑορτῆς χωρίς, ὅμως, νά περιέχει ἐπίκληση τῆς ἁγιαστικής Θ. Χάριτος. Μέγας Αγιασμός εἶναι τό σπουδαιότερο φάρμακο τῆς Ἐκκλησίας μας μετά τή Θ. Κοινωνία καί γι' αὐτό μεταλαμβάνουμε τοῦ ἁγιασμοῦ πρίν νά λάβουμε τό ἀντίδωρο, ἐνῶ, ἀντιθέτως, ὁ μικρός Ἁγιασμός, ὡς τέταρτος κατά σειράν δυνάμεως, λαμβάνεται μετά τό ἀντίδωρο. Μέγα Ἁγιασμό λαμβάνουν καί ὅσοι δέν ἔχουν τίς προϋποθέσεις καί τήν ἀνάλογη προετοιμασία γιά τή Θ. Μετάληψη.  Μέγας Αγιασμός συνδέεται ἄμεσα μέ τό μυστήριο της Μετανοίας καί τήν Ἐξομολόγηση, καθ' ὅτι ἡ ἀρχή του ἀνάγεται στό βάπτισμα μετανοίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, τό ὁποῖο ἐνεργοποιήθηκε καί ὁλοκληρώθηκε μέ τήν Παρουσία καί τήν Βάπτιση τοῦ Κυρίου μας στόν Ἰορδάνη ποταμό. Η σύνδεση τοῦ Μ. Ἀγιασμοῦ μέ τό μυστήριο τῆς Μετανοίας ἐπιτάσσει νά προηγείται τῆς μεταλήψεως τοῦ Μέγ. Ἁγιασμοῦ νηστεία ἄνευ ἐλαίου, δεδομένου ὅτι ἡ νηστεία εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μέ τή μετάνοια... Ἐξαίρεση στήν ἀνέλαιο νηστεία γίνεται ἄν συμπέσει ἡ παραμονή τῶν Θεοφανείων, ἡμέρα Σάββατο ἤ Κυριακή, ὁπότε γίνεται κατάλυση ἐλαίου, διότι ποτέ δεν νηστεύουμε τό λάδι, τά Σάββατα καί τίς Κυριακές παρεκτός μόνο τό Μέγα Σάββατο.Οἱ ἁγιαστικές Εὐχές καθιστοῦν τό νερό τοῦ Μ. Ἁγιασμοῦ ἰσοδύναμο μέ τό νερό τῆς βαπτίσεως καί γι' αὐτό ὁ Μ. Ἁγιασμός χρησιμοποιεῖται γιά τήν βάπτιση βρεφῶν, πού εἶναι ἐτοιμοθάνατα, ἤ βαρειά ἄρρωστα πρός συντόμευση τῆς Ἀκολουθίας τῆς Βαπτίσεως. Ἐπίσης, ἐάν τελεσθεῖ βάπτιση τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων χρησιμοποιεῖται στἠν κολυμβήθρα Μέγας Ἁγιασμός, χωρίς νά ἀναγνωσθεῖ ἡ Εὐχή τοῦ Ἁγιασμοῦ τοῦ ὕδατος ἀλλά μόνο τά λόγια, πού ἀφοροῦν στόν βαπτιζόμενο. Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Μικροῦ Ἁγιασμοῦ (πού τελεῖται κάθε μῆνα) δέν περιέχει ἁγιαστική Εὐχή, δηλαδή ἐπίκληση τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀλλά ὁ ἁγιασμός τοῦ ὕδατος γίνεται μόνο μέ τήν κατάδυση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἐπίσης, ὁ Μικρός Ἁγιασμός ρίπτεται καί ραντίζεται στό ἔδαφος καθ' ὅλο τό ἔτος ἐν ἀντιθέσει μέ τόν Μεγάλο Ἁγιασμό, ὁ ὁποῖος, ὅπως μαρτυρεῖται στούς χειρογράφους κώδικες «οὐ ρίπτεται τό σύνολον» (κωδ. 979 τοῦ Σινᾶ) κατά τίς λοιπές ἡμέρες, πλήν τῶν ἡμερῶν τῆς παραμονῆς καί τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων.Ὁ Μέγας Ἁγιασμός φυλάσσεται καθ' ὅλο τό ἔτος στό Ἱερό Βῆμα τοῦ Ναοῦ καί χρησιμοποιεῖται ἀπό τούς Ἱερεῖς στίς περιπτώσεις, πού προαναφέραμε ἀλλά καί σέ ἄλλες περιστάσεις. Συνεπῶς δέν συντρέχει λόγος νά φυλάσσεται καί στά σπίτια τῶν χριστιανῶν. Ἐξ ἄλλου ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι τό «ταμεῖον τῆς Θ. Χάριτος» καί φυσικά δέν θά ἀρνηθεῖ ποτέ νά μᾶς χορηγήσει τόν Μεγάλο Ἁγιασμό, ὅταν ἡ περίσταση τό καλέσει καί ὁ Πνευματικός κρίνει ὅτι θά ἀποβεῖ «πρός ὡφέλειαν ἐπιτήδειος».

Ευχή του Μεγάλου Αγιασμού

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ μονογενὴς Υἱός, ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ Πατρός, ὁ ἀληθινὸς Θεός, ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀθανασίας, τὸ φῶς τὸ ἐκ φωτός, ὁ ἐλθὼν εἰς τὸν κόσμον τοῦ φωτίσαι αὐτόν, καταύγασον ἡμῶν τὴν διάνοιαν τῷ Ἁγίῳ σου Πνεύματι, καὶ πρόσδεξαι ἡμᾶς μεγαλωσύνην καὶ εὐχαριστίαν σοι προσάγοντας, ἐπὶ τοῖς ἀπ᾽ αἰῶνος θαυμαστοῖς σου μεγαλουργήμασι, καὶ τῇ ἐπ᾽ ἐσχάτων τῶν αἰώνων σωτηρίῳ σου οἰκονομίᾳ. Ἐν ᾗ τὸ ἀσθενὲς ἡμῶν καὶ πτωχὸν περιβαλόμενος φύραμα, καὶ τοῖς τῆς δουλείας μέτροις συγκατιών, ὁ τῶν ἁπάντων Βασιλεύς, ἔτι καὶ δουλικῇ χειρὶ ἐν τῷ Ἰορδάνῃ βαπτισθῆναι κατεδέξω, ἵνα τὴν τῶν ὑδάτων φύσιν ἁγιάσας ὁ ἀναμάρτητος, ὀδοποιήσῃς ἡμῖν τὴν δι᾽ ὕδατος καὶ Πνεύματος ἀναγέννησιν, καὶ πρὸς τὴν πρώτην ἡμᾶς ἀποκαταστήσῃς ἐλευθερίαν. Οὗ τινος θείου Μυστηρίου τὴν ἀνάμνησιν ἐορτάζοντες, δεόμεθά σου φιλάνθρωπε Δέσποτα. Ῥᾶνον ἐφ᾽ ἡμᾶς τοὺς ἀναξίους δούλους σου, κατὰ τὴν θείαν σου ἐπαγγελίαν, ὕδωρ καθάρσιον, τῆς σῆς εὐσπλαγχνίας τὴν δωρεάν, εἰς τὸ ἐπὶ τῷ ὕδατι τούτῳ τὴν αἴτησιν ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν εὐπρόσδεκτον γενέσθαι τῇ σῇ ἀγαθότητι, καὶ τὴν εὐλογίαν σου δι᾽ αὐτοῦ ἡμῖν τε καὶ παντὶ τῷ πιστῷ σου χαρισθῆναι λαῷ, εἰς δόξαν τοῦ ἁγίου προσκυνητοῦ σου Ὀνόματος. Σοὶ γὰρ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμή, καὶ προσκύνησις, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρί, καὶ τῷ παναγίῳ, καὶ ἀγαθῷ, καὶ ζωοποιῷ σοῦ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Μικρός και Μεγάλος Αγιασμός. Υπάρχουν διαφορές;

Αγαπητοί μας αδελφοί, η αγία μας Εκκλησία κλείνοντας την ευλογημένη περίοδο των εορτών του αγίου Δωδεκαημέρου, στην οποία γιορτάζουμε την αποκάλυψη του Θεού σε μας,
α) με την Ενσάρκωση του δευτέρου προσώπου της αγίας Τριάδας στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό
β) με την Βάπτιση του Χριστού όπου φανερώνονται και τα τρία πρόσωπα αυτός αγίας Τριάδας,
θέλει να απευθυνθεί στα παιδιά της και να τα πληροφορήσει υπεύθυνα για το θέμα του Μεγάλου Αγιασμού ο οποίος τελείται κάθε χρόνο αυτός 5 και 6 Ιανουαρίου. Πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι ρωτούν αν ο Αγιασμός αυτός πίνεται, χρησιμοποιείται για ραντισμό, φυλάσσεται στα σπίτια και αν αντικαθιστά την Θεία Κοινωνία.

1. Ο Αγιασμός που τελείται την παραμονή και ανήμερα της γιορτής των Θεοφανείων είναι ακριβώς ο ίδιος.Ο Μικρός Αγιασμός τελείται την πρώτη μέρα κάθε μήνα καθώς και εκτάκτως όταν το ζητούν οι χριστιανοί σε διάφορες περιστάσεις. Δεν τίθεται θέμα ποιος είναι αγιότερος και ποιος λιγότερο άγιος, καθώς και οι δύο τύποι αγιασμού είναι αγιασμένοι από τη ζωοποιώ χάρη του αγίου Πνεύματος.
2. Ο Μεγάλος Αγιασμός φυλάσσεται όλο το χρόνο στο ναό και δίδεται στους χριστιανούς σε 2 περιπτώσεις: όταν κάποιος είναι ασθενής «εις αγιασμόν και ίασιν ψυχής τε και σώματος» και στην περίπτωση που κάποιος χριστιανός δεν μπορεί να μεταλάβει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού γιατί διατελεί κάτω από κάποιο παιδαγωγικό επιτίμιο του πνευματικου
Ο Μεγάλος Αγιασμός δεν αντικαθιστά σε καμία περίπτωση την αγία Κοινωνία,αλλά δίδεται σαν μία παρηγοριά στους χριστιανούς που δεν μπορούν να κοινωνήσουν και για να ενισχυθούν στον αγώνα τους για την μετάνοια.
3. Ο Μεγάλος Αγιασμός είναι δυνατόν να φυλάσσεται και στα σπίτια των ευσεβών χριστιανών όλο το χρόνο για τον αγιασμό τους «δια του ραντισμού και της μεταλήψεως», καθώς για να αγιάζουν τα ίδια τα σπίτια τους, τους κήπους, τα σπαρτά τους, τα ζώα, τα οχήματα τους κλπ. Είναι καλό να χρησιμοποιείται και για την προφύλαξη μας από την βασκανία και κάθε σατανική ενέργεια και όχι άλλα δεισιδαιμονικά ξόρκια, λάδια, ξεματιάσματα κλπ. Εξυπακούεται πως στο σπίτι, διατηρούμε τον Αγιασμό (Μικρό ή Μεγάλο) στο εικονοστάσιο όπου καίει κανδήλα και πως τα μέλη της οικογενείας αυτής επιμελώς θα αποφεύγουν τις αφορμές και αιτίες της αμαρτίας που φυγαδεύουν την θεία χάρη.
4. Τέλος θα εξετάσουμε τη σχέση του Μεγάλου Αγιασμού και της νηστείας. Δεν νηστεύουμε την παραμονή των Θεοφανείων για να πιούμε την άλλη μέρα τον Μεγάλο Αγιασμό, αλλά νηστεύουμε για την Μεγάλη εορτή των Θεοφανείων!
Η ιστορική αρχή του Μεγάλου Αγιασμού είναι η εξής: Στην αρχαία Εκκλησία την Παραμονή των Θεοφανείων γινόταν η βάπτιση των Κατηχουμένων, δηλαδή των νέων χριστιανών (όπως την παραμονή του Πάσχα και της Πεντηκοστής). Τα μεσάνυχτα τελούνταν ο αγιασμός του ύδατος για την τελετή του βαπτίσματος. Τότε εισήχθη η συνήθεια (όπως μας πληροφορεί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) οι χριστιανοί να παίρνουν από το αγιασμένο νερό και να πίνουν ή να το μεταφέρουν στα σπίτια τους προς ευλογία και να το διατηρούν όλο το χρόνο. Αργότερα όμως (σε καιρούς λειτουργικής παρακμής) η ακολουθία του αγιασμού απομονώθηκε από αυτή του βαπτίσματος παρόλο που διατήρησε πολλά στοιχεία του. Παρέμεινε η συνήθεια οι πιστοί να παίρνουν από το αγιασμένο νερό «προς αγιασμόν οίκων» όπως αναφέρει η καθαγιαστική ευχή του Μεγάλου Αγιασμού. Νωρίς επίσης επικράτησε και η συνήθεια της νηστείας προ της εορτής των Θεοφανείων, για δύο λόγους: Πρώτον. Η δύο μεγάλες γιορτές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων στην αρχαία Εκκλησία ήταν ενωμένες σε μία, αυτή των Θεοφανείων ή Επιφανείων, που τελούνταν στις 6 Ιανουαρίου (συνήθεια που διατηρείται στην Αρμενική Εκκλησία μέχρι σήμερα) όμως ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (5ος αιώνας) χώρισε τις δύο γιορτές και όρισε η μεν Γέννηση του Χριστού να γιορτάζεται στις 25 Δεκεμβρίου, η δε Βάπτιση και φανέρωση της αγίας Τριάδας στις 6 Ιανουαρίου. Πριν από κάθε Δεσποτική εορτή προηγούνταν νηστεία για την ψυχική και σωματική κάθαρση των πιστών. Ας θυμηθούμε πως η νηστεία έχει μέσα της το στοιχείο του πένθους για τις αμαρτίες μας. Έτσι όταν χώρισαν οι δύο γιορτές η νηστεία που προηγούνταν ακολούθησε τη γιορτή των Χριστουγέννων γι'; αυτό η Εκκλησία όρισε να νηστεύουμε μόνο την παραμονή των Θεοφανείων σαν προετοιμασία για την γιορτή και όχι περισσότερες ημέρες γιατί βρισκόμαστε σε εορταστική περίοδο, το άγιο Δωδεκαήμερο. Και Δεύτερον. Αρχαία συνήθεια ήταν επίσης αυτοί που θα βαπτίζονταν να νηστεύουν και μαζί με αυτούς οι ανάδοχοι, οι συγγενείς αλλά και άλλοι χριστιανοί οι οποίοι τηρούσαν εθελοντικά νηστεία «υπέρ των βαπτιζομένων». Δεν ήταν λοιπόν δύσκολο στη συνείδηση των χριστιανών να συνδεθούν η πόση του αγιασμού και η νηστεία, χωρίς να υπάρχει αιτιώδης σχέση μεταξύ αυτών. Έτσι λοιπόν, μεταφέροντας το ζήτημα στη σημερινή εποχή μπορούμε να πούμε τα εξής: Οι τακτικώς μεταλαμβάνοντες των αγίων Μυστηρίων και τηρούντες στις νηστείες της Εκκλησίας μας (και της 5ηςΙανουαρίου) δεν χρειάζεται να νηστέψουν παραπάνω για να πιουν από το Μ. Αγιασμό.
Γι' αυτούς που τον πίνουν γιατί δεν μπορούν να μεταλάβουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, ας νηστεύουν όσο ορίσει σε αυτούς ο πνευματικός τους. Τέλος όσοι εκτάκτως πίνουν από το Μ. Αγιασμό που φυλάσσουν στο σπίτι τους, σε ώρες ασθενειών και κινδύνων μετά ή άνευ νηστείας, ας μην υστερούν στην πνευματική νηστεία «απέχοντες από παντός μολυσμού σαρκός τε και πνεύματος, επιτελούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεού».
Πηγή:http://orthodox-world.pblogs.gr

Η Βάπτιση του Ιησού Χριστού

Στα Θεοφάνεια (ή Φώτα), που εορτάζονται στις 6 Ιανουαρίου, τιμούμε και θυμόμαστε τη Βάπτιση του Ιησού Χριστο. Η λέξη Θεοφάνεια σημαίνει φανέρωση/αποκάλυψη του Θεού και αναφέρεται στη φανέρωση της Αγίας Τριάδος που έγινε κατά τη Βάπτιση του Χριστού.Η αρχαιότερη αναφορά στη γιορτή των Θεοφανείων που έχει διασωθεί είναι από τον Κλήμη Αλεξανδρείας. Στην Πρωτοχριστιανική Εκκλησία και μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ. οι χριστιανοί γιόρταζαν την ίδια μέρα τα Χριστούγεννα και τα Θεοφάνεια, τιμώντας επίσης την ίδια μέρα την προσκύνηση του Χριστού από τους Ποιμένες και τους Τρεις Μάγους. Μετά τον 4ο αιώνα μ.Χ. καθιερώθηκε ξεχωριστή εορτή την 25η Δεκεμβρίου για τη γέννηση του Χριστού και την 6η Ιανουαρίου για τα Θεοφάνεια ή Φώτα.
Ας δούμε τώρα τα γεγονότα που σχετίζονται με τη Βάπτιση του Χριστού. Λίγο καιρό πριν ξεκινήσει ο Ιησούς Χριστός τη διδασκαλία Του, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος εγκαταλείπει την έρημο και εγκαθίσταται στις όχθες του Ιορδάνη ποταμού. Εκεί συνεχίζει το κήρυγμα για την έλευση του Σωτήρα, καλεί τους ανθρώπους προς μετάνοια και συγχρόνως βαπτίζει πολλούς από αυτούς που έρχονται να τον ακούσουν. Στον Ιορδάνη πήγε και τον συνάντησε ο Χριστός και τότε είπε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής "Ίδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου." Ο Ιησούς Χριστός ζήτησε από τον Ιωάννη να Τον βαπτίσει, μα ο Άγιος, αναγνωρίζοντας ποιον έχει απέναντί του, αρνείται λέγοντας ότι ο ίδιος έχει ανάγκη να τον βαπτίσει ο Ιησούς Χριστός και ότι δεν τολμά αυτός να Τον βαπτίσει. Και τότε ο Ιησούς του λέει ότι έτσι πρέπει να γίνει για να εκπληρώσει κάθε εντολή του Θεού και να πληρωθεί η θεία οικονομία για τη σωτηρία του ανθρώπου.
Τότε ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος βάπτισε τον Ιησού Χριστό στα νερά του Ιορδάνη ποταμού. Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος όσους βάπτιζε στα νερά του Ιορδάνη, τους έβαζε όσο βρίσκονταν μέσα στον ποταμό να εξομολογούνται τις αμαρτίες τους. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος γράφει ότι ο Ιησούς Χριστός όταν βαπτίστηκε βγήκε αμέσως απ' το νερό του Ιορδάνη, για να μας θυμίσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος αναμάρτητος, και σε αντίθεση με τους άλλους που βάπτιζε ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Χριστός δεν είχε καμία αμαρτία να εξομολογηθεί και έτσι βγήκε κατ' ευθείαν. Άνοιξαν οι ουρανοί και κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα με μορφή περιστεράς και ακούστηκε φωνή απ' τους ουρανούς που είπε "Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός" με τον οποίο θα γίνει η σωτηρία των ανθρώπων. Φανερώνεται ο Πατήρ και δίνει μαρτυρία για τον Υιό.
Φανερώνονται λοιπόν έτσι τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος και επιπλέον με την εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος πάνω από τον Ιησού, παρατηρεί ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης, δεν αφήνεται περιθώριο σε κάποιον από τους παρευρισκομένους να θεωρήσει λάνθασμένα ότι ο Μεσσίας είναι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και όχι ο Ιησούς Χριστός. Ακόμη ο άγιος Δαμασκηνός αναφέρει ότι το Άγιο Πνεύμα εμφανίστηκε με μορφή περιστεράς επειδή όπως περιστέρι είχε δείξει στο Νώε το τέλος του κατακλυσμού, έτσι τώρα με τη Βάπτιση του Χριστού και την εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος "εν είδει περιστεράς" μπαίνει τέλος στον κατακλυσμό των αμαρτιών.
Ενας επιπλέον λοιπόν λόγος για τη Βάπτιση του Ιησού Χριστού ήταν να μάθουν οι πιστοί το μυστήριο του Βαπτίσματος και της Εξομολόγησης. Σχετικά με το Βάπτισμα διαβάζουμε επίσης στο κατά Ιωάννη ευαγγέλιο (γ:5) "Αμήν αμήν λέγω σοι, εάν μη τις γεννηθή εξ ύδατος και Πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού" (σε βεβαιώνω πως αν κανείς δε γεννηθεί από το νερό κι από το Άγιο Πνεύμα, δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία του Θεού) και στις Πράξεις των Αποστόλων (α:5) "ότι Ιωάννης μεν εβάπτισεν ύδατι, υμείς δε βαπτισθήσεσθε εν Πνεύματι Αγίω" (ότι δηλαδή, ενώ ο Ιωάννης βάπτιζε με νερό μόνο, εσείς θα βαπτιστείτε με το Άγιο Πνεύμα).
Μας λένε ακόμη οι Πατέρες της Εκκλησίας ότι με το Βάπτισμα ο άνθρωπος ντύνεται έναν κατάλευκο χιτώνα. Όμως με τις αμαρτίες που κάνουμε λερώνουμε αυτόν το χιτώνα, ωστόσο υπάρχει κι άλλο ένα μυστήριο - η Εξομολόγηση. Πρέπει λοιπόν με ειλικρινή εξομολόγηση στον Πνευματικό μας και με μετάνοια να προσπαθούμε να καθαρίζουμε το χιτώνα της ψυχής μας. Ό άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης σημειώνει ότι με τα Θεοφάνεια φωτίζονται οι άνθρωποι κι όπως γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, η εορτή λέγεται και Φώτα ή Φώτισμα επειδή "φωτίζει και λαμπραίνει την ψυχή του ανθρώπου και τη γλιτώνει από το σκοτάδι της αιώνιας κόλασης". Επίσης ανήμερα Θεφάνεια βαπτίζονταν και οι κατηχούμενοι, παίρνοντας κι αυτοί το φως του Χριστού.
Όλοι οι άνθρωποι όταν γεννιούνται βαρύνονται με το προπατορικό αμάρτημα του Αδάμ και της Εύας. Με τη Βάπτισή Του ο Χριστός, έδειξε στους ανθρώπους πώς να ελευθερώνονται και από αυτήν και απ' τις υπόλοιπες αμαρτίες. Γράφει ο άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης "το Βάπτισμα είναι κλειδί της Βασιλείας των Ουρανών, το Βάπτισμα είναι φωτισμός της ψυχής του ανθρώπου, το Βάπτισμα είναι φωτισμός και λαμπρότης των ανθρώπων, το Βάπτισμα είναι ζωή και σωτηρία των Χριστιανών ... το Βάπτισμα είναι δεύτερη πλάση των ανθρώπων κι όταν βαπτίζεται ο άνθρωπος γίνεται αναμάρτητος όπως όταν τον είχε πλάσει ο Θεός εξ' αρχής".

Απολυτίκιο Θεοφανείων

Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου Σου Κύριε,
ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις·
τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει Σοι,
ἀγαπητὸν Σε Υἱὸν ὀνομάζουσα·
καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς,
ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές.
Ὁ ἐπιφανεὶς Χριστὲ ὁ Θεός,
καὶ τὸν κόσμον φωτίσας δόξα Σοι.

Η βάπτιση του Κυρίου. μέσα από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη


Ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος καὶ Βαπτιστής, ὅστις ἔμβρυον ἐν τῇ μήτρᾳ εἶχεν ἀναγνωρίσει τὸν Λυτρωτὴν καὶ ἐσκίρτησεν, ἀνὴρ γενόμενος ὑπῆρξε καὶ ὁ πρῶτος πιστεύσας, ὑποδείξας καὶ κηρύξας τὸν Χριστόν.«Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου», εἶπεν ὅτε εἶδε τὸν Ἰησοῦν περιπατοῦντα
«Ἔρχεται ἄλλος ὀπίσω μου, οὗ οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς λύσαι τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ», ἔλεγε πρὸς τοὺς μαθητᾶς του. Τινὲς δὲ τῶν μαθητῶν τούτων, ἐγκαταλιπόντες αὐτόν, ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν, ὅθεν ὁ Ἰωάννης ἐγκαρτερῶν καὶ ὑποτασσόμενος ἔλεγεν, «Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι».εκ τῶν μαθητῶν τούτων τοῦ Ἰωάννου λέγεται ὅτι ἦσαν ὁ Ἀνδρέας ὁ πρωτόκλητος καὶ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ Σίμων Πέτρος, ὅστις καὶ πρῶτος ἐκ τῶν ἄλλων ἀποστόλων ὠμολόγησε τὸν Χριστόν, «Ραββί, σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἰ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ». Πρὸς τοῦτον λοιπὸν τὸν Ἰωάννην, τὸν κηρύττοντα καὶ βαπτίζοντα βάπτισμα μετανοίας, προσῆλθεν ὁ Χριστὸς ὡς ἄνθρωπος καὶ ἐβαπτίσθη θέλων νὰ δώσῃ τὸ παράδειγμα.
επειδὴ περὶ βαπτίσματος ὁ λόγος, καλὸν νομίζω ἐνταύθα νὰ ὑποβάλω πρακτικάς τινας παρατηρήσεις περὶ τοῦ τρόπου καθ᾿ ὃν τελεῖται παρ᾿ ἡμῖν τὸ Βάπτισμα.Οἱ παλαιοὶ πρακτικώτατοι καὶ μεμορφωμένοι ἱερεῖς, καίτοι ἀγράμματοι λεγόμενοι, εἴξευρον νὰ ἐκτελῶσι κανονικώτατα τὰς τρεῖς καταδύσεις καὶ ἀναδύσεις, κρατοῦντες τὸν βαπτιζόμενον ὄρθιον πρὸς ἀνατολὰς βλέποντα, ἐφαρμόζοντες τὴν δεξιὰν ἐπὶ τῆς μασχάλης τοῦ βρέφους ἀβρῶς ἅμα καὶ ἀσφαλῶς, φράττοντες δὲ διὰ τῆς ἀριστερᾶς τὸ στόμα αὐτοῦ.Ἐφρόντιζον περὶ τῆς θερμοκρασίας τοῦ ὕδατος καὶ ἑκάστη κατάδυσις ἐγίνετο ἀκαριαία, τὸ δὲ διάλειμμα μεταξὺ τῶν καταδύσεων ἐγίνετο ἀρκετόν, ὥστε ν᾿ ἀναπνεύση τὸ βρέφος.
Τοιούτῳ τρόπῳ οὐδεὶς βαπτιζόμενος ἔπαθε ποτέ τι ἐν τῇ κολυμβήθρᾳΤὸ σημερινὸν ὅμως σμῆνος τῶν ἱερέων, τοὺς ὁποίους ἡ διεφθαρμένη πολιτικὴ ἐπιβάλλει πολλάκις ἀξέστους καὶ ἀκαλλιεργήτους εἰς τοὺς Σ. Σ. ἱεράρχας νὰ τοὺς χειροτονῶσιν, ἀφοῦ κακῶς ἐκτελεῖ, ἢ μᾶλλον κακῶς παραλείπει τοσούτους ἄλλους τύπους, ὀφείλει τουλάχιστον νὰ σεβασθῇ αὐτὸ τὸ θεμέλιον τῆς πίστεως ἡμῶν, τὸ ἅγιον βάπτισμα.Γράφομεν ταῦτα, διότι ἔχομεν λόγους νὰ πιστεύωμεν ὅτι πολλοὶ τῶν ἱερέων, χαριζόμενοι εἰς τὴν τυφλὴν καὶ μωρὰν πολλάκις φιλοστοργίαν ἀμαθῶν καὶ προληπτικῶν γονέων, οἵτινες νομίζουν, ὅτι κάτι θὰ πάθη τὸ χαϊδευμένον νεογνόν των ἐν τῇ ἱερᾷ κολυμβήθρᾳ, ἐκτελοῦσι σχεδὸν ράντισμα, καὶ ὄχι βάπτισμα.
Οἱ τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας εἶναι συγγνωστοί, διότι ἠγνόησαν τὴν ἔννοιαν τοῦ ἑλληνικοῦ ρήματος βαπτίζω, baptizo, ὅτι δηλ. σημαίνει βάπτω, βυθίζω, βουτῶ, οἱ Ἕλληνες ὅμως δὲν πρέπει ποτὲ νὰ τὴν ἁγνοήσωσιν.Εἶναι καιρὸς νὰ φυλαχθῆ ὁ ἱερὸς οὖτος τύπος, διότι ἂν ἐξακολουθήση ἡ ἀμάθεια τοῦ κλήρου, καὶ πληθυνθῆ ἡ ἀθεΐα καὶ ἡ ἀσέβεια, μετὰ μίαν γενεάν, ὅτε θὰ εἴμεθα μισοβαφτισμένοι ὅλοι, θὰ δεήση νὰ διαταχθῆ γενικὸς ἀναβαπτισμὸς ὅλων τῶν κατοίκων τοῦ Ἑλληνικοῦ Βασιλείου, ἀρρένων καὶ θηλέων.Διότι πρέπει νὰ εἴμεθα συνεπεῖς. Ἡ ἡμετέρα Ἐκκλησία εἰς μὲν τοὺς προσερχόμενους ἐκ τῶν Δυτικῶν εἰς τοὺς κόλπους της ἐπιβάλλει τὸν ἀναβαπτισμόν, τοὺς δὲ Ἀρμενίους τοὺς μυρώνει μόνον, καὶ τοῦτο διότι οὖτοι μὲν εἶναι κανονικῶς βεβαπτισμένοι διὰ τριῶν ἀναδύσεων καὶ καταδύσεων,ἐκεῖνοι δὲ ἀτελῶς μόνον διὰ ραντισμοῦ.
Συντηρώμεθα χάριτι, πιστοί, καὶ σφραγίδι, ὡς γὰρ ὄλεθρον ἐφυγον, Ἑβραῖοι, φλιᾶς πάλαι αἱμαχθείσης, οὕτω καὶ ἡμῖν ἐξόδιον τὸ θεῖον τοῦτο, τῆς παλιγγενεσίας λουτήριον ἔσται, ἕνεκεν καὶ τῆς Τριάδος, ὀψόμεθα φῶς τὸ ἄδυτον».
Πηγή :ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ
«Ἐφημερίς», 6 Ἰανουαρίου 1888, 3α.

Ἐπεφάνης ἐν τῷ κόσμῳ, ὁ τὸν κόσμον ποιήσας, ἵνα φωτίσῃς τοὺς ἐν σκότει καθημένους· Φιλάνθρωπε δόξα σοι

Ὅτε τῇ Ἐπιφανείᾳ σου ἐφώτισας τὰ σύμπαντα,
τότε ἡ ἁλμυρὰ τῆς ἀπιστίας θάλασσα ἔφυγε,
καὶ ὁ Ἰορδάνης κάτω ῥέων ἐστράφη,
πρὸς οὐρανὸν ἀνυψῶν ἡμᾶς,
ἀλλὰ τῷ ὕψει τῶν θείων ἐντολῶν σου,
συντήρησον Χριστὲ ὁ Θεός,
πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου,
καὶ ἐλέησον ἡμας

«Διαχείριση του εργασιακού άγχους» απο τη Μηνιαία Σύναξη της Διακονίας Στηρίξεως Γυναικών


Η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας ανακοινώνει ότι την Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2016 και ώρα 06:00’ μ.μ. θα πραγματοποιηθεί η μηνιαία σύναξη της Διακονίας Στηρίξεως Γυναικών «Παναγία η Παραμυθία», στο Κέντρο της Διακονίας, που βρίσκεται στο ισόγειο του Πνευματικού Κέντρου του Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Αγρινίου.
Ομιλήτρια θα είναι η κα Ευγενία Κατσένη, δασκάλα ειδικής αγωγής, με εκπαίδευση στη γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία και διευθύντρια του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου της ΕΛΕΠΑΠ Αγρινίου.
 Θα αναπτύξει το θέμα: «Διαχείριση του εργασιακού άγχους».

Θα ακολουθήσει διάλογος επί του θέματος, καθώς και η κοπή της πρωτοχρονιάτικής βασιλόπιτας.

Ποιμαντορική εγκύκλιος Πρωτοχρονιάς 2016

Κ Ο Σ Μ Α Σ
Ο  ΧΑΡΙΤΙ  ΘΕΟΥ  ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ  ΚΑΙ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ  ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

Προς  τους Παν/τους Ιεροκήρυκας, Ευλαβεστάτους Ιερείς,
Οσιωτάτους Μοναχούς και Μοναχάς 
και το  Χριστεπώνυμον  Πλήρωμα
της  καθ’ ημάς  Ιεράς  Μητροπόλεως.

 Αγαπητοί,
 Νέο έτος ανέτειλε σήμερα. Αφήσαμε το παλαιό και εισήλθαμε στο νέο. Ένας ακόμη χρόνος προστέθηκε στην ηλικία μας και είμαστε ένα έτος μεγαλύτεροι.
 Και σήμερα, με πρόσωπα που ακτινοβολούν, με καρδιές που σκιρτούν, ευχόμαστε να είναι ευτυχισμένο το νέο έτος.
 Ομολογουμένως δεν θα μπορούσε να υπάρξη πιο επιτυχημένη ευχή. Η ανθρώπινη ψυχή διψάει την ευδαιμονία, ζητάει να είναι το μέλλον μακάριο, ευτυχισμένο … Και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήση την ειλικρίνεια των ευχομένων συνανθρώπων μας.
 Όμως, οφείλουμε να ομολογήσουμε και να βεβαιώσουμε ότι η αληθινή ευτυχία θα έλθη στις καρδιές μας και στην ζωή μας, όταν το Ιερό Ευαγγέλιο, η ευλογία του Χριστού μας και η θεία Χάρι Του έλθουν με την ολοπρόθυμη θέλησί μας στην ύπαρξι και στη ζωή μας.
 Ο Χριστός είναι η αστείρευτη πηγή της ευτυχίας του ανθρώπου, ο ακένωτος, της αληθινής σοφίας και της χάριτος, θησαυρός. Ο Χριστός είναι ο πλούσιος των αγαθών χορηγός. Ο Χριστός είναι ο αλάθητος οδηγός και παιδαγωγός των νέων, το αληθινό, το αδιάσειστο θεμέλιο της ενότητος και της ευτυχίας της οικογενείας ο αιώνιος αναμορφωτής της κοινωνίας μας.
 Μόνο ο Χριστός μπορεί να απαλλάξη τον άνθρωπο από τα πάθη του, από τις ρίζες των αδυναμιών του που φέρουν πικρία στη ζωή του, να φέρη την καλλιέργεια των αρετών, να εδραιώση την αληθινή και την αναφαίρετη ειρήνη στις καρδιές, στην οικογένεια, στα έθνη.
 Όλοι μας ζούμε σήμερα την αποστασία της εποχής μας και παρακολουθούμε τον πόλεμο κατά του Χριστού μας.
 Ναι, αρνούνται, διώχνουν τον Χριστό από τον κόσμο μας, με οργανωμένο μίσος μάλιστα. Ποιά κοινωνία; Τι κοινωνική ζωή μας προσφέρουν; Γεμάτη σύγχυσι, ανασφάλεια, ταραχή, άγχος, φόβο, αβεβαιότητα, εγκληματικότητα. Μας τάζουν την ευτυχία χωρίς Χριστό και μας βύθισαν μέσα στην δοκιμασία, στην κρίσι - πνευματική και οικονομική - στη φθορά, στη θλίψι, στη δυστυχία.
 Αν όλοι εκείνοι που ταράσσουν, που απειλούν, που τυραννούν και βασανίζουν σήμερα την κοινωνία μας, ζούσαν το Ιερό Ευαγγέλιο και φωτίζονταν από το μήνυμα του Χριστού μας δε θα ήταν «ωφέλιμοι προς πάντας;»
 Ο Χριστός μας αναδεικνύει αγίους και οι άγιοι μόνο την αγάπη, την ειρήνη, τη χαρά, την ευτυχία φέρουν και απλώνουν παντού.
 Αγαπητοί, όσοι θέλουμε την αληθινή ευτυχία, σήμερα αρχή του νέου έτους, ας έλθουμε σε αυτογνωσία και σωτήριες αποφάσεις.
 Τα έτη έρχονται και παρέρχονται. Ο χρόνος ρέει. Η ζωή μας, φθίνει. Δεν πρέπει να τη χάσουμε. Πρέπει να την κάνουμε ευτυχισμένη και άξια να γίνη αιώνια.
 Το νέο έτος να το ζήσουμε με συνειδητή υπακοή στο Ευαγγέλιο και με θερμή αγάπη προς τον Χριστό μας.
 Σήμερα, πρώτη του νέου έτους με υπευθυνότητα ας αποφασίσουμε: Αν έχουμε γνωρίσει το Χριστό, αν ζούμε το θέλημά Του, ας Τον γνωρίσουμε καλύτερα, ας αγωνιστούμε για να γίνουμε «τέλειοι ολόκληροι εν μηδενί λειπόμενοι» (Ιακ. α , 4). Αν ζούμε μακράν του Χριστού, ας επιστρέψουμε με ειλικρινή μετάνοια. Ο Χριστός μας, μας αγαπά, μας περιμένει για να μας χαρίσει την ευτυχία.
 Αυτό το νέο έτος με την υιική επιμονή μας ας Τον φέρουμε στις καρδιές μας, στην οικογένειά μας, στην κοινωνία, στην πατρίδα μας. Έτσι θα γίνη το  νέο έτος αληθινά ευτυχισμένο.
Καλή, ευτυχισμένη και αγία νέα χρονιά αγαπητοί,

Με πατρική αγάπη

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ  ΚΟΣΜΑΣ

Καλη και ευλογημενη χρονιά